Films gezien in juli

Buster Keaton:

-**** The Paleface (1922)
-**** Cops (1922)
-**** My Wife's Relations (1922)
-**** The Blacksmith (1922)
-**** Frozen North (1922)
-***** The Electric House (1922)
-**** Daydreams (1922)
-**** The Balloonatic (1923)
-**** The Love Nest (1923)
-**** Three Ages (1923)
-**** Our Hospitality (1923)
-**** Navigator (1924)
-**** Go West (1925)
-**** Steamboat Bill Jr. (1928)

Zusje: Film van Martijn die besluit om het leven van zijn zus Daantje te gaan filmen. Onderhoudende film met in de hoofdrol Kim van Kooten. ****

Wilde mossels: Drie jongeren worden gevolgd terwijl ze muziek maken en rondracen in het Zeeuwse landschap. ****

Komt een vrouw bij de dokter: Verfilming van het boek van Kluun, waarin Stijn trouwt met Carmen en er vervolgens na de geboorte van hun kind Luna, kanker wordt ontdekt bij Carmen. Het hele ziekteproces van Carmen wordt gevolgd en ook hoe Stijn hiermee omgaat. ****

Les Triplettes de Belville: Prachtige tekenfilm over een jongetje die als hij groot is wielrenner wil worden. ****

The Spy who loved me: Tiende Bond-film met Roger Moore die het op moet nemen tegen een schurk die twee atoomonderzeeërs van Amerika en Rusland heeft gekaapt. Allemaal zeer ongeloofwaardig, maar leuk vermaak. ***

L'illusionniste: Tekenfilm naar een script van Jacques Tati waarin een goochelaar afreist naar Edinburgh en daar een jonge vrouw ontmoet. ****

King Lear: Mooie Russische zwart-film naar het toneelstuk van Shakespeare. ****

My Summer of Love: Film die ik in 2005 samen met 2 vrienden in de bioscoop heb gezien. Het liefdesverhaal tussen 2 jonge vrouwen is erg mooi in beeld gebracht. Ik ben minder enthousiast over de nevenintrige waarin de broer van Mona een godsdienstfanaticus is. Erg grappig is de scene waarin Mona aan haar vriendin voordoet hoe het eraan toegaat als zij (Mona) seks heeft met haar oudere vriend. ***

Moonraker: Bond-film nummer 11 met voor de vierde keer Roger Moore in de hoofdrol. Een rijke industrieel heeft een plan om de mensheid bijna geheel uit te roeien en dan een soort van superras te kweken. Veel onzinnige actie in de ruimte. ***

Erik of het klein insectenboek:  Fantasievolle familiefilm naar het gelijknamige boek van Godfried Bomans die opvalt door inventieve decors en prachtige insectenkostuums. ****

Some like it hot: Van de films waarin Marilyn Monroe meespeelt is dit waarschijnlijk de beroemdste. Jack Lemmon en Tony Curtis spelen twee muzikanten die zich verkleden als vrouw om aan de maffia te ontkomen. Komedies kunnen erg leuk zijn, als de humor van de film je ligt. In "Some like it hot" kan ik maar weinig lachen om de humor. Marilyn Monroe is natuurlijk een fenomeen, maar ook zij kan deze film in mijn ogen niet redden. Krijgt op IMDB met 8,2 een erg hoge waardering. ***

Werk ohne autor: Gedeeltelijk biografische film over een Duitse kunstenaar, zijn liefdesleven en zijn ontwikkeling als kunstenaar ingebed in het grote verhaal van Duitsland tussen 1937 en 1966. ****

Before Sunrise: Eerste deel van een trilogie over een man en een vrouw van begin twintig die elkaar ontmoeten in een trein op weg naar Wenen. *****

Bend it like Beckham: Feelgood film over een Indiaas meisje dat opgroeit in Engeland en niets liever doet dan voetballen. ****

Bella Martha: Een feelgood film over kokkin Martha die plotseling voor de dochter van haar zus moet zorgen. De film geeft een goed beeld van de hectiek in een professionele keuken. ****

Mulan: Volgens de sleeve is "Mulan" de 36e klassieke animatiefilm van Disney. Het tekenwerk is als vanouds prachtig. Disney heeft ervoor gekozen om deze film wat meer swingend en eigentijds te maken. Dit werkte bij "Aladdin" erg goed, maar bij "Mulan" vind ik dit veel minder geslaagd. Alleen om de animaties de moeite waard om te kijken, maar het verhaal had (veel) beter gekund. ***

Another Year: Film over een Londens stel en wat zij meemaken in een jaar. ****

The Simpletons & Big Tyll & Hell: Drie bijzondere Estse animatiefilms die gemaakt zijn in het Sovjettijdperk. Vooral "Hell", het derde filmpje vind ik de moeite waard. *** (voor "Hell" ****)

Before Sunset: Tweede deel van een trilogie waarin Jesse en Celine elkaar 9 jaar later weer tegenkomen in Parijs. *****

On Body and Soul: Hongaarse film die zich voor een groot deel afspeelt in een abattoir. Een verlegen man en een nog meer verlegen vrouw dromen iedere nacht apart van elkaar dat zij een hert zijn. Mooi liefdesverhaal dat zeer mooi in beeld is gebracht en opvallende muziek heeft. Ik moet deze film eigenlijk nog een tweede keer zien om hem te kunnen beoordelen. In ieder geval een heel andere film dan alle andere films die ik ken. ****

U bent mijn moeder: Indrukwekkende film geschreven door en met in de hoofdrol Joop Admiraal die zichzelf en zijn oude moeder speelt terwijl hij haar opzoekt in het verzorgingshuis. ****

Alles is liefde: Verhalen over de liefdes van een aantal koppels in Amsterdam met een glansrol van Sinterklaas. ****

Before Midnight: Derde deel van een trilogie waarin Jesse en Celine inmiddels getrouwd zijn en twee kinderen hebben en waarin ze een rondreis door de Peloponnesos maken. ****

The Sword and the Stone: Matige Disney-film, na 35 minuten ben ik gestopt met kijken. ***

Dvd: Before Midnight

Before Midnight (Verenigde Staten, 2013): 104 min: Regisseur Richard Linklater

Negen jaar na hun tweede ontmoeting in Parijs (zie Before Sunset) zijn Jesse en Celine getrouwd en hebben ze samen twee kinderen, Nina en Ella. Ze reizen met zijn vieren door de Peloponnesos.

Aan het begin van "Before Midnight" zet Jesse zijn 14-jarige zoon uit een eerder huwelijk op het vliegtuig naar de Verenigde Staten. Zoals altijd als hij zijn zoon heeft gezien is Jesse ontdaan, hij zou hem maar wat graag altijd bij zich hebben, als is het maar om hem te leren hoe hij een honkbal moet werpen.

Het grootste deel van de film zijn Jesse, Celine en hun 2 kinderen bij vrienden op Mani, in het zuidelijk deel van de Peloponnesos. Ze eten, Jesse vertelt over zijn boeken en ze praten over van alles en nog wat.

De vrienden hebben voor Jesse en Celine één nacht in een hotel gereserveerd zouden ze even samen kunnen zijn. Het begint goed, maar dan komen ze een serieuze crisis.

Ik vind "Before Midnight" een mooie afsluiting van de trilogie maar toch wel de minste film van de drie. Er wordt wel erg veel in gepraat en er is wat mij betreft te weinig aandacht voor het mooie Griekse landschap. Ook vind ik het einde niet zo sterk. Ik ben benieuwd of Linklater het aandurft om nog een vierde deel te filmen.

Op IMDB krijgt "Before Midnight" van ruim 135.000 mensen een waardering van 7,9.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Alles is liefde

Alles is liefde (Nederland, 2007): 116 min: Regisseur Joram Lürsen

Wie beweert dat een film artistiek verantwoord moet zijn? De makers van "Alles is liefde" hebben ervoor gekozen om een film te maken waar het bieden van amusement voorop staat en andere zaken van ondergeschikt belang zijn.

Het is ook wel eens lekker om naar een film te kijken zonder enige artistieke pretentie.

Het is eind november en Sinterklaas viert zijn intocht in Amsterdam. De man die ieder jaar Sinterklaas speelt (en daarvoor tonnen vangt) krijgt een beroerte en er moet op het laatste moment een vervanger gevonden worden. Dat lukt en de nieuwe Sinterklaas Jan (Michiel Romeyn) doet het met verve, vooral als er een kind in het water valt en Sinterklaas in eigen persoon het water induikt om het kind te redden. Ik zie het in het echt niet zou gauw gebeuren, maar het is een prachtige vondst.

Rond het verhaal van Sinterklaas spelen een paar liefdesverhalen. Zo heb je Kiki (Carice van Houten) die als een soort van luxebonbon in een pakje zit. Zij valt bijna van haar paard af en prins Valentijn van Oranje vangt haar op en heeft meteen een oogje op haar.

Dan heb je het homostel Victor (Paul de Leeuw) en Kees die gaan trouwen. Kees wil het klein houden, maar Victor heeft 150 mensen uitgenodigd voor de bruiloft. Er zijn nog meerdere koppels die hilarische avonturen meemaken.

De titelsong van "Alles is liefde" is geschreven en uitgevoerd door BLØF. Over de keuze van de muziek in de film ben ik niet zo enthousiast. Het camerawerk is wel uiterst verzorgd, we krijgen mooie beelden van Amsterdam te zien.

Al met al is "Alles is liefde" zeker een onderhoudende film. Je hoeft hem niet vaker te bekijken om hem te begrijpen.

Op IMDB krijgt "Alles is liefde" van iets meer dan 7.400 mensen een waardering van 7,0.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: U bent mijn moeder

U bent mijn moeder (Nederland, ): 77 min: Regisseur Horst Königstein

De 45-jarige Joop Admiraal bezocht iedere zondag zijn 80-jarige moeder die in een verzorgingshuis in Delft woonde. Over dit eenvoudige gegeven heeft hij een film gemaakt met hemzelf in de hoofdrol waarbij hij zowel zichzelf als zijn oude moeder speelt.

Joop Admiraal speelt fantastisch, dat moet gezegd worden. Aan het begin van de film neemt hij de trein vanuit zijn woonplaats Amsterdam via Den Haag naar Delft. Als hij in het verzorgingshuis aankomt dan kleedt hij zich om in vrouwenkleren (de beha en de panty's had hij al aan onder zijn mannenkleren) en praat hij afwisselend met een zwaardere stem als hij zichzelf speelt en met een wat hogere toon als hij zijn moeder speelt.

Het gesprek met zijn moeder gaat zoals de vele gesprekken met zijn moeder in werkelijkheid ook gingen, over koetjes en kalfjes en ook herinneringen ophalen over haar zussen en over haar man. Joop bezoekt samen met zijn moeder de tuin en geeft haar dan een pakje chocomelk te drinken en een stukje gebak.

Het spel van Joop Admiraal is zeer overtuigend. Indrukwekkend is hoe hij de stem, mimiek, houding en gebaren van een 80-jarige vrouw aanneemt.

Op IMDB krijgt "U bent mijn moeder" van 24 mensen een waardering van 8,1.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Een nawoord bij de films van Buster Keaton

Buster Keaton was zonder enige twijfel een van de meest geniale regisseurs uit de filmgeschiedenis. De films die hij maakte in de jaren 20 van de vorige eeuw zijn nog steeds even leuk om naar te kijken (in ieder geval voor mij) als op het moment dat ze uitkwamen. Toegegeven we zijn niet meer gewend om naar zwart-wit films te kijken, bovendien zonder geluid en met tussentitels in plaats van ondertitels. Wel is er altijd later passende muziek gemaakt voor bij de filmpjes.

Ik heb de afgelopen anderhalve maand bijna alle films van Buster Keaton opnieuw bekeken, uitgezonderd mijn 4 absolute favorieten "Sherlock jr.", "The General", "Seven Chances" en "College" die ik alle vier al minstens een keer of 8 heb gezien en al eerder besproken heb voor mijn lijst met mijn 100 favoriete films.

Helaas is de beeldkwaliteit van sommige films verre van optimaal. Van bijvoorbeeld "Three Ages" is slechts een zwaar gehavende kopie teruggevonden, dus dat is niet gek. Verder haperde mijn dvd-speler bij het afspelen van sommige films, met name bij "Battling Butler" heb ik slechts een klein stukje van de film kunnen zien. Dat is erg jammer want dit is  in mijn herinnering een van de betere films van Buster Keaton.

In eerste instantie had ik mij voorgenomen om bij iedere film een stukje te schrijven. Daar heb ik van afgezien om de eenvoudige reden dat ik de in mijn ogen belangrijkste films van Buster Keaton, de 4 bovengenoemde films en "One Week" een van zijn eerste films uit 1920, wat uitgebreider heb besproken. Liefhebbers die deze films gezien hebben en er van hebben genoten zullen vanzelf geneigd zijn om naar de andere films van Buster Keaton te kijken en daar hebben ze mijn stukjes niet voor nodig. Ik durf wel te zeggen dat iedere film die Buster Keaton heeft geregisseerd tussen 1920 en 1928 het bekijken meer dan waard is.

Er zitten veel erg originele visuele grappen in de films van Buster Keaton. In "The Haunted House" heeft hij met zijn hand in een pot met lijm gezeten voordat hij het geld uittelt, waardoor de biljetten allemaal aan elkaar kleven. In "One Week" rijdt een locomotief dwars door een huis. In "Sherlock jr." zijn er biljartballen die exploderen. In de laatste 15 minuten van "Go West" loopt Buster Keaton met een enorme kudde runderen door een grote stad. In "Battling Butler" zit een schitterend bokswedstrijd met Buster Keaton als de underdog. De lijst is welhaast eindeloos.

Er is een geweldige dvdbox verkrijgbaar. Deze heet "The Chronicles of Buster Keaton" en heeft zelfs de Engelse tussentitels vertaald in het Nederlands. Op deze dvd's staan alle belangrijke korte filmpjes van 18-25 minuten, 18 stuks in totaal. Verder staan er 8 langere films op, waaronder "The Saphead" die niet door Buster Keaton was geregisseerd en die beduidend minder van kwaliteit is en die je gerust over kunt slaan. Helaas staan het absolute meesterwerk "The General" en "College" niet op deze box, dus die zul je er los bij moeten kopen.
















Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Konstantin Paustovskij: Verre Jaren

Konstantin Paustovskij: Verre Jaren: Herinneringen aan het tsaristische Rusland (Rusland, 1946): 332 blz: Vertaald door Wim Hartog (1970): Uitgeverij de Arbeiderspers, serie Privé-domein, nr 16

Sinds ik in 2000 voor het eerst de 7-delige serie memoires van Paustovskij las, is Paustovskij één van mijn favoriete schrijvers.  In 2010 las ik de gehele serie voor de tweede keer. Een tijdje terug kreeg ik van een vriend het boekje "Wilde rozen" van Paustovskij cadeau met daarin 5 verhalen. Omdat ik opnieuw zeer enthousiast was heb ik besloten om de memoires speciaal voor mijn blog voor een derde keer in zijn geheel te lezen en te bespreken. Ik zal hierbij Paustovskij vooral voor zichzelf laten spreken door het geven van uitgebreide citaten. Hoe kun je immers de kwaliteiten van een schrijver (en zijn vertaler) beter beoordelen dan aan zijn eigen teksten?

Konstantin Paustovskij heeft in zijn leven erg veel gereisd, vooral door het uitgestrekte Rusland (toentertijd de Sovjet-Unie). Behalve schrijven heeft hij van alles gedaan om in zijn levensonderhoud te voorzien. "Wilde rozen" is een prachtig boekje, maar om de kwaliteiten van Paustovskij als schrijver te beoordelen moet je toch echt zijn memoires lezen. Voor mij en voor vele anderen met mij behoort het proza van Paustovskij tot het mooiste proza dat ik ooit heb gelezen. Dat komt voor een deel door de prachtige vertalingen door zijn vaste vertaler Wim Hartog, maar toch ook door de vele lyrische beschrijvingen van de natuur en gemoedstoestanden door de schrijver. Zijn memoires zijn onderverdeeld in korte hoofdstukken die zich laten lezen als een aaneensluitende serie korte verhalen. Kortom, ik kan deze schrijver en zijn boeken niet warm genoeg aanbevelen!

Barbara heeft op haar blog ook een mooie enthousiaste bespreking geschreven. Driemaal raden naar de naam van één van die twee veellezers!

Een uitgebreide set citaten:

- Ik weet niet of u al eens een Oekraïense lier heeft gezien. Ik geloof dat ze nu alleen nog maar in de musea te vinden zijn. Maar toen ik nog klein was, kwam men niet alleen op de markten in kleine stadjes, maar zelfs in de straten van Kijev vaak blinde lierspelers tegen.
  Onder het lopen hielden zij zich vast aan de schouder van hun kleine geleider die op blote voeten liep en een lange kiel van hennep aan had. Om de schouders van de blinde hing een stukkenzakje met brood, uien en zout in een schoon doekje gewikkeld. De lier hing op zijn borst. Deze leek op een viool maar dan met een steel en een houten spil en een wieltje er aan.
  De lierspeler draaide aan de steel, waardoor het wieltje begon rond te snorren en langs de snaren streek die harmonisch zoemden alsof een zwerm tamme dikke hommels de lierspeler gonzend begeleidde.
  De lierspelers zongen bijna nooit. Zij zeiden hun doemka's, psalmen en liederen op zangerige toon. Daarna zwegen ze lange tijd, luisterden naar het langzaam wegstervende gezoem van de lier en vroegen met nietsziende ogen voor zich uitkijkend om een aalmoes.

- De beslagen aarden kruiken met ijskoude melk, de afrikaantjes die druipend in de emmers staan, de aarden kommen met boekweithoning, de warme wrongelkoeken met rozijnen, de zeven vol kersen, de geur van gedroogde vis, de lui bengelende kerkklokken, het gekijf en gekakel van de marktvrouwen, de kanten parasols van de jongedametjes uit de provincie en de plotselinge gongslag van een koperen ketel die een woest kijkende Roemeen op zijn schouders voortzeult.

- De volgende morgen maakte de brandende zon die hel op de witte muren scheen, mij wakker. Rode en gele monnikskappen bewogen zachtjes voor het open raam. Een bloemetje van de Oostindische kers keek ook ondeugend de kamer in. Binnen in de kelk zat een ruige bij. Met ingehouden adem keek ik toe hoe hij nijdig achteruit kroop en zich uit de smalle kelk werkte. Over het plafond liepen lichtende vlekken, flauwe golvingen, de weerspiegeling van de rivier die ik vlakbij hoorde ruisen.

- In die tijd zag ik in iedere bloem een levend wezen. De reseda was een arm meisje met een grijze verstelde jurk. Alleen de strelende geur verraadde haar sprookjesachtige afkomst. De gele theerozen leken jonge schonen die door te veel thee drinken hun frisse blos verloren hadden. Het bloembed met de viooltjes was net een gemaskerd bal. Dat waren geen bloemen maar vrolijke schalkse zigeunerinnetjes met zwartfluwelen maskertjes, danseresjes met kleurige jurkjes, blauw, geel, paars.
  Van de madeliefjes hield ik niet. Met hun saaie roze jurkjes deden ze me denken aan de dochters van de leraar Zimmer, grootmoeders buurman. Het waren vlasblonde meisjes zonder wenkbrauwen. Telkens wanneer wij ze tegenkwamen, maakten zij een knicks waarbij ze hun mousseline rokje tussen duim en wijsvinger hielden. De boeiendste bloem was natuurlijk de portulak, een kruipende plant met allemaal vlammende, zuivere kleuren. In plaats van blaadjes zaten er vlezige, sappige stekels aan. Je hoefde er maar even op te drukken of het groene sap spoot al in je gezicht.

- Oom Joesja vertelde graag hoe hij door alleen maar te niezen meer dan één jakhals dood had laten neervallen. Als hij zijn bivak in de woestijn opsloeg, schoof mijn oom een tas met levensmiddelen onder zijn hoofd en hield zich slapend. De jakhalzen slopen dan met de staart tussen de poten naderbij. Wanneer de brutaalste eenmaal voorzichtig met zijn tanden de tas onder zijn hoofd vandaan begon te trekken, nieste oom Joesja zo oorverdovend dat de laffe jakhals zonder ook maar een kik te geven ter plaatse aan een hartverlamming stierf.

- Hoe ouder ik werd, hoe vaker ik de mensen hoorde zeggen dat "het nu eenmaal moest" omdat je in het leven "nu eenmaal niet kon doen en laten wat je wilde". Het duurde lang voor ik me hier bij neer kon leggen en ik vroeg de volwassenen of de mens dan werkelijk niet het recht had om te leven zoals hij wilde en moest leven zoals de anderen dat wilden. Maar dan zei men dat ik me niet moest bemoeien met dingen waar ik geen verstand van had.

- Maar ik kon dit niet toegeven omdat ik oprecht geloofde in alles wat ik verzon. Die eigenschap heeft mij vaak parten gespeeld. Het allervreemdste is wel dat ik mijn leven lang nooit iemand ontmoet heb die hier begrijpend of tenminste vergoelijkend tegenover stond.

- Ik was gek op het Arsenaal met zijn lage gebouwen die nog uit de tijd van Katherina stamden, met gras begroeide binnenplaatsen die vol lagen met gietijzeren afgietsels, seringen langs de muren van de werkplaatsen, vettig glimmende koperen cilinders van oude stoommachines, spirituslucht in de laboratoria, baardige smeden en gieters en blauwig water dat in de artesische put vlak bij de buitenmuur opspoot.

- Ik heb in mijn leven heel wat saaie mensen leren kennen, maar madame Kazanskaja was het vervelendste schepsel dat ik ooit ben tegengekomen. De hele dag door zat zij, met knipperende ogen als van een Bolognees hondje, schortjes voor Maroesja te naaien of met olieverf eeuwig dezelfde lila irissen op satijnen linten te schilderen. Deze roze linten gaf zij aan vrienden en kennissen op verjaar- en feestdagen. Waar ze voor dienden, wist niemand. Sommige gelukkige ontvangers hingen ze aan de muur of legden ze bij wijze van lopertje op een kleine salontafel. Anderen deden pogingen om ze als boekelegger te gebruiken. Maar de linten waren te breed en hadden een hekel aan boeken. Mensen met meer smaak borgen de linten voor alle blikken weg.

- Bij de herinnering aan Lena moest ik er opeens aan denken hoeveel mensen voorgoed uit je leven verdwijnen. Lena, tante Nadja, mijn grootvader de imker, mijn vader, oom Joesja en nog een heleboel anderen. Het was vreemd, droevig, en ondanks mijn achttien jaar vond ik dat ik al veel achter de rug had. Ik had van deze mensen gehouden. Ieder van hen had bij zijn heengaan een stukje van mijn liefde meegenomen. Ik moest daar wel armer door zijn geworden. Deze gedachten speelden toen door mij heen, maar pasten niet bij de verbazende liefde voor het leven die van jaar tot jaar sterker in mij werd.

- Het wachten op gelukkige dagen is soms veel mooier dan die dagen zelf. Maar dat kwam ik pas later aan de weet. Toen had ik nog geen vermoeden van dit eigenaardige verschijnsel in het leven van de mens.

- " ... Schrijver! Een schrijver moet zoveel weten dat je al bang wordt als je eraan denkt. Hij moet alles begrijpen. Hij moet werken als een paard en mag geen roem najagen. Ja! Zo is het! Eén ding kan ik u wel zeggen: gaat u naar boerenstulpen, naar jaarmarkten, fabrieken, nachtasiels. Bezoekt u alles rondom, theaters, ziekenhuizen, mijnen en gevangenissen. Jawel! Alles! Opdat het leven u doordrenkt zoals alcohol valeriaan! Opdat er een echt aftreksel ontstaat! Dit kunt u dan onder de mensen rond laten gaan als een wonderdadige balsem. Maar ook dan nog in bepaalde doses. Ja!"

- Ik nam de raad van deze grappige man aan en ging al gauw onder de mensen waar ik de levensschool volgde die door geen boeken en abstracte overpeinzingen vervangen kan worden.

  

Lees verder in deel 2 van de memoires van Paustoskij: "Onrustige jeugd".

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Volker Manuth & Marieke de Winkel & Rudie van Leeuwen: Rembrandt: Alle schilderijen

Volker Manuth & Marieke de Winkel & Rudie van Leeuwen: Rembrandt: Alle schilderijen (Nederland, 2019): 713 blz: Uitgeverij Taschen

Uitgeverij Taschen heeft over een aantal wereldberoemde kunstenaars boeken uitgegeven op zeer groot formaat waarin alle kunstwerken die door de betreffende kunstenaar zijn gemaakt worden gereproduceerd. Vorig jaar zijn in deze serie twee boeken over Rembrandt verschenen, dit boek met al zijn schilderijen en een ander boek op hetzelfde formaat met al zijn tekeningen en etsen.

Om te zien dat Rembrandt een heel groot schilder was hoef je absoluut geen verstand van kunst te hebben. Kijk naar de manier waarop Rembrandt een gezicht schilderde, een haast impressionistische weergave van een gezicht waarbij een aantal details met een haarfijn penseeltje werden geschilderd zoals bijvoorbeeld de ogen en de haartjes van de wimpers en de wenkbrauwen. Je kunt ook kijken naar de manier waarop Rembrandt de huid van het lichaam schilderde of details van de kledingstukken die mensen droegen. Uit alles blijkt een enorm vakmanschap.

Rembrandt is vooral bekend geworden door zijn portretten (denk aan "De Nachtwacht") en zijn zelfportretten. Daarnaast heeft hij veel scenes uit de bijbel geschilderd en ook een aantal landschappen. Of je nu kijkt naar zijn olieverfschilderijen, zijn tekeningen of zijn etsen, in alles was Rembrandt een waar meester.

Taschen heeft met deze 2 boeken over Rembrandt geprobeerd om een aantal zaken te combineren. Allereerst om het mooiste Rembrandt-boek op de markt te maken met zo'n mooi mogelijke reproducties van al zijn werken. In de tweede plaats om een overzicht te geven van de huidige stand van de wetenschap met betrekking tot de werken van Rembrandt en in de derde plaats om teksten bij het geheel te plaatsen die wetenschappelijk verantwoord zijn en toch leesbaar.

In het eerste van deze drie doelstellingen zijn ze grandioos geslaagd, beide boeken zijn een lust voor het oog. De tweede doelstelling kan ik niet beoordelen, daarvoor is mijn kennis over Rembrandt veel te beperkt.

In de derde doelstelling hebben ze wat mij betreft jammerlijk gefaald. Een groot probleem bij veel kunstboeken is dat de teksten bij die boeken geschreven worden door de grootste kunstkenners die meestal een dokterstitel hebben, maar zeer vaak niet in staat zijn om een enigszins leesbare tekst te produceren. Helaas is dat ook hier het geval. De teksten zijn geschreven in grammaticaal correct Nederlands en zonder taal- of stijlfouten. Maar ze zijn geschreven met zo'n hoge informatiedichtheid en met zo veel jargon dat zelfs een ervaren lezer als ik vaak terug moet lezen om te begrijpen wat er nu precies staat. Zonde van zo'n prachtig boek.

Ik zou er voor willen pleiten om de teksten bij kunstboeken niet door de grootste specialisten te laten schrijven, maar door iemand die een leesbare tekst kan schrijven die dan bijgestaan wordt door zo'n specialist zodat je een goed leesbare tekst krijgt met ook nog eens feitelijk juiste informatie. Het zij gezegd!

  

Afbeeldingen *****
Teksten **

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Gerbrand Bakker: Jasper en zijn knecht

Gerbrand Bakker: Jasper en zijn knecht (Nederland, 2016): 391 blz: Uitgeverij de Arbeiderspers, serie Privé-domein nr 287

"Jasper en zijn knecht" is een deeltje uit de prestigieuze serie Privé-domein van uitgeverij de Arbeiderspers  waarin schrijvers over hun leven vertellen. Jasper is de hond van Gerbrand en met zijn knecht bedoelt hij zichzelf. In 2012 heeft Gerbrand een huis met een stuk grond gekocht in de Eifel.

Het boek is geschreven in de dagboekvorm en begint op 3 december 2014 en loopt ruim een jaar door.

Gerbrand is bekend geworden door een paar romans waarvan zijn debuutroman "Boven is het stil" waarschijnlijk de bekendste is. Nu lukt het hem al een hele tijd niet meer om aan een roman te werken en richt hij zich op dit dagboek.

In "Jasper en zijn knecht" wisselt Gerbrand dagboekaantekeningen af met beschouwende stukken over zichzelf. Hij schrijft daarbij over van alles: over de ontvangst van zijn boeken, over zijn vliegangst, over zijn familie, over het schaatsen, over Voskuil een door hem en trouwens ook door mij geliefde schrijver, over zijn depressies, over tuinieren en natuurlijk over Jasper.

Jasper is niet de makkelijkste hond. Hij loopt regelmatig weg en dan duurt het uren voor hij weer terug is. Hij lijkt geen echte band met Gerbrand te krijgen en hij poept en pist vaak waar het hem uitkomt.

Al nadat ik 30 bladzijden van "Jasper en zijn knecht" had gelezen was ik erg enthousiast over het boek en Gerbrand als schrijver. Gerbrand schrijft over de alledaagse dingen en vertelt openhartig over zichzelf, ook over zijn depressies wat mij voor hem inneemt. Ik durf wel te zeggen dat van alle deeltjes Privé-domein die ik tot dusver heb gelezen (ongeveer 40 stuks) "Jasper en zijn knecht" na de 7 deeltjes met de memoires van Konstantin Paustovski, mijn meest favoriete deeltje is.

Andere bloggers lijken mijn mening te delen. Lees ook de enthousiaste stukjes van Alek, Arjen, Jan Anton en Jannie deel 1 en deel 2.

Zoals gebruikelijk geef ik weer de nodige citaten:

- Op lezingen zeg ik desgevraagd (mensen vragen graag naar mijn gevoelens ten opzichte van de film) dat een schrijver nooit kan verliezen. Stel de film is heel goed en een succes in de bioscoop. Schrijver blij, want extra aandacht en wellicht extra verkopen. Stel de film is in de ogen van critici en bioscoopbezoekers mislukt, en geen commercieel succes, dan zal in alle besprekingen geschreven worden dat het boek veel beter is. Schrijver weer blij.

- Ik besefte dat het voor een hoofdrolspeler een bezoeking moet zijn om een eerste versie te zien. Hij ziet niet wat hij ziet, hij ziet vooral alles wat hij níét ziet. Hij denkt aan alle prachtige scènes die gesneuveld zijn, hij voelt al het werk dat er deels voor niets in gestoken is. Hij kan de film domweg niet zien zoals hij is, het zal zelfs pijnlijk zijn. Dat is ongeveer net zoiets als een redacteur op de uitgeverij die zonder jouw medeweten een manuscript gaat zitten bewerken; hoofdstukken eruit, nieuwe hoofdstukken erin, personages elimineren en nieuwe introduceren, plaats van handeling veranderen, en dat je dat pas merkt als je het eerste exemplaar uitgereikt krijgt. Je zou gek worden als schrijver.

- Waarom ik dat doe (een mening hebben), is me nog niet helemaal duidelijk. Sinds ik kotsmisselijk van mezelf werd vanaf het jaar 2007, helemaal als ik de teksten van mijn weblog teruglas, heb ik er voor gekozen geen mening meer te hebben. Nee, zo is het natuurlijk niet, een mening heb je altijd wel, maar die ventileer ik dan - soms vloekend en tierend - aan bijvoorbeeld een etenstafel met vrienden eromheen.

- Een hond is nooit van jou en vanuit het perspectief van de hond is het natuurlijk zo dat ik zijn mens ben. Met een beetje geluk.

- Stoppen met roken doe ik niet. Ik was tevreden met het rookverbod in allerlei openbare gelegenheden en bij mensen thuis. Roken betekent kunnen ontsnappen, op elk door mij gewenst moment.

- Toen ik wat ouder was en nog steeds zo nu en dan op de Deense dog paste, kwam de vader van het gezin op een bepaald moment thuis, mogelijk eerder dan afgesproken. Hij was alleen. Geen vrouw, geen kinderen. Mijn taak zat erop, ik wilde naar huis gaan. "Je mag best nog wat blijven", zei hij. Hij keek me op een bepaalde manier aan. Ik begreep het niet precies, maar genoeg om te vertrekken. Ik had geen zin in die meneer, ik had veel liever zijn logé, die tegen die tijd vast al wel negentien was, en aan wie ik altijd was blijven denken, zeker als ik in dat huis was.

- Gisterochtend twitterde ik dit (ik was er blij mee, nooit heb ik iets te twitteren): "Jasper z'n verjaardagscadeau was een drol in de kamer. Wel een mooie droge; het is een zeer attent en empatisch dier."

- Het binnenkomen op een verjaardag of feest is altijd al vervelend. Gesprekken vallen stil, de nieuw aangekomene moet begroet worden, begroet en bevraagd. Ik zou het liefst het eerste kwartier volkomen met rust gelaten worden. Zitten, koffiedrinken, taart eten, om me heen kijken. En dan maar eens rustig beginnen te communiceren.

- (In mijn brieven) Ik babbelde wat, gewoon over wat er op een dag gebeurd was, van hem kreeg ik brieven die ik geweldig vond, tot ik ontdekte dat het Reve was. Ik kende Reve nauwelijks. Als iemand mij "Meedogenloos Schone Jonge Blonde Meester" noemde, dan geloofde ik dat. Wist ik veel dat hij brieven overschreef uit boeken?

- Ik heb in totaal twaalf neefjes en nichtjes. Dat is wel gezellig. Ik heb zelfs al een achternichtje, wat betekent dat ik oudoom ben. Ooit waren dat stokoude mannen, weduwnaars, met dikke sigaren en een afgezet been, zonderlinge oud-boeren met bevroren waterleidingen. Tegenwoordig zijn het dus vlotte 53-jarige schrijvers met twee huizen, die dure onderbroeken uit Australië laten overvliegen, die geen rijbewijs hebben terwijl ze eigenlijk niet zonder auto kunnen en het liefst een hond die wegloopt, poept en pist waar hij dat niet hoort te doen, een hond met een "rugzakje".

- (Een vraag tijdens een interview) "Welche Zukunftspläne haben Sie?"- "Ich habe kein Zukunftspläne. Die Gegenwart reicht mir."

- Ik denk wel eens dat áls ik al iemand zou moeten en kunnen aanwijzen die mij aan het schrijven heeft gekregen, hij dat was. Jan Bakker Corneliszoon. Hij gaf me het beslissende zetje. Niet een zetje om te beginnen. Een zetje om door te gaan. Beginnen is makkelijk, daar is niets aan feitelijk. Doorgaan is wat telt.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Before Sunset

Before Sunset (Verenigde Staten, 2004): 77 min: Regisseur Richard Linklater

Op 16 juni 1994 ontmoetten de Amerikaanse Jesse (Ethan Hawke) en de Franse Celine (Julie Delpy) elkaar in de trein op weg naar Wenen en beleefden vervolgens een romantische avond en nacht in Wenen. Bij het afscheid spraken ze af om elkaar precies een half jaar later weer te ontmoeten.

In "Before Sunset" is Jesse Wallace in Parijs om in een boekwinkel zijn boek te promoten dat hij heeft geschreven als herinnering aan die avond en nacht 9 jaar terug. Celine is onder de toeschouwers en Jesse is blij verrast als hij haar weer terugziet.

Ze spreken af om een kopje koffie te gaan drinken in een café. Ze kletsen voluit, wandelen vervolgens een stuk, nemen een toeristenboot over de Seine en vervolgens een taxi naar het huis van Celine waar Jesse haar wil afzetten.

Ik vind "Before Sunset" misschien ietsje minder interessant dan "Before Sunrise" het eerste deel van de trilogie, maar het is zeer zeker een waardig vervolg. Mooi gegeven is dat de beide hoofdrolspelers ook in het echt 9 jaar ouder zijn geworden.

Op IMDB krijgt "Before Sunset" van 227.000 mensen een waardering van 8,0 en staat daarmee op plaats 238 van de hoogst gewaardeerde films.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Een meevallende tegenvaller

Afgelopen zondag heeft mijn nog bijna nieuwe wasmachine het begeven. Bijna nieuw is natuurlijk een relatief begrip, maar ik vind dat je een wasmachine van 3 jaar en 7 maanden oud die nog geen 200 wasjes heeft gedraaid wel zo mag noemen.

Zondagmiddag kwam ik erachter dat de wasmachine uitgevallen was met mijn bonte was er nog in. Er bleek een stop doorgeslagen te zijn, maar toen die vervangen was deed de wasmachine nog steeds niets. Omdat het programma nog niet was afgelopen zat de deur van de wasmachine op slot en was die voor mij niet open te krijgen. 's Avonds kwam een handige vriend langs om te proberen de wasmachine open te krijgen. Dat lukte hem helaas niet maar wel liet hij het water uit de wasmachine lopen zodat de was minder zou bederven.

Maandagochtend belde ik de BCC (ik typte eerst BBC in) waar ik mijn wasmachine gekocht heb. Gelukkig had ik bij aanschaf voor 5 jaar extra garantie gekozen. Zij zouden contact opnemen met Zanussi, die dan een reparateur zou sturen. Liefst zo snel mogelijk want ik had mijn was nog in de wasmachine zitten. 's Avonds probeerde mijn vriend nog een keer om de deur van de wasmachine open te krijgen. Helaas weer zonder succes.

Afgelopen middag kwam de reparateur van Zanussi. Hij wist de deur wel open te krijgen en vervolgens ook de wasmachine te repareren door de elektronica en het slot van de deur te vervangen. Op zijn advies heb ik eerst een programma gedraaid op 90 graden Celsius met een lege wasmachine. Vervolgens heb ik mijn bonte was die behoorlijk stonk gewassen op 40 graden met wat wasmiddel. Inmiddels hangt de was te drogen en lijkt het erop dat zelfs de was is gered.

Zoals mijn vriend zei: een meevallende tegenvaller!

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Another Year

Another Year (Groot Brittannië, 2010): 124 min: Regisseur Mike Leigh

De therapeute Gerri en haar man Tom wonen in een buitenwijk van Londen. Ze hebben het goed voor elkaar, zij hebben elkaar, een goede gezondheid, een leuk huis en een volkstuintje.

Verschillende mensen in de omgeving van Gerri en Tom hebben het helaas minder goed voor elkaar. Mary, een collega van het werk van Gerry, heeft een desastreus liefdesleven en drinkt te veel. Ken, een jeugdvriend van Tom is alleen en drinkt ook teveel. Veelzeggend is de tekst op zijn t-shirt: "Less thinking more drinking". En Ronnie, de broer van Tom, heeft net zijn vrouw verloren.

Al deze mensen hebben aan Tom en Gerri een luisterend oor.

"Another Year" is wat mij betreft een zeer sympathieke film over de levens van een aantal gewone mensen. Je kunt je prima inleven in de verschillende levens. Inmiddels heb ik deze film al een keer of 6 gezien.

Op IMDB krijgt "Another Year" van bijna 27.300 mensen een waardering van 7,3.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Bella Martha

Bella Martha (Duitsland, 2001): 102 min: Regisseur Sandra Nettelbeck

Martha Klein is chefkok van het driesterrenrestaurant Lido in Hamburg. Ze leeft voor het koken. Van haar baas moet ze regelmatig een therapeut bezoeken omdat ze regelmatig doorslaat als een klant kritiek op haar kookkunsten heeft.

Dan gebeurt er een ramp. De zus van Martha komt om bij een ongeluk en Martha moet de zorg voor de 8-jarige Lina op zich nemen. In eerste instantie wilt Lina niet eten en ze is ook opstandig.

Omdat het restaurant draaiende gehouden moet worden heeft de baas Mario, een Italiaanse chefkok, ingehuurd. Mario is vol bewondering voor de kookkunsten van Martha en wil haar graag helpen.

"Bella Martha" is ondanks het dramatische gedeelte van het verhaal een aangename film om te bekijken. Ik ben vooral onder de indruk van hoe het werken in een druk restaurant in beeld wordt gebracht. Verder vind ik het spel van de acteurs die Martha en Mario spelen en vooral ook van het meisje dat Lina speelt erg goed.

Op IMDB krijgt "Bella Martha" van net geen 7.800 mensen een waardering van 7,2.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Bend it like Beckham

Bend it like Beckham (Groot Brittannië, 2002): 108 min: Regisseur Gurinder Chadha

Jessminder (kort Jess) Bhamra is een jonge vrouw van Indiase afkomst. Al van jongs af is haar grote passie voetballen. Op haar slaapkamer heeft ze allerlei posters van beroemde voetballers zoals David Beckham hangen. Jess voetbalt niet in een club, maar gewoon in het park met allerlei jongens.

Op een dag ziet Jules (Keira Knightley), die zelf voetbalt voor een club, Jess spelen en vraagt zij aan haar of ze bij haar in het team wilt komen spelen. Dat wilt Jess maar al te graag. Probleem is echter dat Jess uit een Indiase immigrantenfamilie komt en dat haar ouders en dan vooral haar moeder niets van voetbal moeten hebben. Zij vinden dat Jess moet gaan studeren en trouwen met een Indiase jongen en kinderen krijgen en zorgen voor haar man.

"Bend it like Beckham" is een heerlijke feelgood film. Beelden van het voetballen en de vriendschap tussen Jules en Jess worden afgewisseld met beelden van het huiselijk leven van de Indiase familie van Jess, zoals de bruiloft van haar zus. De muziek van de film vind ik als muziek niet zo geweldig, maar wel heel goed bij de beelden passen, een uitstekende keuze dus. Ik heb wel wat kleine kritiekpunten op de film zoals het overdreven gedrag van de beide moeders.

Op IMDB krijgt "Bend it like Beckham" van bijna 103.000 mensen een waardering van 6,6, wat ik een duidelijk te lage waardering vind .

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Before Sunrise

Before Sunrise (Verenigde Staten, 1995): 97 min: Regisseur Richard Linklater

"Before Sunrise" opent met een treinwagon waarin een Duits stel ruzie zit te maken. Vanwege die ruzie verhuist de Franse Celine (Julie Delpy) naar een andere plaats in de wagon en raakt aan de praat met de Amerikaanse Jesse (Ethan Hawke).

Al gauw zitten ze geanimeerd te praten. De trein is onderweg naar Wenen. Jesse heeft een vliegticket voor zijn terugreis naar de Verenigde Staten vanuit Wenen en Celine reist per trein door naar Parijs.

Bij aankomst in Wenen vraagt Jesse aan Celine of zij hem een avond en nacht wil vergezellen en zij stemt daarin toe.

We volgen het stel terwijl ze al pratend door Wenen lopen en allerlei mensen ontmoeten. Ze reizen per tram, ontmoeten twee toneelspelers, komen in een platenzaak, gaan naar een kerkhof, ontmoeten een waarzegster, zitten in het reuzenrad en kussen elkaar. Het wordt een romantische avond, maar zullen ze elkaar ooit nog weerzien?

Wat opvalt aan "Before Sunrise" is het intelligente script en het geweldige acteren van de twee nog jonge hoofdrolspelers. Verder klopt ook alles in de film. "Before Sunrise" is het eerste deel van een trilogie, de twee volgende delen hoop ik binnenkort te bekijken en te bespreken.

Op IMDB krijgt "Before Sunrise" van 260.00 mensen een waardering van 8,1 en staat daarmee op plaats 193 van de hoogst gewaardeerde films.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Werk ohne autor

 Werk ohne autor (Duitsland, 2018): 183 min: Regisseur Florian Henckel von Donnersmarck


"Werk ohne autor" is een indrukwekkende, maar helaas ook wat onevenwichtige film van de Duitse regisseur Florian Henckel von Donnersmarck.

De regisseur is te ambitieus in zijn film. Enerzijds wil hij de ontwikkeling van een kunstenaarsleven schetsen dat geïnspireerd is op het leven van Gerhard Richter en anderzijds wil hij een beeld schetsen van de Duitsland tussen 1937 en 1966 wanneer de film eindigt.

In het eerste van die twee doelstellingen slaagt hij glorieus. Het centrale liefdesverhaal en de ontwikkeling van Kurt tot een beroemde kunstenaar zijn prachtig in beeld gebracht en houden de aandacht moeiteloos vast.

Het scheelt natuurlijk ook dat beide hoofdrolspelers knap van uiterlijk zijn. Wat betreft de ontwikkeling van de kunst van Kurt, die is ook helder en erg mooi gefilmd. Wat ook leuk is, is dat een beeld wordt gegeven van het kunstklimaat in zowel Oost-Duitsland als West-Duitsland.

Waar de film minder geslaagd is, is in het schetsen van het grote beeld van Duitsland. De aanloop van de film duurt met 40 minuten veel te lang. Het begin is pakkend met de jonge Kurt die met zijn knappe tante Elisabeth in 1937 in Dresden een tentoonstelling van ontaarde (lees moderne) kunst bezoekt. Het volgende stuk waarin het leven van zijn tante centraal staat had op zijn minst flink bekort moeten worden. De scene waarin zij vergast wordt had wat mij betreft ook weggelaten mogen worden. Dat deel van het verhaal kent ondertussen iedereen en daar wil ik in ieder geval niet steeds aan herinnerd worden.

Dan is er de kwestie van de muziek in de film. De film wordt vrijwel steeds ondersteund door op zich prachtige klassieke muziek die helaas niet altijd even goed bij de beelden past. Bij de scene waarin tante Elisabeth vergast wordt is prachtige religieuze muziek te horen wat toch een vreemde combinatie is.

Al met al is "Werk ohne autor" ondanks zijn minpunten een aangename film om te bekijken, waarin het acteerwerk prima is, de beelden erg mooi zijn en waarin ook de nodige humor verwerkt zit. Wel had de film aanzienlijk bekort kunnen worden, ruim twee uur was voldoende geweest voor het verhaal.

Op IMDB krijgt "Werk ohne autor" van 13.000 mensen een waardering van 7,7.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: L'Illusionniste

L'Illusionniste (Frankrijk, 2010): 76 min: Regisseur Sylvain Chomet

"L'Illusionniste" is een animatiefilm naar een script van Jacques Tati.

Een goochelaar maakt vanuit Parijs een trip naar Londen en vervolgens verder naar Edingburgh in Schotland. Hij treedt op voor een vrijwel lege zaal in Londen nadat een Engelse rockband nog een volle zaal trok en luidkeels toegejuicht werd door hun fans.

Er trekken prachtige landschappen aan het oog voorbij totdat de goochelaar in Edingburgh aankomt. In zijn hotel ontmoet hij een schoonmaakster die hem bewondert en hem verzorgt.

"L'Illusionniste" is na "Les Triplettes de Belville" de tweede animatiefilm van Sylvain Chomet en is opnieuw prachtig getekend. Te oordelen naar de film moet Edingburgh een prachtig gelegen stad zijn, hetgeen bevestigd werd door een vriendin van mij die er geweest was. Ik heb de film inmiddels een keer of 5 gezien en blijf het een genot vinden om ernaar te kijken.

Op IMDB krijgt "L'Illusionniste" van bijna 33.000 mensen een waardering van 7,5.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Les Triplettes de Belville

Les Triplettes de Belville (Frankrijk, 2002): 77 min: Regisseur Sylvain Chomet

Ergens in een dorpje in Frankrijk woont een oma met haar kleinzoon. Al als jongetje racet hij rond op een driewieler en droomt er van om ooit mee te mogen doen aan de Tour de France.

Het jochie, zijn hond en oma zijn onafscheidelijk. Als hij later aan het trainen is dan fietst zijn oma al fluitend op een driewieler achter hem aan.

Dan mag hij meedoen met de Tour, maar in de 17e etappe raakt hij achterop en wordt door een stel criminelen ontvoerd.

"Les Triplettes de Belville" is een verrukkelijke tekenfilm om naar te kijken. De tekeningen zijn prachtig en flink overdreven. Ook valt er veel te lachen om de film.

Een aantal beroemdheden passeren in tekenvorm de revue. Zo herkende ik: Django Reinhardt, Fred Astaire, Glenn Gould, Charles de Gaulle en Eddy Merckx. Kijk vooral ook hoe een oude dame kikkers vangt en vervolgens klaar maakt. Ik heb "Les Triplettes de Belville" inmiddels een keer of 7 gezien en hij verveelt nog steeds geen moment.

Op IMDB krijgt "Les Triplettes de Belville" van bijna 50.000 mensen een waardering van 7,8.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Mijn favoriete Nederlandse speelfilms

Ik heb een lijstje gemaakt van mijn favoriete Nederlandse speelfilms. In totaal staan er 15 Nederlandstalige films op mijn lijstje, waarvan 5 van Alex van Warmerdam, die daarmee hofleverancier is. Ook heb ik 3 films van Nederlandse regisseurs op mijn lijstje staan die Engelstalig zijn. Om de lijst af te sluiten noem ik 4 films die ik ook met 4 sterren heb gewaardeerd, maar die om uiteenlopende redenen niet tot mijn favoriete films behoren.

Alleen "João en het mes" en "De nieuwe wildernis" krijgen van mij 5 sterren. Alle andere 20 genoemde films krijgen van mij een waardering van 4 sterren, hoewel ik "Abel" eerder met 4½ sterren heb gewaardeerd.  Ik vind Nederland op het gebied van speelfilms niet zo heel belangrijk. Ik vermoed dat zelfs de grootste chauvinisten mij daarin gelijk geven.

Abel: Alex van Warmerdam (1985) Film over de 30-jarige Abel die zeer tegen de zin van zijn vader nog bij zijn ouders woont.

Borgman: Alex van Warmerdam (2013) Film waarin een indringer genaamd Borgman de regie in een huis van andere mensen overneemt.

Erik of het klein insectenboek: Gidi van Liempd (2004) Fantasievolle familiefilm naar het gelijknamige boek van Godfried Bomans die opvalt door inventieve decors en prachtige insectenkostuums.

João en het mes: George Sluizer (1972) Het verhaal gaat over João, een wat oudere man die op een grote veeboerderij ergens in Brazilië werkt. Hij is al 20 jaar weduwnaar en wordt ineens verliefd op Maria, een meisje nog van 18 jaar oud. De film vertelt het verhaal van hun relatie. Prachtig camerawerk van Jan de Bont, een geweldige hoofdrolspeler, een goed verhaal en erg mooie muziek van Hector Villa-Lobos.

Komt een vrouw bij de dokter: Reinout Oerlemans (2009) Verfilming van het boek van Kluun, waarin Stijn trouwt met Carmen en er vervolgens na de geboorte van hun kind Luna, kanker wordt ontdekt bij Carmen. Het hele ziekteproces van Carmen wordt gevolgd en ook hoe Stijn hiermee omgaat.

de Nieuwe wildernis: Mark Verkerk & Ruben Smit (2013) In de Oostvaardersplassen, een klein natuurgebiedje van slechts 12 bij 5 kilometer, leven zo'n 900 Konik-paarden, evenals grote kuddes edelherten en Heck-runderen. Ruben Smit filmde de paarden, herten en runderen in close-up en met grote telelenzen. Ook maakte hij gebruik van onbemande helikopters, zodat ze van bovenaf konden filmen. Prachtige natuurdocumentaire.

de Noorderlingen: Alex van Warmerdam (1992) Verwikkelingen rond een familie in een nieuwbouwwijk.

Ober: Alex van Warmerdam (2006) Humoristische film over een ober die steeds tegenslag ondervindt.

Oh Boy!: Orlow Seunke (1991) Film geregisseerd door Orlow Seunke en met Orlow Seunke, Kees van Kooten en Monique Smets in de hoofdrollen. "Oh Boy" is geïnspireerd door en deels een parodie op de films van Buster Keaton. Erg onderhoudend om naar te kijken.

de Poolse bruid: Karim Traïdia (1998) Film over een Groningse boer en een gevluchte Poolse vrouw die hij op zijn erf vindt. Prachtige rollen voor Jaap Spijkers en Monic Hendrickx.

Schneider vs Bax: Alex van Warmerdam (2016) Polderwestern over twee huurmoordenaars die allebei de opdracht hebben gekregen om de ander te vermoorden.

Shocking Blue: Mark de Cloe (2010) Zeer onderhoudende film met mooie beelden van tulpenvelden over 3 jongens die met elkaar bevriend zijn en op brommertjes rondrijden in Noord Holland. Geeft een mooi beeld van het leven van jongeren anno 2010.

U bent mijn moeder: Horst Königstein (1984) Joop Admiraal speelt dat hij zijn dementerende moeder in het verzorgingshuis bezoekt en speelt daarbij zowel zichzelf als zijn moeder.

Wilde mossels: Erik de Bruyn (2000) Drie jongeren worden gevolgd terwijl ze muziek maken en rondracen in het Zeeuwse landschap.

Zusje: Robert Jan Westdijk (1995) Film over Martijn die besluit om het leven van zijn zus Daantje te gaan filmen. Onderhoudende film met in de hoofdrol Kim van Kooten.

Engelstalig:

Beyond Sleep: Boudewijn Koole (2016) Verfilming van het boek "Nooit meer slapen" waarin vooral de beelden van het ruige Noorse landschap indruk maken.

Speed: Jan de Bont (1997) Thriller van Jan de Bont waarin een crimineel een explosieve lading aan een bus heeft bevestigd die in werking gesteld wordt als de bus harder dan 80 kilometer per uur gaat rijden en afgaat als de bus weer onder die snelheid komt. Destijds was ik enthousiast over deze film, nu heb ik geen behoefte om hem nog eens te zien.

Starship troopers: Paul Verhoeven (1997) Zeer onderhoudende sciencefiction film van Paul Verhoeven waarin de aarde wordt aangevallen door zeer griezelig uitziende insecten van een verre planeet.Met de typische Verhoeven-ingrediënten: onnodig veel geweld, een beetje bloot en een onwaarschijnlijk verhaal.

Vier andere 4 sterren films:

Alles is liefde: Joram Lürsen (2007) Verhalen over de liefdes van een aantal koppels in Amsterdam met een glansrol van Sinterklaas.

Karakter: Mike van Diem (1997) Mooie verfilming van het beroemde boek van Bordewijk. Voor wat betreft het camerawerk zonder meer een van de mooiste Nederlandse films die ik ken. De beelden zijn meestal vrij donker van toon. "Karakter" vertelt het levensverhaal van Jacob Katadreuffe (Fedja van Huet) en hoe die tegengewerkt wordt door zijn biologische vader Arend Barend Dreverhaven (een prachtige rol van Jan Decleir). Minpunten aan de film vind ik het gebruik van een voice-over en de veel te nadrukkelijke muziek. Het verhaal is bij een keer opnieuw kijken minder boeiend dan bij de eerste keer kijken.

Spoorloos: George Sluizer (1988) Thriller van George Sluizer naar het boek "Het gouden ei" van Tim Krabbé. Al snel wordt duidelijk wie de dader is. Prachtige rollen van vooral Johanna ter Steege en de Fransman die de booswicht speelt. Henny Vrienten laat in deze film horen waarom hij zo'n geweldige componist van filmmuziek is. In grote delen van de film hoor je helemaal geen muziek, alleen de gesprekken en de achtergrondgeluiden. Als je de muziek wel hoort, dan verhoogt dat de spanning. Hoewel ik geen fan van thrillers ben, vind ik dit een van de betere Nederlandse films die ik ken.

Zwartboek: Paul Verhoeven (2006) Knap gemaakte, goed uitziende en onderhoudende oorlogsfilm met een prachtige hoofdrol voor Carice van Houten. "Zwartboek" bevat de typische Verhoeven-ingrediënten: veel onnodig geweld, een beetje bloot en een volstrekt ongeloofwaardig verhaal.

Mijn 3 favoriete Nederlandse speelfilms zijn:

1: João en het mes

2: De nieuwe wildernis

3: Abel

Nu ik mijn lijstje klaar heb, vind ik dat er in Nederland toch wel een behoorlijk aantal erg goede films gemaakt zijn. Opvallend is dat tussen mijn 15 favoriete Nederlandstalige speelfilms er 8 regisseurs zitten met hun speelfilmdebuut.

Dvd: Erik of het klein insectenboek

Erik of het klein insectenboek (Nederland, 2004): 96 min: Regisseur Gidi van Liempd

"Erik of het klein insectenboek" is een familiefilm gebaseerd op het gelijknamige boek van Godfried Bomans.

Erik Pinksterbloem is een 10-jarige jongen die op school een spreekbeurt moet houden over insecten. Hij weet niet goed waar hij over moet vertellen en hij heeft zijn spreekbeurt al 2 keer uitgesteld.

Samen met zijn opa gaat Erik aan de slag. Op de zolder van opa's huis staat een oud schilderij, Wollewei waarop een weide staat afgebeeld met een groot aantal insecten. Er ligt op de zolder ook een boekje waarin alle insecten op het schilderij worden beschreven.

Erik zit aandachtig naar het schilderij te kijken en zit er opeens midden in. Erik is opeens even groot als de insecten en hij maakt allerlei avonturen mee.

Ik vind "Erik of het klein insectenboek" een verrukkelijk sprookje. Het decor en de vormgeving van de insecten die allen door mensen worden gespeeld zijn bijzonder fantasievol gedaan. Het is vooral een mooie film om naar te kijken, waarbij je intussen ook nog wat leert over de gewoonten van de insecten. Eigenlijk vond ik destijds niet veel aan het boekje, de film wint het voor mij ruimschoots van het boek.

Op IMDB krijgt "Erik of het klein insectenboek" van 295 mensen een zeer teleurstellende waardering van 5,7. De bespreekster van Cinemagazine is gelukkig wel enthousiast en beoordeelt deze film met 4 sterren.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Komt een vrouw bij de dokter

Komt een vrouw bij de dokter (Nederland, 2009): 109 min: Regisseur Reinout Oerlemans

Stijn van Diepen (Barry Atsma) heeft het voor elkaar, hij heeft een goede baan en hij heeft een hele mooie vrouw, Carmen (een prachtige rol van Carice van Houten).

Dan gebeurt er iets vreselijks, bij Carmen wordt borstkanker geconstateerd. Carmen is troosteloos, maar Stijn houdt vol dat Carmen de strijd tegen de kanker gaat winnen.

"Komt een vrouw bij de dokter" volgt het ziekteproces van Carmen en de invloed die dit heeft op de relatie van Stijn en Carmen tot het bittere einde.

Stijn zorgt liefdevol voor Carmen, maar hij heeft wel iets waar Carmen veel moeite mee heeft. Zoals een andere man in zijn neus peutert, zo gaat Stijn vreemd. Niet eenmalig, maar veelvuldig. Omdat Stijn met Carmen alleen maar zorgen heeft, vlucht hij in de armen van de eveneens mooie Roos (Anna Drijver).

Ik vind "Komt een vrouw bij de dokter" een erg mooie film met twee hoofdrolspelers die uitstekend zijn en die er goed uitzien, ook in hun blootje. In "Komt een vrouw bij de dokter" zitten vele naaktscenes, die mooi gefotografeerd zijn en veel minder plat dan gebruikelijk is in Nederlandse films. Een zeer verdienstelijk debuut van Reinout Oerlemans als regisseur!

Op IMDB krijgt "Komt een vrouw bij de dokter" van ruim 5.100 mensen een waardering van 6,8.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Wilde mossels

Wilde Mossels (Nederland, 2000): 119 min: Regisseur Erik de Bruijn

"Wilde mossels" speelt zich af in Zeeland, waar drie jongeren Leen (een indrukwekkende rol van Fedja van Huet), Jacob (Frank Lammers) en Daan op hun motoren door het indrukwekkende Zeeuwse landschap rond racen en samen in een rockband spelen.

Leen werkt als lasser in de garage van zijn stiefvader en is ontevreden met zijn leven. Hij ligt goed bij de vrouwen, maar hij heeft wilde dromen.

Leen is ook de waaghals van de drie, hij springt met zijn motor over een kanaal, hij duikt van een hoge brug en hij stelt voor om een bank te beroven. Die overval loopt op een klucht uit.

Ik vind "Wilde mossels" een indrukwekkende film. Alleen de rol van Wil van Kralingen als de moeder van Leen vind ik wat overdreven, ze claimt hem nogal.

Op IMDB krijgt "Wilde mossels" van 1.030 mensen een waardering van 6,9.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Zusje

Zusje (Nederland, 1995): 88 min: Robert Jan Westdijk

Inmiddels heb ik "Zusje" met plezier een keer of 6 bekeken.

Daantje (Kim van Kooten), de hoofdpersoon van de film, heeft sinds een incident in haar jeugd haar oudere broer Martijn niet meer gezien. Inmiddels woont Daantje in een studentenhuis in Amsterdam en ze nadert haar 20e verjaardag.

Op een dag staat haar broer Martijn voor de deur met een camera. Hij heeft besloten dat hij een film over het leven van zijn zus wil maken en vraagt daar toestemming voor. In eerste instantie wil Daantje niet, maar later stemt ze toch toe.

Martijn filmt de kamer waarin Daantje woont, de schildpad Victor (hij is erg waaks), maar ook Daantje zelf en haar vrienden Ingeborg en Ramon. Ramon kan volgens zeggen zo grappig zoenen en hij vindt ook dat je vrouwen best een veeg kan geven, ook als je niet van ze houdt.

Het verjaardagsfeestje voor de 20e verjaardag van Daantje wordt gefilmd en ook Daantje en Ramon als ze seks hebben. Af en toe komt het incident uit hun jeugd ter sprake.

"Zusje" is een vrolijke film met een energieke Kim van Kooten in de hoofdrol. Het camerawerk imiteert bewust het camerawerk van amateurfilmers. Ik vind dat "Zusje" ook voor de 6e keer leuk blijft om naar te kijken.

Op IMDB krijgt "Zusje" van 2.300 mensen een waardering van 6,9.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Films gezien in juni

Van Akira Kurosawa heb ik in juni de laatste twee films besproken die ik in mei gezien had en eentje die ik nog niet had gezien:

- **** Rhapsody in August (1991, 6.000, 7,2)
- **** Madadayo (1993, 4.700, 7,3)
- **** Kagemusha (1980, 31.000, 8,0)

Verder heb ik 7 films van Tony Gatlif gezien en besproken:
- ***** Latcho Drom (1993, 1.800, 8,2)
- **** Gadjo Dilo (1997, 7.300, 7,7)
- **** Vengo (2000, 2.700, 7,4)
- **** Swing (2002, 970, 7,3)
- **** Exils (2004, 2.900, 6,8)
- **** TranSylvania (2006, 2.400, 6,8)
- ***** Djam (2017, 1.200, 7,2)

Parasite: De veelgeprezen Zuid-Koreaanse Oscarwinnaar van 2020, tevens winnaar van de Oscar voor de beste buitenlandse film en winnaar van de Gouden Palm in Cannes in 2019. Op IMDB is deze film door 425.000 mensen waanzinnig hoog gewaardeerd met een 8,6 en staat daarmee op plaats 27 van de hoogst gewaardeerde films ooit. Is dit terecht?
Laat ik het maar meteen zeggen: ik ben geen fan van deze film die het midden houdt tussen een komedie en een horrorfilm. De film begint met een arme familie van 4 personen, vader, moeder, dochter en zoon. De zoon krijgt van een vriend de mogelijkheid om zijn bijbaantje als leraar Engels van de dochter van de zeer rijke familie Park over te nemen. Via allerlei slinkse wegen lukt het om ook de andere drie familieleden aan een baantje bij de familie Park te helpen: respectievelijk als tekenlerares voor de zoon, als chauffeur voor pa en als huishoudster voor ma.
Het eerste uur van de film is redelijk onderhoudend met vaak scherpe humor. Op zich aardig, maar ik heb dit jaar van mijn 4 favoriete regisseurs al heel veel films gezien die ik veel onderhoudender vind.
Ongeveer halverwege de film wordt de humor steeds grimmiger en ontaardt de film in pure horror.
Ik heb veel moeite met realistisch geweld in films en ging bijna over mijn nek van het grafisch weergegeven geweld in de film. Ik schijn tot een kleine minderheid te behoren die geweld in films verafschuwt en ik had deze film liever niet gezien. Ik begrijp niets van de vele prijzen die deze smakeloze film heeft gewonnen en de absurd hoge waardering op IMDB. ***

The Ballad of a Soldier: Prachtige Russische oorlogsfilm over een jonge soldaat die na het uitschakelen van twee vijandelijke tanks 6 dagen verlof krijgt om zijn moeder te bezoeken. *****

Come and See: Heftige Russische oorlogsfilm van Elem Klimov uit 1985. De oorlog in Wit-Rusland in 1943 zoals meegemaakt door een jongen van 15 jaar oud. *****

To live and let die: Achtste Bond-film en de eerste met Roger Moore als James Bond. Roger Moore heeft niet de uitstraling die Sean Connery heeft, maar hij is een stuk beter dan zijn voorganger George Lazenbie. Er zijn wat geheim agenten gedood en James Bond moet de toedracht uitzoeken in de Cariben, New York en New Orleans. De film als geheel stelt in mijn ogen niet zo veel voor, maar er zit een mooie scene in met enorme krokodillen (verboden toegang, onbevoegden worden opgegeten) en een spectaculaire achtervolging met speedboten. ***

The Cranes Are Flying: Prachtige romantische Russische oorlogsfilm uit 1957. *****

Diamonds are forever: Zevende Bond-film en de voorlaatste met Sean Connery als James Bond. Er worden veel diamanten ontvreemd en men is bang dat iemand al die diamanten opkoopt om ze dan massaal op de markt te brengen. Het blijkt dat Blofield, een crimineel, de diamanten nodig heeft voor een verschrikkelijk wapen. Matige film met 2 schurken Wise en Kidd die veel mensen uit de weg ruimen. Voor mij zitten er geen echt gedenkwaardige scenes in deze film. ***

Buster Keaton:
- ***** One Week (1920, 6.800, 8,1)
- *** The Saphead (1920, 1.400, 6,1)
- **** Convict 13 (1920, 2.600, 7,1)
- **** The Scarecrow (1920, 3.400, 7,8)
- **** Neighbors (1920, 3.600, 7,6)
- **** The Haunted House (1921, 2.500, 7,0)
- **** The High Sign (1921, 2.500, 7,6)
- **** The Goat (1921, 3.600, 7,7)
- **** The Playhouse (1921, 3.700, 7,5)
- **** The Boat (1921, 2.800, 7,1)


The Man with the Golden Gun: Negende Bond-film en de tweede met Roger Moore. Een crimineel brengt zijn slachtoffers om het leven met een gouden kogel geschoten uit een gouden pistool. Een uitvinder heeft een zonnecel uitgevonden met een rendement van 95% (als dat toch eens mogelijk was) en wordt om het leven gebracht. Bond probeert om de toedracht te achterhalen. ***

Tom & Jerry: In mijn box met Disneyfilms zitten 10 dvd's met filmpjes van Tom & Jerry. Daarvan heb ik de eerste dvd bekeken. In mijn tienerjaren kwamen de filmpjes van Tom & Jerry vaak als pauzefilmpjes op de televisie. Destijds vond ik ze erg grappig. Nu heb ik na slechts een dvd meer dan genoeg van ze gezien. ***

Oh Boy: Een van mijn favoriete Nederlandse films geregisseerd door Orlow Seunke en met Orlow Seunke, Kees van Kooten en Monique Smets in de hoofdrollen. "Oh Boy" is geïnspireerd door en deels een parodie op de films van Buster Keaton. Erg onderhoudend om naar te kijken. ****

Werk ohne Autor: Over-ambitieuze film waarin het leven van een Duitse kunstenaar gevolgd wordt die opgroeit in Hitler-Duitsland, vervolgens in de DDR woont en dan vlucht naar West-Duitsland. Het liefdesverhaal en de vele kunst zijn prachtig in beeld gebracht, maar het grotere verhaal over Duitsland, met name tijdens de nazitijd, ken ik onderhand wel. Waarom moest er perse een scene in van schizofrene vrouwen die vergast worden? ****

Life in a day: Een documentaire die door regisseur Kevin Macdonald is samengesteld uit filmfragmenten die door mensen over de hele wereld zijn opgenomen. ****

De Poolse bruid: Een van mijn favoriete Nederlandse films over een Groningse boer en een gevluchte Poolse vrouw die hij op zijn erf vindt. ****

Karakter: Mooie verfilming van het beroemde boek van Bordewijk. Voor wat betreft het camerawerk zonder meer een van de mooiste Nederlandse films die ik ken. De beelden zijn meestal vrij donker van toon. "Karakter" vertelt het levensverhaal van Jacob Katadreuffe (Fedja van Huet) en hoe die tegengewerkt wordt door zijn biologische vader Arend Barend Dreverhaven (een prachtige rol van Jan Decleir). Minpunten aan de film vind ik het gebruik van een voice-over en de veel te nadrukkelijke muziek. Het verhaal is bij een keer herkijken minder boeiend dan bij de eerste keer kijken. ****

Zwartboek: Knap gemaakte, goed uitziende en onderhoudende oorlogsfilm van Paul Verhoeven met een prachtige hoofdrol voor Carice van Houten. "Zwartboek" bevat de typische Verhoeven-ingrediënten: veel onnodig geweld, een beetje bloot en een volstrekt ongeloofwaardig verhaal. ****

Dvd: De Poolse bruid

De Poolse bruid (Nederland, 1998): 86 min: Regisseur Karim Traïdia

In het begin van "De Poolse bruid" is de Poolse Anna op de vlucht en komt ze terecht bij de boerderij van boer Henk.

Henk ziet hoe ze er aan toe is en verzorgt haar. Anna mag op de boerderij blijven en langzaam ontstaat er vriendschap en vervolgens liefde tussen de zwijgzame Henk en de mooie Poolse.

Op een gegeven moment komen twee criminelen Anna terughalen. Henk is niet van plan om daar mee in te stemmen.

Behalve de ontluikende liefde tussen Henk en Anna gebeurt er niet zo heel veel in "De Poolse bruid". Henk probeert om een aanvullend krediet te krijgen voor de boerderij, maar dat lukt hem niet.

Het spel van de twee hoofdrolspelers Jaap Spijkers en Monic Hendrickx is voortreffelijk. Het enige kleine minpuntje aan de film is het optreden van de twee criminelen. Ik vind "De Poolse bruid" zonder meer een van de beste Nederlandse films die ik ken. Inmiddels heb ik de film een keer of 6 gezien.

Op IMDB krijgt "De Poolse bruid" van iets meer dan 1.300 mensen een waardering van slechts 7,1.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Life in a Day

Life in a Day (Verenigde Staten, Groot Brittannië, 2011): 91 min: Regisseur Kevin Macdonald

Youtube-gebruikers over de hele wereld werd gevraagd om op zaterdag 24 juli 2010 een stukje van hun leven vast te leggen. Uit 192 landen werd 4.500 uur aan film op Youtube gezet. Uit dit materiaal heeft regisseur Kevin Macdonald een film van 91 minuten samengesteld.

"Life in a Day" laat momenten uit het leven van gewone mensen zien. De film begint met een opname van de maan. Vervolgens krijgen we te zien:
- Een nachtmarkt
- Een man die een lift neemt in een parkeergarage
- De zonsopkomst
- Mensen die aan het ontbijt zitten
- Een jongen van 15 met zijn eerste scheerbeurt
- Een giraffe die geboren wordt
- Een zieke moeder die haar kind toespreekt
- Een wereldfietser die een uitzicht heeft op Kathmandu
- Een hoogzwangere vrouw met 2 kleine kinderen die haar buik voelen
- Een vrouw die offers van voedsel brengt aan de goden
- Man met zijn Lamborghini

Dit is natuurlijk maar een greep uit de onderwerpen. Mij spreekt "Life in a Day" zo aan, omdat je te zien krijgt dat de levens van verschillende mensen overal ter wereld zo op elkaar lijken. Een erg fijne documentaire om te kijken!

Op IMDB krijgt "Life in a Day" van een kleine 14.700 mensen een waardering van 7,7.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Mijn ooms in de missie

Ik had twee ooms die missionaris waren. Oom Lambert was missionaris in Indonesië en oom Peter was missionaris in Oeganda. Ik heb nog een derde oom, oom Jozue, die ook naar het seminarie (de opleiding voor priesters) wilde, maar die werd niet toegelaten omdat hij te eigenwijs was. Achteraf gezien kan ik ze daar volkomen gelijk in geven. Oom Lambert is kortgeleden overleden en oom Peter vorig jaar. Oom Jozue leeft nog.

Rond de jaren 30 van de vorige eeuw was het grootste deel van Nederland calvinistisch. Alleen in Noord-Brabant en in Limburg was de meerderheid katholiek. De katholieken hielden er in onze ogen onzinnige praktijken op na inzake de voortplanting. Als je als goedgezind katholiek niet ten minste 10 kinderen had, dan telde je niet mee. Erger nog, als je als vrouw een jaar eens geen kind kreeg, dan kwam de pastoor langs om te vragen of er wat aan de hand was.

Ook mijn ouders kwamen uit grote gezinnen. Mijn moeder had 6 broers en 3 zussen en mijn vader had 1 broer en 3 zussen. Dat het nog erger kan bewijst een neef P. van mij. Zijn vader, broer van mijn moeder kwam dus uit een gezin met 10 kinderen. Zijn moeder kwam uit een gezin met 13 kinderen. Zijn vrouw A. had een vader en moeder die allebei ook uit een gezin met meer dan 10 kinderen kwamen. Omdat van al die kinderen vrijwel iedereen getrouwd was, hadden mijn neef en zijn vrouw 80 mensen die ze oom en tante konden noemen.

Hoe overzichtelijk is het nu. De kinderen van mijn zus hebben slechts 2 ooms en 2 tantes en ook maar 2 neefjes (van mijn broer). De kinderen van mijn broer hebben 3 ooms en 1 tante en een neefje en een nichtje.

Oom Lambert was geboren in 1930 en was de oudste van de kinderen uit het gezin van mijn opa en oma van moederskant. Al op jonge leeftijd bleek hij goed te kunnen leren en werd hij aangekomen op het seminarie. Op het seminarie schaamde hij zich voor zijn boerenafkomst. Hij werd altijd met een boerenkar naar het seminarie gebracht, maar het laatste stukje liep hij, ze mochten eens weten.

Lambert ging na het seminarie in opleiding bij de jezuïeten. Halverwege de jaren 50 ging hij naar Indonesië, in eerste instantie naar Solo (nu Surakarta). Na een paar jaar kreeg hij de keus van de Indonesische regering: of hij zou als Nederlander het land uitgezet worden, of hij moest de Indonesische nationaliteit aannemen. Hij koos voor het laatste.

Lambert boerde goed in Indonesië en na een aantal jaren kwam hij terecht in de hoofdstad, Djakarta (nu Jakarta). Hij had inmiddels ook zijn naam aangepast. In het Nederlands heette hij van den Heuvel. Op zijn Indonesisch maakte hij hiervan Sugiri (is Indonesisch voor goede berg). In Djakarta werd hij leider van de charismatische beweging en werd hij zelfs de belangrijkste katholieke functionaris van Indonesië. Hij werd niet voor niets de paus van Jakarta genoemd.

Mijn oom Lambert hield van het goede leven. Hij had ontzettend veel gereisd en had over de hele wereld vrienden zitten. Hij had ook veel interesses, hij hield van kunst, van lekker eten, hij tenniste en volgens mij hield hij ook van vrouwen, hoewel ik nooit gehoord heb dat hij er een relatie op na hield. Het kwam hem ook goed uit dat hij veel contacten had met hooggeplaatste christelijke families. Hij was ook beslist geen kwezel, de laatste keer dat hij bij mij op bezoek was, kon hij zitten genieten van een boek met mooie naaktfoto's van jonge vrouwen, dat was ook het leven zei hij.

Oom Peter was een heel ander soort man. Hij zat niet bij de jezuïeten, maar bij de witte paters. Hij ging begin jaren 60 naar Oeganda. Toen ging het nog redelijk in Oeganda, maar later onder het bewind van Idi Amin heerste er terreur en willekeur. Oom Peter leefde in armoede tussen de armen. Hij heeft zijn hele leven geprobeerd ervoor te zorgen dat de allerarmsten het wat beter kregen. Daarvoor moesten ze dan wel christenen worden.

Terwijl oom Lambert zeer smakelijk over zijn belevenissen kon vertellen, was oom Peter altijd uiterst zwijgzaam. Toen hij een keer op bezoek in Nederland was, heb ik hem eens opgezocht bij het missiehuis van de witte paters en heeft hij vrijwel niets verteld over zijn belevenissen in Oeganda, terwijl hij toch wel heel wat meegemaakt moet hebben.

Binnen onze familie waren de meningen over beide ooms verdeeld. De ene helft van de familie was het meest enthousiast over oom Peter, een bescheiden, zwijgzame en deugdzame, maar ook saaie man die er altijd voor zorgde dat hij niemand tot last was. De andere helft van de familie (waaronder ikzelf) was veel enthousiaster over oom Lambert die overal in geïnteresseerd was en heel enthousiast kon vertellen. Ik ben in 1992 ook bij oom Lambert in Jakarta op bezoek geweest en ben daar als een vorst ontvangen.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.