Dvd: A Beautiful Boy

A Beautiful Boy (België, 2018): 120 min: Regisseur Felix van Groeningen

 

 

 

"A Beautiful Boy" is de eerste speelfilm die de Vlaamse regisseur Felix van Groeningen maakte in het Engels. Ik denk dat Felix van Groeningen vooral bekend is door de verfilming van "De helaasheid der dingen" naar het gelijknamige boek van Dimitri Verhulst.  

 

In "A Beautiful Boy" maken we kennis met een vader en een zoon die een zeer sterke band hebben, totdat de zoon allerlei soorten drugs blijkt te gebruiken. De vader wil er zijn voor zijn zoon, maar komt er langzamerhand achter dat hij niet heel veel kan doen.

 

Het verhaal in "A Beautiful Boy" is zeer heftig, het drama van drugsgebruik wordt zeer invoelbaar gemaakt. De film is gebaseerd op een waargebeurd verhaal waarin de vader vertelt over het leven van zijn zoon. Het spel van de twee hoofdpersonen is erg goed, vooral de vader heeft een geweldige rol. Ook vind ik de muziekkeuze van van Groeningen erg sterk. Muziek die ik zelf niet snel zou draaien, maar die wel uitstekend de film ondersteunt. Ik vind "A Beautiful Boy" een meesterwerk en duidelijk de beste film van van Groeningen die ik tot dusver heb gezien.

 

Op IMDB krijgt "A Beautiful Boy" van 121.000 mensen een waardering van 7,4.

 

      

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Kadir van Lohuizen: After Us the Deluge

Kadir van Lohuizen: After Us the Deluge: The Human Consequences of Rising Sea Levels (Nederland, 2021): 286 blz: Uitgeverij Lannoo

 

 

 

"After Us the Deluge" is een zeer overtuigende mengeling van politiek pamflet, wetenschappelijke studie en natuurlijk fotoboek. Ieder afzonderlijk zijn ze goed, samen vormen ze een geweldig boek.

 

Kadir van Lohuizen is een Nederlandse documentaire fotograaf die gespecialiseerd is in lange termijn projecten waarin hij samenwerkt met wetenschappers en andere deskundigen om een zo afgewogen mogelijk beeld te geven van zijn onderwerp.

 

Naar eigen zeggen was Kadir van Lohuizen voordat hij met dit project begon, nog niet overtuigd van de ernst van de gevolgen van de wereldwijde opwarming van de aarde. Voor "After Us the Deluge" reisde Kadir van Lohuizen naar 7 landen: Groenland, de Verenigde Staten met specifiek Miami en New York, Panama, Indonesië met specifiek Jakarta, Kiribati, Bangladesh en als laatste Nederland. Ieder land krijgt zijn eigen hoofdstuk met zo'n 5 bladzijden inleidende tekst van een deskundige uit het land zelf, met vervolgens een aantal foto's van de hand van Kadir van Lohuizen.

 

Het resultaat mag er zijn. "After Us the Deluge" is een zeer informatief boek, prachtig vormgegeven en met mooie foto's. Misschien behoort Kadir van Lohuizen niet tot de allerbeste fotografen die ik ken, maar hij heeft visie, neemt de tijd en maakt fotoboeken die tot de absolute top van het Nederlandse fotoboek behoren.

 

Voor een aantal foto's uit het boek, klik hier.

 

Teksten: ****

Foto's: ****

Vormgeving: *****

 

      

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Mario Marino: Children of the World

Mario Marino: Children of the World (Oostenrijk, 2022): 256 blz: Uitgeverij teNeues

 

 

 

De Oostenrijkse fotograaf Mario Marino heeft al veel fotoboeken gepubliceerd en staat vooral bekend als portretfotograaf. Voor zijn boek "Children of the World" heeft hij foto's uitgezocht uit zijn archief van kinderen in zwart-wit. Hij is op veel plekken geweest. Ik heb foto's gezien, gemaakt in: de Verenigde Staten, Cuba, Frankrijk, Mauretanië, Kenia, India, Nepal, Mongolië en vooral heel veel in Cambodja.

 

Veel fotografen doen het fotograferen van kinderen af als niet van belang. Daar ben ik het volstrekt mee oneens. De meeste kinderen zijn nog  erg spontaan en je kunt de meest onverwachte foto's van ze maken. Toen ik nog serieus fotografeerde en reisde, ongeveer van 1988 tot 1994 maakte ik veel foto's van kinderen, vooral in Turkije, Indonesië en Thailand waar overal kinderen te vinden waren op straat.

 

"Children of the World" is een mooi boek met een aantal prachtige foto's van kinderen. Het boek komt zonder meer op mijn lijstje met mijn favoriete fotoboeken. Wat ik wel jammer vind aan het boek, is dat de op zich schaarse bijschriften, zowel in het Duits als in het Engels vermeld staan. TeNeues is een Duitse uitgever en dan zijn bijschriften in het Duits logisch. De teksten zijn ook zo basaal dat iemand die twee jaar Duits gehad heeft op school, ze moeiteloos kan lezen. Los van dit minpuntje vind ik "Children of the World" een erg mooi boek.

 

Voor een paar foto's uit "Children of the World", klik hier.

 

      

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dana Lixenberg: Homeless in Jeffersonville Indiana

Dana Lixenberg: Homeless in Jeffersonville Indiana: Portraits and Landscapes between 1997 and 2004 (Nederland, 2005): 47 kleurenfoto's: Uitgeverij Artimo

 

 

"Homeless in Jeffersonville Indiana" is een op groot formaat (41 bij 30 cm) uitgegeven boek, waarin 42 portretfoto's en 5 landschappen staan, die Dana Lixenberg heeft gemaakt van dakloze mensen en hun leefomgeving. 

 

Dana Lixenberg (1964) is een Nederlandse fotografe die tussen 1990 en 2017 grotendeels in New York heeft gewoond. De foto's in "Homeless in Jeffersonville Indiana" zijn allen gemaakt met een technische camera met groot formaat negatieven. Mede daardoor ogen haar foto's heel gedetailleerd. 

 

De mensen op de foto's in het boek staan allen in hun gewone kleding op de foto. Er is uit helemaal niets af te leiden dat het om daklozen gaat. Dat maakt het boek ook verontrustend, jij kunt ook de dakloze op die foto zijn.

 

Dana Lixenberg is niet mijn favoriete Nederlandse portretfotograaf (dat zijn Koos Breukel en Robin de Puy), maar wel een hele goede en "Homeless in Jeffersonville Indiana" is een erg mooi boek.

 

Voor een aantal foto's uit "Homeless in Jeffersonville Indiana", klik hier.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Kadir van Lohuizen: Food For Thought

Kadir van Lohuizen: Food For Thought (Nederland, 2024): 285 blz: Uitgeverij Lannoo

 

 

"Food For Thought" van de Nederlandse fotograaf Kadir van Lohuizen, is een belangrijk boek. Het is een belangrijk boek omdat het in beeld en woord laat zien waar ons voedsel vandaan komt en waar het heen gaat. Dit op een zeer informatieve en uiterst toegankelijke manier, met goede foto's en zeer overzichtelijke statistieken en grafieken.

 

Voor "Food For Thought" heeft Kadir van Lohuizen door zes verschillende landen rondgereisd. Hij is begonnen in Nederland en in het boek komen achtereenvolgens  Saoedi-Arabië, de Verenigde Arabische Emiraten, de Verenigde Staten, Kenia en China aan bod.

 

In alle landen die Kadir van Lohuizen heeft bereisd, heeft hij goed rondgekeken en alle stappen in het proces van voedselproductie gefotografeerd. Hij is in kassen geweest, in rundvee-,  varkens- en kippenbedrijven, en hij laat zien hoe ons voedsel getransporteerd wordt per schip en naar de consument.

"Food For Thought" is een belangrijk boek en stemt tot nadenken. Misschien als fotoboek op zich met niet zulke hele pakkende foto's, maar het is een uiterst onderhoudend non-fictieboek over onze voedselvoorziening. Warm aanbevolen!

Voor een aantal foto's uit "Food For Thought", klik hier.

  

 

Reacties op dit blog zijn meer  dan welkom.

Robin de Puy: American

Robin de Puy: American (Nederland, 2024): 141 blz: Uitgeverij Hannibal

 

 

De Nederlandse fotografe Robin de Puy is één van de beste portretfotografen die ik ken. Haar eerste boek "If This Is True" maakte op mij een overweldigende indruk. Ik vind "If This Is True" het mooiste fotoboek van een Nederlandse fotograaf dat ik ken. 

Na de reis per motor die ze maakte voor "If This Is True" is Robin de Puy nog een aantal keren in de Verenigde Staten geweest, ze zal het zo langzamerhand wel beschouwen als haar tweede thuisland. Voor "American" heeft Robin de Puy opnieuw portretfoto's gemaakt van Amerikanen uit alle lagen van de bevolking. 

Robin heeft deze reis schijnbaar verdeeld in 25 episodes. De laatste 16 bladzijden uit het boek bevatten 25 korte, uitmuntend geschreven, teksten van ongeveer 300 woorden per stuk over elk van die ontmoetingen. In de rest van het boek staan de foto's die behoren bij die ontmoetingen. 

Er staan een stuk of 15 foto's in "American" die ik echt geweldig vind. Alleen om deze foto's is het boek de aanschaf meer dan waard. 

Maar ik heb ook wat kritiekpunten. Het formaat van het boek vind ik te bescheiden, op een wat groter formaat waren de foto's nog beter uitgekomen. Ook vind ik het jammer dat er geen volwaardige stofomslag om het boek zit, maar alleen een wikkel (weliswaar met een prachtige foto). Er staan in het boek een aantal stills die gemaakt zijn met een filmcamera en die hadden weggelaten kunnen worden. Er staan 5 dubbele bladzijden met reclameachtige teksten die niets toevoegen. En ik had graag veel meer van Robins prachtige portretten gezien.

"American" is zonder meer een mooi boek, maar in mijn ogen had het beter gekund.

Voor een overzicht van de foto's van Robin de Puy, meestal niet uit "American", klik hier.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Magnum Amerika

Peter van Agtmael (red): Magnum Amerika (Verenigde Staten, 2024): 472 blz: Vertaald door Fred Hendriks (2024): Uitgeverij THOTH

 

 

Het op groot formaat uitgegeven boek "Magnum Amerika" schept toch wel zekere verwachtingen. Foto's uit het enorme archief van 's werelds beroemdste fotoagentschap uitgegeven in een enorm boek, je denkt al gauw het ultieme boek over de Verenigde Staten van de laatste 80 jaar in handen te hebben, of tenminste iets dat daar heel dicht bij komt.  

"Magnum Amerika" is onderverdeeld in 9 hoofdstukken, één elk voor de decades van de jaren 40 tot en met de jaren 20 van de 21e eeuw. Elk van die hoofdstukken is min of meer gelijk van opzet. Eén bladzijde met een beknopte inleidende tekst, dan een tijdlijn met een aantal foto's van belangrijke gebeurtenissen met een beschrijvende tekst, dan een aantal foto's en vervolgens meerdere portfolio's, soms een collectief portfolio van meer bladzijden, maar meestal een aantal portfolio's van steeds één fotograaf met een lengte van 4 bladzijden. Alle teksten in deze uitgave zijn in uitstekend Nederlands vertaald, wat natuurlijk bijdraagt tot het leesplezier.

Natuurlijk is "Magnum Amerika" een indrukwekkend boek, maar ik vind dat er te weinig foto's in staan die mij echt aanspreken, of anders gezegd, te veel foto's die mij weinig of niets doen. Ook als boek over de eigentijdse geschiedenis van de Verenigde Staten vind ik "Magnum Amerika" niet ideaal. De teksten zijn te beknopt en te fragmentarisch om een goed overzicht te geven van de Amerikaanse geschiedenis. "Magnum Amerika" is zonder meer een mooi boek, maar ik had er meer van verwacht.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Carolijn Visser: Miss Concordia

Carolijn Visser: Miss Concordia: Vrouwen in den vreemde (Nederland, 2006): 222 blz: Uitgeverij Augustus

 

 

De eerste alinea van het voorwoord van "Miss Concordia" vertelt precies waar het boek over gaat:

- De vrouwen die in dit boek voorkomen, ontmoette ik gedurende de afgelopen twintig jaar tijdens mijn reizen door Europa, China, Australië en Noord-Amerika. Alle acht maakten ze, vanaf de allereerste ontmoeting, grote indruk op mij. Het waren vrouwen die door het lot in den vreemde waren beland en daar op bewonderenswaardige wijze wisten stand te houden. Met elk van hen probeerde ik contact te houden omdat ze zo vaak in mijn gedachten waren. Hun verhalen zijn voor mij bakens geworden waarmee ik me in de wereld en in de geschiedenis oriënteer. Als ik me een beeld probeer te vormen van de vooroorlogse Baltische staten, zie ik Edith von zur Mühlen voor me. Bij het woord Siberië denk ik aan Aime en Mai uit het Estse dorp waar ik ooit woonde. Ik kan geen woord over een gebeurtenis in de Chinese Culturele Revolutie lezen zonder me af te vragen wat Esther Jian op dat moment meemaakte. Het is alsof deze vrouwen mij altijd en overal vergezellen.

 

Citaten:

Over de restauratie van Rägavere:

- "Dit wordt een van de gastenbadkamers." Hammerbeck opende een deur naar een ruim vertrek dat geheel belegd was met wit marmer, afgebiesd met zwart-wit mozaïek. De jacuzzi, de douche en verschillende wasbakken moesten nog worden geïnstalleerd. "Ik heb gekozen voor een historisch verantwoorde restauratie, mét comfort," benadrukte Hammerbeck. Daarom was hij ook niet van plan antiekwinkels af te stropen naar meubels. "Die zijn allemaal oud en versleten. Ik koop alles nieuw." Hij was niet van plan het verleden te herscheppen. Elke kamer zou beschikken over een internetaansluiting en satelliet-tv.

- De volgende dag zou Bettine naar Melbourne vliegen om daar een vergadering bij te wonen van de kankerbestrijding waarin ze actief was. De tachtig gepasseerd, met een zeer been, moest ze zichzelf niet wat meer rust gunnen? Bettine wierp me een verwijtende blik toe. "Een mens moet zich nuttig maken," sprak ze me op besliste toon tegen. "Anders heeft het leven geen zin."

- Bijna vijftig jaar later, in 1986, schreef Esther op verzoek van de Chinese autoriteiten haar autobiografie. Die werd in Peking in het Engels uitgegeven onder de titel British Girl, Chinese Wife. Ik vond een exemplaar bij de Chinese boekhandel Ming Ya in Amsterdam.

- ... De wereld brandde, maar Esther probeerde zich aan andere zaken te wijden. Het was haar taak in het leven, schrijft ze in haar boek, haar man te steunen in zijn carrière. Zij deed het huishouden, raakte zwanger, breidde kleertjes en las Woman's Magazine.

- Aanvankelijk vond ik dat Esther er echt Brits uitzag, maar ze was in mijn ogen steeds meer Chinees gaan lijken. Haar gebaren, haar mimiek, de beleefde woorden waren Chinees, niet Europees. Alsof ze mijn gedachten kon raden, zei ze: "De mensen zeggen vaak: als je geen krullen had, was je net een Chinees." Chris vroeg wat ik vond van het boek van zijn moeder. Voordat ik antwoord kon geven zei Esther: "It is just a love story, a true love story."

- Oscar zette een tas vol studieboeken op de grond. Hij droeg een bril met een dik zwart montuur en schudde me vriendelijk lachend de hand. "Mijn grootmoeder liet mij vaak spelen met de porseleinen klompjes die ze van u had gekregen," begon hij beleefd.

- Daina en ik waren met elkaar bevriend sinds we elkaar dertien jaar geleden in de Transsiberië Expres ontmoetten. Onze haren dansten om ons heen, ik moest de tas waarin ik een slagroomtaart meedroeg, beschermen tegen de wind.

 In de verte doemde het houten huis op dat we samen hadden gekocht en waarin ik twee zomers en een winter had gewoond en dat me dierbaar was geworden. Aan het eind van mijn verblijf, vier jaar geleden al weer, was het pand en de bijbehorende appelboomgaard verkocht aan twee zusters uit Tallinn, die er met hun mannen en hun kinderen waren ingetrokken. Van een afstand leek het huis op een enorme roestbruine muts, omringd door zwarte akkers.

- De kolchoz hield de lammeren en de kalveren voor hun huiden. De sovjetstaat had een quotum opgelegd waaraan moest worden voldaan. "De lammeren die stierven, moest ik villen," zei Aime, huiverend bij de herinnering. "Soms leefden ze nog een beetje, maar we konden niet lang stilstaan in  de kou. Ik ging dan op het  dier zitten, sneed zijn huid open, klemde mijn mes tussen mijn tanden en stroopte de huid er met twee handen af. Al mijn kracht had ik daarvoor nodig." Ik zag haar voor me, haar handen en haar kleren onder het bloed. "Een kip slachten gaat nog wel, zo'n dun halsje doorsnijden stelt niet veel voor," vervolgde Aime, alsof ze bang was dat we haar te weekhartig zouden vinden. "Maar hoe groter het dier, hoe erger het is voor een kind. En een lam is een flink beest in de ogen van een negenjarige. Het akeligst was: ik móést die dieren villen. Als we een huid te kort kwamen, konden we naar een kamp gestuurd worden wegens het stelen van staatseigendom."

 

- Aimes broers leerden vallen maken waarmee ze marmotten en muizen vingen, die smaakten best.

 

- "Toen ik hier woonde hadden we het altijd over de toekomst," zei ik, "nu verdiepen we ons alleen nog maar in het verleden." "We worden ouder, dan krijg je dat," stelde Daina droog vast.

 

- "Het is net zoals toen je nog in de Heilige Geeststraat woonde," zei ik. In Tallinn zaten we ook altijd aan een ronde tafel in Larissa's keuken. Eerst nam ik Russische les bij haar, in de tijd dat ik in een huis op het Estse platteland woonde.  Later - ik was alweer teruggekeerd naar Nederland - kwam het appartement onder Larissa vrij. IK zocht een rustige ruimte waar ik aan een boek kon werken, dus ik greep mijn kans. Bijna een jaar lang waren Larissa en ik buren geweest. Totdat zij haar flat moest verkopen omdat ze ging scheiden.

 

- Sigrid nam iets van de boekenplank. "Mijn eerste jaren in Estland was dit mijn bijbel," zei ze en ze bladerde door een plakboek met Chinese knipsels. "Gisteren is voorbij, morgen is onzeker, daarom moet er vandaag hard gewerkt worden," vertaalde ze de karakters. "Zonnepitwijsheden noemen wij dat," verduidelijkte ze. Als je een zakje zonnebloempitten koopt, zit er vaak zo'n uitspraak bij.

 

- Sigrid was er niet van overtuigd dat de slechtheid van de mens zich zo makkelijk liet beteugelen, maar dat haar Michel onkreukbaar was, betwijfelde ze niet. "Hij is eerlijker dan de eerlijkste communistische partijleider in China," had ze het onderwerp droog besloten.

 

- "Dat hoeft niet uit te maken," zei ik. "Dingen waar niet over gesproken wordt, spelen ook een rol. Mijn grootmoeder had het idee dat ze beneden haar stand getrouwd was, dat heeft bepaald hoe ze mijn moeder opvoedde en dat had weer invloed op hoe die met mij omging." Sigrid keek afwijzend, ze was niet gewend om haar leven psychologisch te verklaren. De dingen waren zoals ze waren.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Carolijn Visser: Vroeger was de toekomst beter

Carolijn Visser: Vroeger was de toekomst beter (Nederland, 2004): 314 blz: Uitgeverij Augustus

 

 

In "Vroeger was de toekomst beter" staan een aantal verhalen die gepubliceerd werden in de NRC of in een weekblad, maar nog niet eerder in boekvorm.

Carolijn Visser publiceerde haar eerste verhaal, over haar werk in een chocoladefabriek, in het Zaterdags bijvoegsel van het NRC Handelsblad in 1975, op 19-jarige leeftijd.

Haar verhalen gaan over tal van onderwerpen: Surinamers in Nederland, over haar klasgenoten van het Atheneum, over een Britse anarchist, over een Deen die 5 jaar in Amerika heeft rondgereisd, over Turken in Amsterdam, over gemengde huwelijken en ook een aantal verhalen over de Verenigde Staten, de Sovjet-Unie en China.
 

Citaten:

- De baan in een chocoladefabriek vond ik door een advertentie: "Meisjes gevraagd voor licht inpakwerk, gezellige werkkring".

 Eerst heb ik opgebeld, maar het was beter wanneer ik even langskwam. De hele buurt rond de fabriek rook naar chocolade. De bedrijfsleider vroeg me te gaan zitten in een fauteuil die speciaal voor zulke gelegenheden was aangeschaft. Hij vroeg naar mijn opleiding en mijn ervaring met ander werk. Ik heb gezegd, en dat heb ik de hele tijd dat ik daar werkte volgehouden, dat ik lagere school en daarna twee jaar huishoudschool had. Ik was bang dat hij mij, wanneer ik zou zeggen dat ik atheneum had gedaan, misschien niet zou aannemen. Bovendien zou er dan zeker een grote afstand zijn tussen mij en de andere meisjes uit de fabriek. Nooit zouden ze me vertrouwen, misschien zelfs nooit met me praten.

 Ik was achttien. Studeren wilde ik niet. Ik had er geen zin in van het ene beschermde wereldje naar het andere te stappen. Het leek me zinvoller te gaan werken in een fabriek om eens te zien hoe dat was.

 

Surinamers in Zeeland:

- Altijd die opmerkingen over de WW en Surinamers die toch niet willen werken: "Dat is niet waar. Alle mensen die hier zitten zouden niets liever doen. Alleen één keer hebben we een jongen gehad die meteen na z'n aankomst een uitkering opeiste. Hij zei dat hij geleden had onder driehonderd jaar slavernij, honderd jaar kolonialisme, en vijfentwintig jaar wanbeleid van de Surinaamse regering. Toen heb ik gezegd: "Je bent nog maar zesentwintig, dus die paar honderd jaar slavernij zullen wel meevallen.""

- Nu studeert hij wiskunde in Utrecht. "Ik las pas in de krant," zegt Kees, "dat een socioloog na een langdurig onderzoek vaststelde: "Als het regent blijven de mensen thuis." Kijk, om zoiets uit te vinden hoef ik geen jaren te studeren. Mijn vak is logisch ..."

Jacob Holdt ontdekt Amerika:

- Het is weleens gebeurd dat ik 's morgens een ontbijt kreeg van Jehova's getuigen, 's middags op mijn knieën lag te bidden met de boeddhisten en 's avonds in een moskee sliep.

- "Wanneer je bang, achterdochtig of onecht bent komen de slechtste kanten van andere mensen naar boven. als je eerlijk bent behandelt iedereen je goed, dat is eigenlijk mijn enige filosofie."

- Ik: "Robert Long heeft in de Volkskrant gezegd dat je als  homoseksueel per definitie niet bij een kerk moet horen omdat homo's daar al eeuwenlang veroordeeld worden."

De jonge partijlozen:

- "Veel jonge leraren bij ons op school zijn van die flowerpowerfiguren. Ze leven nog steeds in de Maagdenhuisdroom. Ze branden wat na in de klas, straks zijn ze uitgeblust. Ondertussen zitten wij ermee."

- Arnout Visser: "De oudere leraren gaan nog wel. Die houden hun eigen mening er tenminste buiten. Maar bij die jonge leraren is alle redelijkheid zoek." Jolanka: "Ze dringen het je zo op. We krijgen altijd dezelfde teksten voor onze neus." Arnout: "Vóór ontwikkelingshulp, tégen gevangenisstraf, tégen discriminatie." Jürgen: "Vóór communes. Volgens mij zijn die er al helemaal niet meer. Bovendien wil ik gewoon mijn eigen spullen hebben."

 

- Over een paar weken krijgen ze hun havo-einddiploma, als ze tenminste slagen. Daarna gaan ze "studeren voor de WW als die dan tenminste nog niet op is".

Het missiehuis:

- Wij sluipen onze slaapzaal binnen en kruipen in de krakende bedden. De evangelistische vrouwen hebben een klein boekje op ons hoofdkussen gelegd met hun boodschap erin. De allerdikste zegt giechelend onder de dekens: "Jesus is like Coca-Cola, he's the real thing."

 

- Op een zondagavond om halfnegen sta ik op het station van Amersfoort te wachten op de trein naar Moskou. Ik heb uitzicht op een automatiek. In kleine hokjes liggen kroketten eenzaam op een rij Hollands te wezen.

 

De Transsiberië-Express:

- Over het landschap dat onderweg te zien is had ik ook geen romantische voorstelling meer nadat ik het Siberisch dagboek van Karel van het Reve gelezen had. Siberië is de Veluwe in het groot, schrijft hij.

 Maar toch, zoals zoveel mensen had ik me voorgenomen om eens in mijn leven per trein dwars door de Sovjet-Unie heen te rijden. Op mijn vijftiende maakte ik dat plan. Een vriendinnetje van mij was er ook enthousiast voor. Maar zij was ondertussen antroposofe geworden en als ze een treinreis maakte, was dat van de ene biologisch-dynamische boerderij naar de andere. Er zat dus niets anders op dan alleen te gaan.

 

De Russische tekenaar:

- "Ik ben een satiricus," zegt Sysojev, "geen analyticus. En ik heb geen zin om te doen wat er nu van mij verwacht wordt: de draak steken met Brezjnev en Gorbatsjov steunen. Als satiricus ben ik per definitie tegen de huidige situatie en dat maakt mij natuurlijk niet geliefd. ..."

Pionieren in China:

- "Onderhandelen met de Chinezen duurt gewoon verschrikkelijk lang. Het contract waar ik eindelijk mee kon komen, werd weer helemaal opnieuw doorgekauwd. Toen heb ik op een gegeven moment gezegd - en zo'n moment moet je natuurlijk wel goed kiezen: ik steek nu mijn laatste sigaar op en jullie weten inmiddels hoeveel ik van sigaren hou; als deze op is, ga ik naar huis, nieuwe kopen. Binnen een paar minuten stond er toen zo'n mooie, rode stempel onder het contract."

- Een eindje verderop, in een donkere steeg, hebben mensen van het platteland hun waren uitgestald: kippen, ganzen, padden, krabben, gedroogde paddestoelen, lotuswortels en minuscule visjes. Het is een vreemde gedachte dat het voor sommige boeren tien jaar geleden onmogelijk was om aan olie te komen, of zeep, of lucifers, omdat elke vorm van handel kapitalistisch was en daarom verboden.

- Het verbaast mij dat ze het zo zien. Vorig jaar had elke student die ik sprak op het Plein veel goede woorden over voor wat er gebeurde in de Sovjet-Unie. Ik herinner me een discussie, precies een jaar geleden, op het Tiananmenplein tussen een Russische toerist en een Chinese student. Iedereen was op dat moment in afwachting van de komst van Gorbatsjov. "Woorden, woorden," zei de Rus over zijn eigen president. "Maar in onze winkels is niets te krijgen." "Jullie hebben perestrojka," zei de Chinees, "wij hebben geen politieke vrijheid."

 De bakens lijken nu verzet. Ik ben sinds tien dagen in China, maar ik heb nog niemand gevonden die Gorbatsjov als leidend voorbeeld ziet.

Hongqi:

- "We waren in een Oostenrijks dorp waar mannen aan het vissen waren in een riviertje. "Zit hier dan vis?" vroeg ik verbaasd, want in China zouden de boeren het met netten en dynamiet al lang leeggehaald hebben." Er was hem uitgelegd dat geen enkele hengelaar meer dan zeven forellen per dag mocht binnenhalen. "Dat vond ik het meest bijzondere van Europa," formuleert Hongqi bedachtzaam. "Er zijn regels waarop het onmogelijk is om toe te zien, en toch houden de mensen zich eraan. 's Nachts als er niemand anders op de weg is, stoppen ze toch voor een rood licht." Xiao Mai schudde ongelovig het hoofd. "Aan zulke zelfdiscipline ontbreekt het bij Chinezen," vervolgde Hongqi. "Daarom is het belangrijk dat de Chinese autoriteiten streng zijn. Control, in China we need strict control," besluit hij ernstig.

- "Wat is alles veranderd," zeg ik tegen Hongqi. "Iedereen ziet er tegenwoordig anders uit. De Cantonese jeugd is niet meer te onderscheiden van die in Hongkong." Hongqi lacht tevreden. We gaan winkel in, winkel uit om kleding, cd's en schoenen te bekijken. Ook al is het tien uur geweest, alle deuren zijn nog open, alle winkels worden fel verlicht. "Alles is er," stelt Hongqi tevreden vast. "Je ziet dat we nu een beter leven hebben." "Ja," beaam ik, "jullie kunnen veel spullen kopen, maar wordt een mens daar gelukkig van?" Hongqi lacht, hij merkt de calvinistische ondertoon in mijn vraag niet op. "Ja," zegt hij beslist, "daar ben ik van overtuigd."

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Carolijn Visser: Alle dagen vrij

Carolijn Visser: Alle dagen vrij: Jeugd in de jaren 70-80 (Nederland, 1984): 164 blz: Uitgeverij Meulenhoff

 

 

"Alle dagen vrij" is een bundeling van de reportages over de jeugdcultuur, in Nederland, maar ook in de Verenigde Staten en Japan, die Carolijn Visser tussen 1977 en 1984 schreef voor het NRC Handelsblad en de Haagse Post. Zoals altijd bij Carolijn zijn de stukken zeer helder geformuleerd en genuanceerd. Wat wel opvalt is dat Carolijn veel jongeren sprak die het leven niet zo zagen zitten en wegvluchtten in alcohol- en drugsgebruik, in lang uitslapen en hele dagen in de kroeg hangen. Als ik naar de paar jongeren kijk die ik nu ken, dan geloof ik dat de meeste jongeren tegenwoordig toch een stuk positiever in het leven staan.

 

Citaten:

- Professor Goudsblom deed in 1960 een onderzoek naar de denkwereld van jongeren. Ze waren niet alleen precies zo gekleed als hun ouders (de jongens in manchesterbroek, de meisjes in een degelijke jurk), ze dachten ook precies zo. Zelfs hun mening over de Koude Oorlog was gelijk aan die van de ouderen: het communisme was niet meer en niet minder dan het rode gevaar. De westerse manier van leven was, vonden ze zonder uitzondering, de enige juiste.

 Een paar jaar later zijn er opeens twee werelden: die van de volwassenen en die van de jeugd. Het kapitalisme wordt ter discussie gesteld, de oorlog in Vietnam afgekeurd. De jongeren hebben hun eigen kleding: spijkerbroeken en T-shirts. Geen rustig weekend in de natuur maar gigantische popconcerten waar druk geëxperimenteerd wordt met hasj en hallucinerende middelen.

 

- Overal in het land, in de stad en daarbuiten, in bruine cafés en in disco's, worden enorme hoeveelheden drank, vooral bier, aan de jongeren gesleten. Op iedere school die ik bezocht, spraken de leraren met verbazing over de grote alcoholconsumptie van hun leerlingen. "Ze noemen zichzelf weekendalcoholisten," zei een leraar van een streekschool in Middelburg.

- Aan honderden veertien- tot negentienjarige jongens en meisjes op verschillende scholen in Amsterdam, Brabant, Limburg en Zeeland stelde ik in een enquête de vraag: "Wat lijkt jou het aantrekkelijkste van volwassen zijn?" Tientallen keren was het antwoord: "Daar lijkt mij helemaal niets aan" en "als het aan mij lag dan werd ik het nooit." Over de toekomst willen de meesten helemaal niet praten.

- "Ik ben best gelukkig," zegt Henry, een zeventienjarige elektricien uit Vlissingen. "Altijd ga ik op stap met mijn brommer en thuis heb ik een prima installatie en een tv. Ik leef van dag tot dag en dat gaat uitstekend. Maar laat ik eerlijk zijn, het laat mij koud of ik vandaag of morgen de pijp uitga, want op dat bedrijf waar ik werk hebben ze me zo vervangen, en mijn vrienden gaan wel met een ander een pilsje drinken." Een paar jongens aan dezelfde cafétafel knikken,  zo zien zij hun leven ook wel.

- Degenen die van plan zijn om te studeren, verheugen zich meer op het wonen op kamers dan de studie. "Lekker je eigen eten koken, vrienden ontvangen, thuiskomen wanneer je wilt." [hoe herkenbaar]

- De jongeren weten precies wat hun vader en moeder van hen verwachten. Zonder veel enthousiasme sommen ze het op, het is duidelijk dat zij er niet zo gecharmeerd van zijn: "Dat ik later iets presteer en nu gehoorzaam"; "dat ik over een tijdje met een man trouw die een goede baan heeft"; "dat ik altijd doe wat ze zeggen"; "dat ik veel spaar en mijn mond hou" waren veel voorkomende reacties.

In Hongarije:

- Voor westerse boeken of tijdschriften hebben ze helemaal géén belangstelling. Niemand heeft mij daar ooit naar gevraagd tijdens mijn verblijf in Hongarije. Wel waren er steeds mensen in restaurants en winkels die een bod deden op mijn spijkerbroek, variërend tussen honderd en honderdvijftig gulden.

- In een stadsbus komen Erika en ik op een dag een stel Hongaarse lifters tegen. Zij zijn absoluut niet geïnteresseerd in studieresultaten of een gezin. Ze hebben rugzakken, grote wijde broeken aan, een fles coca-cola en een hoed in de hand. Ze liften heel het "oostblok" rond. Geld om in hotels of jeugdherbergen te slapen hebben ze niet.

 

De Verenigde Staten:

- "Het symbool van de jaren zeventig," zegt Eduard, "vind ik de "Pet Rock". Duizenden mensen kochten zo'n ding, voor een hoop geld. Gewoon een stukje steen waar je verder niets mee kunt doen. Het ligt in een doosje, je kunt er naar kijken. Er was zo'n vernuftige reclamecampagne omheen gebouwd dat het toch aansloeg. Als een volk vatbaar is voor zulk soort onzin dan weet ik het niet meer."

- Onlangs is onderzocht in hoeverre de Amerikaanse jeugd "gelukkig" is. Driekwart van de jongeren vond van wel: "everything in life is fine." Toch zijn er ieder jaar twee miljoen Amerikaanse minderjarigen onder de achttien jaar die weglopen van huis. Mishandeling, alcoholisme van de ouders en incest worden als oorzaak opgegeven. Een grote meerderheid van de runaways zijn meisjes.

Verslaafden in Zeeland:

- Susan: "Het zijn allemaal van die stomme rippers. V, bijvoorbeeld, die pikte een stapel platen. Met die handel stapte hij een café binnen om het te verkopen. De eerste figuur die hij aanspreekt is de eigenaar van de zaak waar hij het net weggehaald had. Meteen erbij. En C. had bij allerlei mensen gereedschap geleend. Toen er volgende dag iets in de krant stond over een kraak, wist half Middelburg al wie het gedaan had. Ik heb zelf één keer zoiets gehad. Bij een juwelier pikte ik een horloge. Die man ontdekte dat en gaf een beschrijving van de paar klanten die hij die ochtend gehad had. De politie wist direct dat ik het had gedaan. God, wat sla je dan een pleefiguur."

 

- "In deze tijd is geen plaats voor nieuw talent. Het Stedelijk staat vol met de vorige generatie," zegt ze.

 Achter haar staat een ladder waarop vanaf de onderste trede staat: lagere school-middelbare school-universiteit-werkloos-dood.

Amsterdamse krakers:

- Frank: "Jij zit veel te veel in het systeem." Pim: "En jij dan? Met je pilsje en je jointje zit je net zo goed in het systeem. En ze geven jou alleen maar een uitkering omdat ze willen dat je je koest houdt." Frank: "Ja, ik ben aangepast. Maar het zou me niks kunnen schelen als ik geen geld meer kreeg. Dan ging ik stelen."

Alle dagen vrij:

- "Mijn winterslaap heb ik nu wel weer achter de rug," zegt Appie in zijn Middelburgse stamcafé De Verkeerde Wereld. "Ja," lacht hij, "ik ben inderdaad een werkloosheidsexpert geworden." Sinds hij in 1977 de mts de rug toekeerde heeft hij van al die jaren het grootste gedeelte niet gewerkt. Nu is hij vijfentwintig en in de statistieken telt hij niet meer als een jeugdwerkloze.

- Appies grootste avontuur van de afgelopen jaren was zijn wereldreis. ... Sindsdien heeft hij het leven in Nederland saai en grijs gevonden. "Als je eenmaal gereisd hebt ben je verslaafd, lijkt het wel." De regels van de Sociale Dienst zijn inmiddels een stuk vereenvoudigd. "Ik hoef alleen nog maar een briefje in te vullen zo nu en dan, en eens op te bellen. Dat kan iemand anders ook voor je doen. Een vriend van mij zit nu met de Sociale Dienst in Afrika."

- Appie neemt een slokje van zijn Duvel. "Er zijn veel mensen die tegen mij zeggen dat ik een mooi leven heb. Maar zo eenvoudig ligt het niet. Ik vind de Nederlandse samenleving soms net een Afrikaanse stam waarvan de meeste stamleden op jacht gaan en hutten bouwen. Apart zit dan een stelletje met een hek eromheen, die mogen niks doen. Zo nu en dan krijgen ze een bord eten voorgeschoteld. Dat zijn wij."

 

- Jan de Jonge gelooft niet in het medicijn tegen werkloosheid dat jongeren aanbevolen wordt door leraren, ouders, maatschappelijk werkers: verder leren. "Er is op het moment een soort wedren in het onderwijs ontstaan. Individueel kan iemand profiteren van meer opleiding, maar over het geheel lost het niets op. Er blijven bovendien veel banen bestaan die je in twee dagen kunt leren. Het enige wat je soms moet weten is dat je niet in slaap moet vallen. ..."

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Mijn favoriete Amerikaanse films

Boyhood: Film over de groei tot volwassenheid van Mason van zijn 6e tot en met zijn 18e verjaardag.

 

Casablanca: Romantische film met Humphrey Bogart en Ingrid Bergman in de hoofdrollen.

City Lights: Stomme film met Charlie Chaplin die verliefd wordt op een blind bloemenmeisje.

Dombo: Tekenfilm over een kleine olifant met veel te grote oren waarmee hij kan vliegen.

E.T.: Lieve sciencefiction film over een jongetje dat vriendschap sluit met een wezentje uit de ruimte.

the General: De beroemdste film van Buster Keaton waarin hij een zuiderling speelt die in de achtervolging gaat als de noorderlingen een trein hebben gestolen.

It's a Wonderful Life: De ultieme feelgood film waarin James Stewart genoeg heeft van zijn leven.

Modern Times: Prachtige satire op de moderne tijd met Charlie Chaplin.

the Music Box: Meesterwerk van het onnavolgbare duo Oliver Hardy en Stan Laurel die een pianola moeten bezorgen in een huis dat bovenaan een zeer hoge trap ligt. Slapstick op zijn allerbest.

Once Upon a Time in the West: De ultieme western met Charles Bronson, Claudia Cardinale en muziek van Ennio Morricone

One Flew Over the Cuckoo's Nest: Film met Jack Nicholson die binnengebracht wordt in een psychiatrisch ziekenhuis, terecht of onterecht?

Rear Window: Een fotograaf die met een been in het gips zit en vermoed dat in het appartement tegenover hem een moord is gepleegd. Met James Stewart en een prachtige Grace Kelly.

Seven Chances: Buster Keaton is verliefd, zet een trouwadvertentie en wordt uiteindelijk door honderden trouwlustige vrouwen achtervolgd. Zeer hilarisch.

Sneeuwwitje: De allereerste en nog steeds de beste lange tekenfilm van Disney.

 

the Wizard of OZ: Kindsterretje Judy Garland die in een wondere wereld terechtkomt.

 

Mijn 3 favoriete Amerikaanse films:

1): the Music Box

2): the General

3): One Flew Over the Cuckoo's Nest

Robin de Puy: If This Is True ...

Robin de Puy: If This Is True ... (Nederland, 2016): 192 blz: Uitgeverij Ludion

 

 

De Nederlandse fotografe Robin de Puy (1986) is een veelgevraagde portretfotografe die onder andere voor de Volkskrant fotografeert. "If This Is True ..." is het eerste fotoboek dat zij heeft gepubliceerd.

 

Na een aantal jaren als portretfotografe te hebben gewerkt merkte Robin de Puy dat ze vooral bezig was met het fotograferen in opdracht en niet zozeer met wat ze zelf wilde fotograferen. Van mei tot juli 2015 trok ze met een motor 10 weken en 8.000 mijl door het westen van de Verenigde Staten. Voor een deel van die reis werd ze begeleid door een cameraploeg.

 

Het resultaat van die reis is een formidabel fotoboek. In "If This Is True" staan een paar foto's van de indrukwekkende landschappen en een enkele van de Harley Davidson waarmee ze rondreisde. Maar het overgrote deel van het boek is gevulde met fenomenale zwart-wit portretten van de mensen die ze onderweg tegenkwam. Bij de portretten van Robin de Puy zie je dat ze echt contact heeft gemaakt met de mensen die ze gefotografeerd heeft. Ik vind haar portretten tot de mooiste behoren die ik ooit heb gezien.

 

Verspreid door het boek staan een aantal bladzijden met teksten in het Engels. Het Engels leest een beetje raar, ik vermoed dat de teksten letterlijk uit het Nederlands vertaald zijn. Ze geven wel een goed beeld van de reis.

 

Ik vind "If This Is True ..." het mooiste boek van een Nederlandse fotograaf dat ik ken. Ik hoop ooit mijn eigen exemplaar te kunnen kopen.

 

Teksten: ****

 

Voor een aantal foto's uit "If This Is True ...", klik hier.

 

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Michael Ruetz: Eye on America

Michael Ruetz: Eye on America (Duitsland, 1984): 84 kleurenfoto's: Uitgeverij Little, Brown and Company

 

 

Het bekendste fotoboek over de Verenigde Staten is nog altijd "The Americans" van de Zwitserse fotograaf Robert Frank. Voor de publicatie van "The Americans" benadrukten Amerikaanse fotoboeken vooral hoe geweldig het leven in Amerika was en hoe weids de landschappen waren. In "The Americans" kijkt Robert Frank naar de gewone mensen, vooral naar diegenen die geen deel hebben aan de enorme welvaart.

 

Als boek is "Eye on America" weer een beetje als terug naar af. De Duitse fotograaf Michael Ruetz heeft twee jaar lang rondgereisd door de Verenigde Staten en met zijn speciale camera uitgebreid landschappen,  stadsgezichten en gebouwen gefotografeerd. Wat vooral opvalt aan zijn  foto's is dat er op slechts één foto mensen staan, en dan nog als silhouetten. Natuurlijk zie je wel op bijna alle foto's sporen van de menselijke aanwezigheid: wolkenkrabbers, bruggen, auto's, begraafplaatsen, noem maar op. Het speciale van de camera van Michael Ruetz is dat de camera een bereik van 100 graden heeft zodat je panoramische foto's krijgt. In "Eye on America" staan 7 grote panoramische foto's over de volle lengte van drie pagina's.

Ik heb "Eye on America" op goed geluk gekocht na het zien van de prachtige foto op de omslag. Het is een boek met een aantal prachtige foto's, maar het is ook niet zo verrassend als fotoboek.

Voor een aantal foto's van Michael Ruetz, klik hier.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: De wereld van de Chinezen

De wereld van de Chinezen (Nederland, 2021): 300 min: Gepresenteerd door Ruben Terlou

 

De charmante televisiepresentator Ruben Terlou blijft mij verbazen. Hij had eerder al drie prachtige programma's over China gemaakt: "Langs de oevers van de Yangtze", "Door het hart van China" en "Chinese dromen". In deze programma's spreekt hij met gewone Chinezen en geeft zo een beeld van dit immense land.

 

Omdat Ruben en zijn televisieploeg tijdens de opnames voor "Chinese dromen" bedreigd werden, wilde hij voorlopig niet meer terug naar China en ontstond het idee om een programma te maken over Chinezen die zich elders gevestigd hebben. 

 

"De wereld van de Chinezen" is zo mogelijk nog ambitieuzer dan de eerdere programma's. Ruben reist naar 7 verschillende landen om te kijken hoe het de Chinezen vergaat die zich daar hebben gevestigd. Het gaat om achtereenvolgens: Kenia, Cambodja, Madagaskar, Servië, de Verenigde Staten, Italië en als laatste Nederland. 

In iedere aflevering spreekt Ruben gewone Chinezen, net zoals hij dat in zijn eerdere programma's heeft gedaan. Hij spreekt in vloeiend Chinees met mensen die zich om de een of andere reden buiten China hebben gevestigd, in opdracht van het bedrijf waarvoor ze werken of op zoek naar rijkdom of avontuur.

In de meeste landen blijken de verhoudingen tussen de Chinezen en de lokale bevolking niet zo goed te zijn. De Chinezen passen zich niet aan aan de lokale gewoontes en werken keihard waardoor ze lokale ondernemers uit de markt prijzen. Ook lijkt het erop dat de meesten heimwee hebben naar hun thuisland China.

 

"De wereld van de Chinezen" is een absoluut fantastische serie van 7 korte documentaires. Ik durf wel te zeggen dat ik dit de mooiste serie documentaires vind die ik ken die ooit in Nederland gemaakt zijn. En Ruben Terlou is voor mij misschien wel de allerbeste televisiepresentator ooit. Hij kan zich meten met grootheden van de BBC als David Attenborough, Michael Palin of de Amerikaan Carl Sagan. Zeer warm aanbevolen!

"De wereld van de Chinezen" is nog niet tot IMDB doorgedrongen.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

John Szarkowski: Ansel Adams at 100

John Szarkowski: Ansel Adams at 100 (Verenigde Staten, 2001): 192 blz: Uitgeverij Little, Brown and Company

 

 

"Ansel Adams at 100" is wat mij betreft nog niet het ultieme boek van of over de Amerikaanse landschapsfotograaf Ansel Adams, maar van alle boeken die ik met foto's van Ansel Adams heb, komt dit boek er duidelijk het dichtste bij.

 

Voordat ik "Ansel Adams at 100" kocht had ik al een aantal boeken met foto's van Ansel Adams. Al deze boeken voldeden niet op één of meerdere van de volgende punten:

De selectie van de gekozen foto's was te beperkt.

Het formaat van de afdrukken viel tegen.

De kwaliteit van de afdrukken was teleurstellend.

 

In "Ansel Adams at 100" is de kwaliteit van de afdrukken uitstekend, er staat een redelijke selectie van de foto's van Ansel Adams in en het formaat is ook mooi, hoewel ik natuurlijk graag een aantal van de mooiste foto's op nog veel groter formaat zou willen zien.

 

Over het leven en werk van Ansel Adams (1902-1984), zie het zeer uitgebreide artikel op wikipedia. John Szarkowski was curator van een groot aantal fototentoonstellingen en heeft uitgebreid geschreven over fotografie. Ik heb de tekst van dit boek gelezen toen ik het had gekocht, maar ik kan mij daar helemaal niets meer van herinneren. 

 

De landschapsfoto's van Ansel Adams zijn terecht wereldberoemd. "Ansel Adams at 100" is een mooi uitgevoerde hardcover in een cassette met een bijgeleverde afdruk. Het is het mooiste boek met foto's van Ansel Adams dat ik ken. Voor liefhebbers van de foto's van Ansel Adams een absolute aanrader.

 

Aan het werk van Ansel Adams is een website gewijd.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Frank van Rijn: Vijfentwintig jaar later

Frank van Rijn: Vijfentwintig jaar later: Reizen door Afrika, Mexico, de Verenigde Staten en Centraal-Amerika (Nederland, 1995): 298 blz: Uitgeverij Elmar

 

 

In "Vijfentwintig jaar later" beschrijft Frank van Rijn drie grote fietsreizen: een door Afrika van Caïro naar Kaapstad in 1981 en 1982, een door Mexico en de Verenigde Staten in 1988 en eentje in Centraal-Amerika in 1994 en een klein tochtje naar de Tour de Madeloc in 1994, waar hij 25 jaar eerder gestrand was.

 

Ik heb alle boeken van Frank van Rijn tenminste één keer gelezen. Ik vind zijn boeken vrij gelijkmatig van kwaliteit, maar als ik één favoriet boek van hem moet noemen, dan is het ongetwijfeld "Vijfentwintig jaar later". Frank van Rijn laat zich altijd prettig citeren en ook hier vind ik de uitgezochte citaten erg hilarisch.Dit is inmiddels het vierde boek van Frank van Rijn dat ik de afgelopen week heb besproken en het zevende in totaal. Ik ga weer eens wat anders lezen, maar de andere 9 boeken van Frank van Rijn zullen ongetwijfeld ooit nog aan bod komen. 

 

Citaten:

- "Als ik naar de Tour de Madeloc kan fietsen, kan ik ook de Andes over." Dat was wat ik 25 jaar geleden dacht, gezeten aan de voet van dat steile stuk weg. Ik herinner het me nu weer duidelijk. Geheel overtuigen deed ik mezelf echter niet en bovendien had ik die toren niet gehaald. Verder realiseerde ik mij toen al erg goed dat er heel wat meer voor een wereldreis op de fiets zou komen kijken dan alleen maar fietsen. Dat fietsen was slechts een onderdeel van de reis, waarschijnlijk zelfs maar een klein onderdeel. Met wat training in combinatie met mijn fysieke doorzettingsvermogen en met een betere fiets dan dat opgelapte geval waarvan de stuurpen op afbreken stond, zou het fietsen mij geen grote problemen opleveren, daar was ik van overtuigd. Maar kon ik ook alle spullen meeslepen die ik nodig had, mijn eten klaarmaken en mijn fiets repareren als die het toch zou begeven? En hoe moest het als ik ziek zou worden onderweg? Zou ik het voedsel en het water overal wel verdragen? Zouden de leeuwen in Afrika me opvreten of de krokodillen in Zuid-Amerika? Moest ik een pistool meenemen tegen bandieten? Dat was slechts een greep uit de vele vragen die zich aan mij opdrongen en afdoende antwoorden wist ik er vooralsnog niet op te geven. Ik had zelfs nog nooit in een tent geslapen of een aardappel opgewarmd.

- Peter keek ondertussen vol bewondering toe hoe onder mijn handen zijn achterwiel weer langzaam vorm kreeg. Mijn geachte collegafietser wist veel van Shakespeare maar had van techniek en fietsenmaken weinig verstand. Ongetwijfeld zijn de werken van Shakespeare veel interessanter dan het vlechtpatroon van een wiel, maar als in Egypte het achterwiel van je fiets afgereden wordt, begin je niet zoveel met Hendrik VIII en een Midzomernachtsdroom.

- Om dat zuiveren van water tot een minimum te beperken, aangezien een langdurig gebruik van chemicaliën niet zo goed leek voor maag en ingewanden, had ik een speciale methode uitgedacht om te bepalen of het water drinkbaar was of niet. Daartoe vulde ik mijn anderhalve liter bidon van half doorzichtig plastic met het water van dubieuze kwaliteit. Als ik dan door de opening keek en ik kon de bodem zien, was het drinkwater. Als ik de bodem niet kon zien, moest het water gezuiverd worden.

- We kookten de bonen en probeerden om de paar minuten of ze al eetbaar waren. Na 20 minuten waren ze zo ver dat we ze konden kauwen zonder de kans te lopen er een kies op te breken. Toen ik aanstalten maakte om het water af te gieten, weerhield Peter me daarvan, met de opmerking dat het sap van de bonen ook voedzaam is. Ik verdeelde de bonen over onze borden en goot het sap erover. Dat zag er echter vrij onappetijtelijk uit. Het bruine vocht leek wel modderwater. Het wás bij nader inzien modderwater, aangezien de bonen nogal stoffig waren geweest en we ze niet goed genoeg hadden gewassen met ons Nijlwater dat ook niet geheel stofvrij was. Terwijl we op de bonen kauwden kraakte het zand tussen onze tanden.

 "Ik denk dat ik dat voedzame sap er maar afgiet" zei ik, mijn bordje scheefhoudend, waardoor er een donker gekleurde straal water in het zand stroomde.

 "Misschien is het toch niet zo voedzaam als ik aanvankelijk dacht", antwoordde Peter, zijn bord ook scheef houdend.

- 's Avonds ging ik eten in Nakuru, dat een paar kilometer van de parkingang vandaan ligt. Toen ik in het donker terugkwam bij het kampeerveldje en mijn tent opzocht, zag ik dat ik niet meer de enige toerist was. Er stond een grote, zwarte, bolvormige kampeerauto naast mijn tent. Toen ik echter een praatje met mijn nieuwe buur wilde gaan maken, viel het me op dat er geen nummerbord op de kampeerwagen zat. Nog naderkomend ontdekte ik tot mijn hevige schrik dat de auto geen kampeerwagen was, maar een grazend nijlpaard!

- Ik had namelijk van meer kanten gehoord, dat de Malawische politie een hekel had aan toeristen van het "low-budget"type. Met mijn fiets in plaats van een rugzak, mijn korte haren en mijn trainingsbroek zag ik er dus helemaal geweldig uit.

- Ik houd van redelijke kaarten en nog meer van goede kaarten, want die geven je de mogelijkheid om slechte wegen op te zoeken en dat is goed, want daar zit vaak geen of weinig verkeer op. Op slechte kaarten daarentegen kun je alleen goede wegen vinden en dat is slecht want daar zit vaak veel verkeer op. Vooral in Mexico zijn de goede wegen meestal slechter dan de slechte wegen.

Bij een overval in Guatemala:

- Ik moest hen ergens mee tegemoet komen. Daarom haalde ik het mapje uit mijn achterzak dat ik sinds ik de vorige keer overvallen was, nu precies zeven jaar geleden ergens in Afrika, altijd speciaal voor een eventuele beroving bij me droeg.

 "Wil je mijn geld?" vroeg ik, het plastic mapje ophoudend.

 "Ja, geef je geld", zei de katapultman, die duidelijk de leiding van de operatie op zich genomen had. Ik gaf hem het mapje met een verlopen paspoort, een eveneens verlopen rijbewijs, een creditcard zonder krediet, 1500 Iraanse rialen, 1200 Joegoslavische dinars, 1000 Poolse zlotys en één biljet van 50.000 Zaïrese zaires. Vol begeerte haalde de man de biljetten uit het mapje tevoorschijn. Om het spel goed te spelen en geen argwaan te wekken zei ik: "Geef me in ieder geval mijn paspoort terug. Daar hebben jullie toch niets aan."

        

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Joel Meyerowitz: Where I find Myself

Joel Meyerowitz: Where I find Myself: A Lifetime Retrospective (Verenigde Staten, 2018): 341 blz: Uitgeverij Laurence King

 

 

Joel Meyerowitz is een Amerikaanse fotograaf die vooral bekend is geworden als straatfotograaf en ook omdat hij een uitgebreide reportage heeft gemaakt over de opruimingswerkzaamheden na de aanslag op de Twin Towers, dat resulteerde in zijn boek "Aftermath". 

 

Joel Meyerowitz is begonnen met fotograferen nadat hij de beroemde Zwitserse fotograaf Robert Frank aan het werk had gezien. Vanaf het begin van zijn carrière in 1962 heeft Meyerowitz een grote voorkeur gehad voor het fotograferen in kleur.

 

"Where I find Myself" geeft een overzicht van de carrière van Meyerowitz. Hij heeft zelf de teksten voor het boek geschreven en die zijn, in tegenstelling tot de meeste teksten bij fotoboeken, zeer onderhoudend. De foto's in het boek zijn gepresenteerd in omgekeerde chronologische volgorde, de nieuwste foto's als eerste en de oudste als laatste. Wat mij betreft een wat vreemde keuze, eerlijk gezegd had ik de voorkeur gegeven aan de gewone volgorde.

 

"Where I find Myself" begint dus met zijn meest recente foto's, stillevens die hij heeft gemaakt in Florence. Vervolgens een paar zeer indrukwekkende foto's uit "Aftermath". Dan een aantal landschappen uit Toscane. Hoofdstuk 3 bestaat uit foto's van New York, St Louis en Atlanta. Hoofdstuk 4 bevat portretfoto's met een prachtige foto van een roodharig meisje met sproeten als blikvanger. De rest van het boek bestaat uit foto's die ik voor het gemak straatfoto's zal noemen.

 

Ik vind "Where I find Myself" een mooi boek met vele prachtige foto's, maar omdat het om een overzicht van een hele carrière gaat, maakt het geheel een beetje een versnipperde indruk.

Voor een idee van de foto's van Joel Meyerowitz, klik hier.

         

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Bernd & Hilla Becher: Typologien

Bernd & Hilla Becher: Typologien (Duitsland, 2003): 271 blz: Uitgeverij Schirmer/Mosel

 

 

Het Duitse fotografen echtpaar Bernd & Hilla Becher heeft sinds het einde van de jaren 50 het industriële erfgoed van Duitsland en later ook van andere landen gefotografeerd. Zij deden dit steeds op een gelijksoortige manier zodat ze de foto's met elkaar konden vergelijken en ze verwerken tot tableaus van 6, 9, 12, 15 of soms zelfs 24 foto's. Door het maken van deze tableaus kan men subtiele overeenkomsten en verschillen zien tussen de verschillende gebouwen binnen een land of tussen die in verschillende landen. De foto's werden allen recht van voren genomen met het bouwwerk precies in het midden in een diffuus licht, zodat de details van de gebouwen goed zichtbaar zijn.

 

"Typologien" is een groot overzichtswerk van de foto's van Bernd & Hilla Becher in het Duits. Er staan in totaal 130 tableaus in. De kwaliteit van de afdrukken is uitstekend. In het boek staat een begeleidende tekst van zo'n 40 bladzijden die er nogal pittig uitziet en die ik dan ook heb overgeslagen. In mijn ervaring haal ik het meeste uit foto- en kunstboeken door gewoon naar de plaatjes te kijken en voegen de teksten meestal niet zoveel toe.

 

Op zich interesseren foto's van industriële gebouwen me niet zo heel erg, maar "Typologien" vind ik een prachtig boek.

 

Voor een goede indruk van de foto's van Bernd & Hilla Becher, klik hier.

 

      

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Gregory Crewdson: Beneath the Roses

Gregory Crewdson: Beneath the Roses (Verenigde Staten, 2008): 136 blz: Uitgeverij Abrams

 

 

Gregory Crewdson is een Amerikaanse fotografische kunstenaar die foto's maakt zoals anderen films maken. Hij bouwt sets, vult die met rekwisieten en zet de personen die hij wil fotograferen op de juiste plekken. Het maken van die foto's is op deze manier een gigantisch karwei waarbij Crewdson soms weken bezig is met het maken van één foto. Iemand zei over deze werkwijze dat Crewdson geen foto's neemt, maar ze maakt. Op deze manier creëert Crewdson een fantasiewereld die enige gelijkenis vertoont met het Amerika van de kleine stadjes.

"Beneath the Roses" is een groot formaat boek waarin alle 49 getoonde foto's op dezelfde manier worden gepresenteerd. Alle afdrukken staan op de rechterpagina, allen in precies hetzelfde formaat met een kleine witruimte langs iedere kant. Op de linkerpagina staat het nummer van de foto. Verder niets, de foto's hebben geen titels en ze krijgen geen bijschriften. Ik vind deze manier van presenteren erg prettig, zo wordt je uitgenodigd om zelf goed naar de foto's te kijken in plaats van eerst nietszeggende bijschriften te lezen.

 

Ik vind de foto's uit "Beneath the Roses" vrijwel zonder uitzondering prachtig om naar te kijken. Als ik de foto's van Crewdson bekijk, dan moet ik onmiddellijk denken aan twee andere kunstenaars. Ten eerste aan de Amerikaanse schilder Edward Hopper, die veel schilderijen maakte van interieurs met verveelde mensen. En ten tweede aan de Nederlandse fotograaf Erwin Olaf die ook geënsceneerde foto's maakt, wel wat minder indrukwekkend wat mij betreft.

"Beneath the Roses" is een prachtig fotoboek waarin het werk van Gregory Crewdson zeer mooi tot zijn recht komt.

Voor een aantal foto's uit "Beneath the Roses", klik hier.

 

     

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

 

Aimée de Jongh: Dagen van zand

Aimée de Jongh: Dagen van Zand (Nederland, 2021): 279 blz: Uitgeverij Scratch Books

 

Sinds ik voor het eerst een boek van Aimée de Jongh las (Taxi) ben ik een groot fan van haar werk. Aimée de Jongh is pas 33 jaar oud en heeft nu al een aantal prachtige boeken getekend en geschreven. Haar nieuwste boek "Dagen van Zand" is werkelijk een fenomenaal boek.

John Clark, een 22-jarige fotograaf die al een tijdje voor een plaatselijk krantje werkt droomt van het echte werk. Hij solliciteert en krijgt als opdracht om de ellende in het mid-Westen te fotograferen waar in de jaren 30 vreselijke zandstormen huishouden. John gaat op pad.

Het is natuurlijk niet het bescheiden verhaal dat "Dagen van Zand" zo'n bijzonder boek maakt. Dat is de manier waarop het verhaal verteld en vooral waarop het in beeld gebracht wordt.

In "Dagen van Zand" staat geen woord teveel. In het hele boek staat al niet veel tekst en dan zijn er nog talloze bladzijden gevuld met alleen maar tekeningen. De tekeningen van Aimée de Jongh zijn altijd prachtig om naar te kijken. Ze heeft een heel verstilde manier van tekenen met een grote aandacht voor de details. Maar wat "Dagen van Zand" echt een fenomenaal boek maakt, dat is de manier waarop de tekeningen zijn ingekleurd, in prachtige verzadigde pasteltinten.

Zoals gezegd, ik vind "Dagen van Zand" een geweldig boek. Sterker nog, ik vind het de mooiste Graphic Novel die ik ooit heb gelezen en intussen heb ik er toch aardig wat in mijn handen gehad. 

Ik hoop dat Aimée de Jongh nog vele jaren zulke prachtige boeken gaat schrijven en vooral tekenen. Nu al vind ik haar één van de beste striptekenaars die ik ken.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.