dinsdag 31 december 2019

Jaaroverzicht 2019: Films en televisieseries

2019 was voor mij zowel in kwantitatief als in kwalitatief opzicht veruit mijn beste filmjaar ooit. Ik heb in totaal maar liefst iets meer dan 200 films en 35 televisieseries gezien. Dit was terug te zien op mijn blog, het overgrote deel van de stukjes die ik dit jaar op mijn blog plaatste had met films te maken (145 van de 232 stukjes).

Ik had me in het begin van het jaar voorgenomen om een top 100 samen te stellen. Dat is gelukt en ik heb een lijst gemaakt met 100 films en televisieseries die ik allen besproken heb en allen zeer de moeite waard vind.

Half maart sneuvelde mijn televisiescherm. Ik heb de gelegenheid aangegrepen om een veel groter nieuw scherm te kopen, met een diagonaal van maar liefst 55 inch. Onnodig om te zeggen dat dat mijn kijkplezier aanmerkelijk vergroot heeft.

Ik heb 3 regisseurs ontdekt waarvan ik een (groot) deel van hun werk heb gezien en die nu mijn 3 absoluut favoriete regisseurs zijn. Het gaat om Satyajit Ray, Ingmar Bergman en Keiji Mizoguchi

Satyajit Ray: Satyajit Ray is een Indiër uit Calcutta die 37 films heeft gemaakt die vrijwel allemaal Bengaals gesproken zijn (Bengaals wordt door slechts ongeveer 20 miljoen mensen gesproken) en die zijn eigen leefwereld als onderwerp hebben. Al zijn films samen schetsen een realistisch en vrij compleet beeld van de Bengaalse samenleving. Van Satyajit Ray heb ik de volgende 5 sterren films gezien: Pather Panchali, Aparajito, The chess players, Mahanagar (Big city), Charulata (The lonely wife), Days and nights in the forest en A distant thunder

Ingmar Bergman: Ingmar Bergman is een Zweedse regisseur die afkomstig was uit de toneelwereld. Zijn films kenmerken zich door een goed verhaal met mooie dialogen, prachtige decors en kostuums en natuurlijke mooie acteurs. Van Ingmar Bergman heb ik de volgende 5 sterren films gezien: Wilde aardbeien, Glimlach van een zomernacht, Het zevende zegel, Wachtende vrouwen, Zomer met Monika, Scenes from a marriage

Kenji Mizoguchi: Kenji Mizoguchi wordt beschouwd als de meest Japanse van de grote Japanse regisseurs. Zijn films hebben meestal aspecten van de traditionele Japanse samenleving als onderwerpen en zijn in hoge mate gestileerd. Alle 8 films die ik van Kenji Mizoguchi heb gezien krijgen van mij 5 sterren. Hij is daarmee de enige regisseur van wie ik meer dan 2 films heb gezien, die allemaal 5 sterren krijgen. Over The crucified lovers heb ik een korte bespreking geschreven.

Verder heb ik in chronologische volgorde de volgende films en televisieseries gezien die ik met 5 sterren heb gewaardeerd:

8- Oorlog en vrede: Verfilming van de klassieker van Tolstoj door Sergej Bondartsjoek.
15- Satantango: Prachtige maar somber stemmende zes uur durende film van Bela Tarr over een dorpje op het Hongaarse platteland ten tijde van het communisme met veel beelden van modder en door de regen lopende mensen en stemmige muziek.
63- The bridges of Madison County: Liefdesverhaal van Clint Eastwood met hemzelf en Meryl Streep in de hoofdrollen.
90- Münchhausen: Prachtige Duitse film uit de oorlogsjaren naar het gelijknamige boek.
- My voyage to Italy: Documentaire van Martin Scorcese over een aantal Italiaanse regisseurs en hun films.
14- The missing picture: Briljante film uit Cambodja van een man die kleipoppetjes heeft gemaakt en beschilderd en ze vervolgens filmt terwijl ze in het landschap staan opgesteld om zo het verhaal van de massamoorden in Cambodja te vertellen. Een documentaire en kunstwerk van grote klasse.
21- The birth of a nation: Eerste echte meesterwerk uit de filmgeschiedenis uit 1915 over de Amerikaanse burgeroorlog.
- Cosmos: Prachtige serie over het heelal, mogelijke reizen door het heelal en de wetenschappelijke ontdekkingen die hebben geleid tot onze kennis over het heelal, gepresenteerd door Carl Sagan.
- Une partie de campagne: Frivole film van Jean Renoir over een uitstapje op het platteland.
- The wind rises: Mooie film van Ghibli (Japanse animatiestudio) over een vliegtuigontwerper.
- Van Dis in Indonesië: Documentaire van de VPRO waarbij Adriaan van Dis door Indonesië reist en met tal van mensen spreekt.
30- Festen: Prachtige Deense film van Thomas Vinterberg over incest.
- Around the world in 80 treasures: Serie waarin 80 van de belangrijkste kunstwerken uit de geschiedenis worden bezocht en besproken door Dan Cruikshank.
85- Krabbé zoekt Picasso: Serie van Jeroen Krabbé over Pablo Picasso met vooral veel aandacht voor de rol van de vrouwen in zijn leven.
21- Jagten: Confronterende film over een man (gespeeld door Mads Mikkelsen) die ten onrechte van kindermisbruik wordt beschuldigd. In mijn ogen één van de allergrootste acteerprestaties ooit.
63- Van Moskou tot Magadan: Eerste documentaire van Jelle Brandt Corstius over Rusland.
- Krabbé zoekt Gauguin: Documentaire van Jeroen Krabbé over Paul Gauguin.
70- The cranes are flying: Russische oorlogsfilm over twee geliefden.
71- The ballad of a soldier: Russische oorlogsfilm over een soldaat die verlof krijgt om zijn moeder op te zoeken.
- Van Moskou tot Moermansk: Tweede documentaire van Jelle Brandt Corstius over Rusland.
6- Seven chances: Film van en met Buster Keaton die een bedrag van 7 miljoen dollar erft op voorwaarde dat hij getrouwd is voor een bepaalde dag. Bevat de mooiste achtervolgingsscene uit de filmgeschiedenis.
- Geboren in een verkeerd lichaam: Briljante pseudodocumentaire van Arjen Ederveen die een Groninger speelt die zich eigenlijk lid van een Afrikaanse stam voelt.
4- The music box: Het absolute meesterwerk van Laurel en Hardy waarin ze een pianola een hele hoge trap op proberen te sjouwen.
62- Van Bihar tot Bangalore: Documentaire van Jelle Brandt Corstius over India.
- De bergen achter Sotsji: Documentaire van Jelle Brandt Corstius over de landen van de Kaukasus.
- Van Dis in Afrika: Adriaan van Dis bezoekt Zuid Afrika, Angola, Mozambique en Botswana.
46- Il Gattopardo: Een van de mooiste Italiaanse films over een rijke aristocratische familie in Sicilië. Met een prachtige Claudia Cardinale.
- The 100 greatest discoveries: Documentaire van Discovery Channel over de 100 belangrijkste wetenschppelijke ontdekkingen en theorieën zoals bepaald door een team van deskundigen.
35- Come and see: Prachtige Russische oorlogsfilm uit 1985 over de oorlog in Wit Rusland in 1943 gezien door de ogen van een jongen van 15.
65- De weg naar Mekka: Documentaire van Canvas waarin de Belg Jan Leyers een tocht maakt vanaf Andalusië, door de islamitische wereld, met als einddoel Mekka.
- The naked chef: Eerste 3 seizoenen kookprogramma's van de nog jonge Jamie Oliver.
64- O' Hanlons helden: Hilarisch reisprogramma waarin de Britse schrijver Redmond O'Hanlon zijn favoriete reizigers uit vooral de 19e eeuw achterna reist.
- La Danse: Le Ballet de l'Opera de Paris: Prachtige documentaire van de Amerikaan Frederick Wiseman over het balletgezelschap van de opera van Parijs.
48- North by Northwest: Prachtige thriller van Alfred Hitchcock over een man die voor een ander wordt aangezien. Een beroemde scene met een sproeivliegtuigje dat hoofdrolspeler Cary Grant achterna zit.
23- The Red Shoes: Prachtige Britse balletfilm uit 1948. Deze film wordt vrij algemeen beschouwd als de beste film over ballet ooit.

Ik heb in 2019 maar liefst 55 films en televisieseries gezien die ik met 5 sterren heb gewaardeerd. Van die 55 heb er 40 nog niet eerder gezien. De vetgedrukte cijfers geven de huidige positie op mijn top 100 weer. De andere cijfers geven ongeveer de positie weer van de nieuwe films die in een eventuele nieuwe editie van mijn top 100+ komen. Dit alles is natuurlijk nog voorlopig en natte vinger werk. The crucified lovers komt ongeveer op plaats 30.

Ik heb ook nog een aantal afleveringen van Monthy Python's Flying Circus gezien, tot en met aflevering 41. Die horen ook thuis hoog in de nieuwe top 100+.

Projecten die ik dit jaar heb gedaan:
- Mijn film top 100
- Het bekijken van zoveel mogelijk films van mijn drie favoriete regisseurs: Ingmar Bergman, Kenji Mizoguchi en Satyajit Ray.
- Samen met vriend P het bekijken van alle afleveringen van Monthy Python's Flying Circus. We zijn eind 2018 gestart en nu gevorderd tot aflevering 41.
- Samen met vriend J het bekijken van alle Bondfilms in chronologische volgorde. We zijn eind november begonnen en nu gevorderd tot het 4e deel.
- Het bekijken van alle VPRO reisdocumentaires die ik kan vinden.
- Het bekijken van alles van Bert Haanstra.
- Het bekijken van alle films van Jos Stelling, uitgezonderd "Het meisje en de dood" uit 2012 die niet in de box zat.

Dit is mijn laatste blog van 2019. Ik wens al mijn lezers een voorspoedig 2020!

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.


maandag 30 december 2019

Films gezien in december

Dr No: Een tijdje terug heb ik een boxset van de AD gekocht met daarin de eerste 22 Bond-films op dvd. Een vriend van mij vindt de Bond-films leuk en samen met hem wil ik ze in chronologische volgorde gaan bekijken. Een paar Bond-films behoorden tot de eerste films die ik op een groot scherm zag, in de aula van het Pauluslyceum, de middelbare school in Tilburg waar ik leerling was.
"Dr No" is de allereerste Bond-film uit 1962 met Sean Connery als geheim agent James Bond. Toen deze film gemaakt werd kon men niet vermoeden dat de Bond-films zo'n groot succes zouden worden en de langstlopende serie uit de filmgeschiedenis. Sean Connery was bij een verkiezing van Mr. Universe als tweede geëindigd voordat hij gecast werd als James Bond. Voor vele Bond-fans is hij nog steeds de enige echte James Bond. De typische kenmerken van de Bond-films zijn in deze eersteling al aanwezig: een knappe held, mooie vrouwen als tegenspeelsters, een boosaardige schurk en veel techniek. Ook drinkt James Bond al Martini: "Shaken not stirred". Vergeleken met latere Bond-films ligt het tempo veel lager, wat zorgt voor een rustigere kijkervaring. ***

O' Hanlons helden: Twee prachtige serie reisprogramma's van de VPRO, waarin de Engelse schrijver Redmond O' Hanlon zijn favoriete ontdekkingsreizigers uit vooral de 19e eeuw nareist. Het leukste onderdeel van de serie is de persoon van Redmond O' Hanlon zelf die een geweldig gevoel voor humor heeft.

From Russia with love: Tweede Bond-film met Sean Connery. In vergelijking met de eerste film nog wat meer actie en het ziet er allemaal wat gelikter uit. Leuk vind ik dat een groot deel van deze film zich afspeelt in Istanbul, waar ik ook geweest ben. Ik vind deze tweede Bond-film iets beter dan de eerste. ***

La Danse: Le Ballet de l'Opera de Paris: Prachtige documentaire van de Amerikaan Frederick Wiseman over het balletgezelschap van de opera van Parijs. *****

Goldfinger: Derde Bond-film met Sean Connery, is in de ogen van de meeste Bond-liefhebbers het hoogtepunt in de serie. De slechterik in deze film is de Duitser Gert Frobe, die waarschijnlijk de beroemdste slechterik uit de hele serie is. Sommige dingen uit de film wist ik me nog te herinneren van vroeger: de vrouw die dood aangetroffen wordt bedekt met goudverf, de levensgevaarlijke hoed van de helper van Goldfinger en het plan bij Fort Knock's. Een erg onderhoudende film. ****

The pretenders: De vierde film van Jos Stelling en ook de vierde film van hem die ik heb gezien. Veel Nederlandse films staan al niet bekend om hun geweldige acteerwerk, maar ik vind het acteerwerk in "The pretenders" abominabel, geen enkel moment heb ik het idee gehad naar echte mensen te kijken. De film speelt zich af in een snackbar in Utrecht waar een aantal jongeren zich loopt te vervelen. De toeschouwer verveelt zich met hen mee. Niet de allerslechtste Nederlandse film die ik ooit zag, maar hij komt een heel eind in die richting. *

De Illusionist: Komische film zonder dialogen met in de hoofdrollen Freek de Jonge en Jim van der Woude **

De Wisselwachter: Film die zich afspeelt op een verlaten treinstation ergens in Schotland waar een knappe vrouw strandt en een relatie krijgt met de wisselwachter. ***

De vliegende Hollander: Zeer ambitieuze film die zich afspeelt tijdens de 80-jarige oorlog. Soms erg mooi om naar te kijken, maar de muziek vind ik niet zo mooi en veel te nadrukkelijk aanwezig en ik vraag mij af waar het goed voor is dat in de film niet alleen Nederlands, maar ook Frans en Italiaans wordt gesproken. ***

No trains no planes: Komische film over een man die weg van alles wil en de verwikkelingen in een café. Leuke rollen voor Ellen ten Damme en Katja Schuurman. ***

Erotic tales: 3 korte films van net geen 30 minuten die op zich vrij aardig zijn, maar net iets te weinig aan de verbeelding overlaten. ***

Duska: Film over een filmrecensent die onverwacht en ongewenst bezoek krijgt van een Rus, aan wie hij ooit zijn adres heeft gegeven. Ik heb niet veel met de humor in deze film. **

North by northwest: Prachtige film van de meester Alfred Hitchcock over een man die verward wordt met een ander. Twee briljante scenes, één met een sproeivliegtuigje dat Cary Grant achtervolgt en de scene op Mount Rushmore. *****

Spoorloos: Thriller van George Sluizer naar het boek "Het gouden ei" van Tim Krabbé. Al snel wordt duidelijk wie de dader is. Prachtige rollen van vooral Johanna ter Steege en de Fransman die de booswicht speelt. Henny Vrienten laat in deze film horen waarom hij zo'n geweldige componist van filmmuziek is. In grote delen van de film hoor je helemaal geen muziek, alleen de gesprekken en de achtergrondgeluiden. Als je de muziek wel hoort, dan verhoogt dat de spanning. Hoewel ik geen fan van thrillers ben, vind ik dit een van de betere Nederlandse films die ik ken. ****

Amadeus: Gelikte Hollywoodfilm van Milos Forman waarin het leven van Wolfgang Amadeus Mozart verteld wordt door zijn rivaal Antonio Salieri. ****

The red shoes: Prachtige Britse film  uit 1948 met een lange balletscene. *****

Thunderball: De organisatie Spectre kaapt een vliegtuig met 2 atoombommen aan boord en James Bond moet het maar oplossen. Een onderhoudende Bondfilm met veel onderwaterballetten. ****

Ballets Russes: Het Ballet Russes is de naam van het beroemde balletgezelschap van Serge Diaghilev opgericht in 1909. Na diens dood ontstonden er twee met elkaar concurrerende balletgezelschappen: Les Ballets Russe de Monte Carlo en het Original Ballet Rusee. In de documentaire "Ballets Russes" worden door een aantal oude dansers en danseressen van deze 2 gezelschappen herinneringen opgehaald. De documentaire wisselt beelden van de interviews af met oude archiefopnamen waarop de geïnterviewde dansers en danseressen in volle glorie te zien zijn. Ik heb deze documentaire min of meer bij toeval gezien omdat hij in een box met 4 balletfilms zat. Ik vind het een meer dan goede documentaire, maar ik vermoed dat er niet zo heel veel mensen geïnteresseerd zullen zijn in oude balletgeschiedenis en in oude fragmenten van balletten. ****

Romeo & Juliet: Uitvoering van dit ballet op de muziek van Sergej Prokofjev door sterrenduo Rudolf Nureyev en Margot Fonteyn. Ik vind het verhaal van de film vrij moeilijk te volgen, maar de dansen zien er goed uit. ***

Crocodile Dundee: Beroemde Australische televisiepresentator Paul Hogan speelt Mick "Crocodile" Dundee, een krokodillenjager die tijdens het vissen door een krokodil is aangevallen en het heeft overleefd. Het romantische verhaaltje is flinterdun en de film zit vol met clichés, maar de hoofdrolspeler heeft een charmante uitstraling en de humor is vriendelijk. Een erg grappig scene vind ik als Mick samen met zijn vriendin in New York wordt aangevallen door een paar zwarte jongens met een mes. Zijn vriendin maant hem aan om snel zijn portemonnee te overhandigen, waarop Mick zegt: "Ach die jongens maken een geintje, dat is toch geen mes" en vervolgens trekt hij een mes tevoorschijn dat drie keer zo groot is als het mes van de jongens, die snel de benen nemen. ***

Solaris: Pretentieuze remake van de beroemde klassieker van Andrej Tarkovsky. Wie het origineel niet gezien heeft zal waarschijnlijk weinig van deze film begrijpen en wie zoals ik wel de film van Tarkovsky heeft gezien vraagt zich de noodzaak van deze remake af. Ik ben al geen groot fan van het origineel, maar de remake is beduidend minder. **

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

zondag 29 december 2019

Jaaroverzicht 2019: Boeken

In 2019 heb ik bijzonder weinig gelezen, als ik goed tel kom ik tot de onder genoemde 37 titels. In tegenstelling tot in andere jaren is dit geen lijstje met mijn favoriete boeken van het jaar, maar een lijstje met alle boeken die ik in 2019 gelezen heb.

Ik heb geen enkele roman gelezen.

Twee verhalenbundels: het debuut van Maarten Biesheuvel: In de bovenkooi
en van Sanneke van Hassel: De ochtenden. Na lezing van deze bundel was ik enthousiast. Nog geen half jaar later kan ik me werkelijk niets, maar dan ook helemaal niets meer, van deze bundel herinneren.

Het boekenweekgeschenk van 1983:
Wim Kan: Soms denk ik wel eens bij mijzelf

Nederlands beroemdste kinderboek:
Annie M.G. Schmidt & Fiep Westendorp (tekeningen): Pluk van de Petteflet

De heerlijke erotische tekeningen van:
Peter van Straaten: Aanstoot

Prachtige serie graphic novels en boeken van het jaar:
Keiji Nakazawa: Gen Barrevoets in Hiroshima: deel 1-6 (van 10 delen)
Een andere prachtige graphic novel van groot Nederlands talent:
Aimée de Jongh: Taxi
Ook van Aimée de Jongh: Snippers 1 & 2: Grappige stripjes over haar eigen leven die eerder verschenen in de Metro.
Jeugdsentiment: Van de serie Michel Vaillant las ik "Wereldkampioen". Toen ik jong was vond ik deze serie wel aardig, nu vind ik het de moeite van een bespreking niet waard.
Van het duo Schuiten en Peeters las ik 3 graphic novels uit de serie "De duistere steden": "De koorts van Urbicande", "De toren" en "De archivaris".

Geschiedenis van een man die in mijn ogen beter tot zijn recht komt als televisiepresentator dan als schrijver:
Maarten van Rossum: Heeft geschiedenis nut?

Drie mooie biografieeën waarvan twee over de geweldige Indiase regisseur Satyajit Ray:
Andrew Robinson: Ray
Marie Seton: Ray
Jeroen Thijssen: Johannes van Dam

Een reisverhaal en een boek van Carolijn Visser over de verzorgingshuizen in Zeeland:
Willem Dieleman: Pancake adventures
Carolijn Visser: Zeeuws geluk

Beroemd boek van een Spaanse jezuïet uit de 17e eeuw hoe je voordeel kunt halen uit de contacten met andere mensen toegespitst op mensen die vooruit willen komen in de hogere kringen:
Baltasar Gracian: Handorakel of de kunst van de voorzichtigheid

Een in mijn ogen beroerd geschreven handboek voor het schrijven van recensies:
Wam de Moor: De kunst van het recenseren van kunst

Vijf prachtige fotoboeken waarbij het boek van Alain Laboile mijn op één na favoriete boek van het jaar is.
Alain Laboile: At the edge of the world: Franse fotograaf die zijn kinderen heeft gefotografeerd terwijl ze opgaan in hun activiteiten.
Frans Lanting: Into Africa: Boek met een verzameling van de foto's die de Nederlandse natuurfotograaf heeft gemaakt in Afrika. Bevat veel foto's die al eerder gepubliceerd zijn.
Steve McCurry: Rio: Uitgave van de Pirelli-kalender waarbij Steve McCurry foto's heeft gemaakt van mooie vrouwen tegen de stadse achtergrond van Rio de Janeiro.
Bas Meeuws: Prachtige bloemenstillevens gecomponeerd met photoshop.
Marco Verschoor: Madagascar: Over een reis door Madagascar van 3 weken samen met zijn vriendin.

Zes overzichtswerken over films. Dit jaar ben ik veel meer bezig geweest met het bekijken van films en televisieseries dan met het lezen van boeken:
Edward Buscombe: Cinema today
1001 films: De meest spraakmakende films aller tijden
Patrick Duynslaegher: Blik op zeven
David Parkinson: History of film
Radio Times Guide to Films 2017
The rough guide to film

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

zaterdag 28 december 2019

Uit eten in Houten: Chinees & Sushi restaurant Ming Ming

Gisteren heb ik met een vriend gegeten bij restaurant Ming Ming, gelegen aan het Rond in Houten.

We kozen allebei voor de all you can eat deal voor 27,50 euro per persoon. We hadden allebei zin in sushi, dus we hebben vrijwel uitsluitend sushi besteld, in totaal 4 gangen met telkens 10 sushi per gang.

Met mijn smaak leek wat vreemds aan de hand. De eerste gang van 5 sushi smaakte werkelijk uitzonderlijk goed (9,5). Ik had ook een kop wantansoep genomen, die redelijk van smaak was (7).

De volgende 3 gangen smaakten mij veel minder dan de eerste gang, maar nog steeds goed (8). Ik vraag mij af of dat grote verschil in smaakbeleving aan mij lag, of dat de eerste gang gewoon veel beter was.

Als drank serveerden ze geen kraanwater en uit het fonteintje bij het toilet kwam niet veel water. Ik heb slechts één flesje cola gedronken, Pepsi, die ik veel minder lekker vind dan de Coca-Cola.

Als afsluiting van het diner kreeg ik 2 bolletjes frambozenijs die slecht smaakten (6).

Als je alleen voor de sushi gaat, dan ben je bij Ming Ming wel aan het juiste adres. De keus van andere gerechten bestond veelal uit gefrituurde gerechten, waar ik niet zo'n fan van ben. Als je wat meer wilt dan alleen sushi kun je beter bij bijvoorbeeld Umami eten. Umami ligt in Utrecht aan de Oude Gracht en zal voor mensen die niet in Houten wonen sowieso een logischer keus zijn.

De uren na het eten had ik geen voldaan gevoel in mijn buik zoals gewoonlijk na een geslaagde maaltijd, maar voelde ik mij een beetje draaierig. Zou het aan de maaltijd gelegen hebben, of was ik een beetje ziek?

De afgelopen nacht heb ik gelukkig nergens last van gehad en heb ik redelijk geslapen, dus met eventuele toevoegingen aan het eten zal het wel meevallen.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

vrijdag 27 december 2019

Bas Meeuws: Flower pieces

Bas Meeuws: Flower pieces: A photographic journey around the world (Nederland, 2019): 351 blz: Uitgeverij Lannoo

Flower pieces"Flower pieces" is een fotoboek met werkelijk fenomenale afbeeldingen van stillevens van bloemen die Bas Meeuws heeft samengesteld met photoshop. De afbeeldingen zijn geïnspireerd door schilderijen met bloemenstillevens uit de Gouden eeuw.

Bij het maken van zijn foto's werkt Bas Meeuws zoals een bloemschikker. De basismaterialen zijn daarbij de vele duizenden foto's die hij heeft gemaakt van bloemen, gedeelten van bloemen, vazen, insecten en vogels. Bas Meeuws gaat daarmee aan de gang. Hij begint met een vaas, voegt een bloem toe, nog een, nog eentje, een insect hier en daar, net zo lang tot hij helemaal tevreden is met het resultaat.

De foto's mogen er wezen. In dit boek zijn de teksten duidelijk van ondergeschikt belang. Wat ik wel vreemd vind is dat de teksten niet in het Nederlands zijn zoals je bij een Nederlandstalige uitgever zou verwachten, maar in het Engels en, je gelooft het niet, in het Chinees. Wat daar de bedoeling van is, is mij volstrekt onduidelijk. Misschien zijn ze in China groot liefhebber van dit soort foto's, maar zelfs dan had een Nederlandstalige versie van dit boek niet misstaan.

Ik ben over het algemeen geen fan van dit soort foto's of het werken met photoshop, maar de foto's van Bas Meeuws zijn geweldig om naar te kijken. Ik zou best één van zijn foto's aan de muur willen hebben hangen.

  

Klik hier voor foto's van Bas Meeuws.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

donderdag 26 december 2019

Schuiten (tekeningen) en Peeters (tekst): De koorts van Urbicande

Schuiten (tekeningen) en Peeters (tekst): De koorts van Urbicande (België, 1984): 94 blz: Vertaling René van de Weijer: Uitgeverij Casterman

"De koorts van Urbicande" begint met een rapport van 7 bladzijden van de urbatect Eugen Robick aan de commissie der hoge instanties van de stad Urbicande. Op de 2e bladzijde van dit rapport staat: "Maar al snel was ik mezelf weer meester en begon ik de diepte van onze kunst te ontdekken. Ik begreep dat in alle omstandigheden eenvoud de voorkeur geniet boven gekunsteldheid; dat één enkel effect, consequent volgehouden, meer oplevert dan duizend vondsten; dat het totaalbeeld vóór het detail moet komen."

Deze uitspraak kan men van toepassing beschouwen op "De koorts van Urbicande" als geheel. De urbatect Eugen Rodick heeft op zijn bureau een kubus liggen die gevonden is bij graafwerkzaamheden. Eugen beseft het nog niet maar de kubus blijkt een levend wezen te zijn dat flink groeit. Aan de hoekpunten van de kubus komen knoppen en de zijden verlengen zich gestaag.

Deze originele vondst is vakkundig uitgewerkt. Eugen valt achter zijn bureau met de kubus erop in slaap en als hij wakker wordt is de kubus deels met hem vergroeid. Enige uren later is de kubus zodanig gegroeid dat hij weer vrijkomt. De kubus blijft doorgroeien in alle richtingen zodat hij de gebouwen van Urbicande omhult. De kubus vormt steeds een organisch geheel met zijn omgeving.

De noordelijke en de zuidelijke oever van Urbicande zijn verbonden door 2 bruggen. Eugen had een aanvraag ingediend voor een derde brug. Nu blijkt dat niet nodig, de kubus vormt tal van verbindingen tussen de noordzijde en de zuidzijde. Op een gegeven moment stopt de kubus met groeien. Eugen stelt voor om de gebouwen van Urbicande te laten integreren met de kubus.

"De koorts van Urbicande" moet het hebben van één enkele vondst die op een geniale wijze is uitgewerkt. De architectonische details en de groei van de kubus vind ik zeer overtuigend getekend. De weergave van de mensen vind ik iets minder overtuigend, maar al met al durf ik dit boek toch rustig een meesterwerk te noemen.

Van hetzelfde duo las ik 2 andere delen van de serie "De duistere steden": "De toren" en "De archivaris". Deze 2 delen vond ik iets minder indrukwekkend en krijgen van mij 4 sterren.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

woensdag 25 december 2019

Aimée de Jongh: Snippers

Aimée de Jongh: Snippers 1: Het is weer zo'n dag (Nederland, 2013): 47 blz: Uitgeverij Strip2000
Aimée de Jongh: Snippers 2: No problemo! (Nederland, 2013): 47 blz: Uitgeverij Strip2000

Snippers 02. no problemo!Na het lezen van haar meesterwerk "Taxi" heb ik mij voorgenomen om alle stripboeken van Aimée de Jongh die ik te pakken kan krijgen, te gaan lezen.

Vanaf 2011 tot 2017 tekende Aimée de Jong dagelijks een stripje voor het dagblad Metro. Deze stripjes zijn voor een groot deel autobiografisch en geven grote en kleine voorvallen uit het leven van Aimée en haar huisgenoot Stef weer. De stripjes zijn vaak erg humoristisch en getekend in een stijl die doet denken aan de ook door mij bewonderde Groningse striptekenares Barbara Stok. Van deze stripjes zijn 9 verzamelbundels gemaakt "Snippers 1-9", waarvan ik nu de eerste 2 heb gelezen. Deze stripjes zijn op zich niet echt wereldschokkend, maar erg leuk om even tussendoor te lezen en ze toveren vaak een glimlach op mijn gelaat.

Hieronder een stel citaten uit deze eerste 2 delen (zonder de bijbehorende tekeningen):

- Aimée met vriendje. A: Ik vond het echt een leuke date! V: Ik ook! A: Nooit geweten dat je zoveel van techniek weet ... V: Ach ja ... Het is mijn passie hè. A: Dus ... Wil je mee naar binnen? V: Ik dacht dat je het nooit zou vragen! A: Want mijn computer wil sinds vanmorgen niet meer opstarten ...

- Als kind hoorde ik vaak hetzelfde ... Mama, ik heb honger! Honger? De kindjes in Afrika, die hebben pas honger! Dan dacht ik aan wat die arme kindjes allemaal te verduren hadden ... Mama, ik zit vol! Vol? Die kindjes in Nederland, die zitten pas vol!

- In de trein. Mamaa! ik heb honger! Benjamin, niet schreeuwen in de trein. Honger. Benjamin! Niet schreeuwen in de trein! Wèèèèèh! Benjamin! Niet schreeuwen in de trein!

- Stef?  Ik moet je iets opbiechten ... Ik vind je al een tijdje leuk. Wat?! Wauw. Eh ... ik vind jou eigenlijk ook wel ... 1 April hahahahaha Oh! Haha! Trut.

- Stef, waarom doet mijn internet het niet? Hmmm. Geen verbinding ... Je weet wat dat betekent! PANIEK! Nee. De router opnieuw opstarten. Oh.

- Aimée loopt door de regen en er staat een man onder een paraplu. Man vraagt: Zal ik 'm ietsje boven uw hoofd houden? A: Als dat mag? Vervolgens houdt de man de paraplu zo onhandig vast dat het water op Aimée druipt.

- Aimée en Stef zitten samen op de bank. A: Pfff ... Ik ga volgende week echt diëten. S: Goed idee. A (schreeuwend) BEDOEL JE DAT IK DIK BEN?!

- Stef loopt met een baby door het park. Er komen allemaal jonge vrouwen op hem af: Oooh! Wat een schatje! Koetjie koetjie koee! Zo lief! Kijk nou, die oogjes! Stef brengt de baby terug. Bedankt dat ik Alex weer mocht lenen, werkt beter dan die datingsites!

- Aimée zit met een kind aan tafel dat zijn bord niet leeg wilt eten. Dit is Ben, een heel blij biggetje. Maar Ben weet niet dat hij vandaag geslacht wordt. Hij wordt eerst verdoofd, zodat hij niks meer voelt. Daarna wordt hij door een pin in zijn hoofd gedood. En na de ontharing worden al zijn organen eruit gehaald. En dat heeft die arme Ben allemaal voor jou doorstaan. Dus eet je bord leeg.

- Aimée en Stef zitten op de bank. A: Nemen we nog een kerstboom dit jaar? S: Tuurlijk! Zielig voor die boom eigenlijk. A: Hoezo? S: Stel je voor dat je benen werden afgezaagd, dat je bij iemand in de woonkamer werd gezet. En dat je haren uitvallen, terwijl je eigenaar je volhangt met kerstballen ... A: Stef ... Volgens mij heb je net een nieuwe horrorfilm bedacht.

- Aimée doet boodschappen. "Shampoo voor blond haar" ... "Shampoo voor vet haar" ..."Shampoo voor droog haar" ... Nou moe ... Hebt u ook gewoon shampoo voor NAT haar?

- Stef zit bij een vriend. S: Blij dat ik hier zit, Aimée heeft last van PMS. V: Waar staat dat voor? S: Ik weet het niet precies, maar ik heb een vermoeden.  Prikkelbaar, moeilijk en Superchagrijnig!

Na het lezen van "Snippers 1 en 2" ben je nog niet voorbereid op haar meesterwerk "Taxi", maar je ziet duidelijk dat ze talent heeft. 

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

dinsdag 24 december 2019

Dvd: The Red Shoes

The Red Shoes (Groot Brittannië, 1948): 127 min: Regisseurs Michael Powell & Emeric Pressburger

The Red Shoes Poster"The Red Shoes" is een Britse balletfilm gemaakt door het duo Powell en Pressburger gebaseerd op het beroemde sprookje van Andersen.

Impresario Boris Lermontov leidt een balletgezelschap. Op aandringen van een rijke Russische gravin mag haar nichtje Victoria die goede kritieken als danseres heeft ontvangen, bij hem auditie doen. Lermontov ziet wel wat in haar en neemt haar aan.

Een andere ballerina Irina Bolkonskaja, de ster van het gezelschap besluit na een tournee in Parijs te trouwen en wordt door Lermontov bruusk aan de kant gezet. Lermontov vraagt aan Victoria of ze zijn prima ballerina wilt worden.

"The Red Shoes" is enerzijds het verhaal van het balletgezelschap van Lermontov en anderzijds dat van de danseres Victoria die moet kiezen tussen haar carrière als danseres en de liefde. Halverwege de film zit een adembenemende balletscene van zo'n 17 minuten. Diegenen die het sprookje hebben gelezen weten dat het verhaal waarschijnlijk niet goed afloopt.

"The Red Shoes" wordt vrij algemeen als de beste balletfilm ooit beschouwd. Ik heb te weinig balletfilms gezien om daarover te kunnen oordelen. Ondanks het feit dat ballet me niet overmatig interesseert vind ik dit een sublieme film.

"The Red Shoes" krijgt op IMDB van bijna 27.000 mensen een waardering van 8,2 en staat daarmee op plaats 220 van de hoogst gewaardeerde films.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

maandag 23 december 2019

Marco Verschoor: Madagascar

Marco Verschoor: Madagascar (Nederland, 2019): 2 delen: ongeveer 200 blz per deel

Ongeveer één keer per jaar is het feest bij mij, dan komt mijn vriend Marco met zijn nieuwste fotoboek. Gisteren kwam hij met zijn boek over Madagascar in twee delen.

Marco heb ik leren kennen tijdens mijn studie Fysische Geografie in Utrecht. Marco was al een enthousiaste fotograaf voor zijn studie, ik ben begonnen met fotograferen tijdens een fietstocht naar Istanbul in 1988.

Grappig is dat wij als fotograaf allebei dezelfde voorkeur hadden wat betreft het maken van foto's: wij wilden fotograferen tijdens onze reizen en daarbij vooral mensen fotograferen en het dagelijkse leven op straat vastleggen. Zeg maar zoiets als wat illustere fotografen als Henri Cartier-Bresson en Ed van der Elsken al ver voor onze tijd deden.

In die begintijd (zeg maar tot 1994) was ik wat reislustiger en durfde ik wat meer foto's van mensen op straat te maken. Marco zag dat ik en Eddie, een gezamenlijke vriend van ons, dat deden en nam dat over in zijn eigen foto's. Ik kan dus zeggen dat ik Marco heb beïnvloed.

In de loop der jaren ben ik steeds minder gaan reizen en fotograferen en Marco juist steeds meer. Marco ontwikkelde zich langzamerhand tot een geweldige amateurfotograaf, want hij fotografeerde uitsluitend voor zijn plezier en voornamelijk tijdens vakanties.

Op een gegeven moment is hij overgestapt naar een digitale camera en is hij begonnen met het maken van fotoboeken. Ik heb fotoboeken van Marco van de volgende reizen:
- India & Nepal: 2007
- Oezbekistan: 2012
- Istanbul: 2013
- Iran: 2014
- Jordanië: 2015
- Bombay: 2017
- Iran: 2018
- Madagascar: 2019

Ik vind zijn fotoboeken steeds beter worden. Het hangt natuurlijk ook af van het gebied waar je reist, maar ik zie dat Marco een steeds beter oog krijgt voor zijn onderwerpen en dat zijn boeken ook steeds beter vormgegeven zijn.

Marco heeft samen met zijn vriendin Conny een reis gemaakt door Madagascar van 27 juni tot 20 juli 2019. Ze zijn ongeveer van het meest zuidwestelijke deel van Madagascar naar het noordoosten gereden. Ze hadden daarbij gedurende de hele periode een wagen met chauffeur gehuurd. Wat erg fijn voor Marco is, is dat Conny ook zeer enthousiast meefotografeert. Ze is misschien niet zo fanatiek als Marco, maar een flink aantal van de foto's in het boek zijn van haar hand.

Als altijd bij de boeken van Marco, ligt ook in deze 2 boeken de nadruk op foto's van mensen, zowel portretfoto's als mensen in het straatbeeld. Af en toe staan er ook foto's in van landschappen of van het planten- of dierenleven.

Ik vind Marco een geweldige fotograaf. Ik verzamel al een aantal jaren mooie fotoboeken van voornamelijk professionele fotografen. Ik vind dat de boeken van Marco vergelijkbaar zijn met de mooiste van die boeken. Eigenlijk kan ik wel zeggen dat Marco (en Conny!) de reizen en de foto's maken die ik had willen maken als ik gezond was gebleven.

Ik klets natuurlijk wel een eind weg over de mooie foto's die Marco maakt, maar waar kun je die vinden? Voorlopig nog nergens, maar ik hoop Marco zo ver te krijgen dat hij (eventueel bijvoorbeeld op mijn blog) een aantal van zijn foto's wil publiceren op het internet.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

zondag 22 december 2019

Dvd: Amadeus

Amadeus (Verenigde Staten, 1984): 155 min: Regisseur Milos Forman

Amadeus Poster"Amadeus" vertelt het levensverhaal van Wolfgang Amadeus Mozart gezien door de ogen van zijn rivaal Antonio Salieri. In het begin van de film zien we een oude Salieri die bezoek krijgt van zijn arts. Salieri vraagt aan zijn arts of die verstand heeft van muziek. De arts heeft vroeger muziek gestudeerd en antwoordt bevestigend. Dan speelt Salieri een paar stukjes muziek voor hem die hij vroeger gecomponeerd heeft. De arts heeft ze nooit gehoord. Vervolgens speelt Salieri een stukje van Mozart en de arts begint meteen mee te zingen.

Mozart was een wonderkind, al op zijn zesde jaar speelde hij piano voor vele vorstenhuizen. Op zijn twaalfde had hij al zijn eerste opera gecomponeerd. Salieri was hofcomponist aan het hof van keizer Jozef 2 in Wenen. Mozart maakt zijn opwachting als componist. Hij is een losbol, maar brutaal en zelfverzekerd als het zijn muziek betreft. Salieri begrijpt niet hoe het kan dat zo'n onbenullige man zulke goddelijke muziek kan maken.

"Amadeus" volgt min of meer getrouw het leven van Mozart en de ontwikkeling van zijn muziek. De rollen van de ascetische Salieri en de losbol Mozart worden voortreffelijk gespeeld. De acteur die Salieri speelde heeft voor zijn rol een Oscar gekregen, degene die Mozart speelde niet, hoewel ik zijn rol eigenlijk nog indrukwekkender vind. Ook de rol van Stanzi (Constance, de vrouw van Mozart) is indrukwekkend.

Dan mijn probleem met deze film. "Amadeus" is een grote Hollywoodfilm waaraan zeer veel geld, tijd en aandacht is besteed. De beelden zijn prachtig om naar te kijken, de muziek van de film is indrukwekkend om te horen. Het is of je naar een sprookjesfilm kijkt, niet naar een film over mensen die echt geleefd hebben.

Op IMDB krijgt deze film van bijna 350.000 mensen een waardering van 8,3 en staat daarmee op plaats 83 van de hoogst gewaardeerde films.

Ik begrijp die hoge waardering en de film is voor ieder publiek geschikt, ook voor mensen die niets of weinig met klassieke muziek hebben en vooral ook voor mensen die van Hollywoodfilms houden.

Zelf zou ik zeggen, bekijk deze film gerust om er je eigen oordeel over te vormen, maar ga ook eens naar een goed operahuis (bijvoorbeeld de Stopera in Amsterdam) om daar naar een opera van Mozart te gaan luisteren en kijken. Daar komt zijn muziek het beste tot zijn recht. Als je niet van opera houdt, dan kun je ook een cd opzetten met bijvoorbeeld zijn pianosonates.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

woensdag 18 december 2019

Uit eten in Utrecht: Grieks eethuis Aphrodite

Sinds een paar weken is er een nieuw eethuisje bij in Lunetten: Aphrodite, dat tegenover Pizz'Arte zit. Ik heb er vorige week zondag een kop Marokkaanse groentesoep gegeten en dinsdag een broodje Gyros.

Alle soepen die ze hier maken zijn bewust veganistisch zodat iedereen ze kan eten. De Marokkaanse groentesoep die ik zondag had kwam in een grote kop en smaakte voortreffelijk (9). Met een prijs van slechts 4,50 euro was hij ook nog eens goedkoop.

Dinsdag had ik een pita (plat broodje) met Gyros. Je kunt hier 2 soorten Gyros krijgen: met kippenvlees en met varkensvlees. Gyros met varkensvlees schijnt de echte Griekse specialiteit te zijn, maar ik koos voor het broodje met kippenvlees. Het vlees wordt geïmporteerd uit Griekenland en smaakt werkelijk voortreffelijk (9). Bij het broodje zit wat tzatziki (9) en wat koolsalade, waar ik geen fan van ben.

Een heerlijk broodje van een flink formaat gevuld met een stevige portie heerlijk vlees voor slechts 6,50 euro. Ik verwacht dat ik hier nog (veel) vaker terug zal komen, te meer omdat het zo dichtbij huis is.

Het concept van dit eethuisje is wat mij betreft ook goed. Een beperkt aantal zitplaatsen en weinig verschillende gerechten, maar wat ze hebben is gewoon goed.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

dinsdag 17 december 2019

De films van Jos Stelling

Jos Stelling BoxIn juli heb ik de eerste drie films van Jos Stelling gezien: "Mariken van Nieumeghen", "Elckerlyc" en "Rembrandt fecit 1669". Ik vond die films knap gemaakt, met mooie beelden, maar verder was ik er toch maar gematigd enthousiast over. De afgelopen week heb ik de rest van zijn oeuvre bekeken.

In het interview dat bij de boxset met alle films van Jos Stelling zit, vertelt Jos Stelling dat hij de film vooral een visueel medium vindt. Ik vind dat hij daarin groot gelijk heeft. Er zijn teveel regisseurs die denken dat het volstaat om een goed verhaal te vertellen en te weinig aandacht schenken aan de kwaliteit van de beelden.

Ondanks het feit dat Jos Stelling vooral aandacht besteedt aan het visuele aspect van zijn films valt er nog wel wat aan te merken op zijn films. Als hij bezig is met zijn film heeft hij vooraf een aantal dialogen in gedachten. Terwijl hij aan het filmen is, merkt hij dan dat veel dialogen geschrapt kunnen worden, zodat de toeschouwer beter naar de film kijkt. Op zich vind ik dat Jos Stelling hierin gelijk heeft, maar de kwaliteit van de dialogen die overblijven is op zijn best zeer twijfelachtig. Bij het bekijken van zijn films denk ik steeds weer: "Zo praten echte mensen niet".

De films van Jos Stelling moeten het hebben van de visuele vondsten. Soms zijn die grappig, maar vaker komt het voor dat grappen herhaald worden en daardoor gaan tegenstaan, denk aan de film "No trains no planes" waarin minstens 5 keer iemand een dienblad met glazen laat vallen.

Ook heb ik moeite met het gebruik van muziek in zijn films. In vind die muziek al niet van al te hoge kwaliteit, maar erger nog is dat hij veel te nadrukkelijk aanwezig is. Jos Stelling vergeet regelmatig dat de muziek in een film dient ter ondersteuning en niet op zichzelf hoort te staan.

Mijn eindoordeel over de films van Jos Stelling luidt, dat zijn films net interessant genoeg zijn om ze uit te kijken, maar dat ze zeker geen verplicht kijkvoer zijn.

Hieronder heb ik een lijstje gemaakt met zijn films. De sterrenwaardering is van mij, de cijfers tussen haakjes het aantal mensen dat op IMDB de film heeft gewaardeerd en de gemiddelde waardering.

*** Mariken van Nieumeghen (194, 6,4)
*** Elckerlyc (91, 6,6)
*** Rembrandt fecit 1669 (143, 6,9)
* de Pretenders (32, 7,2)
** de Illusionist (619, 7,0)
*** de Wisselwachter (740, 7,2)
*** de Vliegende Hollander (500, 7,2)
** No Trains no Planes (431, 7,3)
Erotic tales:
*** - The waiting Room (505, 7,3)
*** - The Gas Station (174, 6,9)
*** - The Gallery (155, 6,9)
** Duska (599, 6,6)
* het Bezoek (15, 7,6)

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

maandag 16 december 2019

Een vegetarisch kerstdiner met vrienden

Het is bij mij al jaren traditie dat ik in de periode voor de kerstdagen een uitgebreid kerstdiner organiseer voor een aantal vrienden. Vroeger kookte ik zelf, maar tegenwoordig maakt iedere gast een gerecht klaar. Vorig jaar had ik geen zin om het kerstdiner te organiseren en heb ik een jaar overgeslagen.

Halverwege november was ik aan het bedenken of ik dit jaar weer een kerstdiner zou organiseren en wie ik daar voor zou uitnodigen. Opeens kreeg ik een idee, dit jaar zou het een geheel vegetarisch kerstdiner worden. Dat maakte de keuze van de gasten ook een heel stuk makkelijker, ik zou die mensen uitnodigen die of geheel vegetariër zijn, of die daar een voorkeur voor hebben.

Afgelopen zaterdag was het zo ver. We waren in totaal met zijn negenen. Vriend P uit Zeist had een groentesoep meegenomen. Vriend B uit Utrecht en zijn vriendin S uit Leiden hadden een preitaart meegenomen. Vriend J uit Amersfoort had flapjes gemaakt van bladerdeeg met witlof, walnoten en mascarpone. Vriend R en zijn vriendin I uit de Bilt hadden een groenteschotel meegenomen met daarin onder andere spruitjes, pompoen en pistachenootjes. Vriend M en zijn vrouw D uit Houten hadden stoofpeertjes gemaakt.

Zelf heb ik een omelet gebakken met daarin uien, champignons en oesterzwammen en heb ik gezorgd voor de organisatie en heb ik netjes de vloer van mijn huiskamer ontdaan van alle boeken, dvd's en papieren die daar op lagen. Vriend P zei dat hij zijn ogen haast niet kon geloven. Verder had ik voor de derde gang toastjes en verschillende Franse kaasjes gekocht en voor de vierde gang wat pakken Ben & Jerry's ijs.

Het eten was heerlijk en verder was het ook een erg gezellige avond. Een gast stelde voor dat ik een dergelijk diner niet alleen ieder jaar met de kerst zou organiseren, maar met ieder seizoen. Ik zal erover nadenken.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

woensdag 11 december 2019

Mijn favoriete eetgelegenheden in Utrecht in 2019

In 2019 heb ik niet zo heel veel buiten de deur gegeten. Wel heb ik gemiddeld 2 keer per week bij Kolintang gegeten en zeer regelmatig een kop soep bij de Veldkeuken in Amelisweerd genomen en ook zeer regelmatig een kop soep, stuk taart of broodje bij Vers.

De onderstaande 9 eetgelegenheden zijn mijn favorieten van het afgelopen jaar. Al deze eetgelegenheden zijn oude bekenden van mij, ik kom hier in bijna alle gevallen al minstens 5 jaar. Alleen bij le Jardin en Pizz'Arte kom ik pas sinds vorig jaar. Ik ga gemiddeld één keer per twee maanden met een goede vriendin uit eten. Ook zij is over al deze 9 eetgelegenheden erg enthousiast.

- Cantina di David: Mijn favoriete Italiaanse restaurant in Utrecht. Het eten is er geweldig, wel een beetje aan de dure kant en het restaurant is ideaal ook als je rustig wilt kletsen met je tafelgenoot tijdens het eten.

- C'est Ça: Mijn favoriete restaurant in Utrecht. Je krijgt voor 39,50 euro een verrassing 5-gangen menu. Het eten is altijd geweldig en je zit hier heerlijk.

- le Jardin: Een wat duurder restaurant waar je heerlijk vegetarisch kunt eten met zelf gekweekte groenten.

- Jasmijn en ik: Ook een van mijn favoriete restaurants. Hier eet je authentiek Chinees en je zit er ook zeer gezellig. Dit restaurants is iets goedkoper dan de bovenste 2 op de lijst.

- Kolintang: Voor wie mijn blog regelmatig leest, behoeft dit eethuis geen introductie meer. Hier eet ik 2 keer per week. Voor 13 euro krijg je een bord vol met heerlijk Indonesisch eten, waar zelfs ik genoeg aan heb. Ik denk dat er in heel Nederland zeer weinig eetgelegenheden zijn waar je voor zo weinig geld zo lekker kunt eten.

- Pizz'Arte: Klein zaakje in Lunetten waar ze de lekkerste pizza's maken die ik ken. Ik laat de pizza's altijd bij mij thuis bezorgen.

- Umami: Bij Umami kun je voor een vast bedrag van 28 euro onbeperkt eten. Het eten is zonder meer erg goed, maar ze serveren geen kraanwater en de zaak is behoorlijk lawaaiig, zodat je hier niet moet zijn als je met iemand uitgebreid bij wilt kletsen.

- de Veldkeuken: De Veldkeuken is een eetgelegenheid die prachtig gelegen is in Amelisweerd, aan de oever van de Kromme Rijn. Ik ben hier vooral fan van de soepen en het gebak. Bij mooi weer kan het hier erg druk zijn.

- Vers: Rob en Manon zijn de zeer vriendelijke eigenaars van dit knusse zaakje aan de Oude Gracht. Vooral geschikt om heerlijke soepen of broodjes te eten en rustig te kletsen.

De recensies waar je op kunt klikken zijn allemaal al vrij oud, maar nog steeds relevant. Bij Kolintang is het eten de afgelopen jaren nog verder verbeterd en bij de Veldkeuken moet ik hoognodig weer eens dineren om ze een herkansing te geven. Toen ik er ging eten kon je er net een maand ook 's avonds eten.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

dinsdag 10 december 2019

Mijn reizen in Nabijistan

Ik heb in 2019 weinig gereisd. Erg weinig zelfs, ik ben de provincie Utrecht niet uit geweest. Ik heb de volgende plaatsen buiten de stad Utrecht bezocht:

- Doorn, 2 keer om Eddie te bezoeken
- Nieuwegein, 1 keer voor de crematie van Eddie
- de Bilt: 1 keer voor een bezoek aan een vriend
- Baarn: 1 keer voor een bezoek aan een neef
- IJsselstein: 1 keer voor een bezoek aan mijn hulp
- Woerden: 5 keer voor het ziekenhuis
- Houten: ongeveer 8 keer om vrienden te bezoeken
- Amersfoort: 1 keer voor een bezoek aan mijn zus en haar gezin

Het is niet erg indrukwekkend. Wekelijks wandel ik ongeveer 20 kilometer. Behalve bovengenoemde reizen heb ik waarschijnlijk ook nog gemiddeld één keer per week de bus of de trein genomen vanuit Utrecht Centrum naar Lunetten. Al met al heb ik dit jaar meer kilometers al wandelend afgelegd, dan met gemotoriseerd vervoer. Ik denk niet dat er veel Nederlanders zijn die mij dat na kunnen zeggen.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

maandag 9 december 2019

Dvd: La Danse: Le Ballet de l'Opera de Paris

La Danse: Le Ballet de l'Opera de Paris (Verenigde Staten, 2009): 152 minuten: Regisseur Frederick Wiseman

La danse PosterEen tijdje terug heb ik via Marktplaats de box "Film & Ballet" gekocht, met daarin 4 dansfilms. "La Danse" is de eerste van die 4 films die ik heb bekeken.

"La Danse" is de 37e! documentaire van de Amerikaanse regisseur Frederick Wiseman, die tot de absolute grootheden van de documentaire wordt gerekend. Ik heb eerder van Wiseman een documentaire gezien over de National Gallery in Londen, ook erg mooi. In "La Danse" geeft Wiseman een fascinerend inkijkje in de wereld van het dansgezelschap van de Parijse Opera. Vooral de dansers en danseressen worden gevolgd, zowel tijdens eindeloze repetities als tijdens de voorstellingen. Maar Wiseman doet meer, hij filmt gesprekken van de artistiek directeur met het personeel, een werkman die een muur overschildert, een bijenhouder op het dak, de mensen van de kantine, de kapsalon en vaak ook het uitzicht vanuit de Opera over Parijs of details van het gebouw. Met dit alles geeft Wiseman een compleet aandoend beeld van het dansgezelschap van de Parijse Opera.

Opmerkelijk is dat Wieman alleen observeert, hij voegt nergens commentaar of muziek toe. Op deze manier laat hij de kijker geheel vrij om zijn eigen mening te vormen. Wat mij betreft een zeer verfrissende werkwijze vergeleken met bijvoorbeeld drammer Michael Moore, wiens films van mij de vuilnisbak in mogen.

Hoofdmoot van "La Danse" zijn de opnamen van repeterende dansers en af en toe een stuk van een uitvoering. Voor wie daar nog aan mocht twijfelen, na het kijken van deze film is mij duidelijk dat het dansen op het hoogste niveau zowel een serieuze kunst is als topsport op het hoogste niveau. Zelf heb ik helemaal niets met dans of ballet, maar ik vind "La Danse" een absoluut meesterwerk en verplichte kost voor iedereen die ook maar de geringste belangstelling voor dans heeft, of gewoon van een hele goede documentaire houdt.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

dinsdag 3 december 2019

Dvd: O' Hanlons helden

O' Hanlons helden (Nederland, 2012): 400 minuten: Presentatie Redmond O' Hanlon

O'Hanlon'S Helden Seizoen 1Redmond O' Hanlon is bekend geworden als schrijver van inspirerende reisverhalen zoals: "Naar het hart van Borneo", "Tussen Orinoco en Amazone", "Congo" en "Storm".

De beroemdste passage uit het werk van Redmond O' Hanlon is ongetwijfeld zijn stukje over de candiru uit "Tussen Orinoco en Amazone": "Wat echter het hardnekkigst in onrustige nachten door mijn dromen zwom was de candiru, de tandenstokervis- een minieme meerval die een parasitair bestaan leidt in kieuwen en cloaca van grotere vissen. ... In het Amazonegebied daarentegen zou elke dakloze candiru, gesteld dat je teveel gedronken hebt en zo onverstandig bent om onder het zwemmen te urineren, je door die geur aanzien voor een grote vis en opgewonden tegen je stroom urinezuur opzwemmen, je urethra binnendringen als een worm in zijn holletje, en hij zou, door zijn kieuwdeksels op te zetten, een krans van naar beneden gerichte stekels vormen. Er kan niets tegen worden gedaan. De pijn schijnt opzienbarend te zijn. Je moet naar een ziekenhuis voordat je blaas springt; je moet een chirurg verzoeken je penis af te snijden."

Ter gelegenheid van het 150-jarig bestaan van "Over de oorsprong der soorten" van Charles Darwin organiseerde de VPRO een tocht met een replica van de Beagle met aan boord tal van wetenschappers. Redmond O' Hanlon toonde grote belangstelling voor dit project, mocht mee van de VPRO en werd de belangrijkste verteller aan boord.

De serie was geen groot succes, maar de samenwerking tussen de VPRO en Redmond O' Hanlon was beide partijen goed bevallen en Redmond O' Hanlon kreeg van de VPRO de vrije hand om naar eigen inzicht een reisprogramma te maken. Dit reisprogramma werd "O' Hanlons helden".

De kwaliteit van een programma als "O' Hanlons helden" staat of valt met de presentator. Dat zit bij O' Hanlon wel goed. Hij is het prototype van de excentrieke Engelsman. Hij is behoorlijk gezet, heeft een wilde bos grijze haren en enorme bakkebaarden. Verder, en dat is wat mij betreft het belangrijkste aan hem, heeft hij een geweldig gevoel voor humor dat gekoppeld is aan een uitgebreide kennis over de 19e eeuwse reizigers waar hij het in dit programma over heeft.

Kort gezegd komt de inhoud van "O' Hanlons helden" er op neer dat Redmond in de voetsporen van enige van zijn favoriete ontdekkingsreizigers reist, te weten: Paul du Chailly, Cope en Marsh, Andrée, Przewalski en Percy Fawcett. Over deze mensen vertel ik verder niets, daarvoor zult u zelf de serie moeten zien. De boeken van deze reizigers die Redmond bij zich heeft zitten vol met papiertjes waar de gewenste citaten staan. Redmond leest tijdens zijn reizen vaak hilarische fragmenten voor uit deze boeken.

Ik vind "O' Hanlons helden" een prachtige televisieserie en verheug me al op het vervolg.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

maandag 2 december 2019

Aimée de Jongh: Taxi!

Aimée de Jongh: Taxi! (Nederland, 2019): 95 blz: Uitgeverij Scratch Books

Taxi!In al zijn eenvoud vind ik "Taxi!" van Aimée de Jongh een geniale graphic novel.

Het verhaal is heel klein gehouden en heel simpel na te vertellen. De hoofdpersoon (vermoedelijk Aimée zelf) maakt vier taxiritten in vier wereldsteden: Los Angeles, Washington D.C., Parijs en Jakarta. Zij voert gesprekken met de chauffeurs, vertelt dat ze in Nederland woont (Cruiff!) en dat ze in Nederland geen auto heeft maar fietst.

In de loop van het boek komen we wat meer over Aimée te weten. Maar de grote aantrekkingskracht van "Taxi!" ligt niet in de schaarse tekst, maar in de trefzekere tekeningen. De tekeningen zijn in prachtig zwart-wit, ogen haast filmisch en de emoties vallen goed van de gezichten af te lezen.

Je kunt "Taxi!" snel tot je nemen. Bij de eerste lezing deed ik er slechts 12 minuten over. Ik heb het vandaag nog twee keer in zijn geheel gelezen, ditmaal in een iets rustiger tempo.

Zoals gezegd ben ik erg onder de indruk van "Taxi!" en ga ik onmiddellijk de andere boeken van Aimée de Jongh bij de bibliotheek reserveren.

Lees ook de veel uitgebreidere bespreking van Teunis Bunt, op wiens aanraden in "Taxi!" heb gelezen.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

donderdag 28 november 2019

Films gezien in november

De grenzen van Turkije: Turkije heeft nogal wat problemen aan zijn grenzen. In het westen aan de grens met Griekenland zijn er talloze vluchtelingen die naar Europa proberen te komen. In het zuiden is er de grens met Syrië, waar veel Syrische vluchtelingen zijn. In het zuid-oosten heb je de grens met Irak waar Turkije een ware oorlog voert met de Koerden en dan heb je nog Cyprus dat sinds de Turkse invasie in 1974 in tweeën is verdeeld: een Turks Noord Cyprus en een Grieks Zuid Cyprus. In 4 afleveringen bezoekt Turkijespecialist Bram Vermeulen die probleemgebieden en spreekt verschillende mensen over hoe het daar gaat. Een goed  programma, maar erg vrolijk word ik hier niet van. Ik zal het waarschijnlijk niet zelf kopen op dvd en ook niet voor een tweede keer bekijken om er een uitgebreidere bespreking over te schrijven. ****

Mother India: Klassieke Bollywood-film uit 1957 over een vrouw die als moeder van 2 kinderen het hoofd boven water moet zien te houden. Bollywood-films kenmerken zich door veel dans en muziek, een soort mierzoete versie van Hollywood-films. De film duurt heel lang: 2 uur en 50 minuten. Na 1 uur en 1 kwartier stopte de dvd ermee en had ik een goed excuus om te stoppen met kijken. ***

Rembrandt, schilder van de mens: Misschien wel de mooiste documentaire die Bert Haanstra heeft gemaakt over de schilderijen van Rembrandt. De schilderijen zijn prachtig in beeld gebracht, alleen het commentaar en de muziekkeuze doen nu ouderwets aan. ****

Geboren in een verkeerd lichaam: Prachtige pseudo-documentaire van en met Arjan Ederveen over een man die in Groningen geboren is, maar merkt dat hij eigenlijk een Afrikaan is. *****

Tokidoki: Reisprogramma van de VPRO waarin Paulien Cornelisse praat met veel Japanners. Mooi reisprogramma, maar wat mij betreft iets minder dan de programma's van Jelle Brandt Corstius, Ruben Terlou en Adriaan van Dis. ****

Lilja 4-ever: Regisseur Lukas Moodysson heeft met "Fucking Åmål" een prachtige debuutfilm gemaakt die behoort tot de beste films van de jaren 90 en wat mij betreft een van de beste filmdebuten ooit is. Jammer genoeg zijn de films van Moodysson na dit zeer veel belovende debuut steeds somberder van toon geworden. Moodysson is zich uitgebreid gaan verdiepen in allerlei onfrisse praktijken in de Zweedse samenleving zoals het ronselen van jonge vrouwen in Rusland om ze in Zweden te werk te stellen als prostitués. Over dit onderwerp gaat "Lilja 4-ever". Het is zeker een goed gemaakte film, maar door de grimmige sfeer van de film niet echt geschikt voor een gezellig filmavondje. ****

The 100 greatest discoveries: Serie van discovery Channel waarin een team van deskundigen een selectie van de 100 uitvindingen en theorieën heeft uitgekozen op het gebied van: aardwetenschappen, evolutie, natuurkunde, scheikunde, astronomie, geneeskunde, genetica en biologie, die volgens hun het belangrijkste zijn. De laatste aflevering behandelt de top tien uitvindingen en ontdekkingen volgens het publiek. Een erg indrukwekkende serie, leuk om naar te kijken, maar ik vind dat ze wel erg kort bij iedere uitvinding of theorie stilstaan. *****

Bohemian rhapsody: Film over de rockgroep Queen en met name over hun zanger Freddy Mercury. De film kreeg van critici veel negatieve reacties omdat details niet zouden kloppen en de film een vijandig beeld geeft van de homowereld waarin Mercury leefde. Zelf vind ik het een erg onderhoudende film, hoewel ik geen fan ben van de muziek van Queen. Het is natuurlijk wel leuk dat ik de meeste nummers uit de film wel eens gehoord heb. Zie ook de indrukwekkende bespreking van Bettina. ****

Come and see: Krachtige Russische oorlogsfilm over de oorlog in Wit Rusland in 1943 waarin de Duitsers tal van Russische dorpen platbranden en de bewoners afslachten. De regisseur heeft ervoor gekozen om de oorlog te laten zien door de ogen van een 15-jarige jongen die tegen zijn zin tot de partizanen is toegetreden. Het spel van de jonge hoofdrolspeler is geweldig en ik vind "Come and see" zelfs indrukwekkender dan "Schindler's list" en "The pianist". *****. Zie ook de bespreking van "De protagonisten". *****

De weg naar Mekka: Prachtige serie waarin de Belgische televisiepresentator Jan Leyers van Zuid Spanje naar Saoedi Arabië reist om Mekka te bezoeken en als doel heeft om meer over de islamitische landen te weten te komen. *****

The naked chef: Ik heb in een week tijd alle 24 afleveringen van de eerste 3 seizoenen van dit geweldige kookprogramma van Jamie Oliver gezien. *****

Citizen Kane: Toen aan filmcritici van over de hele wereld gevraagd werd om een lijstje te maken met hun favoriete films, was dit de film die het meest bovenaan de lijstjes stond. "Citizen Kane" wordt geroemd, zowel voor de vele technische vernieuwingen, een nieuwe manier om een verhaal te vertellen, het geweldige camerawerk en de muziek. Dat mag allemaal waar zijn, maar de film laat mij volkomen koud en hij komt niet in mijn top 100. ****

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

maandag 25 november 2019

Dvd: The naked chef

The Naked Chef : Complete BBC Series 1 & Christmas Special [1999]Het zal jullie verbazen, maar tot afgelopen donderdag had ik nog nooit een kookprogramma gezien op de televisie. Ik heb wel van sommige namen gehoord: Nigella Lawson, Gordon Ramsay, onze eigen Joop Braakhekke en natuurlijk die van Jamie Oliver die ook een hele reeks kookboeken heeft geschreven.

Ik heb de afgelopen dagen gefascineerd zitten kijken naar de 7 afleveringen van het eerste seizoen van "The naked chef", waarin Jamie Oliver kookt voor de camera terwijl hij allerlei wetenswaardigheden vertelt over de gerechten die hij klaarmaakt.

Ten tijde van dit eerste seizoen was Jamie Oliver pas 23 jaar. Hij ziet er leuk uit, heeft een vriendelijke uitstraling en heeft vooral heel erg veel plezier in het koken. Volgens Jamie moet koken leuk zijn, niet al te moeilijk, niet te veel tijd kosten en het klaargemaakte eten moet lekker zijn. Daarom noemt hij zijn kookprogramma "The naked chef". Die titel slaat niet op hemzelf, hij staat echt niet naakt in de keuken, maar op zijn gerechten waar alles dat niet strikt noodzakelijk is voor de smaak, is weggelaten.

Dat wil overigens niet zeggen dat zijn gerechten ook heel erg simpel zijn voor de doorsnee hobby-kok. Jamie gebruikt voor een gerecht bijna altijd meer ingrediënten dan ik voor een hele maaltijd. Meestal kook ik aardappelen in de schil, met één groente plus vlees, met wat peper ingewreven, en gebakken in roomboter.

Alle afleveringen volgen een vast patroon. Jamie wordt gevolgd terwijl hij inkopen doet. Vervolgens maakt hij al pratend een aantal gerechten klaar en als afsluiting zien we een aantal mensen die genieten van de maaltijd die door Jamie is klaargemaakt. Wat opvalt is dat er veel knappe vrouwen bij hem over de vloer komen, maar wat wil je, als je er goed uitziet en fantastisch kunt koken.

Voor zijn maaltijden gebruikt Jamie de beste ingrediënten, mooie stukken vlees en vis, goede olijfolie en veel verse kruiden zoals basilicum, koriander en tijm. Van een aantal ingrediënten maakt Jamie overvloedig gebruik (in mijn ogen wel eens te): zout, peper, olijfolie, roomboter, citroenen, limoenen, basilicum, koriander, pepers.

De gerechten die Jamie al pratend klaarmaakt zien er allemaal oogstrelend uit en het water loopt mij in de mond. Ik vind "The naked chef" een geweldig televisieprogramma, informatief en met een hoge amusementswaarde. Als alle kookprogramma's zo goed zijn, dan zal ik er nog veel  gaan bekijken.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

zaterdag 23 november 2019

Overzichtswerken

Ik ontkom er als veellezer niet aan. Af en toe wil ik eens een overzicht van een bepaald onderwerp tot mij nemen en dan lees ik een overzichtswerk, zoals een tijdje terug een geschiedenis van de film. Steeds meer kom ik erachter dat dit soort grootschalige werken maar een beperkte waarde hebben. Hoe komt dat eigenlijk?

Ik heb het bij de term overzichtswerken met name over boeken die geschreven zijn door één persoon. Hieronder zal ik een aantal van mijn bezwaren tegen dit soort boeken benoemen.

Het is niet meer dan logisch dat zulke overzichtswerken vooral geschreven worden door de grootste deskundigen op hun gebied. Helaas zijn deze deskundigen niet altijd de beste schrijvers.

Veel schrijvers kunnen maar moeilijk een keuze maken waarover ze precies willen schrijven, waardoor ze vaak heel veel namen en titels noemen, zonder daar veel over te vertellen.Vaak zijn de teksten over mensen en boeken die echt belangrijk zijn veel te kort.

Een ander probleem is dat de meeste schrijvers niet voor hun eigen voorkeuren durven uit te komen. Zo las ik een geschiedenis van de film waarbij de schrijver van geen enkele film vermeldt of hij hem de moeite waard vindt en waarom dan wel.

Ik vermeld hier een aantal overzichtswerken, waarin de schrijver (in sommige gevallen de schrijvers) erin geslaagd is om een mooi verhaal te vertellen dat inhoudelijk interessant is en ook nog eens goed leesbaar:

- "The story of civilization" van Will Durant. Dit is een 11-delige serie boeken over de geschiedenis van de beschaving, die loopt vanaf de prehistorie tot ongeveer 1800. Durant vertelt over alles wat hem interesseert, wat de garantie lijkt voor een grandioze mislukking. Maar Durant is een geweldige schrijver, hij schrijft minstens evengoed als de beste romanschrijvers die ik ken.

- "Ideeën" van Peter Watson, een zeer uitgebreid boek over de geschiedenis van uitvindingen door de eeuwen heen.

- "30,000 years of Art", een prachtig boek met kunstwerken van alle tijden.

- "The Novel" van Michael Schmidt over de Engelstalige romans.

- "The rough guide to film", een uitgebreid boek met een groot aantal regisseurs die op alfabetische volgorde worden besproken.

Dit soort boeken die een genot zijn om te lezen en een breed overzicht geven zijn helaas zeldzaam.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.


donderdag 21 november 2019

Dvd: De weg naar Mekka

De weg naar Mekka (België, 2007): 450 minuten: Presentator Jan Leyers

Ik heb de afgelopen dagen geboeid zitten kijken naar de televisiedocumentaire "De weg naar Mekka", waarin de Belgische presentator Jan Leyers in 10 afleveringen verslag doet van zijn reis door de islamitische landen op weg naar zijn einddoel Mekka.

Laat ik het maar meteen zeggen, ik ben geschokt door wat ik zag. Ik dacht altijd dat de fundamentalistische islamieten maar een klein deel uitmaken van de islamieten. Deze documentaire lijkt erop te wijzen dat het fundamentalisme veel wijder verspreid is dan ik dacht. De documentaire is uit 2007, maar ik denk dat de situatie er sindsdien niet beter op geworden is.

Jan Leyers begint zijn reis in Andalusië, in Cordoba waar hij de beroemde moskee bezoekt waarin de christenen een lelijke kathedraal hebben gebouwd. Vanuit Cordoba reist Jan Leyers naar Marokko, waar hij onder andere Tanger, Casablanca (de enorme sultan Hassan moskee) en de oude stad Fez bezoekt. Hij stelt kritische vragen aan verschillende islamieten, variërend van gewone gelovigen tot imams. Veelal krijgt hij ontwijkende antwoorden maar de ondervraagden zeggen allemaal dat de islam een tolerante godsdienst is. Zo tolerant dat je in als gematigd bekend staande islamitische landen als Marokko, Algerije, Libië en Egypte vrij bent om van een ander geloof je te bekeren tot de islam. Het werkt natuurlijk niet andersom, als je je als islamiet wenst te bekeren tot een ander geloof dan staat je een lange en zware gevangenisstraf te wachten.

Ook opvallend is dat je in deze landen nergens (uitgezonderd bepaalde delen van Egypte) een kerk ziet. In Nederland en andere westerse landen worden in hoog tempo een groot aantal moskeeën gebouwd, maar de tolerantie die wij in het westen betrachten ten aanzien van de islam valt ver te zoeken bij de islamieten als het om christenen of, veel erger nog, mensen zonder geloof gaat.

Na zijn bezoeken aan Marokko, Algerije, Libië, Egypte en Jordanië komt Jan Leyers in Israël terecht. In Jeruzalem maakt hij een gebedsdienst mee van Amerikaanse gelovigen en vervolgens reist hij naar Palestina, waar hij Hebron bezoekt. Schokkend is dat in de Palestijnse stad Hebron zich midden in het centrum 400 joodse kolonisten hebben geïnstalleerd die permanent bewaakt worden door een Israëlische legermacht van 1500 soldaten. Nog veel schokkender vind ik dat een Palestijnse vrouw haar overleden man roemt die bij een zelfmoordaanslag 23 Israëlische burgers heeft gedood. Ze hoopt met hem in het paradijs verenigd te worden. Voor de Palestijnen is iedere Israëliër, soldaat of burger, een bezetter.

Opvallend genoeg spreekt Jan Leyers juist in de als streng islamitisch bekend staande landen Syrië en Iran de meest gematigde islamieten. In Iran wordt zelfs genetisch onderzoek gedaan.

Jan Leyers sluit zijn reis af in Saoedi Arabië. Het geplande einddoel was Mekka, maar zoals verwacht kan hij daar niet komen. Jan Leyers zegt het nog maar eens: "In het Vaticaan of in christelijke pelgrimsoorden zoals Lourdes is iedere islamiet die dat wil welkom, maar Mekka en Medina zijn streng verboden voor niet moslims". Het laatste gesprek dat Jan Leyers voert is met een Arabier die met een Amerikaanse vrouw is getrouwd. Zij leeft in materiële welstand, maar moet van haar man in een zwarte soepjurk lopen waarin zelfs de ogen bedekt zijn.

Ik had eerder een serie gezien met Jan Leyers als presentator: "De schaduw van het kruis", maar daar was ik niet zo van onder de indruk. In de tussentijd heeft hij veel bijgeleerd. Jan Leyers treedt de mensen die hij spreekt onbevangen en vriendelijk tegemoet, maar hij durft ook kritische vragen te stellen. Al met al denk ik dat ik "De weg naar Mekka", samen met de twee programma's van Jelle Brandt Corstius "Van Bihar tot Bangalore" en "Van Moskou tot Magadan", een van de mooiste reisprogramma's vind, die ik het afgelopen jaar heb gezien.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

vrijdag 8 november 2019

Waar men zijn telefoon zoal voor gebruikt

Een mobiele telefoon is op vele manieren te gebruiken:
- Voor Whats appen
- Voor het versturen van sms-jes
- Voor het luisteren naar muziek
- Om mee te fotograferen
- Om te internetten
- Als klok
- Als wekker
- Om spelletjes mee te doen
- Als agenda
- Om je e-mail te checken
- Om te kijken wat voor weer het is
- Om mee te betalen

Ik ben vast een aantal fantastische mogelijkheden vergeten, maar er is één functie die nog maar weinig mensen schijnen te gebruiken:
- Je kan er ook mee telefoneren

Zelf gebruik ik alleen deze mogelijkheid, ik heb nog een Nokia die uit de middeleeuwen van de mobiele telefonie stamt.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

woensdag 6 november 2019

Dvd: Geboren in een verkeerd lichaam

Arjan Ederveen is bekend geworden door het programma "Theo en Thea" dat hij samen met Tosca Niterink heeft gemaakt. Eind 1995 en begin 1996 heeft de VPRO een serie van 14 docudrama's uitgezonden die door Arjan Ederveen zijn geschreven en waarin hij de hoofdrol speelt, meestal samen met een bekende vrouw. Van deze 14 programma's is het 5e "Geboren in een verkeerd lichaam" mijn favoriete. Ederveen heeft met "Geboren in een verkeerd lichaam" een Gouden Kalf gewonnen.

In "Geboren in een verkeerd lichaam" speelt Ederveen Tjalling, een Groningse boer die getrouwd is en 2 kinderen heeft. In het begin zie je de ouders van Tjalling in plat Gronings praten over hun zoon Tjalling, die niet meer hun Tjalling is. Tjalling wist al vroeg dat er iets met hem aan de hand was. In zijn eigen woorden: "Ik wist dat er wat was, maar ik wist niet wat dat was. Ik wist dus wel dat er wat was, maar wat dat dan was, dat wist ik niet."

Tjalling wilde graag in een rokje lopen, maar hij wou geen vrouw zijn. Hij komt terecht in een soort zelfhulpgroep met transseksuelen onder begeleiding van een psycholoog. Tjalling merkt daar dat het wel een beetje opluchting geeft, maar dat het toch niet helemaal is wat hij zoekt. Totdat de psycholoog een keer een bandje draait met de muziek van de Surma, een stam in Oost Zaïre. Tjalling wordt helemaal wild, begint te dansen en trommelbewegingen te maken. De psycholoog begrijpt het onmiddellijk, hier is geen sprake van transseksualiteit maar van transracialiteit, Tjalling hoort thuis in een ander land, te weten Oost Zaïre, op de grens met Oeganda.

Op advies van zijn psycholoog gaat Tjalling een traject in dat uiteindelijk moet leiden tot  een proefuitzetting (wat een heerlijke term!) in Zaïre. Tjalling begint met het laten uitrekken van zijn oren zodat er grote gaten in zijn oren komen. Hij laat zijn neus verbreden, volgt een pigmentkuur en tenslotte laat hij zijn lippen verbreden. Ondertussen moet hij leren leven in afzondering en zijn eigen eten vangen en klaarmaken. Je ziet Tjalling bezig terwijl hij padden vangt en terwijl hij een kip met een zelfgemaakte speer doorboort.

Dan is het grote moment aangebroken en reist Tjalling samen met zijn begeleider af naar de Surma. Zal het project slagen?

"Geboren in een verkeerd lichaam" is een heerlijke pseudodocumentaire. Het hele verhaal wordt doodserieus gebracht en Ederveen blijkt een voortreffelijk acteur. Je denkt bij het kijken van dit programma onmiddellijk aan hedendaagse reality-soaps waarin een man zich laat ombouwen tot vrouw of andersom.

Inmiddels heb ik "Geboren in een verkeerd lichaam" zo'n 4 keer gezien en ik vermoed dat ik het programma nog aan vele vrienden zal laten zien.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

dinsdag 5 november 2019

Uitspraken

Soms bedenk ik wel eens wat, dat ik zelf best aardig vind. Hier een aantal van mijn uitspraken:

Bij mensen die het hardst roepen dat je je gevoel moet volgen, veronderstel je het minste verstand.


Hoe erg het soms ook is om partner te zijn van iemand met een psychiatrische ziekte, het is altijd nog veel erger om zelf de zieke te zijn.


Mensen die vrijwilligerswerk zeggen te waarderen, hebben vrijwel altijd zelf een goedbetaalde baan.


Veel therapeuten veronderstellen ten onrechte dat het bespreekbaar maken van problemen automatisch leidt tot een oplossing van die problemen.


De kwaliteit van een samenleving laat zich het best beoordelen door te kijken naar de mensen aan de onderkant ervan.


Psychiatrie: pillen en praten, af en toe een klein pilletje voorkomt veel nutteloos gepraat.

Verhospitalisering: een term die een of andere malloot heeft bedacht om mensen die recht hebben op zorg, zogenaamd in hun eigenbelang die zorg te onthouden.


Als je een beetje hebt rondgereisd in minder ontwikkelde landen, dan valt meteen op hoe goed hier in Nederland alles geregeld is.


Een therapie moet je niet beoordelen of je erin gelooft of niet, maar of hij werkt of niet. Je kan geloven dat iedere dag een portie patat eten je helpt om fitter te worden en dat een uur wandelen per dag niet helpt, maar als je het een tijdje uitprobeert blijkt het toch echt andersom te zijn.




Hoe duurder het restaurant, hoe kleiner de porties.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

donderdag 31 oktober 2019

Films gezien in oktober

Oktober was een prima maand op filmgebied met 2 vijf sterren televisieseries en 2 vijf sterren films.

Dwars door Afrika: Mooi reisprogramma waarin Bram Vermeulen door Zuid Afrika, Angola, Zimbabwe en Malawi reist. ****

Erica op reis: seizoen 3: Als serieus reisprogramma stelt dit niet veel voor. Toch grappig door Erica Terpstra. ***

Colette: Hollywoodfilm over het leven van de Franse schrijfster met een prachtige hoofdrol voor Keira Knightley als Colette. De film is zoals we van Hollywoodfilms gewend zijn: mooi om naar te kijken, goed geacteerd, maar tegelijkertijd ook wat oppervlakkig. Lees de enthousiaste bespreking van Bettina. ****

De bergen achter Sotsji: Reisprogramma met Jelle Brandt Corstius die door de landen van de Kaukasus reist. *****

30 minuten: Serie docudrama's geschreven door en met in de hoofdrol Arjen Ederveen. De 4 beste vind ik: "Gratis verstrekking", "Fout in 40-45", "Geboren in een verkeerd lichaam" en "The making of Nina Brink, the musical". De laatste van die 4 is overigens uit "25 minuten" het vervolg op "30 minuten". ****

Van Dis in Afrika: Van Dis maakte in 2008 dit prachtige reisprogramma, waarin hij Zuid Afrika, Namibië en Mozambique bezocht. Adriaan van Dis voerde uitgebreide gesprekken met een aantal deskundigen en graaft voor mijn gevoel dieper dan Bram Vermeulen. *****

Journal de France: Documentaire over de Franse fotograaf en filmer Raymond Depardon. De 4 jaar voor het uitkomen van de documentaire is Depardon bezig geweest met het vastleggen van Frankrijk op foto's. Beelden waarin Depardon bezig is met het fotograferen van Frankrijk worden afgewisseld met archiefbeelden van zijn vroegere films. De beelden over Frankrijk vond ik prachtig om naar te kijken, de archiefbeelden vond ik aanzienlijk minder interessant. ****

Alle films van Bert Haanstra: Wat mij betreft een van de belangrijkste Nederlandse regisseurs uit de filmgeschiedenis. Ik vind hem op zijn best als maker van documentaires en duidelijk minder als speelfilmregisseur.


Grensland: Opnieuw een mooie serie waarin Jelle Brandt Corstius een aantal landen bezoekt die tot de voormalige Sovjet-Unie behoorden en nu grenzen aan Rusland, te weten Moldavië, Kazachstan, Letland, Wit Rusland en vooral de Oekraïne. ****

Il Gattopardo: Mijn favoriete Italiaanse film, als ik de televisieserie "Le cose che restano" niet meetel. De film geeft een prachtige verbeelding van de Italiaanse aristocratie en heb ik nu voor de 5e of 6e keer gezien. *****


Aparajito: Het tweede deel van de beroemde Apu-trilogie van Satyajit Ray. Nu voor de 4e keer gezien. *****

vrijdag 25 oktober 2019

Een advies voor Tony's Chocolonely

Lezers van mijn blog zal het niet verbazen dat ik van chocolade houd. Ik houd zelfs erg veel van chocolade, wat dat betreft ben ik net een Oempa Loempa.

Er zijn tal van merken chocoladerepen die ik lekker vind: Côte d'Or, Milka, Verkade, Delicata, Lindt, Godiva, Toblerone, Ritter Sport.

Van een merk ben ik speciaal fan, dat is Tony's Chocolonely. Ik geef en krijg ze vaak cadeau. Mijn favoriete smaak is momenteel melk met karamel en zeezout.

Er is echter een groot probleem bij de repen van Tony's Chocolonely en dat is het formaat van de repen. Je hebt ze in 2 formaten: erg klein, ik geloof 47 gram voor 1,35 euro en vrij groot, 180 gram voor ongeveer 2,70 euro. Mijn bezwaar tegen de kleine repen laat zich wel raden, ze zijn duur en vooral ook erg klein. De grote repen zijn natuurlijk precies  goed voor een cadeau, maar mijn bezwaar laat zich natuurlijk ook makkelijk raden. Of ik nu een kleine reep van 47 gram in huis heb of een grote reep van 180 gram, als ik hem aanbreek dan is hij 10 minuten later op.

Daarom pleit ik voor een normaal formaat van 100 gram. Dat is een redelijke hoeveelheid en dan hoef ik mij niet zo schuldig te voelen dat ik alweer een enorme reep chocolade heb gegeten.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

De films van Bert Haanstra

Bert Haanstra - 10DVD BoxIk heb een prachtige verzamelbox met daarop alle 31 films van Bert Haanstra op 10 dvd's, plus een boekje met korte toelichtingen op elk van die 31 films. Ik heb de afgelopen weken in 10 dagen tijd alle films van Bert Haanstra bekeken. Hoewel een aantal van zijn films wat verouderd zijn en misschien wat braafjes en oubollig overkomen, heb ik mij prima vermaakt.

Bert Haanstra is in de eerste plaats bekend als maker van documentaires. Voor zover ik weet is hij samen met Joris Ivens en Johan van der Keuken een van de 3 bekendste Nederlandse documentairemakers. Joris Ivens was communist en legde vooral de strijd van het gewone volk voor betere levensomstandigheden vast. Johan van der Keuken wilde aan zijn documentaires een persoonlijke toets toevoegen in plaats van gewoon te filmen wat hij zag. In mijn ogen geeft dat veel van zijn films iets pretentieus.

Vanaf zijn eerste film "De Muiderkring herleeft", hoewel als film niet bijzonder, is het vakmanschap van Haanstra te herkennen. Alle shots zijn mooi belicht, de kadering is uitstekend en de montage is ook dik in orde. Voor alle films van Haanstra geldt dat ze aangenaam zijn om naar te kijken, mooie beelden en nooit schokkend. Haanstra was geen geniale filmer, maar gewoon een goed vakman.

In zijn 2e film "Spiegel van Holland" heeft Haanstra met zijn camera ondersteboven spiegelingen in het water gefilmd, zodat je vervreemdende fraaie effecten krijgt. Met dit filmpje van 10 minuten won hij zelfs een prijs in Cannes.

Daarna heeft Haanstra een aantal documentaires gemaakt, waaronder opdrachtfilms, bijvoorbeeld 4 filmpjes over de oliewinning voor Shell.

Zijn eerste echte meesterwerk is "Rembrandt, schilder van de mens" een film over Rembrandt van 20 minuten waarin hij op een prachtige manier een aantal van Rembrandts schilderijen heeft gefilmd. Hoogtepunt van deze film zijn een aantal shots waarin hij zelfportretten van Rembrandt vanaf zijn jeugd tot aan zijn ouderdom in elkaar laat overvloeien, zodat je als het ware de schilder ouder ziet worden. Over het commentaar en de keuze van de muziek ben ik niet zo enthousiast, maar dat neem ik voor lief.

Van de glasfabriek in Leerdam kreeg hij de opdracht om een film over de glasproductie te maken. Tijdens het maken van die film merkte hij dat een apparaat af en toe haperde wat een erg komisch effect had. Dit gebruikte hij voor een eigen film "Glas" van net 10 minuten in kleur zonder commentaar maar met jazz-muziek van Pim Jacobs. Met deze eigen film won hij de eerste Nederlandse Oscar.

Na "Glas" was de naam van Haanstra gemaakt en kreeg hij de mogelijkheid om een speelfilm te maken "Fanfare". "Fanfare" speelt zich af in Giethoorn en trok 2,5 miljoen bezoekers. Ik vind het van de 4 speelfilms die Haanstra heeft gemaakt duidelijk zijn beste.

Haanstra kreeg een idee voor een grote documentaire over Nederland te maken met een verborgen camera. Om te oefenen maakte hij "Zoo", waarbij hij gedurende een aantal weken in Artis de reacties van mensen op de dieren en van de dieren op de mensen filmde. Erg grappig. Vervolgens maakte hij "Alleman" wat in mijn ogen zijn beste film is. Voor "Alleman" filmde hij op allerlei locaties Nederlanders met een verborgen camera, wat veel komische effecten geeft en een fascinerend tijdsbeeld.

In 1973 kwam "Bij de beesten af" in de bioscoop, een grote natuurfilm waarvoor hij 3 jaar over de hele wereld heeft gefilmd. In die tijd was het een bijzondere film omdat voor het eerst het gedrag van dieren met het gedrag van mensen werd vergeleken. Als ik deze film nu bekijk, met de vele prachtige natuurfilms die tegenwoordig gemaakt worden, zijn de beelden niet meer zo indrukwekkend en de vergelijkingen tussen het gedrag van dieren en dat van mensen wat gezocht.

Haanstra zei tegen het einde van zijn leven dat hij als hij geen filmer was geworden, etholoog (onderzoeker van het gedrag van dieren) was geworden. Twee van zijn laatste films waren die over een groep Chimpansees in Burgers Bush in Arnhem en een groep Gorilla's ook in Burgers Bush.

Wie geïnteresseerd is in de Nederlandse filmgeschiedenis, kan in mijn ogen niet om het werk van Haanstra heen. Internationaal gezien stelt het werk van Haanstra misschien niet zo veel voor, maar in Nederland behoort hij tot de allergrootsten.

Voor wie de films van Haanstra wil bekijken raad ik in de eerste plaats de bovengenoemde films aan. Zijn 3 andere speelfilms en "Vroeger kon je lachen" over en met Simon Carmiggelt zijn op zich best aardig, maar kun je wat mij betreft gerust overslaan. De film "Retour Madrid" gaat over 2 voetbalwedstrijden tussen Ajax en Real Madrid en is vooral leuk vanwege de beelden van het publiek. Alle andere films van Haanstra zijn aardig om te bekijken, maar hoef je niet perse gezien te hebben.

Voor veel uitgebreidere besprekingen van de films, klik op het overzicht van Bert Haanstra op IMDB.com, zoek daar de film op waar je een bespreking van wilt lezen en kijk dan bij de reviews  naar de critics en klik dan de bespreking van Bart Rietvink van Cinemagazine aan. Bart Rietvink heeft over bijna alle films van Haanstra een uitgebreide bespreking geschreven en meestal ben ik het met zijn mening eens.

 Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

dinsdag 22 oktober 2019

Leven zonder internet is niet mogelijk

Het leek zo'n mooie stap, stoppen met mijn blog en gelijk mijn internetaansluiting opzeggen. Ik had er al maanden over nagedacht en gisterenavond besloot ik om de stap te zetten.

Vanochtend toen ik voor mijn doen uitzonderlijk vroeg wakker werd (rond 11.00 uur) heb ik Tele2 gebeld en mijn internetabonnement opgezegd. Ze meldden mij dat ik nog 7 dagen de tijd had om mijn opzegging te annuleren. Ik belde C, een vriendin, als eerste om te zeggen dat ik mijn internetabonnement had opgezegd. Ik deed het niet zozeer vanwege de kosten van het internetten, maar vooral toch omdat ik veel te veel koop op internet, vooral via marktplaats. C vond het een zeer verstandig besluit.

In de loop van de dag belde ik nog een aantal mensen. De meesten begrepen mijn besluit wel, maar zeiden ook dat ze dat zelf nooit zouden kunnen, leven zonder internet.

Toen ik rond 21.10 uur op bed ging liggen sloeg de twijfel toe bij mij. Was dit wel zo'n goed idee? Tien minuten later wist ik het al, ook ik kan niet zonder internet. Een van de komende dagen annuleer ik mijn opzegging.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Ik stop met het bijhouden van mijn blog

Ik heb besloten om te stoppen met het bijhouden van mijn blog. Ik zal hieronder vertellen waarom ik er mee stop.

Ik heb het altijd leuk gevonden om stukjes te schrijven over dingen die mij bezighouden. Als ik dan toch schrijf, dan is het ook leuk om wat ik schrijf aan anderen te laten lezen. Daarom heb ik altijd geprobeerd, om zo leesbaar mogelijk, met weinig moeilijke woorden en liefst met een lichte toon, te schrijven.

Ik ben begonnen met het bespreken van boeken, later heb ik ook restaurants en films besproken en heb ik een aantal algemene stukjes geschreven, vaak ook over persoonlijke zaken.

Aan het aantal paginaweergaven te zien, is mijn blog goed gelezen, ik denk dat ieder berichtje gemiddeld zo'n 100 keer is bekeken.

Ik heb nu iets meer dan 5 jaar geblogd. Ik heb zo'n beetje over alles geschreven waarover ik wilde schrijven en heb het gevoel niet meer zo veel toe te voegen.

Ik kan de komende 20 jaar nog wekelijks een boekbespreking of een filmbespreking toevoegen, dat maakt in totaal zo'n 1.000 extra besprekingen. Ik denk dat dat mijn blog maar een beperkte meerwaarde geeft ten opzichte van wat ik nu al heb geschreven.

Bovendien is bijna ieder boek, film of restaurant dat ik bespreek al meerdere malen door anderen besproken. Het enige unieke aan mijn blog zijn dan de persoonlijke stukjes, maar die zijn volgens mij vooral interessant voor mensen die mij kennen of die al gedurende langere tijd mijn blog bijhouden.

Ook speelt mee dat ik geen verdere ambities als schrijver heb. Ik vind dat er al veel te veel boeken worden gepubliceerd die niets toe te voegen hebben en ik heb geen enkele behoefte om aan die stapel iets toe te voegen.

Ook moet ik bescheiden zijn als schrijver. Ik denk dat ik best aardige stukjes schrijf, maar heel bijzonder zijn ze ook niet. De meeste stukjes heb ik vrij snel geschreven. Ik zou als ik er meer tijd en energie in zou steken, mogelijk betere en dieper gravende stukken kunnen schrijven. Daarvoor ontbreekt het bij mij aan de tijd, de energie en de zin.

Als ik dan toch stop met mijn blog dan vervalt voor mij de voornaamste reden om thuis een internetaansluiting te hebben. Ik heb maar een beperkt inkomen en vind een internetaansluiting best duur. Bovendien koop ik veel te veel op internet en dat zal veel minder worden als ik thuis niet meer kan internetten. Mijn voornemen is om mijn internetaansluiting op te zeggen en vervolgens alleen nog maar een keer in de week in de bibliotheek (slechts 4 minuten lopen) de allervoornaamste dingen op internet te doen.

Ik vind ook dat ik veel te veel achter de computer zit, misschien wel anderhalf uur per dag. Zonde van mijn tijd eigenlijk, ik kan in die tijd ook gewoon lekker in een boek lezen of een stuk wandelen of gewoon luieren.

Rest mij om mijn  lezers te bedanken, vooral diegenen die af en toe de moeite hebben genomen om op mijn stukjes te reageren. Ik houd het natuurlijk altijd voor mogelijk dat ik ooit weer verder zal gaan met mijn blog.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.