Jacques Tardi: Het ware verhaal van de onbekende soldaat

Jacques Tardi: Het ware verhaal van de onbekende soldaat (Frankrijk, ?): 36 blz: Vertaald door Ruud 't Hoen (1981): Uitgeverij Drukwerk

Op de voorlaatste bladzijde van "Het ware verhaal van de onbekende soldaat" wordt de hoofdpersoon neergeschoten. Een van zijn maten zegt: "Ik herken hem. Een vent die zei dat hij schrijver was ...".

In de rest van het boek bezoekt de hoofdpersoon een reusachtig bordeel.

Het verhaal is zoals vaker bij Tardi niet zo bijzonder, maar de tekeningen zijn geweldig. In mijn ogen is dit niet één van de beste Tardi's, maar wel gewoon een goede.

  

Tekst: **

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Jaroslav Hasek: De lotgevallen van de brave soldaat Svejk

Jaroslav Hasek: De lotgevallen van de brave soldaat Svejk: Met illustraties van Josef Lada (Tsjechië, 1920-1923): 859 blz: Vertaald door Roel Pieters (2001): Uitgeverij Pegasus

Toen de Nederlandse schrijver Jan Cremer werd gevraagd wat voor boeken hij las, antwoordde hij: "Ik lees geen boeken, ik schrijf boeken". Maar van de boeken die hij wel gelezen had, was "De lotgevallen van de brave soldaat Svejk" zijn favoriete roman.

Het basisgegeven van het boek is goed. Svejk is (afgaande op de prachtige tekeningen van Josef Lada) een niet al te lange gezette man met een stoppelbaardje en kort haar. Hij is niet al te snugger, maar heeft een soort boerenslimheid waarmee hij het een heel eind redt. Steeds als Svejk iets gevraagd (of bevolen) wordt, doet hij letterlijk wat de ander hem vraagt. Dat leidt tot vele komische situaties. Ook heeft Svejk steeds allerlei verhalen te vertellen. Zo verkoopt hij honden en weet smakelijk te vertellen hoe hij mensen honden die ze niet willen hebben weet aan te smeren.

Ik heb het boek maar gelezen tot bladzijde 208. Dat ligt niet aan de vertaling van Roel Pieters die uitstekend in hedendaags Nederlands de avonturen van Svejk tot leven brengt, maar wel aan de humor die me niet zo ligt, en wat is een humoristisch boek waard als je niet valt voor de humor.

De illustraties van Josef Lada zijn geweldig. Ik zag een klassieker uit de wereldliteratuur nooit eerder zo mooi geïllustreerd, met mogelijke uitzondering van de tekeningen van Jacques Tardi bij "Reis naar het einde van de nacht" van Céline.

  

Jacques Tardi: Loopgravenoorlog

Jacques Tardi: Loopgravenoorlog 1914-1918 (Frankrijk, 1993): 126 blz: Vertaald door René de Weijer (?): Uitgeverij Casterman

Van de Franse striptekenaar Tardi had ik eerder zijn prachtige illustraties bij "Reis naar het einde van de nacht"  van Louis Ferdinand Celine gezien.

Tardi geeft met "Loopgravenoorlog 1914-1918" geen overzichtelijke geschiedenis van de Eerste Wereldoorlog maar kiest ervoor om enkele ogenschijnlijk losstaande gebeurtenissen in stripvorm te vertellen.

Ook hier zijn de tekeningen prachtig en geven ze het drama dat een oorlog is ontzettend goed weer. Aanbevolen voor iedereen met een sterke maag!  

 

Robert Graves: Dat hebben we gehad

Robert Graves: Dat hebben we gehad (Groot Brittannië, 1929): 358 blz: Vertaald door Guido Golüke (1980): Uitgeverij de Arbeiderspers, serie Privé-domein (nr. 67)

"Dat hebben we gehad" van Robert Graves is samen met "Van het westelijk front geen nieuws" van Erich Maria Remarque een van de bekendste boeken over de Eerste Wereldoorlog.

Aan het begin van de oorlog meldde Robert Graves zich als vrijwilliger voor het Westelijk front. Hij werd ingekwartierd in Frankrijk en kwam in de loopgraven terecht.

De Eerste Wereldoorlog was veel meer dan de Tweede Wereldoorlog een loopgravenoorlog. Aan beide zijden van het front lagen uitgebreide loopgraven waarin de soldaten zich verschuilden waarna ze probeerden om de loopgraven van de vijand te veroveren. Dit lukte slechts zelden hoewel er zowel aan de Frans/Engelse kant als aan de Duitse kant enorme hoeveelheden soldaten (kanonnenvoer) ingezet werden.

Graves beschrijft het leven in de loopgraven vrij gedetailleerd: gebrek aan eten, loopgraafvoeten, de belabberde sanitaire voorzieningen, de ratten en muizen. Ook is overal de vijand aanwezig. Regelmatig vinden er patrouilles plaats (Graves deed hier graag aan mee, want zo had hij kans om licht gewond te raken en zo de oorlog te overleven). Bij een zo'n patrouille stak Graves zijn hand in een rottend lijk dat hij niet gezien had. Voor de officiële instructie deed iemand voor wat je beslist niet moest doen met een handgranaat, die dus prompt ontplofte en hem doodde.

Van de compagnie waar Graves officier van was overleefde slechts een kleine minderheid de oorlog en dat gold voor vrijwel alle bataljons.

Het boek wordt afgesloten met Graves als oorlogsinvalide die trouwt en 4 kinderen krijgt. Na het verschijnen van het boek is Graves vaak gevraagd om een epiloog over zijn verdere leven te schrijven. Hij vond dat er verder niets noemenswaardigs meer was gebeurd.

Als dit boek niet in de serie Privé-domein was verschenen dan had ik het waarschijnlijk nooit in het geheel gelezen. Bij een eerdere poging om het in het Engels te lezen was ik vrij snel gestrand. Ik vond het boek aardig, maar niet heel bijzonder. Daarbij moet ik zeggen dat een zekere vermoeidheid wat betreft het lezen van oorlogsboeken zeker meespeelt.