Andrew Roth (red): The Open Book

Andrew Roth (red): The Open Book: A history of the photographic book from 1878 to the present (Verenigde Staten, 2004): 423 blz: Uitgeverij Hasselblad Center

 

 

In 2001 publiceerde Andrew Roth zijn "The Book of 101 Books", een overzicht van wat hij de belangrijkste fotoboeken vond die ooit zijn uitgegeven. Zijn idee sloeg aan, al gauw verschenen er meer boeken met overzichten van fotoboeken, bijvoorbeeld de boeken van Gerry Badger en Martin Parr en "Het Nederlands fotoboek" van Frits Gierstberg en Rik Suermondt. Later ben ik nog een aantal boeken met overzichten van onder andere Japanse, Russische en Chinese fotoboeken tegengekomen.

In 2004 kregen ze bij het Hasselblad Center in Göteborg het idee om een overzichtstentoonstelling samen te stellen met de in hun ogen belangrijkste fotoboeken. Hiervoor werd Andrew Roth benaderd. "The Open Book" is de catalogus bij de gelijknamige tentoonstelling.

"The Open Book" bevat een inleidende tekst van ongeveer 20 bladzijden lengte en aan het einde een kort essay over het maken van een fotoboek van Robert Frank. Verder bevat het boek ruim 350 bladzijden met illustraties van de 175 besproken fotoboeken. Op de linkerbladzijde staat steeds een afbeelding van de omslag van het boek en op de rechterbladzijde meestal 2 foto's van een dubbele bladzijde uit het boek. 

"The Open Book" is mooi uitgevoerd en biedt inspiratie over te zoeken titels. Toch vind ik het als naslagwerk bij lange na niet zo indrukwekkend als de 3 delen van "The Photobook, a History" van Gerry Badger en Martin Parr.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Erotica: The Nude in Contemporary Photography

Erotica: The Nude in Contemporary Photography (Duitsland, 2019): 3 delen, elk 359 blz: Uitgeverij Könemann

 

 

 

 

 

 

Het vrouwelijk lichaam vind ik de mooiste vorm die ik ken. Ik hou van mooie foto's van mooie naakte (of schaars geklede) vrouwen. Mooie vrouwen zijn overal te zien. Maar mooie foto's van mooie vrouwen worden vreemd genoeg niet zo heel vaak gemaakt. In de ruim 1.000 bladzijden van de  drie delen "Erotica" staan maar een stuk of 50 foto's waar ik echt enthousiast over ben. Het ligt niet aan de modellen, die zijn vrijwel zonder uitzondering erg knap met welhaast een perfect lichaam. Blijkbaar ligt het eraan dat de fotografen in (of de samenstellers van) deze serie boeken van andere foto's houden dan dat ik doe.

Het grootste probleem dat ik met de foto's in deze drie boeken heb, is dat de vrouwen op de foto's meestal in de meest onmogelijke houdingen staan, zitten of liggen. Ik krijg een ongemakkelijk gevoel als ik naar al die rare lichaamshoudingen kijk. Blijkbaar wil iedere fotograaf een bijzondere foto maken en is een mooi portret van een mooie vrouw die ontspannen voor de camera staat, mooi belicht is en recht van voren wordt gefotografeerd niet goed genoeg. 

Dan denk ik aan de schitterende naaktfoto's die onder anderen Jock Sturges, Bjarne Johansen, Richard Avedon en onze eigen Ed van der Elsken hebben gemaakt. In de meeste gevallen zijn dat zwart-wit foto's van modellen in eenvoudige poses. 

Ondanks het genoemde bezwaar, staan er tussen de ruim 1.000 foto's in deze boeken toch een aantal die ik erg mooi vind. In deel 1 staan de foto's gerangschikt per thema, wat logisch lijkt, maar in de praktijk een vrij willekeurige keuze blijkt. In delen 2 en 3 staan de foto's gerangschikt per fotograaf, wat mij een veel logischer keuze lijkt. De enige fotografe wiens foto's ik steeds geweldig vind, is de Duitse fotografe Jo Schwab die met 14 zwart-wit foto's is vertegenwoordigd, allen een beetje in de stijl van Richard Avedon.

     

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Nawoord bij de films van Kenji Mizoguchi

Kenji Mizoguchi was een Japanse regisseur die leefde van 1898 tot 1956. Zijn eerste films regisseerde hij in 1923, nog in het tijdperk van de stomme film. Hij heeft in totaal iets meer dan 100 films geregisseerd, waarvan er een aantal verloren zijn gegaan. Ik heb in maart alle 12 films van hem gezien die ik in mijn bezit heb.

****- Osaka Elegy (1936, 1.900, 7,2)
****- Sisters of the Gion (1936, 2.300, 7,5)
*****- The Story of the last Chrysanthemums (1939, 3.000, 7,9)
*****- Utamaro and his Five Women (1946, 1.100, 7,1)

****-Women of the Night (1948, 1.400, 7,2)
*****- Oyu-Sama (1951, 1.250, 7,5)
*****- The Life of O-Haru (1952, 5.800, 8,2)
*****- Ugetsu Monogatari (1953, 19.000, 8,3)
*****- Gion Bayashi (1953, 1.600, 7,6)
*****- Sansho Dayu (1954, 13.000, 8,4)
****- Uwasa No Onna (1954, 900, 7,5)
*****- Chikamatsu Monogatari (1954, 3.200, 8,0)
****- Yokihi (1955, 1.500, 7,2)
****- Akasen Chitai (1956, 3.400, 7,9)

Opvallend is dat tussen de 12 films die ik van Mizoguchi heb gezien, maar liefst 4 films zitten die spelen in de wereld van de Geisha's. Van deze 4 vind ik "Gion Bayashi" zonder meer de beste. Van de 12 films van Mizoguchi heb ik er 7 met 5 sterren gewaardeerd en 5 met 4 sterren.

De laatste 8 films van Mizoguchi zaten in een box met het late werk van Mizoguchi. In deze box zitten mijn 5 favoriete films van Mizoguchi en ik beschouw deze box als de mooiste box met films die ik ken.

Van alle films van Mizoguchi is "The Crucified Lovers" zonder meer mijn favoriete film. Mizoguchi was zelf niet helemaal tevreden over deze film, maar ik merk daar als kijker weinig van. De andere 4 films die ik allen ongeveer even hoog waardeer zijn: "Oyu-Sama", "Ugetsu Monogatari", "Gion Bayashi" en "Sansho Dayu". Ik denk dat "Ugetsu Monogatari" en "Sansho Dayu" op IMDB ongeveer de waardering krijgen die ze verdienen, maar ik vind "Oyu-Sama" en "Gion Bayashi" net zulke goede films, waarvan ik dus ook vind dat die op IMDB een flink stuk ondergewaardeerd zijn.

De kwaliteit van Mizoguchi als regisseur lijkt mij onbetwistbaar. Als je van mooie films houdt en zeker als je van films houdt uit niet westerse landen, dan moet je toch minstens een film van Mizoguchi gezien hebben.

Voor mij is Kenji Mizoguchi samen met Ingmar Bergman en Satyajit Ray, wiens films ik binnenkort ga bespreken, één van de drie allergrootste regisseurs uit de filmgeschiedenis.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

De slechtste films die ik ooit heb gezien

Dit is weer eens een ander lijstje, niet met het beste van, maar juist met de slechtste films die ik ooit heb gezien. Een heel enkele keer zie ik een film die te slecht voor woorden is en zit ik hem om de een of andere reden toch uit. Omdat ik altijd films kijk waar ik een zekere verwachting van heb, komt het zelden voor dat ik een film minder dan drie sterren geef. De onderstaande films zijn alle films die ik ooit heb gezien en met slechts één ster heb gewaardeerd. De cijfers tussen haakjes zijn zoals gebruikelijk die van de IMDB: aantal bezoekers en waardering.

- Salo of de 120 dagen van Sodom: Film van Pier Paolo Pasolini die gemaakt is naar het beruchte boek van Markies de Sade en volgens mij ook bedoeld was om een schandaal te veroorzaken. (50.000, 5,9)

- De Pretenders: Dodelijk vervelende film van Jos Stelling over een aantal jongeren die zich vervelen. Wij vervelen ons met hen mee. (32, 7,2)

- The Blue Lagoon: Soft erotische film met Christoper Atkins en Brooke Shields in de hoofdrollen die na een schipbreuk de liefde ontdekken. (60.000, 5,8)

- La Bète: Van Walerian Borowczyk, pornografische film van bedenkelijk allooi.(4.000, 5,8)

- C'est arrivé près de chez vous: Belgische shockdocumentaire over een seriemoordenaar en verkrachter die tijdens zijn gruweldaden gevolgd wordt door een filmploeg. (34.000, 7,5)

- Russian Ark: Door sommigen hoog aangeschreven film over de Hermitage van de Rus Alexander Sokurov die in één shot is opgenomen. Stomvervelend. (18.000, 7,4)

- Striptease: Film met Demi Moore die ik ooit in de bioscoop heb gezien en waar ik wegens absolute verveling na de pauze naar huis ben gegaan. (41.000, 4,5)

- A hole in my heart: Pornografische film van groot talent Lukas Moodysson over een man die ziet hoe zijn vader een amateur pornofilm maakt. Onbegrijpelijk dat zo'n goede regisseur zo'n waardeloze kutfilm heeft gemaakt. (4.600, 4,5)

Deze films zijn gemaakt met min of meer serieuze bedoelingen, zijn door een redelijk aantal mensen bekeken, zijn zeker niet de laagst gewaardeerde films op IMDB en hebben zo hun aanhangers, waartoe ik dus duidelijk niet behoor.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dr. Seuss

Ik wil dit nieuwe jaar luchtig beginnen met een wat groter project. Mijn blog heet niet meer Erik leest zoals in de begintijd, maar ik wil de komende tijd het werk bespreken van dr. Seuss, mijn favoriete kinderboekenschrijver (en vooral ook tekenaar), een Amerikaan die leefde van 1904 tot 1991.

In het Nederlandse taalgebied is het werk van dr. Seuss tamelijk onbekend. Een aantal van zijn boeken zijn in de jaren 60 en 70 vertaald door Kees en Katja Stip. Sinds 2004 zijn er een aantal nieuwe vertalingen verschenen door Bette Westera. In de Engelstalige wereld is het werk van dr. Seuss wereldberoemd. Zijn boeken zijn nog altijd de bestverkochte kinderboeken ooit, voor die van Roald Dahl en J.K. Rowling.

In de biografie die ik heb staat een lijst met 42 titels die door dr. Seuss zijn geschreven en geïllustreerd. Deze 42 boeken heb ik allemaal in mijn bezit en wil ik de komende tijd één voor één in chronologische volgorde bespreken voor jullie. Het schrijven van mijn stukjes zal vermoedelijk net zo lang of langer duren als het lezen van de boeken, er staan veel tekeningen in en weinig tekst in die boeken.

Wat maakt de boeken van dr. Seuss nou zo bijzonder? Als je een boek van hem openslaat zijn het natuurlijk in eerste instantie de tekeningen die de aandacht trekken. Ik vind dr. Seuss een tekenaar van wereldklasse, hij heeft een grote fantasie en tekent trefzeker allerlei niet bestaande wezens. De teksten lijken van ondergeschikt belang, maar zijn door de eenvoud en vaak ook het rijm bijzonder effectief.

Ik hoop dat jullie de komende tijd met mij mee genieten en dat jullie misschien in de toekomst ook eens een boek pakken van deze bijzondere schrijver en tekenaar.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Mijn favoriete eetgelegenheden in Utrecht in 2019

In 2019 heb ik niet zo heel veel buiten de deur gegeten. Wel heb ik gemiddeld 2 keer per week bij Kolintang gegeten en zeer regelmatig een kop soep bij de Veldkeuken in Amelisweerd genomen en ook zeer regelmatig een kop soep, stuk taart of broodje bij Vers.

De onderstaande 9 eetgelegenheden zijn mijn favorieten van het afgelopen jaar. Al deze eetgelegenheden zijn oude bekenden van mij, ik kom hier in bijna alle gevallen al minstens 5 jaar. Alleen bij le Jardin en Pizz'Arte kom ik pas sinds vorig jaar. Ik ga gemiddeld één keer per twee maanden met een goede vriendin uit eten. Ook zij is over al deze 9 eetgelegenheden erg enthousiast.

- Cantina di David: Mijn favoriete Italiaanse restaurant in Utrecht. Het eten is er geweldig, wel een beetje aan de dure kant en het restaurant is ideaal ook als je rustig wilt kletsen met je tafelgenoot tijdens het eten.

- C'est Ça: Mijn favoriete restaurant in Utrecht. Je krijgt voor 39,50 euro een verrassing 5-gangen menu. Het eten is altijd geweldig en je zit hier heerlijk.

- le Jardin: Een wat duurder restaurant waar je heerlijk vegetarisch kunt eten met zelf gekweekte groenten.

- Jasmijn en ik: Ook een van mijn favoriete restaurants. Hier eet je authentiek Chinees en je zit er ook zeer gezellig. Dit restaurants is iets goedkoper dan de bovenste 2 op de lijst.

- Kolintang: Voor wie mijn blog regelmatig leest, behoeft dit eethuis geen introductie meer. Hier eet ik 2 keer per week. Voor 13 euro krijg je een bord vol met heerlijk Indonesisch eten, waar zelfs ik genoeg aan heb. Ik denk dat er in heel Nederland zeer weinig eetgelegenheden zijn waar je voor zo weinig geld zo lekker kunt eten.

- Pizz'Arte: Klein zaakje in Lunetten waar ze de lekkerste pizza's maken die ik ken. Ik laat de pizza's altijd bij mij thuis bezorgen.

- Umami: Bij Umami kun je voor een vast bedrag van 28 euro onbeperkt eten. Het eten is zonder meer erg goed, maar ze serveren geen kraanwater en de zaak is behoorlijk lawaaiig, zodat je hier niet moet zijn als je met iemand uitgebreid bij wilt kletsen.

- de Veldkeuken: De Veldkeuken is een eetgelegenheid die prachtig gelegen is in Amelisweerd, aan de oever van de Kromme Rijn. Ik ben hier vooral fan van de soepen en het gebak. Bij mooi weer kan het hier erg druk zijn.

- Vers: Rob en Manon zijn de zeer vriendelijke eigenaars van dit knusse zaakje aan de Oude Gracht. Vooral geschikt om heerlijke soepen of broodjes te eten en rustig te kletsen.

De recensies waar je op kunt klikken zijn allemaal al vrij oud, maar nog steeds relevant. Bij Kolintang is het eten de afgelopen jaren nog verder verbeterd en bij de Veldkeuken moet ik hoognodig weer eens dineren om ze een herkansing te geven. Toen ik er ging eten kon je er net een maand ook 's avonds eten.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

De films van Bert Haanstra

Ik heb een prachtige verzamelbox met daarop alle 31 films van Bert Haanstra op 10 dvd's, plus een boekje met korte toelichtingen op elk van die 31 films. Ik heb de afgelopen weken in 10 dagen tijd alle films van Bert Haanstra bekeken. Hoewel een aantal van zijn films wat verouderd zijn en misschien wat braafjes en oubollig overkomen, heb ik mij prima vermaakt.

Bert Haanstra is in de eerste plaats bekend als maker van documentaires. Voor zover ik weet is hij samen met Joris Ivens en Johan van der Keuken een van de 3 bekendste Nederlandse documentairemakers. Joris Ivens was communist en legde vooral de strijd van het gewone volk voor betere levensomstandigheden vast. Johan van der Keuken wilde aan zijn documentaires een persoonlijke toets toevoegen in plaats van gewoon te filmen wat hij zag. In mijn ogen geeft dat veel van zijn films iets pretentieus.

Vanaf zijn eerste film "De Muiderkring herleeft", hoewel als film niet bijzonder, is het vakmanschap van Haanstra te herkennen. Alle shots zijn mooi belicht, de kadering is uitstekend en de montage is ook dik in orde. Voor alle films van Haanstra geldt dat ze aangenaam zijn om naar te kijken, mooie beelden en nooit schokkend. Haanstra was geen geniale filmer, maar gewoon een goed vakman.

In zijn 2e film "Spiegel van Holland" heeft Haanstra met zijn camera ondersteboven spiegelingen in het water gefilmd, zodat je vervreemdende fraaie effecten krijgt. Met dit filmpje van 10 minuten won hij zelfs een prijs in Cannes.

Daarna heeft Haanstra een aantal documentaires gemaakt, waaronder opdrachtfilms, bijvoorbeeld 4 filmpjes over de oliewinning voor Shell.

Zijn eerste echte meesterwerk is "Rembrandt, schilder van de mens" een film over Rembrandt van 20 minuten waarin hij op een prachtige manier een aantal van Rembrandts schilderijen heeft gefilmd. Hoogtepunt van deze film zijn een aantal shots waarin hij zelfportretten van Rembrandt vanaf zijn jeugd tot aan zijn ouderdom in elkaar laat overvloeien, zodat je als het ware de schilder ouder ziet worden. Over het commentaar en de keuze van de muziek ben ik niet zo enthousiast, maar dat neem ik voor lief.

Van de glasfabriek in Leerdam kreeg hij de opdracht om een film over de glasproductie te maken. Tijdens het maken van die film merkte hij dat een apparaat af en toe haperde wat een erg komisch effect had. Dit gebruikte hij voor een eigen film "Glas" van net 10 minuten in kleur zonder commentaar maar met jazz-muziek van Pim Jacobs. Met deze eigen film won hij de eerste Nederlandse Oscar.

Na "Glas" was de naam van Haanstra gemaakt en kreeg hij de mogelijkheid om een speelfilm te maken "Fanfare". "Fanfare" speelt zich af in Giethoorn en trok 2,5 miljoen bezoekers. Ik vind het van de 4 speelfilms die Haanstra heeft gemaakt duidelijk zijn beste.

Haanstra kreeg een idee voor een grote documentaire over Nederland te maken met een verborgen camera. Om te oefenen maakte hij "Zoo", waarbij hij gedurende een aantal weken in Artis de reacties van mensen op de dieren en van de dieren op de mensen filmde. Erg grappig. Vervolgens maakte hij "Alleman" wat in mijn ogen zijn beste film is. Voor "Alleman" filmde hij op allerlei locaties Nederlanders met een verborgen camera, wat veel komische effecten geeft en een fascinerend tijdsbeeld.

In 1973 kwam "Bij de beesten af" in de bioscoop, een grote natuurfilm waarvoor hij 3 jaar over de hele wereld heeft gefilmd. In die tijd was het een bijzondere film omdat voor het eerst het gedrag van dieren met het gedrag van mensen werd vergeleken. Als ik deze film nu bekijk, met de vele prachtige natuurfilms die tegenwoordig gemaakt worden, zijn de beelden niet meer zo indrukwekkend en de vergelijkingen tussen het gedrag van dieren en dat van mensen wat gezocht.

Haanstra zei tegen het einde van zijn leven dat hij als hij geen filmer was geworden, etholoog (onderzoeker van het gedrag van dieren) was geworden. Twee van zijn laatste films waren die over een groep Chimpansees in Burgers Bush in Arnhem en een groep Gorilla's ook in Burgers Bush.

Wie geïnteresseerd is in de Nederlandse filmgeschiedenis, kan in mijn ogen niet om het werk van Haanstra heen. Internationaal gezien stelt het werk van Haanstra misschien niet zo veel voor, maar in Nederland behoort hij tot de allergrootsten.

Voor wie de films van Haanstra wil bekijken raad ik in de eerste plaats de bovengenoemde films aan. Zijn 3 andere speelfilms en "Vroeger kon je lachen" over en met Simon Carmiggelt zijn op zich best aardig, maar kun je wat mij betreft gerust overslaan. De film "Retour Madrid" gaat over 2 voetbalwedstrijden tussen Ajax en Real Madrid en is vooral leuk vanwege de beelden van het publiek. Alle andere films van Haanstra zijn aardig om te bekijken, maar hoef je niet perse gezien te hebben.

Voor veel uitgebreidere besprekingen van de films, klik op het overzicht van Bert Haanstra op IMDB.com, zoek daar de film op waar je een bespreking van wilt lezen en kijk dan bij de reviews  naar de critics en klik dan de bespreking van Bart Rietvink van Cinemagazine aan. Bart Rietvink heeft over bijna alle films van Haanstra een uitgebreide bespreking geschreven en meestal ben ik het met zijn mening eens.

 Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

De films van Johan van der Keuken

De films van Johan van der Keuken (1960-2001)

Ik heb mij de afgelopen tijd bezig gehouden met het bekijken van een deel van de films uit het complete oeuvre van de Nederlandse documentaire-filmer Johan van der Keuken.

Als je zijn films bekijkt dan valt meteen op dat van der Keuken een vakman is. De shots in zijn films zijn stabiel, goed gekadreerd en belicht en voorzien van passend geluid. Wat doet van der Keuken met zijn vakmanschap? Allereerst geeft hij een beeld van de werkelijkheid zoals hij die waarneemt. Tot zover is alles in orde, hij heeft vaak mooie beelden van de dingen die hij op zijn vele reizen door de wereld waarneemt. Waar ik minder enthousiast over ben is zijn neiging om vooral een kunstzinnige film te willen maken en een persoonlijke dimensie toe te voegen. Dit houdt in dat hij regelmatig nietszeggende beelden van een voice-over voorziet waarin hij diepzinnig bedoelde, maar in feite slaapverwekkende teksten geeft over zijn kijk op het filmen.

Ik heb vooral zijn korte films in zijn geheel bekeken en verder fragmenten van zijn langere films, met uitzondering van "De grote vakantie" zijn laatste grote film, die ik in zijn geheel heb gezien. Hier in het kort wat ik van zijn interessantste films vind.

"Beppie" uit 1965, een sympathiek portret van een brutaal schoolmeisje uit Amsterdam.

"Een film voor Lucebert" uit 1967, het tweede deel, van een serie over Lucebert, waarin Lucebert aan het werk wordt gezien terwijl hij schildert. De laatste drie minuten van deze film, waarin Lucebert een kale muur beschildert en je de opeenvolgende stadia van een kunstwerk in wording ziet, vind ik het meest interessante dat van der Keuken heeft gefilmd.

"De muur" uit 1973 waarin buurtbewoners in een straat in Amsterdam een muur beschilderen.

"Amsterdam global village" uit 1996, met een lengte van bijna 4 uur de langste film van van der Keuken. Ik heb alleen het eerste uur van de film gezien, waarin van der Keuken de stad weergeeft zoals een bewoner die ziet.

"To Sang fotostudio" uit 1997, een documentaire over een fotograaf, die gevolgd wordt door een documentaire van Raymond Gieling die het maken van deze film gefilmd heeft.

"Laatste woorden - mijn zusje Joke" uit 1998, waarin hij zijn zus interviewt vlak voor haar dood aan kanker.

"De grote vakantie" uit 2000, waarin hij zijn wereldreis gefilmd heeft, gecombineerd met een verslag van zijn prostaatkanker. Over de combinatie van die twee ben ik niet zo enthousiast, maar er zitten mooie beelden in de film, zoals een sequentie met ongeveer 100 portretten van Malinese kinderen die hun naam noemen.

Toen ik aan dit project begon dacht ik erover om alles van Johan van der Keuken te bekijken en te bespreken. Ik vind het oeuvre van Johan van der Keuken niet interessant genoeg om iedere film afzonderlijk te bespreken, dus jullie zullen het hiermee moeten doen.

Wat opvalt is dat de dvd-boxen met het vrijwel complete oeuvre van Johan van der Keuken prachtig zijn uitgevoerd, met in iedere box een begeleidend boekje. Van geen andere filmmaker ken ik zo'n mooi uitgevoerde boxen van hun verzameld oeuvre. Wat zou ik graag soortgelijke boxen in bezit hebben van echt grote regisseurs zoals: Charlie Chaplin, Alfred Hitchcock, Buster Keaton, Akira Kurosawa of Satyajit Ray, om mijn absoluut favoriete regisseurs maar eens bij hun naam te noemen.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Andrej Tarkovsky: kunstzinnig filmregisseur

Een tijdje terug werd een setje van 6 films van Andrej Tarkovsky aangeboden op marktplaats. Ik was eigenlijk vooral benieuwd naar zijn film Andrej Roeblev, over de 14-eeuwse Russische ikonenschilder. Omdat de verkoper liever de set als geheel verkocht, heb ik alle 6 de films gekocht voor 10 euro per stuk plus 6,95 euro verzendkosten. Het ging om de volgende films:

- De jeugd van Ivan
- Andrej Roeblev
- Solaris
- De spiegel
- Nosthalgia
- Het offer

Andrej Tarkovsky was een zeer eigenzinnig, beetje filosofisch en zeer artistiek filmmaker. Zijn films zijn in de eerste plaats mooi om naar te kijken. Ook zijn ze nogal moeilijk om te begrijpen en zijn ze vaak zeer beklemmend. De muziek draagt daar in hoge mate toe bij.

Van zijn films zeiden "De jeugd van Ivan", "De spiegel" en "Nosthalgia" mij niet zo veel. Mooi gefilmd, met aandacht voor detail, dat zeker, maar toch vooral ook moeilijk te volgen.

"Solaris" speelt zich grotendeels af in een ruimteschip dat in een baan rond de planeet Solaris draait. De planeet beïnvloedt de levens van de astronauten aanzienlijk en zorgt ervoor dat hun diepste wensen gematerialiseerd worden. De omstandigheden in het ruimteschip zijn zeer beklemmend, wat versterkt wordt door de muziek. "Nosthalgia" is als film niet naar mijn smaak, maar intrigerend is hij zeker.

"Het offer" is de laatste film die Tarkovsky maakte, deels met acteurs die ook met Ingmar Bergman samenwerkten. Na "Andrej Roeblev" is dit de film van Tarkovsky die op mij de meeste indruk maakte. Mooi gefilmd, en met goed spel.

Zonder meer mijn favoriete fim van Tarkovsky is "Andrej Roeblov", over het leven van de beroemde 14-eeuwse ikonenschilder. De film geeft wat passages uit zijn leven, zonder al te veel stil te staan bij zijn werk. Een mooi levensverhaal, dat in prachtig zwart-wit is verfilmd. Gedurende de laatste tien minuten van de film krijgen we een aantal kleurenbeelden van de ikonen te zien.

Al met al ben ik geen heel groot fan van Tarkovsky en ben ik blij dat ik 4 van zijn films (uitgezonderd Andrej Roeblev en Het offer) door kon verkopen aan een vriend. Ik vind het wel heel bijzonder dat Tarkovsky überhaupt zijn films heeft kunnen maken in het tijdperk van Brezjnev. Tarkovsky is aan kanker gestorven, naar verluidt omdat de KGB zwaar radioactief materiaal bij hem in de buurt neerlegde.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Films top 100: een eerste selectie

Ik ga de komende jaren proberen om een film top 100 samen te stellen van mijn favoriete films (en televisieseries). Bij wijze van eerste selectie heb ik uit mijn lijstje van favoriete films, die films uitgekozen die wat mij betreft tot die top 100 kunnen behoren. Deze films heb ik in 5 categorieën onderverdeeld: films die grofweg tot de top 10, de top 25, de top 50 en de top 100 behoren (de precieze aantallen van die categorieën doen er nu nog niet toe) en de films met een vraagteken, dat zijn die films waarvan ik het nog niet weet, meestal omdat het vrij lang geleden is dat ik ze heb gezien. Sommige films kunnen een klasse hoger of lager terechtkomen, maar deze eerste selectie zal een aardige indruk geven van waar de films op de definitieve lijst terechtkomen.

Top 10:
*Casablanca (met Humphrey Bogart en Ingrid Bergman)
*The General (Buster Keaton)
*Heimat (1,2 en 3 en die Andere Heimat) (Edgar Reitz)
*The life collection (BBC natuurdocumentaires)
*M: eine stadt sucht seine mörder (Fritz Lang)
The music box (Laurel en Hardy)
*Once Upon a Time in the West (Sergio Leone)
*One Flew Over the Cuckoo’s Nest (Milos Forman met Jack Nicholson)
*Rear Window (Alfred Hitchcock met Grace Kelly)
*Seven chances (Buster Keaton)
*7-up
*La vie d'Adèle (Abdellatif Kechiche)

Top 25:
*Atanarjuat
*Biutiful (Alejandro Gonzalez Inarittu met Javier Bardem)
*Boyhood (Richard Linklater)
*Breaking the Waves (Lars van Trier met Emily Watson)
*Brief encounter
Buurman & buurman
*City Lights (Charles Chaplin)
*City of God
*Le cose che restano
E.T. (Steven Spielberg)
*La graine et le mulet (Abdellatif Kechiche)
*Monsieur Verdoux (Charles Chaplin)
Oorlog en vrede (Sergej Bondarchuk)
*Oorlog en vrede (BBC, 2015)
*Raise the Red Lantern (Zhang Yimou met Gong Li)
*Schindler's list (Steven Spielberg)
*Shoah (Claude Lanzmann)
Sneeuwwitje en de zeven dwergen (Disney)
The sound of music
*Spirited away (Japanse animatie)
*The Third man
*Throne of Blood (Akira Kurosawa)
*Wallace en Gromit: A grand day out, The wrong trousers, A close shave
*The wizard of Oz (met Judy Garland)

Top 50:
Amores perros (Alejandro Gonzalez Inarittu)
*De Aputrilogie (Satyajit Ray)
Bambi (Disney)
*Belle en het beest (Disney)
*The bridges of Madison Country (Clint Eastwood)
College (Buster Keaton)
Dombo (Disney)
*Etre et avoir
Fanny and Alexander (Ingmar Bergman)
*Festen (Thomas Vinterberg)
*Gandhi (Richard Attenborough met Ben Kingsley)
*Il gattopardo (Lucino Visconti met Claudia Cardinale)
The godfather (Francis Ford Coppola met Marlon Brando en Al Pacino)
Gone with the wind
*The graduate (met muziek van Simon en Garfunkel)
The Hidden Fortress (Akira Kurosawa)
*High Noon
*Into the wild
Jagten (Thomas Vinterberg met Mads Mikkelsen)
*De Klompenboom
*La meglio gioventu
Modern Times (Charles Chaplin)
No man’s land
*North by Northwest (Alfred Hitchcock)
*Paul dans sa vie
*Il postino
*Shackleton
*Vertigo
4 maanden 3 weken 2 dagen
*The Yusuf-trilogie
Zatoichi (Takeshi Kitano)

Top 100:
Aladdin (Disney)
Andrej Roeblev
*The bicycle thief
*Bye (Ed van der Elsken) 
*Dersu Uzala (Akira Kurosawa)
*The English Patient
Fawlty towers
*Fucking Åmål
*Invictus  (Clint Eastwood)
Jungle book (Disney)
Lord of the rings: The fellowship of the ring (Peter Jackson)
Lord of the rings: The two towers
Lord of the rings: The return of the king
Loving Vincent
*Mifune’s Last Song
*Mon oncle (Jacques Tati)
Monthy Python's flying circus
*De nieuwe wildernis (over de natuur in de Oostvaardersplassen)
*Once Were Warriors
Our little sister
Pinokkio (Disney)
*Pranzo di Ferrogusto
Pride and prejudice (met Keira Knightley)
Raging bull
*The salt of the earth (over de fotograaf Sebastiao Salgado)
Die salzmänner von Tibet
Sherlock Jr (Buster Keaton)*Starship troopers (Paul Verhoeven)
Starship troopers
The story of film
*The Straight Story (David Lynch)
*Urga
War of the worlds (met Tom Cruise)
De wind zal ons meenemen (Abbas Kiarostami)

?:
?Baron Müenchhausen (Duitse film uit de oorlogsjaren)?Before sunrise, before sunset en before midnight
?*Big fish (Tim Burton)
?Brokeback mountain
?Dances With Wolves
?Doornroosje(Disney)
?Earth
?*Estomago
?Giant
?The Goldrush (Charles Chaplin)
?The good, the bad and the ugly
?Ikiru
?Kaos
?Nanook of the north
?The pianist
Planet Earth
?Sanjuro
?Tootsie
?The unbearable lightness of being
?Wolken in mei

Wat valt mij op als ik naar deze lijst kijk?
- Allereerst dat er toch wel veel films zijn gemaakt die ik erg goed vind.
- De lijst bevat in vergelijking met de meeste vergelijkbare top 100 lijsten van filmliefhebbers relatief veel niet Amerikaanse films, meer dan de helft van de films is van niet Amerikaanse oorsprong.
- Weinig Nederlandse films op de lijst, alleen "De nieuwe wildernis" over de Oostvaardersplassen, "Bye", de afscheidsfilm van Ed van der Elsken en "Starship troopers", de film van Paul Verhoeven die een schoolvoorbeeld is van een domme actiefilm die erg vermakelijk is om naar te kijken.
- Weinig actiefilms, sowieso weinig films die echt gemaakt zijn voor het grote publiek.
- Aardig wat animatie- en tekenfilms, waaronder 7 Disney-films: "Buurman en buurman", "Wallace en Gromit", "Sneeuwwitje en de zeven dwergen", "Spirited away", "Bambi", "Belle en het beest", "Dombo", "Aladdin", "Het jungleboek" en "Pinokkio".
- Het is een erg internationale lijst, alleen al in de top 50 staan films uit 18 verschillende landen: Bosnië, Brazilië, Canada, China, Denemarken 3, Duitsland 2, Frankrijk 4, Groot Brittannië 5, India, Italië 4, Japan 3, Mexico 2, Roemenië, Rusland, Tsjechië, Turkije, Verenigde Staten 29, Zweden
- Vrij veel films op de lijst gaan over het leven van relatief gewone mensen (mijn persoonlijke lievelingsonderwerp).

Andere favoriete films van mij, die niet tot de top 100 behoren staan op de lijst hieronder.

Abel
*Ae fond kiss
Agata e le tempesta
Alice (Svankmayer)
*Alice in Wonderland (Tim Burton)
Alice in Wonderland (Disney)
Another year
Around the world in 80 days with Michael Palin
*Babel
Battling butler (Buster Keaton)
Bella Martha
Bend it like Beckham
*Beyond sleep
Borgman
*Brassed Off
*El Bulli: Cooking in progress
Charlie and the chocolate factory (Tim Burton)
*Chicken run
*Anton Corbijn: Inside out
The corpse bride
Decamerone
*Eat Drink Man Woman
*Eat pray love
Electric house (Buster Keaton)
*Entre les murs
Erik of het klein insektenboek
*Er ist wieder da
Finding Nemo
*Finding Vivian Mayer
*Gegen die wand
*Gladiator
*La grande bouffe
Gran torino
*Grizzly man
*Haman: il bagno turco
Hannah and her sisters
A hard day's night
*De helaasheid der dingen
Hier is Adriaan van Dis
*Sergio Herman: Fucking perfect
*Historias minimas
*Holland: Natuur in  de delta
Howl's moving castle
*Hukkle
L'illusioniste
Intolerance
Jeu d'enfants
*Jiro dreams of sushi
Karakter The kid
*Kinsey
*The kiterunner
*Lady Chatterley (Pascale Ferran)
*Latcho drom
Life of Pi
*Life on Earth (David Attenborough)
Lilya 4-ever
La linea
The lion king
Lost in translation
*Madame Bovary
*Le magasin des suicides
The man without a past
Mar adentro
The march of the penguins
*The martian
Men in black
*Microcosmos
Million dollar baby (Clint Eastwood)
Mulan (Disney)
My summer of love
NOS-jaaroverzichten 1956-2008
Ober
*Oh boy! (Orlow Seunke)
Oorlog en vrede (2007)
Paprika (Japanse animatiefilm)
Paradise now
*Persepolis
*Pollock
De poolse bruid
*Gerhard Richter painting
*Een schitterend ongeluk
Schneider vs. Bax
*Serengeti Symphony Slumdog millionaire
Steamboat Bill Jr (Buster Keaton)
Still Alice
*The story of Qiu Ju
Terugkeek van van Kooten & de Bie
*Together
Les Triplettes de Belville (Franse animatie)
*Tuinen van verwondering
U bent mijn moeder
*Van de schoonheid en de troost (Wim Kayzer)
Vengo
*La vie de Jesu
*Voetnoten uit het voorlopig testament van de danser, de dichter en de tekenaar
*Wallace en Gromit: A matter of loaf and death
Waltz with Bashir
War photographer
Wilde mossels:
Zusje
Zwartboek

Films die ik niet zo goed vind:
Boekverfilmingen:
The crimson petal and the white
Madame Bovary (VS, 2014)

Regisseurs:
Woody Allen
Joris Ivens
Johan van der Keuken
Andrej Tarkovsky

Hans Warren: Homo, dichter, criticus, vertaler en dagboekschrijver

Hans Warren is bij het grote publiek vooral bekend als dichter, criticus en vertaler. Hij heeft voor de Zeeuwse krant meer dan 1000 boekbesprekingen geschreven (terug te vinden in de bibliotheek op literom), en heeft werk van markies de Sade (de 120 dagen van Sodom), de Griekse homofiele dichter Kavafis en alle dialogen van Plato vertaald. Voor Kavafis en Plato heeft hij samen met Mario Molegraaf (zijn partner gedurende zijn laatste 23 levensjaren) oud- en nieuw Grieks geleerd en ze hebben samen deze schrijvers vertaald.

Hij heeft gedurende een zeer groot deel van zijn leven een dagboek bijgehouden, dat oorspronkelijk uitsluitend privé was, maar dat uiteindelijk toch in zijn geheel gepubliceerd is. Hans Warren is geboren in 1921 en zijn dagboek loopt van 1942 tot aan zijn dood in 2001. Er zijn ook wat losse aantekeningen uit 1939 en 1940 die samen het nulde deel van het dagboek vormen. Het dagboek omvat in totaal 23 delen en zo'n 6000 bladzijden. Hiermee is het een van de langste teksten uit de Nederlandse literatuur, hoewel ik vermoed dat de romanseries "Het bureau" van J.J. Voskuil en de  "De tandeloze tijd" van A.F.Th. van der Heijden nog meer tekst bevatten.

Waar schrijft Hans Warren zoal over?
Zoals gezegd is het "Geheim dagboek" vooral een dagboek waarin Hans Warren zijn privé-leven beschrijft. Over grote politieke gebeurtenissen zoals de Tweede Wereldoorlog schrijft hij nauwelijks. Het dagboek is daarmee volstrekt anders van toon dan de beroemde dagboeken van de Duitse jood Viktor Klemperer die het steeds heeft over de politieke situatie van zijn tijd en vooral ook over hoe de rechten van de joden in de loop der jaren steeds verder worden ingeperkt. Ook heeft Klemperer het veelvuldig over zijn werk, terwijl dat bij Hans Warren nauwelijks aan bod komt. Klemperer heeft het daarentegen nauwelijks over zijn privé-leven en al helemaal niet over wat hij met zijn vrouw uitspookt, terwijl bij Hans Warren de bladzijden vol staan met erotische escapades met vooral jongemannen.

Hans Warren was ook een echte levensgenieter. Naast seks hield hij ook enorm van lekker eten, begeleid met liters goede wijn. In de jaren 90 en al samenwonend met zijn 40 jaar jongere vriend Mario Molegraaf gaat hij zeer vaak uit eten in dure restaurants. Een maaltijd van 100 gulden per persoon, bestempelt hij als een goedkope maaltijd, terwijl hij in een jaar tijd niet meer dan 2 gulden heeft uitgegeven aan kleding: één paar nieuwe sokken. Mario verzucht ergens "dat er in Nederland wel geen stel zal zijn dat zoveel geld aan eten uitgeeft als zij met zijn tweeën".

Verder heeft Hans Warren het vaak over de natuur, met name over vogels die hij allen kende en na kon fluiten. Hij heeft het over zijn duivenverzameling die hij op een goed moment van de hand deed. Hij heeft het over zijn verzameling beelden, veelal oude boeddhistische kunst. Hij woonde maar in een klein huisje, maar dat stond zo tjokvol met allerlei oude beelden, dat hij in zijn eentje gemakkelijk een middelgroot museum van kunst zou kunnen voorzien. Samen met Mario bezoekt hij honderden musea, veelal in Frankrijk, met name in Parijs. Ook maken hij en Mario in de laatste 20 jaren van zijn leven talloze dagtochten met de auto, zelfs nog als Hans slecht ter been is en de tochtjes met Mario steeds meer een kwelling voor hem worden.

Wat maakt het "Geheim dagboek" zo leuk om te lezen? Als je kijkt naar wat Hans Warren te vertellen heeft lijkt het allemaal niet zo bijzonder. Het zit hem vooral in de manier waarop Hans Warren schrijft, de stijl zogezegd. Hans Warren is zonder meer een heel groot stilist. Een mooi voorbeeld is in zijn latere jaren als hij bij een tankstation ergens onderweg een broodje vies eet. Hier kan ik mij van alles bij voorstellen en wat is dat mooi en beknopt opgeschreven.

Verder is Hans Warren onvoorstelbaar openhartig. Zo schrijft hij in zijn laatste levensjaar dat hij in zijn onderbroek een gevouwen servetje heeft gelegd. Als hij dan weer eens in zijn broek heeft gepoept, dan kan hij met een handige beweging de drol uit zijn onderbroek wippen. Vraag is natuurlijk of wij hier niet allemaal een beetje een voyeur worden, maar Hans Warren schrijft (in mijn ogen terecht) dat hij zijn hele leven nauwkeurig geboekstaafd heeft en dat de gebreken bij toenemende ouderdom er ook bij horen.

Het "Geheim dagboek" is vanaf 1981 gepubliceerd, het laatste deel verscheen in 2009. De delen die tijdens het leven van Hans Warren zijn gepubliceerd, zijn geredigeerd door Hans Warren en Mario Molegraaf. De laatste delen, die na de dood van Hans Warren zijn gepubliceerd zijn geredigeerd door Mario Molegraaf. Voor Mario moet dan een pijnlijk proces zijn geweest, Hans Warren spaarde zijn levenspartner in zijn dagboeken niet bepaald. Des te groter is mijn bewondering voor Mario, die ook de voor hem pijnlijke passages gewoon heeft laten staan en niet heeft weggelaten. Zo zou Hans Warren het ook gewild hebben. Mario heeft aangekondigd om ook nog een uitgebreide biografie over het leven van Hans Warren te gaan schrijven. Of die er ooit zal komen en of daar dan nog veel nieuws in zal staan is de vraag. Voor mij is het zeker: als Hans Warren in het Engels had geschreven, dan zouden zijn dagboeken nu wereldberoemd zijn. Voor zo'n project is het Nederlands taalgebied eigenlijk te klein.

Ik heb het gehele "Geheim dagboek", twee keer in zijn geheel gelezen en met veel plezier. Omdat ik toen nog geen blog bijhield heb ik geen uitgebreide aantekeningen gemaakt. Daarom lijkt het mij een mooi project om dit in zijn geheel voor een derde keer te lezen en op mijn blog te bespreken. Het idee is om na ieder gelezen deel een stukje te schrijven. Ik zal er wel een tijdje mee bezig zijn.

Lees verder in mijn bespreking van Geheim dagboek deel 0

Woody Allen: een origineel regisseur

De afgelopen tijd heb ik in ruim drie weken tijd 20 films van Woody Allen gezien. Ik heb een jaar of wat geleden een keer op marktplaats een box gekocht met daarin 20 films van Woody Allen. In eerste instantie dacht ik om alleen zijn 3 bekendste films te bekijken: Manhattan, Annie Hall en Hannah and her sisters. De films van Woody Allen zijn volstrekt origineel en in één oogopslag te onderscheiden van films van andere regisseurs. Allereerst is er het nodige relatiegeneuzel. Een man die getrouwd is wordt verliefd op een vrouw die getrouwd is en pleegt overspel met haar. Een vrouw met man wordt verliefd, enzovoort. Dan is er de humor van Woody Allen. Het is een beetje intellectuele humor met veel grapjes over beroemde regisseurs (Ingmar Bergman is duidelijk een favoriet van Woody Allen, in zijn films wordt ook altijd zo veel gepraat), schrijvers, kunstenaars. Dan wordt er veel gepraat in de films van Woody Allen, waarbij de zelfspot van Allen zeer verfrissend is. Hij speelt altijd de rol van de schlemiel. Al met al heb ik alle 20 films met veel plezier bekeken, er zitten eigenlijk geen slechte of matige films tussen. Men zou kunnen zeggen dat Woody Allen steeds zichzelf herhaalt, maar daarmee doe je hem in mijn ogen tekort. Hij gebruikt altijd een net iets andere vorm om ongeveer hetzelfde verhaal te vertellen. Voor wie van zijn humor houdt is dit genieten!

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Films gezien de laatste tijd

Hieronder volgt een overzicht van de films die ik de laatste tijd heb gezien. Het zijn er nogal wat.

*****- Bioscoop: Buurman en buurman.
Dinsdag 8 mei ben ik naar een compilatie van 7 korte filmpjes van Buurman en Buurman geweest in het Louis Hartlooper Complex (in Utrecht). De twee buurmannen zijn nogal onhandige klussers die al klussend meer overhoop halen dan repareren. De stereotiepe uitroep aan het einde is A je to, wat Tsjechisch is voor we zijn klaar. Daarna zeggen ze nog: "niets meer aan doen". Ik heb mij zeer vermaakt, absoluut geweldig!

****- Zusje
Mooie Nederlandse film van een broer die het leven van zijn zusje verfilmt.

****- U bent mijn moeder
Joop Admiraal  (van het Werktheater) speelt een schitterende dubbelrol als zowel de zoon  die zijn moeder komt bezoeken als zijn moeder.

*****- Fanny and Alexander
Een van de laatste films van Ingmar Bergman wordt beschouwd als een van zijn beste. Prachtig verhaal gebaseerd op zijn jeugdherinneringen over hoe twee kinderen opgroeien onder het tirannieke bewind van hun stiefvader.

****- Still Alice
Heel sterke rol van Julianne Moore die een vrouw speelt met een vroege vorm van Alzheimer. De overige spelers in deze film komen niet zo goed tot hun recht.

****- Decamerone
Verfilming van het beroemde boek van Boccaccio met veel speelse seks.

*****- La vie d'Adèle
Ik heb al eerder geblogd over deze fantastische film. Inmiddels heb ik hem 7 keer gezien en vind het een van de meest indrukwekkende films die ik ooit heb gezien.

*****-The English patient
Toe ik deze film in 1998 voor het eerst in de bioscoop zag vond ik het de mooiste film die ik ooit in de bioscoop had gezien. Inmiddels heb ik de film 4 keer gezien en ben ik 20 jaar en 1000 films verder, en zie ik ook de minpunten van deze film. Vooral de stemmige muziek is een cliché. Niettemin blijf ik dit een erg mooie film vinden.

****-La linea
Italiaanse televisieserie is een animatie van een lijntje waarop een poppetje beweegt. Lijkt op "Paultje en het paarse krijtje" van Crocket Johnson. Er zijn in totaal 34 afleveringen, waarbij het verstandig is om maar een paar afleveringen per keer te bekijken.

***-The circle
Verfilming van het boek van Dave Eggers. De hoofdrolspeelster Emma Watson (Hermelien in Harry Potter) is zeer goed gecast. Als letterlijke weergave van het boek geslaagd, als film op zich duidelijk wat minder, maar ook weer niet zo slecht als een cijfer van 5,3 op IMDB doet vermoeden.

*-De grote vakantie
Een tijdje terug werd op marktplaats het complete oeuvre van Johan van der Keuken op 5 dvd-sets aangeboden. Ik heb voor de zekerheid eerst een deel geleend bij de bibliotheek, waar ik achteraf zeer blij om ben. De grote vakantie is een verslag van een wereldreis die van der Keuken maakte met de wetenschap dat hij nog maar kort te leven had. Ik heb alleen het eerste uur van de film gezien, met daarin oa. beelden van een ontvangst op een vliegveld, scenes gefilmd vanuit een rijdende auto, een 5 minuten durende opname waarbij van der Keuken al mediterend gefilmd wordt, een bezoek aan een Bhutanese monnik waarbij van der Keuken vertelt over de problemen met zijn prostaat terwijl de monnik er geen idee van heeft wat dat is. Ik vond het een visuele beelddiarree. Een van de minst interessante films die ik ooit heb gezien. Onbegrijpelijk dat deze film een waardering van 7,9 op IMDB krijgt.

****- Arabian nights
Opnieuw een film van Pasolini vol met speelse seks.

****- Life of Pi
Prachtige verfilming van een boek dat de Bookerprize heeft gewonnen over een jongeman die op een reddingsvlot raakt met een zebra, orang oetan, hyena en tijger en hoe hij dat overleeft.

- Pranzo di Ferragosto
Een erg leuke film, waar ik al eerder over geblogd heb.

****- Ben-Hur
Enorme spektakelfilm, die een van de grootste budgetten uit de filmgeschiedenis opslokte. Het verhaal is voor hedendaagse begrippen nogal traag, maar de beroemde scene met de wagenrennen is nog altijd een van de spectaculairste scenes uit de filmgeschiedenis en een genot om naar te kijken. De rest van het verhaal kun je wat mij betreft met een gerust hart overslaan, veel mis je daar niet aan.

****- Farewell my concubine
Toen ik deze Chinese film begin jaren 90 in de bioscoop zag was ik erg enthousiast. Nu vind ik het nog steeds een mooie film, maar hij bevat te veel geweld naar mijn smaak. Komt niet meer op mijn lijst van favoriete films.

****- David Attenborough: 60 years in the wild
Een serie van 2 dvd's waarin de beroemde Britse televisiepresentator herinneringen ophaalt aan de vele natuurseries waaraan hij als presentator heeft meegewerkt. Mooi, maar niet essentieel.

****- The genius of photography:
Een 6-delige BBC-serie over de geschiedenis van de fotografie. Het meeste wat vertelt wordt weet ik wel, maar het is een erg onderhoudende serie.

Ik heb ook nog 20! films van Woody Allen gezien en 6 films van Andrej Tarkovsky, maar daar zal ik later nog een stukje over schrijven. Momenteel ben ik bezig met een aantal films van de Japanse animatiestudio Ghibli.

In het kort: boeken die ik gelezen heb de laatste tijd

Ik heb de afgelopen 2,5 maanden weinig geschreven voor mijn blog. Ik ben inmiddels weer opgestart en geef hier dit overzicht van boeken die ik de afgelopen tijd gelezen heb.

*-Robert Musil: De man zonder eigenschappen: "De man zonder eigenschappen" is volgens critici een van de belangrijkste romans uit de Europese literatuur van de 20e eeuw. Vermoedelijk zullen zij de roman wel in het Duits gelezen hebben, want de Nederlandse vertaling door Ingeborg Lesener is ronduit een verschrikking om te lezen. Na anderhalve week te hebben geploeterd ben ik rond bladzijde 180 (van de 1800!) gestopt.

***-Myrthe van der Meer: PAAZ:
Myrthe van der Meer heeft een autobiografische roman geschreven over haar verblijf in een psychiatrisch ziekenhuis. Goed geobserveerd en zeer herkenbaar voor mij, maar stilistisch niet zo bijzonder. Wel heel bijzonder is dat ze voldoende afstand kon nemen om haar belevenissen op te schrijven, dus petje af!

*****- Noah Yuval Harari: Sapiens
Een van de meest indrukwekkende geschiedenisboeken die ik ooit heb gelezen. Behandelt niet de politieke geschiedenis, maar de grote lijnen die tot onze huidige wereld hebben geleid. Vol met prachtige voorbeelden. Goed vertaald.

 *****- Kirsty Mitchell: Wonderland
Een uitzonderlijk mooi fotoboek dat Mitchell heeft gemaakt ter nagedachtenis aan haar moeder. Mitchell fotografeerde haar modellen in een sprookjesachtige omgeving en maakte ook alle kledingstukken en een groot deel van de attributen zelf.

****- Frank van Rijn: Pelgrims en pepers: Verslag van een fietstocht door Azië
****- Frank van Rijn: De knipoog van het nijlpaard: Verslag van een fietstocht dwars door Afrika van Dar es Salaam naar Dakar.
***- Frank van Rijn: De poort van de maan: Verslagen van verschillende kortere fietstochten.
****- Frank van Rijn: De hanen van de koning: Verslag van een fietstocht door Thailand, Laos en Cambodja.
De boeken van Frank van Rijn zijn vooral interessant voor mensen die zelf een grote fietstocht hebben gemaakt. Als zijn droge humor je aanspreekt zul je waarschijnlijk genieten van zijn boeken, anders zul je er niet veel aan vinden.

***- Franquin: Guust: deel 2
Bekende strip van Belgische tekenaar. Ik wil nog meer van zijn strips lezen.

***- Aernout Overbeeke: Ndoto
Fotoboek over de Masai. Niet zo naar mijn smaak.

****- Radio times guide to films 2017
Zeer uitgebreide filmgids met veel aandacht voor vooral Amerikaanse en Britse films. Wat erg leuk aan deze gids is de uitgebreide aandacht voor stomme films van voor 1930. Ze zijn erg royaal met hun sterrenwaardering en de gids zou minstens driekwart korter kunnen zijn zonder aan kwaliteit in te boeten.

***-Adembenemend: foto's van Arie Kievit
Fotoboek van een Everest-expeditie in 2005 met astmalijders. Er staan een paar prachtige foto's in, maar de meeste zijn niet zo bijzonder.

****- Mirjam van Roode: De roep van de mapori. Over dit levensverhaal heb ik al eerder geblogd. Mirjam wordt door haar uitgever de Nederlandse Corinne Hoffmann (van de blanke Masai) genoemd, maar ze schrijft veel beter.

*****- Tolstoj: Anna Karenina in de vertaling van Hans Boland. Hans Boland heeft deze klassieker nieuw leven ingeblazen met een werkelijk adembenemend mooie vertaling. "Anna Karenina" kwam in de oude vertaling van Wils Huisman niet eens voor op mijn lijst van favoriete romans. Nu is het mijn meest favoriete roman ooit, zo groot is het verschil dat een prachtige vertaling kan maken.

****- Hans Boland: Hij kan me de bout hachelen met zijn vorstendommetje: Zeer onderhoudend boekje dat Boland heeft geschreven over de kunst van het vertalen in het algemeen en het vertalen van "Anna Karenina" in het bijzonder. Erg interessant voor diegenen die zich willen verdiepen in de kunst van het vertalen.

***** Adriaan van Dis: Ik kom terug: Prachtige roman over de relatie tussen de schrijver en zijn moeder. Wat mij betreft één van de hoogtepunten uit de Nederlandse literatuur.

****Jane Gardam: Een onberispelijke man, Een trouwe vrouw, Laatste vrienden: Een mooie trilogie over een rechter in Hong Kong en zijn vrouw en vrienden. Ik heb het eerste deel "Old filth" het eerst in het Engels gelezen en vond het Engels dat Gardam gebruikte zo mooi dat het boek terecht is gekomen op mijn lijst met favoriete romans en 5 sterren meekreeg. Bij herlezing in het Nederlands blijkt de hele trilogie erg onderhoudend, maar hij is in het Nederlands toch lang niet zo mooi geschreven als in het origineel. Als je het Engels goed machtig bent, dan raad ik je aan om deze boeken in het Engels te lezen.