Dvd: La magie Calder

La magie Calder (Portugal): 57 min: Regisseur Carlos Vilardebo

 

 

 

De dvd van "La magie Calder" bestaat uit 3 korte films. De eerste film: "Le cirque de Calder" vind ik de meest onderhoudende van de 3.

Alexander Calder (1898-1973) was een Amerikaanse beeldhouwer die vooral bekend is geworden door zijn mobiles. Mobiles zijn veelal kleine kunstwerken die zoals de naam al aangeeft zich kunnen bewegen, ofwel door de wind of doordat iemand ze verplaatst of doordat ze zich door een mechaniekje zelf verplaatsen.

In "Le cirque de Calder" (1961, 27 min) zien we Alexander Calder zelf aan het werk. Hij treedt op in een circustent samen met zijn mobiles met een aantal collega-kunstenaars als toeschouwers. Hier komt de grote kracht van het medium film naar voren. Omdat een eenmalige intieme voorstelling op film is gezet, kan nu wereldwijd iedereen die dat wil genieten van de kunstenaar die aan het werk is met zijn mobiles.

Alexander Calder treedt zelf op als stalmeester voor zijn eigen circus. Hij praat binnensmonds Frans dat absoluut niet te verstaan is. Het geeft ook niet, de prachtige beelden spreken voor zichzelf.

Calder heeft zijn mobiles in elkaar geknutseld van ijzerdraad, hout, kurk en wat stukjes stof. Achtereenvolgens krijgen we te zien: een soort rodeo van paard en ruiter, een turner die een handstand en een koprol maakt, een gewichtheffer die een halter optilt, een man die zijn hoofd in de muil van een leeuw steekt en acrobaten die elkaar in de lucht opvangen. 

Erg leuk is de nagespeelde wagenrace uit "Ben-Hur". In feite was Alexander Calder een groot kind, die waarschijnlijk in zijn jeugd begonnen is met het spelen met poppetjes en daar nooit meer mee is opgehouden. Mooi dat je daarmee wereldberoemd kunt worden. 

 

"Le cirque de Calder" is een prachtig filmpje met kunst met een glimlach. Het mag gezegd worden, beeld en geluid van dit filmpje zijn optimaal.

 

In het tweede filmpje "Les mobiles de Calder" (1968, 15 min) zien we een paar grotere beeldhouwwerken van Calder. Ook zien we Calder terwijl hij aan het werk is en als afsluiting krijgen we schitterende beelden van zijn mobiles te zien die gefilmd zijn terwijl ze bewegen.

In het derde filmpje "Les gouaches de Sandy" (1973, 15 min) zien we Calder terwijl hij in zijn atelier uit de losse pols schildert. Een werkwijze van hem is dat hij een vlak schildert en dan de verf naar beneden laat lopen over het papier, een beetje zoals Jackson Pollock. Zijn vrouw maakt een vloerkleedje naar zijn patroon.

Het tweede en het derde filmpje zijn aardig als aanvulling, maar wat mij betreft moet je vooral het eerste filmpje zien.

Op IMDB krijgt "La cirque de Calder" van 39 mensen een waardering van 7,7. 

De andere twee filmpjes krijgen geen beoordeling op IMDB.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Werk ohne autor

 Werk ohne autor (Duitsland, 2018): 183 min: Regisseur Florian Henckel von Donnersmarck


"Werk ohne autor" is een indrukwekkende, maar helaas ook wat onevenwichtige film van de Duitse regisseur Florian Henckel von Donnersmarck.

De regisseur is te ambitieus in zijn film. Enerzijds wil hij de ontwikkeling van een kunstenaarsleven schetsen dat geïnspireerd is op het leven van Gerhard Richter en anderzijds wil hij een beeld schetsen van de Duitsland tussen 1937 en 1966 wanneer de film eindigt.

In het eerste van die twee doelstellingen slaagt hij glorieus. Het centrale liefdesverhaal en de ontwikkeling van Kurt tot een beroemde kunstenaar zijn prachtig in beeld gebracht en houden de aandacht moeiteloos vast.

Het scheelt natuurlijk ook dat beide hoofdrolspelers knap van uiterlijk zijn. Wat betreft de ontwikkeling van de kunst van Kurt, die is ook helder en erg mooi gefilmd. Wat ook leuk is, is dat een beeld wordt gegeven van het kunstklimaat in zowel Oost-Duitsland als West-Duitsland.

Waar de film minder geslaagd is, is in het schetsen van het grote beeld van Duitsland. De aanloop van de film duurt met 40 minuten veel te lang. Het begin is pakkend met de jonge Kurt die met zijn knappe tante Elisabeth in 1937 in Dresden een tentoonstelling van ontaarde (lees moderne) kunst bezoekt. Het volgende stuk waarin het leven van zijn tante centraal staat had op zijn minst flink bekort moeten worden. De scene waarin zij vergast wordt had wat mij betreft ook weggelaten mogen worden. Dat deel van het verhaal kent ondertussen iedereen en daar wil ik in ieder geval niet steeds aan herinnerd worden.

Dan is er de kwestie van de muziek in de film. De film wordt vrijwel steeds ondersteund door op zich prachtige klassieke muziek die helaas niet altijd even goed bij de beelden past. Bij de scene waarin tante Elisabeth vergast wordt is prachtige religieuze muziek te horen wat toch een vreemde combinatie is.

Al met al is "Werk ohne autor" ondanks zijn minpunten een aangename film om te bekijken, waarin het acteerwerk prima is, de beelden erg mooi zijn en waarin ook de nodige humor verwerkt zit. Wel had de film aanzienlijk bekort kunnen worden, ruim twee uur was voldoende geweest voor het verhaal.

Op IMDB krijgt "Werk ohne autor" van 13.000 mensen een waardering van 7,7.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Ronny van de Velde: Museum to Scale 1/7

Ronny van de Velde: Museum to Scale 1/7 (België, 2013): 259 blz: Uitgeverij Pandora

Ik kwam het boek "Museum to Scale 1/7" tegen in de ramsj bij Steven Sterk. Ik kocht het voor een vriend, maar heb het eerst zelf bekeken. Het is een indrukwekkend boek met een hoogte van 42 cm en een breedte van 30 cm. Het boek staat vol met foto's van een museumzaal gevuld met een of meerdere kunstwerken, in de meeste gevallen moderne kunst.

Het concept van het boek is eenvoudig en duidelijk. Er is geprobeerd om een compleet overzicht van een denkbeeldig museum te geven (inclusief bouwplan) door een foto te maken van iedere zaal in het museum met daarop de in die zaal tentoongestelde kunstwerken. De kunst kan van alles zijn: schilderijen, grafiek, beeldhouwwerk, installaties. De meeste foto's in het boek zijn een lust voor het oog en nodigen uit om er rustig naar te kijken. Kortom, dit is een mooi boek.

Dan een minpunt van het boek. De inleidende tekst en de tekst achterin het boek zijn in een soort professorentaal geschreven  vol met kunsthistorisch vakjargon wat voor een gewone lezer vrijwel niet te lezen is. Het is een euvel waar veel te veel kunstboeken aan lijden. De teksten in kunstboeken worden meestal geschreven in een soort vakjargon wat nauwelijks leesbaar is, of juist in een soort "Jip en Janneke"taal waarin alleen maar gezegd wordt wat iedereen zelf kan zien.

Ik hoop dat mijn vriend blij is met het boek.

   
teksten *  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Tobias G. Natter (red): Egon Schiele

Tobias G. Natter (red): Egon Schiele (Duitsland, 2017): 591 blz: Uitgeverij Taschen

De uitgeverij Taschen is bekend geworden door het uitgeven van mooi uitgevoerde kunstboeken in grote oplagen voor een prijs die een stuk lager ligt dan bij vergelijkbare uitgaves door andere uitgeverijen. Ik heb in mijn boekenkast een serie van 4 enorm grote kunstboeken staan, over respectievelijk Leonardo da Vinci, Michelangelo, Diego Riviera en nu dus Egon Schiele.

Egon Schiele was een Oostenrijkse kunstenaar geboren in 1890 in een klein dorpje in het Oostenrijks-Hongaarse Rijk en stierf in 1918 vlak na het einde van de Eerste Wereldoorlog aan de Spaanse griep.
Schiele is vooral bekend geworden door zijn vele portretten en vooral ook door zijn zelfportretten. Veel van deze portretten zijn naakten, maar ze hebben niets erotisch. De schilderijen van Schiele zijn niet mooi om naar te kijken in de klassieke zin van het woord, maar ze hebben een soort van rauwe energie die ze erg fascinerend maakt om naar te kijken. Zelf ben ik hier meer fan van dan van het veel lieflijker werk van Gustav Klimt, zijn iets oudere tijd- en landgenoot.

Dit boek is prachtig uitgegeven, op zeer groot formaat, met erg mooie reproducties van de schilderijen van Schiele, deels op glanzend en deels op mat papier. Het boek is een hardcover, met een prachtige stofomslag en een leeslint. Over de teksten ben ik helaas een stuk minder enthousiast, ze zijn geschreven door kunsthistorici die ongetwijfeld heel veel over hun onderwerp weten, maar er niet in slagen om daar in enigszins begrijpelijk Engels over te schrijven. Ik heb dan ook slechts een gedeelte van de teksten gelezen.

Kortom, het boek is een sieraad voor de boekenkast. De illustraties zijn geweldig mooi en de mindere kwaliteit van de teksten moet je maar voor lief nemen. Als je houdt van mooie kunstboeken en van het werk van Schiele, dan is dit een prachtige aanwinst voor je boekenkast!

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Gijs van Tuijl & Ernst Veen (tekst) & Paul Kramer (foto's): Wondertuinen

Gijs van Tuijl & Ernst Veen (tekst) & Paul Kramer (foto's): Wondertuinen: De mooiste beeldentuinen van de wereld (Nederland, 2016): 176 blz: Uitgeverij Waanders

Eergisteren heb ik geblogd over de dvd-serie waarop dit boek gebaseerd is.

Als er ooit een boek verfilmd wordt, dan wordt de verfilming vaak met het boek vergeleken. Het is dan vaak bon ton om te zeggen dat men het boek beter vindt. Hier ben ik het lang niet altijd mee eens, er zijn in mijn ogen toch wel vrij veel films die ik beter vind dan de boeken waarop ze gebaseerd zijn.

In het geval van "Wondertuinen" is het al net zo. De dvd-serie vind ik briljant. Voor veel kunstboeken geldt dat de kwaliteit van de teksten lang niet de kwaliteit van de kunstwerken haalt. Dat is ook hier het geval.

Hoewel ik vind dat de teksten op zich niet eens zo slecht geschreven zijn, voegen ze in mijn ogen toch erg weinig toe. Nee, geef mij maar de dvd-serie!

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

Dvd: Tuinen van verwondering

Tuinen van verwondering (Nederland, 2016): 210 minuten

Iedereen die wel eens in de beeldentuin van het Kröller Muller museum heeft gelopen, weet dat het bijzonder aangenaam kan zijn om kunstwerken in een mooie natuurlijke omgeving te bekijken.

Ernst Veen, oud directeur van het Hermitage en de Nieuwe Kerk heeft als museumdirecteur veel beeldentuinen in de wereld bezocht. Hij heeft voor deze serie 6 tuinen opnieuw bezocht, in respectievelijk Nieuw Zeeland, Italië, Frankrijk, Verenigde Staten, Brazilië en Noorwegen.

Wat het eerste opvalt is de enorme omvang van de tuinen en de grootte van de kunstwerken die erin staan. Dit is geen kunst op de menselijke schaal, maar dit zijn vaak vele meters grote abstracte kunstwerken die prominent in het landschap aanwezig zijn.

Ernst Veen brengt het op een heel prettige manier. Hij ontmoet mensen, laat zich rondleiden door de tuinen en ervaart de kunstwerken. Dit is een kunstprogramma zoals een kunstprogramma eruit hoort te zien, de nadruk op de beelden, geen ingewikkeld jargon en aangenaam om naar te kijken.

Ik heb de laatste 10 jaren aardig wat programma's over kunst, individuele kunstenaars of fotografen gezien, maar nooit eerder werd ik zo geraakt door een kunstprogramma als bij "Tuinen van verwondering". Iedereen met ook maar een heel klein beetje belangstelling voor kunst zal hier enorm van genieten.

Ik heb deze serie gekocht naar aanleiding van de bespreking van Niek.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

Hans Willemse: Panamarenko Universum

Hans Willemse: Panamarenko Universum (België, 2014): 211 blz: Uitgeverij M HKA & Ludion

"Panamarenko Universum" is het boek dat gepubliceerd werd bij de gelijknamige tentoonstelling van het werk van Panamarenko in het Museum van Hedendaagse kunst Antwerpen van 3 oktober 2014 tot en met februari 2015.

In 7 hoofdstukken wordt een overzicht geschetst van zijn werk met veel foto's en korte begeleidende teksten. Panamarenko is iemand die zowel kunstenaar als techneut als uitvinder is. Hij is vooral gefascineerd door de manier waarop voorwerpen bewegen. Hij heeft talloze voertuigen gemaakt, variërend van onderzeeboten, vliegtuigen, helikopters, zeppelins, ruimteschepen tot lopende vogels.

Zijn werk is erg inventief en vooral ook heel speels. Het boek is mooi uitgevoerd, nu wil ik zijn werk nog in het echt gaan zien! Op Google zijn tal van afbeeldingen van zijn werken te zien.

 

Jacob Baal-Teshuva: Christo & Jeanne-Claude

Jacob Baal-Teshuva: Christo & Jeanne-Claude (Bulgarije, 1995): 93 blz: Uitgeverij Taschen

De Bulgenaarse kunstenaar Christo en zijn vrouw Jeanne-Claude zijn wereldberoemd geworden met het inpakken van vooral grote objecten. Het boek "Christo en Jeanne-Claude" is geschreven in 1995 vlak voordat het gebouw van de Rijksdag in Berlijn werd ingepakt en geeft een beeld van het leven en werk van dit kunstenaarsechtpaar vanaf het begin tot 1995.

Het begon klein. Christo werd geboren in 1935 in Bulgarije en vluchtte in 1956 naar het Westen, naar Wenen. In 1958 ging hij naar Parijs. Daar begon hij met het inpakken van voorwerpen, gewone voorwerpen zoals brieven, flessen, stoelen een auto, die niet bijzonder mooi of belangrijk waren. In Parijs in 1962 maakte hij een muur van olievaten waarmee hij een weg afsloot. Ook pakte hij algauw hele gebouwen in. Zijn projecten werden steeds omvangrijker. Wat ook belangrijk was voor Christo is dat hij zich uitgebreid documenteerde en steeds overleg voerde met allerlei instanties over zijn geplande projecten.

Van de latere projecten worden in het boek vermeld:
- Een stuk ingepakte kust in Australië (1969)
- Een gordijn over een vallei in Colorado (1972)
- Een ingepakte Romeinse muur in Rome (1974)
- Een enorm hek in Californië (1976)
- 11 eilanden die omgeven zijn door paars doek vlakbij Miami (1983)
- Een ingepakte Pont Neuf in Parijs (1985)
- Een project met paraplus, tegelijk in Japan en de Verenigde Staten (1991)

Bijzonder aan de projecten van Christo is dat hij altijd alles zelf betaalde en dat hij er ook altijd voor zorgde dat van de kunstwerken niets overbleef na afloop van de projecten. Het boek is een mooie inleiding tot het werk van dit inspirerend kunstenaarsduo. 

 

Will Gompertz: Dat kan mijn kleine zusje ook

Will Gompertz: Dat kan mijn kleine zusje ook: waarom moderne kunst kunst is (VS, 2012): Vertaald door Jacques Meerman (2012): Uitgeverij Meulenhoff: Oorspronkelijk uitgever Viking
 

"Dat kan mijn kleine zusje ook" is een verhalende geschiedenis van de moderne kunst vanaf de impressionisten tot aan de kunst van na 2000.

Het verhaal is redelijk onderhoudend, maar er zijn in mijn ogen twee grote bezwaren aan dit boek.

Het eerste bezwaar is dat de moderne kunst als een doorlopend verhaal wordt verteld waarin alleen de allerbelangrijkste kunstenaars (en dan vooral nog schilders) aan bod komen. Ik denk dat er tegelijkertijd veel kunstenaars zijn geweest die zich niet in een hokje lieten stoppen en vooral deden wat ze zelf interessant vonden.

Het tweede en grootste bezwaar is het geringe aantal illustraties in het boek. Er worden tal van schilderijen besproken zonder dat daar een illustratie van de te zien is.

Kortom, voor mensen die al aardig wat van moderne kunst weten is het een handzaam overzicht, maar voor de leek is het niet aanschouwend genoeg.  

 

Alexander Rower: Calder: Sculptor of air

Alexander Rower: Calder: Sculptor of air (Verenigde Staten, 2009): 238 blz: Uitgeverij Motta

"Calder, sculptor of air" is een boek dat is uitgegeven ter gelegenheid van een grote tentoonstelling van het werk van Calder in Rome van 23 oktober 2009 tot 14 februari 2010. Alexander Calder was een Amerikaanse kunstenaar die bekend is van zijn figuren van ijzerdraad en vooral van zijn mobiles.

In het boek staan wat teksten die een toelichting vormen op zijn werk (***), maar vooral de prachtige illustraties van zijn kunstwerken zijn van belang (*****). Calder was niet alleen beeldhouwer, hij was ook een verdienstelijk tekenaar en schilder. Op blz 74 en 75 staan prachtige schetsen in een paar lijnen die Calder van kamelen heeft gemaakt. Eind jaren 20 begon Calder met het maken van figuren van ijzerdraad, hij wist hiermee zelfs portretten te maken. Maar zoals gezegd, is Calder het bekendst van zijn grote beeldhouwwerken en vooral van zijn mobiles. De mobiles worden meestal ergens opgehangen en bewegen als gevolg van de wind.

Als je wat werk van Calder in het echt wilt zien, dan kun je naar het Stedelijk museum in Amsterdam gaan. Het boek is moeilijk verkrijgbaar, maar voor de liefhebbers van Calder zeer de moeite waard.  Nu is er deze zomer tot 5 oktober de kans om 15 grote werken van Calder te zien in de tuinen van het Rijksmuseum!