Films gezien in maart

The Masseurs and a Woman: Zwart-wit film uit 1938 van Hiroshi Shimizu over twee blinde masseurs die naar een badplaats trekken waar één van hen gefascineerd raakt door een vrouw. Lichtvoetige film. *****

 

Ornamental Hairpin: Zwart-wit film uit 1941 van Hiroshi Shimizu waarin een soldaat gewond raakt aan zijn voet omdat hij op een haarspeld trapt. Lichtvoetig liefdesverhaal. ***** 

Harakiri: Prachtige zwart-wit samoeraifilm van Masaki Kobayashi uit 1962. Hoort thuis in mijn top 100. *****

 

Kwaidan: Vier visueel erg sterke geestverhalen van Masaki Kobayashi uit 1964. *****

 

Onibaba: Zwart-wit horror van Kaneto Shindô uit 1964 over een vrouw en haar schoondochter die in een hutje te midden van uitgestrekte rietvelden wonen en rondtrekkende samoerai vermoorden. ****

 

Close Encounters of the Third Kind: Hele lieve sciencefiction film van Steven Spielberg uit 1977 met een bijrol voor François Truffaut. Na "ET" mijn favoriete sciencefiction film. *****

 

L'enfant endormi: Mooie Marokkaanse film uit 2004 die vertelt hoe vrouwen leven in een afgelegen dorpje in afwezigheid van hun mannen. **** 

Japanese Girls at the Harbor: Zwart-wit stomme film uit 1933 van Hiroshi Shimizu over twee vriendinnen waarvan er eentje trouwt met het vriendje van de ander en de ander animeermeisje wordt. ****

 

Mr. Thank You: Vriendelijke zwart-wit film uit 1936 van Hiroshi Shimizu over een buschauffeur, zijn busje en zijn passagiers. *****

 

The Masseurs and a Woman: Zwart-wit film uit 1938 van Hiroshi Shimizu over twee blinde masseurs, waarvan er eentje verliefd wordt op een mysterieuze jonge vrouw uit Tokio. *****

 

Ornamental Hairpin: Zwart-wit film uit 1941 van Hiroshi Shimizu waarin een soldaat gewond raakt aan zijn voet omdat hij op een haarspeld trapt. Lichtvoetig liefdesverhaal. ***** 

Nr. 10: De nieuwste film van Alex van Warmerdam uit 2021 met zijn gebruikelijke combinatie van humor en vreemde dialogen. ****

 

To Live: Indrukwekkende film van Zhang Yimou uit 1994 met in de hoofdrol zijn muze Gong Li, waarin een persoonlijk drama wordt gecombineerd met de grote gebeurtenissen uit de Chinese geschiedenis *****

 

Tragedy of Japan: Zwart-wit film uit 1953 van Kinoshita over een vrouw die in de moeilijke naoorlogse jaren haar twee kinderen probeert op te voeden. ****

 

L'histoire d'Adèle: Film uit 1975 van Truffaut over een verliefde vrouw die een man achternazit die niets meer van hem wil weten. Een prachtige hoofdrol voor Isabelle Adjani.****

 

La chambre verte: Film uit 1978 van Truffaut, die zelf de hoofdrol speelt van een man die meer om de doden geeft dan om de levenden. ****

 

The Boy and the Heron: Nieuwste Ghiblifilm uit 2023 van Hayao Miyazaki over een jongen en een mysterieuze reiger. *****

 

Vrouw zonder gezicht: Zwart-wit film uit 1947 van de Zweed Gustaf Molander met een scenario van Ingmar Bergman. Het verhaal vertelt over een schijnbaar gelukkig getrouwde man die wordt verleid en steeds meer in de problemen komt. *****

 

The White Sun of the Desert: Russische western uit 1969 van Vladimir Motyl met prachtige beelden, maar verder veel onzinnige actie met veel schietpartijen. ****

 

Mother: Onderhoudende Zuid-Koreaanse thriller uit 2009 van de maker van "Parasite". Helaas haperde mijn dvd af en toe en sprong hij weer terug naar eerdere scènes waardoor ik de ontknoping niet heb kunnen zien. ****

 

Maarten 't Hart: Dienstreizen van een thuisblijver

Maarten 't Hart: Dienstreizen van een thuisblijver (Nederland, 2011): 319 blz: Uitgeverij de Arbeiderspers, serie Privé-domein (nr. 272) 

 

 

Van de drie deeltjes van Maarten 't Hart uit de serie Privé-domein die ik de afgelopen 9 dagen heb gelezen, vind ik "Dienstreizen van een thuisblijver" duidelijk het minste. In het eerste uitgebreide citaat kun je lezen waar het boek over gaat.

 

Met deze drie boeken heb ik alles herlezen wat ik van Maarten 't Hart nog wilde herlezen. Ik ben meer gecharmeerd van zijn autobiografische boeken dan van zijn romans en overige boeken. Waarschijnlijk zal ik voorlopig geen boeken meer (her-)lezen van Maarten 't Hart.

 

Citaten:

- Ongetwijfeld zijn er, her en der op de wereld, net zulke mensen als ik er indertijd een was, "geestelijke eenpittertjes" die dromen van hun in volstrekte afzondering vervaardigde "letter to the world". Leer onder meer uit wat hierna volgt wat je te wachten staat en waaraan je blootgesteld zult worden. Je zult moeten signeren in boekhandels, je zult moeten optreden in literaire cafés, je zult moeten poseren voor fotografen, je zult enorm onder druk gezet worden om je gezicht te vertonen op Buchmessen en Book Fairs, je zult moeten optreden als filmacteur, je zult het achterste van je tong moeten laten zien bij interviews, en daarbij op vragen moeten antwoorden die zelfs je beste vrienden je nog niet zouden durven stellen, je zult keer op keer op tv moeten verschijnen, en je, daaraan voorafgaand, moeten aanleunen dat je geschminkt zult worden, je zult je moeten onderwerpen aan de mores van een van de vreselijkste verschijnselen in de literaire wereld, de boekpresentatie, je zult (en ik waarschuw je: akeliger en ondankbaarder arbeid is nauwelijks denkbaar) gevraagd worden voor jury's van literaire prijzen, je zult door je uitgever onder druk gezet worden om boeken (of biografieën) te schrijven die je helemaal niet schrijven wilt, je zult moeten rondlopen bij een van de meest stupide verschijnselen in de wereld der letteren, het boekenbal, en je zult, als je onverhoopt genomineerd wordt voor een literaire prijs, moeten aanzitten bij literaire diners, terwijl de camera's op je gericht staan om je teleurstelling te registreren op het moment dat de prijswinnaar bekend wordt gemaakt.

 

- "Ik lees nooit," zei de man, "daarvan gaan je ogen snel achteruit. Voor je 't weet heb je een bril nodig."

 "Welnee," zei ik, "ik lees al vijfendertig jaar, ik heb inmiddels ongeveer tienduizend boeken gelezen, maar nog altijd heb ik geen bril."

 

- Zelfs zo'n groot man als Karel van het Reve had verrassend weinig gelezen - wat overigens geen beletsel voor hem bleek te zijn om uitgesproken meningen te hebben over boeken die hij nooit had ingekeken.

 

Aan Maarten 't Hart werd gevraagd om een biografie te schrijven over Simon Vestdijk:

- Niettemin leek ik op die wijde wereld de enige mens die niet wilde inzien dat ik veruit de meest voor de hand liggende kandidaat was om die biografie te schrijven. "Je hebt dat hele oeuvre van Vestdijk in je rugzakje," zei Martin Ros mij, "je kent het van haver tot gort, je hebt het gelezen, en weer opnieuw gelezen, en alles wat er ooit over gepubliceerd is, heb je ook gelezen en herlezen."

 

Over een informante over Vestdijk:

- Ik begreep dat ik daar ontzaglijk veel thee zou moeten drinken om akelig weinig te weten te komen.

 

- Vrijwel alle avonden van mijn leven heb ik lezend doorgebracht. Daarnaast heb ik in de vroege morgenuren een en ander geschreven (maar niet zoveel als Vestdijk), overdag nog wat gemusiceerd en uiteraard ook weer veel gelezen, daarnaast een enkel uurtje getuinierd, veel hout gehakt, veel gefietst, en vrijwel dagelijks gekookt.

 

- ..., ik verafschuw reizen zo grondig dat mijn lijfspreuk luidt: "Als je dood bent, hoef je goddank nooit meer op reis."

 

- "U hebt waanzinnig veel cd's," zei Frau Schellenberger haast verwijtend, "maar uitsluitend klassieke muziek. En dat terwijl er toch zo veel schitterende popnummers zijn. U hebt nog veel in te halen. Of hebt u uw popmuziek elders in huis staan?"

 "Nee, nee," zei ik, "elders in huis staan nog veel meer cd's, maar ook uitsluitend klassieke muziek. Alle andere muziek beschouw ik als rommel."

 

- Eén componist gaat immers duizend schrijvers te boven.

Toen Maarten 't Hart als gastschrijver een werkgroep over Charles Dickens gaf:

- Misschien, denk ik achteraf, was Dickens geen goede keus, misschien had ik een van mijn andere grote liefdes moeten nemen, Theodor Fontane of William Faulkner of Herman Melville of Roger Martin du Gard, of toch doodgewoon Vestdijk, dan wel Bordewijk, maar Dickens vind ik nu eenmaal de allergrootste, en daarbij komt dat Dickens vijftien romans heeft geschreven, precies het aantal van de werkcolleges dat ik te geven had, Eén roman per college, kon het mooier?

 

- Maar als ik dan zo ver heen was, dacht ik aan wat Karel van het Reve had gezegd: "Die pil van Huib Drion wil ik best hebben, mits niet duurder dan een tientje", en die vrekkige humor beurde mij dan weer op.

 

 

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Maarten 't Hart: Een deerne in lokkend postuur

Maarten 't Hart: Een deerne in lokkend postuur: Persoonlijke kroniek 1999 (Nederland, 2000): 262 blz: Uitgeverij de Arbeiderspers, serie Privé-domein nr. 236

 

 

In de aanloop naar het jaar 2000 vroeg de uitgeverij de Arbeiderspers aan een aantal schrijvers uit hun fonds, om een jaar lang een dagboek bij te houden. Rogi Wieg trapte deze serie af in 1997, gevolgd door  Boudewijn Büch in 1998, Maarten 't Hart met "Een deerne in lokkend postuur" in 1999 en Ronald Giphart in 2001. Van de vier boeken uit deze kleine serie, vind ik het boek van Maarten 't Hart veruit het meest lezenswaardig.

 

In "Een deerne in lokkend postuur" blijkt Maarten 't Hart niet zozeer dagboekschrijver, als wel schrijver van stukjes waarin hij herinneringen ophaalt. Zijn onderwerpen zijn veelal dezelfde als die uit "Het roer kan nog zesmaal om" dat ik een paar dagen geleden heb besproken: klassieke muziek, zijn leeswoede, de natuur, maar ook zijn drang om zich als vrouw te verkleden, problemen met boezemfibrillatie en zijn gezondheidsmanie. Gelukkig worden ons zijn problemen met het geloof bespaard.

 

Ik vind "Een deerne in lokkend postuur" een uitermate prettig leesbaar boek, waarin ik veel meer citeerbare passages vond dan in zijn eerdere boek "Het  roer kan nog zesmaal om".

 

Citaten:

- Tussen 1960 en 1975 heb ik hartstochtelijk geliefhebberd in de wijsbegeerte, om vervolgens, net als Nobelprijswinnaar Steven Weinberg (zie het prachtige hoofdstuk "Against Philosophy" in Dreams of a final theory) tot de conclusie te komen dat het voor 99% grote onzin is. Heb ik loisir dan zal ik deze gewaagde stelling ooit nader toelichten.

 

Toen iedereen nog geteisterd werd door rokers:

- Stel je toch voor dat niemand meer rookte, dat je nooit meer die gemene, scherpe geur zou ruiken van een sigaret die wordt opgestoken! Als je in de trein zit, uiteraard niet-roken, en iemand steekt drie coupés verderop toch stiekem een sigaret op dan ruik je dat terstond, en is het alsof je hersenen in brand gezet worden.

 

- 5 mei. Opmerking - Mijn vorige pianoleraar zei af en toe: "Je geeft goed geld uit om in een concertzaal naar superieur pianospel te luisteren, en dat geld verdien je met het luisteren naar het abominabele spel van je leerlingen."

 

- En toen was er ook nog een telefoontje uit Duitsland. Of ik voor een blad waarvan ik de naam alweer vergeten ben voor heel veel Marken een groot artikel wilde schrijven over Lienda Deen Mool. "Lienda Deen Mool," vroeg ik verbaasd aan de zeer aangenaam klinkende Duitse mevrouw aan de andere kant van de lijn, "wer mag das wohl sein?"

 

- Mij dunkt: wat het schrijven nu zo aardig maakt is dat je het in je eigen verwarmingskelder kunt doen en dat de lezer je boek ook op zijn eigen zolderkamer kan lezen. Je hoeft er, nu je je manuscripten per e-mail naar de uitgever kan sturen en je je boeken via Internet kan bestellen, de deur niet meer voor uit.

 

- ... maar ach, het hele leven is een borrel waarvan je niet weet waarom hij gehouden wordt en waarom je ervoor bent uitgenodigd.

 

- 17 juni. Pam - Gisterenavond hoorde ik mijzelf bij opnames voor de Tafel van Pam tot mijn eigen verbazing zeggen: "Ik weet niet of ik een goede schrijver ben, maar ik ben in ieder geval wel beter dan Harry Mulisch." [Hier ben ik het helemaal mee eens]

 

- 30 juni. "Wat moet ik nou noteren in dit dagboek?" riep ik vertwijfeld, "ik maak niets mee." - "Schrijf diepe gedachten op," zei Hanneke. Diepe gedachten? Ik? Ik wantrouw denken. Observeren, experimenteren en de resultaten daarvan wiskundig bewerken, dat is de enige methode om verder te komen. Van denken alleen is nog nooit iemand ook maar één steek wijzer geworden. Of zoals Matthieu Galey naar aanleiding van Claude Mauriac op mei 1981 in zijn dagboek schreef: "Ten onrechte interesseert hij zich voor ideeën, alsof die ook maar van enig belang zouden zijn."

- De Boole-algebra bijvoorbeeld heeft ons leven ingrijpender veranderd dan alle wijsbegeerte van de afgelopen drieduizend jaar. Dankzij de Boole-algebra beschikken wij nu over computers, niet dankzij de wijsbegeerte.

 

- Rudy Kousbroek maakte zich grote zorgen over zijn zieke vis Augustus. Maar behalve over zijn vis zat hij ook in over de vraag of hij na zijn dood nog wel gelezen zou worden. Ik begrijp daar niets van. Mij mogen ze na (of zelfs voor) mijn dood terstond vergeten, maar ik zou het verschrikkelijk vinden als er over honderd jaar niemand meer is die naar de tenoraria uit cantate 85 van Bach of naar Ruhe sanft, mein holdes Leben van Mozart luistert.

 

- 16 juli. Mensje - Gisteren had ik Mensje van Keulen aan de telefoon. Zoals altijd vroegen we naar elkaars laatste literaire vorderingen. Naar wat ik ervan begrijp werkt zij nu als een bezetene aan een roman. Ze vroeg of ik al aan mijn roman werkte over de opstand in Maassluis in de achttiende eeuw. Nee, zei ik, dag- en Bach-boek nemen mij helaas helemaal in beslag. Ze vroeg wat ik in dat dagboek schreef. Ik loog: "Ik haal herinneringen op aan een meisje in Hoog Catherijne dat heel veel indruk op me gemaakt heeft." Waarop zij bits opmerkte: "Als jij wil schrijven over elke vrouw die heel veel indruk op je gemaakt heeft, heb je nog zeshonderd jaar werk voor de boeg."

  

- Kan ik mijn leven samenvatten met het zinnetje: "Hij las en fietste naar bibliotheken", of benader ik de waarheid dichter als ik het omkeer en schrijf: "Hij fietste naar bibliotheken en las"?

 

- Sinds ik schrijf ben ik overigens nog verzotter geraakt op lezen dan vroeger. Nu ik weet hoeveel moeite het kost om een goede, leesbare, aantrekkelijke tekst te vervaardigen, begroet ik elke behoorlijke tekst waar ik zelf niet op gezwoegd heb, met groter genoegen dan voorheen. Al dat geploeter om iets zodanig te verwoorden dat het lijkt alsof het geen moeite heeft gekost, werd godlof urenlang door iemand anders voor mij verricht terwijl ik het in enkele minuten tot mij kan nemen. In wezen is lezen een vorm van luiheid.

 

1999 was ook een jaar waarin Maarten zich vaak als vrouw verkleedde:

- De allermooiste reactie kwam van Bertus toen ik daar vanmorgen melk ging halen. Hij vroeg: "Ben je een paar dagen weggeweest?" Voor ik toen kon opbiechten wat zich echt had afgespeeld, zei hij: "Je had een aardige vrouw om op je huis te passen. Was dat een zus van Hanneke? Ik zag haar steeds voorbijkomen met dat zonnebrilletje op. Ze liep steeds met jouw hondje."

 Hoe is het mogelijk dat ik zelfs Bertus heb kunnen beduvelen?

 

- Formulering - Multatuli aan Mimi in maart 1863: "Schrijf mij ook flink slordig zóó als 't opkomt in je hart. Ik geef er ook niet om of de zinnen rondloopen - gekheid. 't Hart heeft geen grammaire - houd me in godsnaam niet voor een schoolmeester."

 

- 4 november. Naam - Toen ik gisteren het boek van Clement over Bach bestelde, vroeg het boekenwinkelmeisje mij: "Wat is uw naam?" Een kloeke dame die naast mij aan de toonbank stond, begon heel zachtjes te grinniken, fluisterde toen ironisch: "En u maar denken dat u een beroemde schrijver bent. Vergeet het maar, zelfs in de boekwinkels in Leiden kennen ze u niet."

 

- Van kindsbeen af aan heb ik november altijd verreweg de mooiste maand van het jaar gevonden. Goddank geen feestdagen zoals in die vreselijke maand december. Weinig zon, niet van die dagen waarop je weglekt, vroeg donker, geel lamplicht, veel regen, mist en laaghangende wolken - heerlijk binnen zitten en ongestoord boeken lezen. [precies om de redenen die Maarten noemt vind ik november juist de meest deprimerende maand van het jaar]

 

- Eenvoudige ziel die ik ben, en wars van raadsels, houd ik toch het meest van simpele, goed toegankelijke poëzie, liefst voorzien van rijm, al was het alleen maar omdat je rijmende regels veel makkelijker onthoudt.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Maarten 't Hart: Het roer kan nog zesmaal om

Maarten 't Hart: Het roer kan nog zesmaal om (Nederland, 1984): 246 blz: Uitgeverij de Arbeiderspers, serie Privé-domein Nr. 100

 

 

Van de Nederlandstalige boeken die ik destijds op de middelbare school heb gelezen voor mijn lijst, was "De droomkoningin" van Maarten 't Hart veruit mijn favoriete boek. Ik heb altijd een zwak gehad voor Maarten 't Hart en in de loop der jaren aardig wat boeken van hem gelezen. In mijn herinnering vind ik de drie deeltjes die in de serie Privé-domein zijn verschenen, zijn beste boeken.

 

Iedereen die vaker wat van Maarten 't Hart heeft gelezen, weet dat in al zijn boeken dezelfde onderwerpen terugkeren: zijn worsteling met het geloof, zijn liefde voor de klassieke muziek (Bach, Mozart), het piano- en orgel spelen, de natuur, zijn enorme leeswoede en nog wat andere onderwerpen. 

 

Ik heb "Het roer kan nog zesmaal om" in drie dagen tijd geboeid uitgelezen. Ik merk wel dat ik de stukken over zijn opvoeding, school- en studentenjaren en de natuur beduidend interessanter vind, dan alles wat hij over het geloof heeft te melden. Ik vind van de Nederlandstalige schrijvers die in de serie Privé-domein hebben gepubliceerd, de drie boeken van Maarten 't Hart duidelijk tot de beter geslaagde teksten behoren.

 

Citaten:

- "Als het maar beroerd eindigt," zegt Hotz vaak schamper tegen me, "dan, ja dan is het litertatuur."

 

- Op de derde september fietste ik om half zeven uit Maassluis weg, en drie uur later hoorde ik in de Pieterskerk professor Kuenen vertellen dat men als men studeerde best kon slabakken, als men dat wat men er naast deed, roeien bijvoorbeeld, dan maar goed deed.

 

- Daar Eysberg, juist in die lange, haast niet door te komen zomervakanties, enkele weken verplicht zijn zaak moest sluiten, zocht ik, mede op aanraden van mijn moeder ook naar ander werk. "Je kunt toch niet áltijd lezen," zei ze vaak, en ik was dat wel met haar eens. Als ik op een gewone vakantiedag in de zomer om zes uur opstond, had ik om negen uur mijn eerste boek al uit, en om twaalf uur mijn tweede, en om drie uur mijn derde, en nog voor het avondeten mijn vierde. Voor na de maaltijd had ik dan een flink dik boek bewaard, van rond vierhonderd bladzijden, en daar kon ik dan net tot bedtijd mee toe. Maar ja, vijf boeken op één dag, daar wordt men op den duur toch enigszins suffig van.

 

- Zo vaak al heb ik mij vertwijfeld afgevraagd, als ik, min of meer daartoe geprest, in een ruimte verkeerde waar mensen in vergadering of op een receptie of op een feestje bijeen zijn, "is dit nu echt het hoogst bereikbare?" Als dat niet zo is, waarom lijkt het dan alsof iedereen erop uit is om altijd maar weer bijeenkomsten te organiseren dan wel te bezoeken. En waarom moet iemand die het liefst alleen is steeds weer à contre-coeur deelnemen aan sociaal verkeer? Ik pres al die sociale mensen toch ook niet tot alleen zijn?

 

- ... welk werk men ook doet, men kan het doorgaans gedurende langere tijd achter elkaar doen. Men kan tomaten plukken van 's morgens half vijf tot half negen en ondertussen ook nog aan het bestaan van God twijfelen. Maar schrijven kan men soms, en meestal niet. Daarom doet men allerlei ander werk tussendoor; men hakt hout, men plant grote bonen, men schoffelt in z'n moestuin, en af en toe keert men terug naar de schrijftafel om te merken dat het (nog) niet gaat. Als mijn vader een graf groef, begon hij om negen uur en was hij om twaalf uur klaar. Maar als ik een verhaal schrijf, doe ik in feite tien, twintig andere dingen: ik haal de post, verzet de geit, laad de hond uit, snijd alvast de rode kool fijn voor het avondeten, en zet af en toe, so ganz nebenbei, ook wel eens een zinnetje op papier. Vroeger had ik wel het vermogen om langere tijd achtereen te schrijven, maar zelfs toen schreef ik maar heel soms. Een schrijver is iemand die zelden schrijft. Van geen ander beroep kan, denk ik, gezegd worden dat men er zo weinig tijd van de dag mee bezig is.

 

Maarten 't Hart dacht dat hij om schrijver te kunnen worden journalist moest worden:

- Pas toen ik in aanraking kwam met datgene wat zo gewichtig "letterkunde" heet, kwam ik gaandeweg tot de ontdekking dat schrijvers slechts zelden als journalist begonnen waren. Bordewijk, mijn eerste grote literaire liefde, was advocaat, Theo Thijssen onderwijzer en Harry Mulisch, voor zover ik kon nagaan, helemaal niets. W.F. Hermans was geoloog en Jan Wolkers beeldhouwer. Het bleek volstrekt onnodig om journalist te worden.

 

- Schrijven moet iets houden van het achteloos maken van notities op de achterkant van een gebruikte envelop of van een pretentieloze, hoogstens wat lang uitgevallen brief aan een vriend of vriendin.

 

- Mijn hele leven lang heb ik eronder geleden dat het mensenbestaan is ingericht voor de langslaper. Ik ben een uitgesproken morgenmens, zit het liefst al om vijf uur, monter, vol grappen, tot alle conversatie bereid, aan de ontbijttafel. Mijn hele leven lang heeft men mij verweten dat ik a-sociaal ben, maar dat ben ik niet, alleen valt de periode van de dag waarin ik behoefte heb aan gezelschap, conversatie en sociaal verkeer niet 's avonds, maar 's morgens vroeg.

 

Over zijn diensttijd:

- Geen moment hoefde ik mij het hoofd te breken over enig probleem. Er werd voor ons gedacht, wij waren van elke verantwoordelijkheid ontheven, altijd stond, op vaste tijdstippen, een uitgebreide maaltijd voor ons klaar, en nooit hoefde ik ergens iets voor te betalen, alleen de kapper kostte twintig cent.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Ryszard Kapuściński: De dood van de ambassadeur

Ryszard Kapuściński: De dood van de ambassadeur (Polen, 1975): 93 blz: Vertaald door Ewa van den Bergen-Makala (2015): Uitgeverij Querido

 

 

Ik dacht dat ik de afgelopen zomer alle boeken had besproken van de Poolse wereldreiziger en journalist Ryszard Kapuściński, die in het Nederlands zijn vertaald. Afgelopen week kreeg ik van een vriend het dunne boekje "De dood van de ambassadeur" dat in het kort vertelt over de politieke geschiedenis van Guatemala van 1858 tot 1970.

 

Die politieke geschiedenis is niet iets waar het land trots op kan zijn. De ene dictatuur volgde de andere op, een groot deel van het meest vruchtbare land werd afgestaan aan the United Fruit Company, een groot Amerikaans bedrijf en met de mensenrechten was het zeer slecht gesteld.

 

Ryszard Kapuściński vertelt deze geschiedenis beknopt en zeer inzichtgevend. "De dood van een ambassadeur" is daarbij een kleine toegift bij een prachtig oeuvre!

 

Citaten:

- Degenen die over geschiedenis schrijven besteden te veel aandacht aan opzienbarende momenten en onderzoeken in onvoldoende mate de perioden van stilte. Zij missen de feilloze intuïtie van de moeder wanneer ze hoort dat het in de kamer van haar kind plotseling stil is geworden.

 

- De stilte stelt haar regels en eisen. De stilte vereist dat concentratiekampen op afgelegen locaties worden gebouwd. De stilte vereist een enorm politieapparaat en een leger verklikkers. De stilte vereist dat de vijanden van de stilte plotseling en spoorloos verdwijnen. De stilte zou graag willen dat haar rust door geen enkele stem werd verstoord: noch geklaag, noch protest, noch verontwaardiging. Daar waar zo'n stem te horen is, slaat de stilte met alle macht toe en herstelt de oorspronkelijke toestand, dat wil zeggen de toestand van stilte.

 

- Vandaag de dag heeft men het vaak over de strijd tegen lawaai, de strijd tegen de stilte is echter belangrijker. Bij de strijd tegen lawaai is rust voor de zenuwen in het geding, bij de strijd tegen de stilte het menselijk leven. Iemand die veel lawaai maakt wordt door niemand vrijgepleit of verdedigd, daarentegen wordt degene die in zijn land de stilte oplegt, beschermd door een apparaat van repressie. Dat maakt de strijd tegen de stilte zo moeilijk.

 

- Ubico ging er prat op dat hij op Napoleon Bonaparte leek. De generaal bezigde graag allerhande wijze spreuken. "Het volk moet worden uitgehongerd. Een hongerige natie strijdt tegen de honger en heeft geen tijd om tegen de regering te strijden," placht hij te zeggen.

 

- ...: volgens de agrarische gegevens over 1950 lag 71,5 procent van het land van de grootgrondbezitters altijd braak, bij United Fruit was dat 92 procent. Tegelijkertijd was in datzelfde jaar 57 procent van de boeren landloos en de rest had "amper genoeg grond om een graf te graven", zoals Eduardo Galeano het verwoordt.

 

- Alle macht is in handen van het leger. Guatemala wordt geregeerd door een kolonelskliek, de generaalsrang werd tijdens de revolutie opgeheven. Een op de dertig soldaten is kolonel. De hoogste macht in Guatemala ligt bij de ambassade van de Verenigde Staten, vervolgens bij de kolonelsraad. De regering komt op de derde plaats.

 

- "De militairen beschouwen als communist eenieder die anders denkt dan zij en zelfs degene die überhaupt denkt."

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Ingmar Bergman: Vrouw zonder gezicht

Vrouw zonder gezicht (Zweden, 1947): 103 min: Zwart-wit: Regisseur Gustaf Molander

 

 

"Vrouw zonder gezicht" is opgenomen in de Ingmar Bergman Collectie van Moskwood, terwijl de film niet door de meester zelf is geregisseerd, maar door zijn voorganger Gustaf Molander. Het briljante scenario van de film is wel van de hand van Ingmar Bergman. 

Martin is op het oog gelukkig getrouwd met Frida en ze hebben een zoontje Pil. Op een bepaald moment komt Martin in contact met Rut (een geweldige rol van een mij onbekende actrice) die hem verleidt. Hun relatie is er eentje van aantrekken en afstoten met momenten van extase afgewisseld met momenten dat de een de ander verlaat. 

"Vrouw zonder gezicht" is eigenlijk een onbekende film waaraan Ingmar Bergman heeft meegewerkt. Het is jammer dat deze film zo onbekend is, ik vind het een echt meesterwerkje. Een intelligent scenario, geweldig spel van beide protagonisten en alles mooi in beeld gebracht. "Vrouw zonder gezicht" is niet de  beste film van Bergman, maar zonder meer een van de betere.

 

Op IMDB krijgt "Vrouw zonder gezicht" van 435 mensen een waardering van slechts 6,5.

 

  

 

Reacties op dit blog zijn meer  dan welkom.

Mijn leven tot dusver in cijfers

Terugkijkend op min leven is het lastig om aan te geven hoe tevreden ik ben geweest met de verschillende periodes van mijn leven. De cijfers die ik nu geef, zijn niet perse hetzelfde als ik destijds zou hebben gegeven. Cijfers zijn rapportcijfers.

 

1966: Geboren

1972-1978: Lagere school: 8

1978-1984: Middelbare school: 8

1984-1990: Studentenjaren: 9

1990-1992: Eerste twee jaren van mijn ziekte: 4

1992-2011: Jaren van stabilisatie: 6

2011-2018: Jaren van wanhoop: 5

2018-2025: Jaren van ouderdom en berusting: 7

 

Mijn leven als geheel: 6

 

De cijfers geven een enorm verschil te zien in de periodes voor en na de uitbraak van mijn ziekte. Tot die tijd ging het eigenlijk erg goed met mij, na die tijd is het altijd luctor et non emergo geweest: ik worstel en kom niet boven. Een 6 voor mijn leven als geheel lijkt een laag cijfer, maar voor iemand met een zware psychiatrische ziekte vind ik het een heel geslaagd cijfer.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Ghibli: The Boy and the Heron

The Boy and the Heron (Japan, 2023): 123 min: Regisseur Hayao Miyazaki

 

 

De Japanner Hayao Miyazaki is waarschijnlijk 's werelds beroemdste maker van animatiefilms. Een aantal van zijn films behoren  tot de hoogst gewaardeerde en meest geliefde animatiefilms ooit. Al een aantal keren had Miyazaki aangekondigd zijn laatste film te hebben gemaakt, maar toch is in 2023 zijn nieuwste film verschenen "The Boy and the Heron".

 

Het verhaal begint in Tokio tijdens de Tweede Wereldoorlog. De jonge Mahito verliest zijn moeder bij een brand. Wat later komt zijn vader, die directeur van een fabriek is, aanzetten met Natsuko, een nieuwe vrouw die voortaan Mahito's moeder zal zijn. Ze zullen met zijn drieën plus een groot stel bedienden in een groot huis gaan wonen. Buiten het huis is een blauwe reiger zeer opvallend aanwezig, het lijkt of er iets aan de hand is met de reiger.

 

Dit is de opmaat voor een sprookjesachtige avonturenfilm waarin Mahito op zoek gaat naar zijn moeder en naar Natsuko die plotseling verdwenen is. De animaties zijn oogverblindend mooi en ik vind "The Boy and the Heron" een waardige (voorlopige?) afsluiting van Miyazaki's oeuvre en na "Spirited Away" de mooiste animatiefilm die hij gemaakt heeft.

  

Op IMDB krijgt "The Boy and the Heron" van 92.000 mensen een waardering van 7,4, wat ik aan de lage kant vind.

 

  

 

Reacties op dit blog zijn meer  dan welkom.

Dvd: François Truffaut: La chambre verte

La chambre verte (Frankrijk, 1978): 90 min: Regisseur François Truffaut

 

 

Julien Davenne (gespeeld door Truffaut zelf) is een veteraan uit de Eerste Wereldoorlog en werkt als journalist bij een noodlijdende krant. Zijn specialiteit is het schrijven van necrologieën. Hij heeft zijn vrouw verloren en veel kameraden van vroeger. Hij treurt erg om de doden, zo erg dat men kan zeggen dat hij meer om de doden geeft dan om de mensen die nog leven.

 

Julien heeft in zijn huis een groene kamer ingericht ter herdenking van zijn overleden vrouw. Op een dag brandt deze kamer af. Julien moet wat anders verzinnen om de overledenen te herdenken. Hij besluit om een verlaten kapel te restaureren en daar een grafmonument van te maken met een zee van kaarsen, één voor iedere dode die hij heeft gekend.

 

Een slechte film van François Truffaut ken ik niet, maar ik vind "La chambre verte" duidelijk één van zijn minst geslaagde films. De toon van de film is wel heel erg morbide met meer aandacht voor dode mensen dan voor de nog levenden.

 

Op IMDB krijgt "La chambre verte" van 3.400 mensen een waardering van 6,9.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: François Truffaut: L'histoire d'Adèle H.

L'histoire d'Adèle H. (Frankrijk, 1975): 94 min: Regisseur François Truffaut

 

 

Volgens Truffaut is "L'histoire d'Adèle H." gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Adèle was de jongste dochter van de beroemde Franse schrijver Victor Hugo. De film is gebaseerd op gebeurtenissen die Adèle zelf heeft opgeschreven.

 

De uiterst knappe jonge Adèle Hugo (een fantastische rol van Isabelle Adjani) is het hof gemaakt en verleid door een zekere Albert Pinson, luitenant in het Engelse leger. Hij heeft beloofd met haar te zullen trouwen, hoewel hij die belofte niet serieus neemt. Adèle neemt die belofte wel serieus en volgt Albert naar Halifax in Canada waar hij met zijn regiment dient. Adèle reist incognito met maar één doel, weer bij haar geliefde te zijn.

 

Wat volgt is een liefdesverhaal, waarbij Adèle steeds meer obsessief probeert om Albert aan zich te binden. Ze verwordt van een redelijk normaal iemand tot een zeer verward persoon. Ik vind "L'histoire d'Adèle H." een mooie film, met een geweldige hoofdrol van Isabelle Adjani. De film is deels Engels gesproken.

 

Op IMDB krijgt "L'histoire d'Adèle H." van 9.400 mensen een waardering van 7,2.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Keisuke Kinoshita: Tragedy of Japan

Tragedy of Japan (Japan, 1953): 116 min: Zwart-wit: Regisseur Keisuke Kinoshita

 

 

Tijdens de Tweede Wereldoorlog zijn honderdduizenden Japanse mannen om het leven gekomen. Vandaar dat bij de opbouw van het verwoeste Japan de vrouwen een zeer belangrijke rol speelden.

 

Een van die vrouwen is Haruko, die in de naoorlogse jaren zichzelf grote moeite heeft getroost om haar zoon en dochter op te voeden. Om te overleven werkte ze als gastvrouw in een bar, een baan die het midden hield tussen dat van een serveerster en dat van een prostitué. Haar kinderen hebben weinig waardering voor haar. 

In "Tragedy of Japan" volgen we de ontwikkelingen in de relatie tussen Haruko en haar twee kinderen. De film wordt begonnen met en af en toe onderbroken door archiefbeelden, die in mijn ogen niets toevoegen. Het camerawerk is, zoals gebruikelijk bij Japanse films, uitstekend. "Tragedy of Japan" is een heel mooie film te zien. Het verhaal oogt wat rommelig, mede door het gebruik van vele flashbacks. Ik vind "Tragedy of Japan" een goede film, maar zeker niet het meesterwerk dat Kinoshitas latere film "Twenty-Four Eyes" is.

 

Op IMDB krijgt "Tragedy of Japan" van 429 mensen een waardering van 7,4.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Zhang Yimou: To Live

To Live (China, 1994): 133 min: Regisseur Zhang Yimou

 

 

De Chinees Zhang Yimou is één van 's werelds hoogst gewaardeerde filmregisseurs uit de jaren negentig. Hij maakte in die jaren een aantal prachtige films waarvan "Raise the Red Lantern" en "To Live" zijn twee absolute meesterwerken zijn. Zhang Yimou vermengt in "To Live" een persoonlijk drama op een indrukwekkende manier met het grote verhaal van de Chinese geschiedenis.

 

Fugui is eigenaar van een groot landhuis en getrouwd met Jiazhen (gespeeld door de zeer knappe actrice Gong Li, die er in de hele film in uiterst onelegante kleding bijloopt). Fugui is gokverslaafd en verliest met dobbelen zijn grote huis aan een sluwe poppenspeler. Om toch te kunnen leven wordt hij ook poppenspeler.

 

"To Live" volgt het leven van Fugui en Jiazhen en hun dochter Fengxia en zoon Youqing in steeds moeilijker wordende tijden. De meest schokkende gebeurtenis uit de film vind ik de bevalling van Fengxia, die wel heel plastisch is weergegeven. Ik vind "To Live" een zeer indrukwekkende film die net wel of net niet mijn top 100 haalt.

 

Op IMDB krijgt "To Live" van 21.000 mensen een zeer hoge waardering van 8,3.

 

  

 

Reacties op dit blog zijn meer  dan welkom.

Dvd: Alex van Warmerdam: Nr. 10

Nr. 10 (Nederland, 2021): 97 min: Regisseur Alex van Warmerdam

 

 

"Nr. 10" is, u raadt het al, de tiende speelfilm van de Nederlandse regisseur Alex van Warmerdam. Het is een mengeling van toneel, absurde komedie en sciencefiction, die liefhebbers van van Warmerdam vertrouwd aan zal doen.

 

In het begin van "Nr. 10" zien we regisseur Karl met zijn ensemble bezig om een toneelstuk in te studeren. Marius is een wat oudere toneelspeler wiens vrouw de hele nacht ligt te hoesten zodat hij 's nachts geen oog dicht doet en hij met geen mogelijkheid zijn tekst weet te onthouden. Dan heb je Günter, die een overspelige relatie heeft met de vrouw van Karl. Door Marius komt Karl achter de ontrouw van zijn vrouw en probeert hij de rol van Günter in het toneelstuk zo klein mogelijk te maken. Het moet volgens Karl een abstract collage zonder inhoud worden.

 

Lizzy, de dochter van Günter is voor een onderzoek naar het ziekenhuis geweest. Daar is iets vreemds geconstateerd, ze heeft maar één long, die wel 30% groter is dan normaal, iets dat verder niet bekend is. Er volgen allerlei verwikkelingen waarbij Günter afkomstig blijkt te zijn van de buitenaardse planeer Lunabor en als klein jongetje in Duitsland in een bos is achtergelaten. 

 

Ik vind "Nr. 10" een heerlijke film van Alex van Warmerdam. Alex van Warmerdam staat voor mij in een rijtje regisseurs als Woody Allen, de Fin Aki Kaurismaki en de Turkse Duitser Fatih Akin die ook allemaal graag licht absurdistische films maken met een lichte toon. Bijzonder aan Alex van Warmerdam is dat hij ook de muziek voor "Nr. 10" heeft gecomponeerd. 

Op IMDB krijgt "Nr. 10" van 1.300 mensen een waardering van slechts 6,5.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Uit eten in Utrecht: Restaurant Heron

Ik ga al 25 jaar, drie tot vier keer per jaar uit eten met vriendin A. Als we een restaurant uitkiezen zijn er eigenlijk twee mogelijkheden. Of we kiezen voor een relatief goedkoop restaurant en weten van te voren al dat het eten waarschijnlijk niet veel voorstelt, of we gaan naar een goed restaurant om echt lekker te eten, waar we dan ook graag goed voor betalen. Het zal u niet verbazen dat we vrijwel altijd voor de tweede optie kiezen.

 

Gisterenavond zijn we wezen eten bij restaurant Heron in de Schalkwijkstraat. Heron is een vrij klein restaurant met een menukaart met slechts een paar keuzes. Uit ervaring weet ik, dat hoe kleiner de keuzes zijn in een restaurant, hoe beter het eten meestal is.

 

We hadden afgesproken om 18.00 uur. Ik had een mooi plekje uitgezocht op de zolderkamer aan het raam. Die zolderkamer verdient speciale vermelding. Zelden heb ik in zo'n knusse en intieme ruimte gegeten.  

 

A en ik gingen voor het vijfgangenmenu à 59 euro. We konden daarbij kiezen uit 5 gerechten van de kaart, maar natuurlijk konden we maar één hoofdgerecht nemen. A eet altijd vegetarisch en ik eet graag een stukje vlees. Opvallend is dat wij in de betere restaurants altijd ongeveer dezelfde mening hebben. Als men goede vegetarische gerechten kan maken, dan zijn de vleesgerechten ook altijd goed. Andersom geldt dat lang  niet altijd.

 

Leuk aan Heron is, dat dit restaurant vooral met lokale producten werkt en vaak ook met verrassende ingrediënten. Wij waren allebei zeer te spreken over het menu. Ik geef alle 5 de gerechten een 10! Alleen het afsluitende kopje thee waardeerde ik minder. Ik kreeg geen gewone thee, maar een kop gerookte groene thee die met veel vertoon werd klaargemaakt. Het resultaat was een kop veel te sterke thee die bovendien al behoorlijk lauw was.

 

Ik kan Heron aanraden aan iedereen die van een beetje avontuurlijk eten houdt, en het is bij uitstek een restaurant om met je geliefde te eten. De gastheer deed zijn werk ook op een ontspannen en zeer prettige wijze.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Hiroshi Shimizu: Ornamental Hairpin

Ornamental Hairpin (Japan, 1941): 70 min: Zwart-wit: Regisseur Hiroshi Shimizu

 

 

"Ornamental Hairpin" is opnieuw een luchtige film van de Japanse regisseur Hiroshi Shimizu. Een soldaat die in een badplaats in de bergen verblijft, trapt in het bad op een haarspeld en verwondt daarbij zijn voet, zodat hij nog een tijdje extra moet revalideren. 

 

In de badplaats komt een briefje aan, waarin de eigenaresse van de haarspeld vraagt hem op te sturen. Zij, een vrouw genaamd Emi, hoort van het ongelukje en komt naar de badplaats. De soldaat mijmert dat zijn voet is getroffen door poëzie, maar dat geldt natuurlijk alleen als de eigenaresse knap is.

 

We zien de soldaat terwijl hij loopoefeningen doet, aangemoedigd door Emi en twee kleine jongetjes die met hun grootvader in de badplaats zijn. Er is ook nog sprake van een wat chagrijnige professor die met de grootvader partijtjes go speelt en 's nachts om het hardst snurkt. Iedereen die wel eens wakker is gehouden door een luid snurkende metgezel zal hartelijk moeten lachen om deze scène. "Ornamental Hairpin" is een luchtige film die prettig wegkijkt met een wat droevig stemmend einde.

 

Op IMDB krijgt "Ornamental Hairpin" van 866 mensen een waardering van 7,1.

 

  

 

Reacties op dit blog zijn meer  dan welkom.

Dvd: Hiroshi Shimizu: The Masseurs and a Woman

The Masseurs and a Woman (Japan, 1938): 66 min: Zwart-wit: Regisseur Hiroshi Shimizu

 

 

Twee blinde masseurs komen al wandelend aan bij een afgelegen rustoord in de bergen waar ze seizoenswerker zullen zijn en de gasten masseren. Ze zijn er trots op hoe hard ze lopen en ze houden precies bij hoeveel niet blinde mensen ze onderweg inhalen.

 

In het kuuroord ontmoeten ze een mysterieuze jonge vrouw uit Tokio, waar één van hen zich onmiddellijk toe aangetrokken voelt. 

Er spelen nog wat diefstallen in de film, maar eigenlijk gebeurt er niet zo heel veel. Een mooi portret van  het leven in een rustoord.

 

Op IMDB krijgt "The Masseurs and a Woman" van 856 mensen een waardering van 7,1.

 

  

 

Reacties op dit blog zijn meer  dan welkom.

Dvd: Hiroshi Shimizu: Mr. Thank You

Mr. Thank You (Japan, 1936): 76 min: Zwart-wit: Regisseur Hiroshi Shimizu

 

 

"Mr. Thank You" is een heerlijke luchtige film over een buschauffeur, zijn bus en zijn passagiers. De buschauffeur wordt door iedereen meneer dankjewel genoemd omdat hij iedereen groet die voor hem opzij gaat en die hij voorbij rijdt. Meneer dankjewel is een zeer vriendelijke man die met plezier zijn werk doet en ook kleine boodschappen aanneemt, zelfs voor mensen die het niet kunnen betalen om zelf met de bus te reizen.

 

"Mr. Thank You" beschrijft een reis van zo'n 32 kilometer over steenslagwegen en langs twee bergpassen. Op de weg is zo goed als geen gemotoriseerd verkeer. Er is er twee keer sprake van dat dezelfde personenauto de bus inhaalt en later ook twee keer langs de kant van de weg staat met pech, tot genoegen van de buspassagiers. 

 

De film geeft een goed beeld van het toenmalige landschap. De passagiers vormen een soort van kleine gemeenschap waarin allerlei interessante interacties plaatsvinden.

 

Ik heb "Mr. Thank You" nu met veel plezier voor de tweede keer bekeken. Wat mij betreft een echte aanrader!

 

Op IMDB krijgt "Mr. Thank You" van 1.400 mensen een waardering van 7,3.

 

  

 

Reacties op dit blog zijn meer  dan welkom.

Dvd: Hiroshi Shimizu: Japanese Girls at the Harbor

Japanese Girls at the Harbor (Japan, 1933): 71 min: Zwart-wit: Regisseur Hiroshi Shimizu

 

 

Sunako en Dora, twee hartsvriendinnen lopen elke dag dezelfde route met uitzicht op de baai van Yokohama en de binnen- en uitvarende schepen. Zo met zijn tweeën is het altijd geweest en ze denken dat het altijd zo zal blijven.

 

Dan krijgt Sunako een vriendje, de knappe dandyachtige Henry. Een derde vrouw pakt Henry af van Sunako en later trouwt Dora met Henry en eindigt Sunako als animeermeisje. 

 

"Japanese Girls at the Harbor" is een luchtige film met een prachtige muzikale ondersteuning die onmiddellijk naar meer films van Shimizu doet verlangen. 

Op IMDB krijgt "Japanese Girls at the Harbor" van 794 mensen een waardering van 6,9.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Schrijvers waarvan ik alles wil lezen

Van de meeste schrijvers waar ik ooit wat van heb gelezen, heb ik hooguit één boek gelezen. Er zijn schrijvers waar ik meer van heb gelezen en er is zelfs een klein aantal schrijvers waarvan ik alles wil lezen wat hij of zij geschreven heeft. Voor de schrijvers van wie ik alles wil lezen geldt dat ze een niet te groot oeuvre mogen hebben, dat de kwaliteit van hun werk constant is en dat ze schrijven over zaken die mij interesseren. Ik geef hieronder een klein lijstje van schrijvers waarvan dat voor mij geldt.

 

Uit de wereldliteratuur:

Ivan Boenin

Konstantin Paustovskij

Marcel Proust

Lev Tolstoi

Anton Tsjechov 

Nederlandstalige literatuur:

Belcampo

Maarten Biesheuvel

F.B. Hotz

A.L. Snijders

 

Reisverhalen:

Lieve Joris

Ryszard Kapuściński

Frank van Rijn

Carolijn Visser

 

Strips en graphic novels:

Guy Delisle

Aimeé de Jongh

Joe Sacco

Barbara Stok

Jacques Tardi 

Kinderboeken:

Eric Carle

Roald Dahl

dr. Seuss 

Bill Watterson

 

Met deze 22 schrijvers heb ik, denk ik, alle schrijvers opgenoemd waarvan ik alles wil lezen, of al gelezen heb.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: l'Enfant endormi

l'Enfant endormi (Marokko, 2004): 95 min: Regisseur Yasmine Kassari

 

 

"l'Enfant Endormi" is het soort film waar ik bijna bij voorbaat van houd. Een film uit een niet-westers land, een klein verhaal in een traag tempo verteld, veel couleur locale, mooie beelden en spaarzaam gebruik van muziek. De meeste filmliefhebbers zullen zo'n verhaal op kleine schaal saai vinden.

 

Het verhaal draait om de tweelingzussen Zeinab en Halima die in een afgelegen dorpje wonen, terwijl hun echtgenoten zijn vertrokken om in Spanje te gaan werken. We krijgen het leven van de vrouwen in het dorp uitgebreid in beeld. 

Ik vind "l'Enfant endormi" een erg mooie kleine film. Het is meteen ook een film die ik niet per se voor een tweede keer hoef te zien, daarvoor is het verhaal te klein.

 

Op IMDB krijgt "l'Enfant endormi" van 154 mensen een waardering van slechts 6,5.  

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Recept: Salade van jonge spinazie met dadels en amandelen

Dit is een recept van Yotam Ottolenghi, uit zijn boek "Jeruzalem". Ik had een keer een exemplaar van dit boek meegenomen uit een weggeefkastje en het cadeau gedaan aan een goede vriendin. Ik was een kleine 4 weken geleden bij haar op bezoek en zij had verschillende gerechten uit het boek gemaakt, waaronder deze salade waar ik erg enthousiast over was. Inmiddels heb ik de salade al een keer of 6 gemaakt, met kleine aanpassingen. Erg lekker!

 

Ingrediënten voor 4 personen als voorgerecht:

1 eetl. wijnazijn

0.5 middelgrote rode ui, in dunne ringen

100 gr ontpitte medjool dadels, overlangs in vieren

30 gr boter

2 eetl. olijfolie

2 kleine pitabroodjes ca. 100 gr, in stukjes van grofweg 4 cm gescheurd

75 gr hele ongezouten amandelen, grofgehakt

2 theel. sumak

0,5 theel. gedroogde chilivlokken

150 gr jonge spinazie, gewassen

2 eetl. citroensap

zout 

Bereiding:

Doe azijn, ui en dadels in een kleine kom. Meng er met de hand een snufje zout door. Laat ze 20 minuten marineren, giet de azijn eraf en gooi hem weg.

 

Verhit intussen de boter met de helft van de olijfolie in een middelgrote koekenpan. Roerbak hierin de stukjes pita en de amandelen 4-6 minuten op halfhoog vuur tot de pita knapperig en goudbruin is. Neem de pan van het vuur en meng er sumak, chilivlokken en een vierde theelepel zout door. Laat ze afkoelen.

 

Schep vlak voor het opdienen de spinazieblaadjes en het pitamengsel in een grote schaal. Voeg de dadels met rode ui, overgebleven olijfolie, citroensap en nog een snufje zout toe. Proef of de salade goed op smaak is en serveer hem meteen.

 

Wat kleine aanpassingen van mij:

In plaats van wijnazijn heb ik balsamicoazijn gebruikt en niet afgegoten

1 gewone gele ui ipv een halve rode ui

2 gewone boterhammen ipv pitabroodjes, is wel lekker maar volgens mij niet essentieel voor dit recept

Sumak hadden ze niet bij de AH

De chilivlokken heb ik uit het recept gelaten, ik houd niet van pittig eten

Ik had gezouten amandelen ipv ongezouten en heb geen zout toegevoegd aan het gerecht 

Ook met deze aanpassingen is dit een heerlijke salade. Eet smakelijk!

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Kenji Mizoguchi: The 47 Ronin

The 47 Ronin (Japan, 1941): 222 min: Zwart-wit: Regisseur Kenji Mizoguchi

 

 

"The 47 Ronin" zou je kunnen omschrijven als een actiefilm zonder actie. Lord Asano, hoofd van een clan, probeert om een official in dienst van de shogun te vermoorden. Zijn aanslag mislukt en hij wordt gedwongen om harakiri (= buiksnijden, rituele zelfmoord) te plegen.

 

De volgelingen van lord Asano, hebben maar één wens, hun meester wreken en de geplande aanslag alsnog uit te voeren.

 

Zoals gezegd is "The 47 Ronin" een actiefilm, vrijwel zonder actie. De 47 samoerai uit de titel beraadslagen, maken plannen, maar de actie is vrijwel geheel buiten beeld. Toch, of misschien wel juist daardoor, vind ik "The 47 Ronin" een erg mooie film om te zien. De decors en de kostuums van de samoerai ogen geweldig en zoals altijd bij Mizoguchi is het camerawerk uitstekend. Niet de allerbeste film die Mizoguchi heeft gemaakt, maar zeker een hele goede.

 

Op IMDB krijgt "The 47 Ronin" van 2.800 mensen een waardering van slechts 7,2. Blijkbaar vinden veel kijkers dat er te weinig actie in de film zit.

 

  

 

Reacties op dit blog zijn meer  dan welkom.

Dvd: Steven Spielberg: Close Encounters of the Third Kind

Close Encounters of the Third Kind (Verenigde Staten, 1977): 131 min: Regisseur Steven Spielberg

 

 

Sciencefiction films bevatten over het algemeen veel geweld. Met "Close Encounters of the Third Kind" heeft Steven Spielberg een vriendelijke, ontroerende sciencefiction film gemaakt, die ook nog behoorlijk spannend is.

 

Roy, de hoofdpersoon van de film ziet een ufo. Hij krijgt daarbij een visioen van een berg die in werkelijkheid ook bestaat, de Devils Tower. Barry, een jong kind, wordt meegenomen door een ufo. 

 

Roy probeert om samen met de moeder van Barry, de plek van zijn visioen te bereiken.

 

"Close Encounters of the Third Kind" is een uiterst onderhoudende film, de mooiste sciencefiction film die ik ken. Er is een belangrijke bijrol voor de beroemde Franse regisseur François Truffaut.

 

Op IMDB krijgt "Close Encounters of the Third Kind" van 224.000 mensen een waardering van 7,6.

 

  

 

Reacties op dit blog zijn meer  dan welkom.

 

Dvd: Onibaba

Onibaba (Japan, 1964): 103 min: Zwart-wit: Regisseur Kaneto Shindô

 

 

Twee vrouwen, een oudere vrouw en haar schoondochter, wonen in een klein hutje in uitgestrekte rietvelden. Om in hun levensonderhoud te voorzien vermoorden ze voorbijkomende samoerai die ze vervolgens in een diepe put gooien. Hun spullen verkopen ze vervolgens.

Op een dag komt een man alleen terug zonder zijn vriend, de zoon van de oudere vrouw. Hij is ontsnapt aan een bende samoerai. De man is niet zo aantrekkelijk, maar toch ontstaat er een verhouding tussen de man en de schoondochter. De moeder is jaloers.

 

"Onibaba" is opnieuw een visueel sterke film, maar ik was niet in dezelfde mate geboeid als eerder bij "Harakiri" en "Kwaidan".

 

Op IMDB krijgt "Onibaba" van 24.000 mensen een waardering van 7,9.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Kwaidan

Kwaidan (Japan, 1964): 183 min: Regisseur Masaki Kobayashi

 

 

Nadat ik gisteren "Harakiri" heb gezien en besproken, heb ik vandaag "Kwaidan" gezien, de tweede grote film van de Japanse regisseur Masaki Kobayashi. "Kwaidan" is gebaseerd op 4 bovennatuurlijke verhalen van Lafcadio Hearn.

 

In het eerste verhaal "The Black Hair" maken we kennis met een samoerai die zijn vrouw verlaat om hogerop te komen. Zijn tweede huwelijk blijkt niet zo'n succes en hij verlangt terug naar zijn eerste vrouw.

 

In "The Woman of the Snow" zijn twee houthakkers onderweg door een sneeuwstorm waar ze aankomen in een verlaten hut. De ene man komt te overlijden, de andere man wordt gered door een mysterieuze vrouw.

 

In "Hoichi, the Earless" is Hoichi een blinde biwa-speler en verteller die door een geest wordt gevraagd om voor geesten zijn verhaal te vertellen.

 

In het laatste verhaal "In a Cup of Tea" ziet een samoerai in een kop thee een weerspiegeling van een reeds lang overleden samoerai.

 

De verhalen zijn op zich de moeite waard, maar wat "Kwaidan" zo'n bijzondere film maakt is dat hij zo prachtig is om naar te kijken. Het lijkt erop dat ik hoe meer Japanse films ik bekijk, hoe meer ik van de Japanse cinema houd.

 

Op IMDB krijgt "Kwaidan" van 21.000 mensen een waardering van 7,9.

 

  

 

Reacties op dit blog zijn meer  dan welkom.

Dvd: Harakiri

Harakiri (Japan, 1962): 128 min: Zwart-wit: Regisseur Masaki Kobayashi

 

 

"Harakiri" is een prachtig in beeld gebrachte samoeraifilm. Een wat oudere samoerai, Hanshiro Tsugumo, klopt aan bij het hof van een vooraanstaande clan met het verzoek om daar harakiri te mogen plegen. De man aan wie hij zijn verzoek richt, vertelt het verhaal van een eerdere samoerai, die met eenzelfde verzoek kwam en wat er met hem is gebeurd. Deze verteller weet niet dat de eerdere samoerai de schoonzoon was van Hanshiro Tsugumo was en dat ze hem zeer onrechtvaardig hebben behandeld.

 

Ik ben geen fan van vechtfilms en dus ook niet van samoeraifilms. Toch heb ik er een aantal gezien waaronder "Kill Bill 1 en 2" van Quentin Tarantino. Voor het echte werk moet je natuurlijk in Japan zelf zijn, waar met name Akira Kurosawa bekend is geworden met zijn samoeraifilms. Ik vind "Harakiri" de beste samoeraifilm die ik ken. Ik heb net een nieuwe editie van mijn film top 100 gepubliceerd, deze film hoort zeker thuis op die lijst.

 

Op IMDB krijgt "Harakiri" van 78.000 mensen een verbluffend hoge waardering van 8,6, waarmee hij op plaats 40 staat van de hoogst gewaardeerde films op IMDB. Deze hoge waardering is wat mij betreft volkomen terecht.

 

  

 

Reacties op dit blog zijn meer  dan welkom.

Films gezien in februari

Marco Polo: Italiaanse televisieserie gemaakt voor RaiUno in 1982 over het leven en de reizen van Marco Polo. Een zeer onderhoudende serie met een geweldige hoofdrol. *****

 

Naruse: Flunky, Work Hard ****

Naruse: No Blood Relation ****

Naruse: Apart From You ****

Naruse: Every-night Dreams ****

Naruse; Street Without End ****

 

21 Grams: Film van Alejandro Gonzalez Inarittu uit 2009 waarin drie verhalen op de hem kenmerkende manier verweven zijn. ****

 

Tschick: Film van van Fatih Akin uit 2016 over twee jongens die een auto stelen en daarmee op vakantie. Een frisse film, licht van toon. ****

 

Naruse: Late Chrysanthemums *****

Naruse: Floating Clouds top 100 *****

Naruse: When a Woman Ascends the Stairs top 100 ***** 

 

Tropical Malady: Een Thaise film uit 2004 over een relatie tussen twee mannen. ***

 

Cemetery of Splendour: Thaise film uit 2015 met veel couleur locale. ****

 

Kedi: Turkse documentaire uit 2016 waarin het leven gevolgd wordt van 7 straatkatten in Istanboel. Voor kattenliefhebbers een must. ****

 

un Prophète: Een geweldig Frans gevangenis drama uit 2009 over een moslim die in de gevangenis terecht komt en zich daar steeds hogerop werkt. Komt zeer realistisch over en is beslist een veel betere film dan "The Shawshank Redemption", de nummer 1 op IMDB. *****

 

Pane e tulipane: Italiaanse feel-good film uit 2000, wist mij niet te boeien en gestopt met kijken na 30 min 

 

Jabberwocky: Zwakke film van Terry Gilliam met Michael Palin uit 1977, halverwege gestopt met kijken.

 

het Groot-Brittannië van ...: Een prachtige VPRO-serie uit 2015 waarin 4 vooraanstaande Britten hun kijk op het land geven. *****

 

History of Surgery: Een van de mooiste BBC-series die ik ken over de geschiedenis van de chirurgie uit 2008, top 100? *****

 

Rize: Film over verschillende dansvormen in de arme wijken van Los Angeles uit 2005, halverwege gestopt.

 

Naruse: Flunky, Work Hard: Een verhaal over een jongetje dat ruzie maakt met buurtjongetjes en van zijn vader een vliegtuigje krijgt. ****

 

Naruse: No Blood Relation: Een beroemde Japanse actrice uit Hollywood keert terug naar Japan en eist haar kind op. ****

 

Naruse: Apart From You: Over de wereld van de geisha's. ****

 

Naruse: Every-Night Dreams: Over een jonge vrouw die als gastvrouw in een bar werkt en haar man die plotseling weer opduikt. ****

 

Naruse: Street Without End: Een knappe vrouw die als serveerster werkt trouwt na een ongeluk met de rijke man die haar heeft aangereden. ****

 

Naruse: Repast: Een getrouwde vrouw die zich afvraagt of de hele dag schoonmaken, wassen en koken voor haar man nu het leven is dat ze zich had voorgesteld toen ze ging trouwen. *****

 

Naruse: Sound of the Mountain: Een vrouw die ontevreden is over haar huwelijk, maar wel zeer goed overweg kan met haar schoonvader. *****

 

Naruse: Late Chrysanthemums: Over het leven van drie voormalige geisha's. *****

 

Naruse: Floating Clouds: Liefdesrelatie in Frans Indochina, die onderbroken wordt doordat man en vrouw met een ander trouwen, maar later komen ze toch weer bij elkaar. *****

 

Naruse: Flowing: Laat het leven van de vrouwen in het geisha huis zien op momenten dat ze niet bezig zijn met hun klanten. *****

 

Naruse: When a Woman Ascends the Stairs: Over een gastvrouw in een bar, die een hekel heeft aan haar werk. Visueel de mooiste van de 11 films van Naruse die ik heb gezien. *****

 

The Boy and the Heron: Nieuwste Ghibli-film van Hayao Miyazaki uit 2023. *****

 

Fawlty Towers: Afleveringen 1-4, Engelse humor op zijn best. *****

 

Japanese Girls at the Harbor: Stomme zwart-wit film van Hiroshi Shimizu uit 1933 over twee vriendinnen waarvan de ene trouwt en de andere in de prostitutie terecht komt. ****

 

Mr Thank You: Tweede zwart-wit film van Shimizu uit 1936 over een vriendelijke buschauffeur die met zijn bus mensen vervoert van en naar Tokio en die zijn bijnaam te danken heeft aan het feit dat hij iedereen die hij voorbijrijdt groet. Na deze film zal ik het Japanse woord voor dank u wel, "Arrigato" nooit meer vergeten. *****

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.