Dvd: Walkabout

Walkabout (Australië, 1971): 100 min: Regisseur Nicolas Roeg

 

 

 

Een gezinnetje bestaande uit vader, een dochter van ongeveer 16 jaar oud en een zoontje van zo'n 7 jaar oud woont in de stedelijke jungle van Sydney. Met zijn drieën gaan ze met de auto op stap naar de Outback. Midden in de wildernis gaan ze picknicken. Dan zonder enige zichtbare oorzaak, schiet de vader op zijn kinderen die voor hem wegvluchten. Vervolgens steekt de vader zijn auto in brand en schiet zichzelf dood. 

 

Na dit vreemde begin van de film zijn de jonge vrouw en het jochie op zichzelf aangewezen. Ze hebben kleren aan die volstrekt ongeschikt zijn voor een tocht door de wildernis en ze hebben nauwelijks eten en drinken bij zich. ze lopen, niet goed wetend waarheen, totdat ze bij een poeltje terechtkomen, waar ze in ieder geval wat kunnen drinken. De volgende dag, als het poeltje opgedroogd is, worden ze ontdekt door een jonge Aboriginal ontdekt, die bezig is met zijn Walkabout. Deze Aboriginal, David Gulpilil, is dezelfde over wie ik pas de film "Charlie's Country" heb gezien. De Aboriginal ontfermt zich over het meisje en de jongen en leert hen te overleven in de wildernis en brengt hen terug naar de beschaving.

"Walkabout" is een prachtige film om te zien, met name door de beelden van de  uitgestrekte wildernis van de Outback en de dieren die daar leven. Ergens halverwege de film komt een soft-erotische scène van een paar minuten voor, waarin we de vrouwelijke hoofdpersoon naakt zien zwemmen in een paradijselijke poel. Ik heb niets tegen vrouwelijke naaktheid, maar deze scène past volstrekt niet in de film. Wel hangt over de hele film een soort van seksuele spanning, die tegen het einde tot een hoogtepunt komt als de Aboriginal zich opdoft voor een toenadering tot de jonge vrouw.

 

Op IMDB krijgt "Walkabout" van 29.000 mensen een waardering van 7,6 en een metascore van 8,5.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Charlie's Country

Charlie's Country (Australië, 2013): 105 min: Regisseur Rolf de Heer

 

 

 

In "Charlie's Country" speelt een Aboriginal acteur de hoofdrol. Hij speelt in feite zichzelf. De film gaat over Charlie die in een kleine gemeenschap met voornamelijk Aboriginals leeft. De Aboriginals is een westerse leefwijze opgelegd die niet goed bij hun leven past. Er zijn problemen met alcohol en andere drugs en de meeste Aboriginals leven van een uitkering.

 

Charlie is een zeer innemende man. Hij is vriendelijk, schijnt met iedereen op goede voet te staat en helpt zelfs af en toe de politie bij het inrekenen van criminelen. Maar eigenlijk wil hij in de outback leven.

 

"Charlie's Country" is een mooie film die inzicht geeft in de leefwijze van de Aboriginals door het verhaal van één persoon te laten zien. Verplichte kost voor mensen die in etnografie zijn geïnteresseerd.

 

Op IMDB krijgt "Charlie's Country" van 2.900 mensen een waardering van 7,3.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Peter Singer: Dierenbevrijding

Peter Singer: Dierenbevrijding (Australië, 1975): 327 blz: Vertaald door H. & R. Samsen & Martin Bremer & Linda Knopper (1994): Uitgeverij de Geus

 

 

Ik heb het verontrustende boek "Dierenbevrijding" van de Australische ethicus Peter Singer eerder gelezen in 1995. Destijds was ik net vegetariër af en deed ik niets met de informatie in het boek. "Dierenbevrijding" staat al een tijdje op mijn lijst met boeken die ik wil herlezen.

In "Dierenbevrijding" beschrijft Peter Singer de misdaden die begaan worden tegen niet-menselijke dieren in naam van de wetenschap en voor onze voedselvoorziening. Er wordt op uitgebreide schaal gebruik gemaakt van proefdieren voor allerlei zeer pijnlijke experimenten waarvan het maar zeer de vraag is of ze enige nuttige informatie opleveren. Naar schatting ging het in jaren 80 in de Verenigde Staten alleen al om tussen de 17 en 22 miljoen dieren per jaar. 

Er wordt nog veel meer dierenleed veroorzaakt door dieren te fokken zodat mensen vlees kunnen eten. Het gaat alleen al in de Verenigde Staten om 200 miljoen runderen, varkens en schapen per jaar en zo'n 5 miljard kippen. De citaten spreken voor zich waar het gaat om de behandeling van niet-menselijke dieren.

 

Citaten:

- Speciesisme (van "species" = soort) - het is geen aantrekkelijk woord, maar ik kan geen beter bedenken - is een vooroordeel of vooringenomen houding ten gunste van de belangen van de eigen soort, tégen die van leden van andere soorten. 

- Zelfs als we het toebrengen van leed aan dieren alleen maar zouden verhinderen als het behoorlijk zeker is dat de belangen van mensen daardoor niet in die mate zullen worden geschaad als waarin de dieren worden geschaad, zouden we gedwongen zijn radikale veranderingen aan te brengen in onze behandeling van dieren. Deze veranderingen zouden betrekking hebben op onze eetgewoonten, de methoden die worden toegepast in de veeteelt, de experimentele procedures op vele terreinen van de wetenschap, onze houding tegenover de fauna en de jacht, het vangen van dieren met strikken en vallen en het dragen van bont, en vormen van amusement als circussen, rodeo's en dierentuinen. Het resultaat zou zijn dat er een enorme hoeveelheid leed zou worden vermeden.

- Experimenten op niet-menselijke dieren, zoals die tegenwoordig over de gehele wereld worden uitgevoerd, laten zien wat de gevolgen zijn van speciesisme. Dieren worden onderworpen aan buitengewoon pijnlijke experimenten, zonder dat er maar het minste vooruitzicht bestaat op aanmerkelijke voordelen voor mensen of andere dieren. 

- Een Brits tijdschrift voor het boerenbedrijf vertelde zijn lezers:

 De moderne leghen is, uiteindelijk, niet meer dan een uitermate efficiënte conversiemachine, die de ruwe grondstoffen - voedsel - omzet in het eindprodukt - het ei - minus, uiteraard, onderhoudsbenodigdheden.

- "De fokzeug moet gezien en behandeld worden als een kostbare machine die baby-varkens uitperst zoals een worstmachine worst." Aldus een vooraanstaand bedrijfsleider van Wall's Meat Company.

 

- De woeste weidegrond is niet noodzakelijk het verblijfsgebied van de cowboy. 't is waarschijnlijker dat zijn thuis een weiland is en dat een rund het dichtst in de buurt komt van salie in een ketel gebraden rundvlees. Dit is 't moderne cowboyleven. Dit is Norris Frams, waar ze in plaats van zevenhonderd stuks te laten rennen op een met weinig gras begroeide prairie van twintigduizend hectare, zevenduizend stuks laten rennen op elf hectare beton.

 

- Niemand die gewend is een dier te eten, kan volkomen onbevooroordeeld oordelen of de omstandigheden waaronder dat dier wordt gefokt lijden veroorzaken.

 In de praktijk is het onmogelijk om op grote schaal dieren te fokken voor voedsel zonder ze aanzienlijk te laten lijden. Zelfs als er geen gebruik wordt gemaakt van intensieve methoden om de produktie op te voeren, dan blijft ook de traditionele boerderij toch de castratie, het scheiden van moeder en jong, het uit elkaar halen van sociale groepen, het brandmerken, het transport naar het slachthuis en, ten slotte, het slachten zelf met zich meebrengen.

 

- George Bernard Shaw heeft eens gezegd dat zijn begrafenisstoet zou bestaan uit talrijke schapen, runderen, varkens, kippen en een hele school vissen, die allemaal dankbaar waren dat zij ontkomen waren aan het slachthuis dankzij het feit dat hij vegetariër was.

 

- In 1974 schatte een hoge ambtenaar dat als de Amerikanen hun vleesconsumptie een jaar lang met slechts tien procent zouden verminderen, er minstens twaalf miljoen ton graan voor menselijke consumptie zou vrijkomen - genoeg om zestig miljoen mensen mee te voeden.

 

- Dat overigens aardige mensen het een plezierige tijdpassering vinden om aan de waterkant een haak in het water te laten bengelen terwijl naast hen eerder gevangen vissen langzaam dood liggen te gaan, is echt alleen omdat vissen niet kunnen janken of jammeren op een manier die wij kunnen horen.

 

Zoals gezegd is "Dierenbevrijding" een zeer verontrustend boek. Het is ook een belangrijk boek omdat het zeer overtuigende argumenten geeft voor een andere manier van leven. Je kunt dit boek natuurlijk ook ongelezen laten en gewoon minder vlees gaan eten. Mij heeft het in ieder geval overtuigd om minder vlees te gaan eten, hoe lekker ik vlees ook vind.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Tracks

Tracks (Australië, 2013): 107 min: Regisseur John Curran

 

 

"Tracks" is de verfilming van een waargebeurd verhaal.

 

In 1977 maakte de Australische Robyn Davidson samen met 3 volwassen kamelen, een jonge kameel en haar hond Diggity een trektocht van 2.700 kilometer dwars door de woestijnen van West-Australië vanaf Alice Springs tot aan de Indische Oceaan.

 

Voordat Robyn Davidson aan haar tocht begon moest er nogal wat gebeuren. Ze moest leren omgaan met kamelen en ze moest ook aan geld zien te komen. Bij dat laatste werd ze geholpen door de Amerikaanse fotograaf Rick Smolan, die voor National Geographic werkte, het tijdschrift dat haar reis wilde sponsoren op voorwaarde dat Smolan foto's mocht maken van Davidson tijdens haar tocht. Tijdens haar tocht en de drie bezoeken van Rick aan Robyn en haar gezelschap hadden Robyn en Rick iets wat op een losse romantische relatie leek.

 

Ik vind "Tracks" een erg onderhoudende film met in de eerste plaats prachtige beelden van het Australische landschap. Hoewel Robyn Davidson (gespeeld door Mia Wasikowska) een eigenzinnige vrouw is die bovendien een beetje mensenschuw is, voel ik toch direct sympathie voor haar en haar onderneming. Er gebeurt genoeg tijdens de tocht om de film in ieder geval voor mij boeiend te houden.

 

Op IMDB krijgt "Tracks" van  bijna 29.000 mensen een waardering van 7,2 en een metascore van 7,8.

 

      

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Alan Moorehead: Cooper Creek

Alan Moorehead: Cooper Creek: Het verhaal van de noodlottige expeditie van Burke en Wills naar het gloeiend hete binnenland van Midden-Australië (Australië, 1963): 211 blz: Vertaald door Anneke Meijer-Verkouter (1990): Uitgeverij Hollandia

 

 

Het verhaal van de mislukte expeditie van Robert O' Hara Burke en William John Wills heeft zich in het collectieve geheugen van Australië vastgezet. Zoals dat gaat is het grote publiek meestal veel meer geïnteresseerd in expedities waar tenminste een aantal mensen komen te overlijden dan in die expedities die vlekkeloos verlopen. 

 

Alan Moorehead vertelt in "Cooper Creek" het verhaal van deze expeditie op een zeer onderhoudende manier. Ik vind het in dit geval niet zo heel veel uitmaken, maar de Nederlandse vertaling loopt niet altijd even soepel.

 

In de winter van 1860 gingen Burke en Wills met een  groot en goed uitgerust gezelschap vanuit hun thuisbasis Melbourne op weg naar het noorden. De bedoeling was dat ze Australië van zuid naar noord zouden doorsteken en het onbekende land daartussen verkennen en in kaart brengen.

Voor deze expeditie waren kosten noch moeite gespaard, maar uiteindelijk werd een aantal fatale beslissingen noodlottig voor een aantal deelnemers van de expeditie, waaronder de expeditieleider Burke en zijn tweede man Wills.

"Cooper Creek" is een waardige toevoeging aan de boeken over mislukte expedities.

Citaten:

- Het was nu erg heet - tot 43 graden in de schaduw - maar deze hitte, schreef Wills, was door de droogte van de lucht niet erger dan wat ze in Melbourne te verduren hadden gehad. In een brief aan zijn zuster in Engeland bagatelliseerde hij zijn ervaringen: "Tot nu toe is de reis een makkie geweest." En dat ondanks het feit dat "wij voor water dat jij nooit zou willen proeven, onze lippen aflikken alsof het een glas sherry of champagne betrof".

- Het recept voor het bereiden van de prachtige rosékaketoe luidt blijkbaar als volgt: je kookt hem met een oude schoen en als de schoen mals is, gooi je de kaketoe weg en eet je de schoen op.

- Bij toeval kwamen ze op een inboorlingenpad terecht dat veelbetreden en hard was en dat voerde hen een bos in waar een groep zwarten kortgeleden rond hun kampvuren bataat had opgegraven. Deze bataat, zegt Wills, was zo overvloedig aanwezig dat zij (de zwarten) het zich konden permitteren er een heleboel van achter te laten nadat ze er waarschijnlijk de allerbeste uitgezocht hadden. Wij waren niet zo kieskeurig, maar aten een heleboel bataten die zij niet goed genoeg gevonden hadden op. We vonden ze erg lekker.

- "Toen ik merkte dat de kreek ver naar het noorden afboog, keerde ik terug naar het kamp van de zwarten en toen ik daar voorbij wilde lopen, nodigden ze me uit om te blijven. Dat deed ik dus en ik werd nog gastvrijer ontvangen dan te voren en mocht plaats nemen in een gunyah waar ze me volop vis en nardus gaven en ook een paar lekkere vette ratten. Die waren heerlijk. Ze werden met het vel er nog om gebakken. ..."

- Wills had nu zijn eerdere mening over de zwarten van de Cooper Creek volledig herzien. Hij betitelt die gemene en verachtelijke inboorlingen van een half jaar geleden nu als "mijn vrienden" en begint in zijn dagboek een lijstje aan te leggen van woorden die zij gebruiken.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Carol Beckwith & Angela Fisher: African Twilight

Carol Beckwith & Angela Fisher: African Twilight: The Vanishing Rituals and Ceremonies of the African Continent (Verenigde Staten, 2018): 2 delen: 472 en 400 blz: Uitgeverij Rizzoli

 

"African Twilight" van de Amerikaanse fotografe Carol Beckwith en de Australische fotografe Angela Fisher is simpel gezegd, het mooist uitgevoerde en met de mooiste kleuren gedrukte fotoboek dat ik ken, waarschijnlijk zelfs het mooiste boek dat ik überhaupt in huis heb.

"African Twiligt" komt in 2 kloeke hardcovers met stofomslag die samen in een stevige cassette zitten. Ik zag het boek liggen bij Broese in Utrecht en wist meteen dat ik het wilde hebben. 

Voordat Carol Beckwith en Angela Fisher elkaar in 1979 in Afrika ontmoetten, reisden ze allebei los van elkaar in hun eentje door Afrika rond. Beiden waren ze bezig met het voorbereiden van hun eerste boek. Sinds die ontmoeting in 1979 hebben ze samen rondgereisd en ook samen boeken uitgegeven met foto's van hen allebei.

De foto's in "African Twilight" zijn voornamelijk foto's van allerlei traditionele ceremonies. In de jaren dat Beckwith en Fisher door Afrika reisden zijn veel van die ceremonies verloren gegaan en in een aantal gevallen zijn hun foto's de enige bewijzen dat ze ooit hebben bestaan. Er staan ook veel prachtige portretfoto's in het boek. Ik vind "African Twilight" een beduidend mooier boek dan het toch ook prachtige "Before They Pass Away" van Jimmy Nelson, en dat wil heel wat zeggen.

Kort gezegd, ik vind "African Twilight" het mooiste fotoboek dat ik ken!

  

 

Carol Beckwith en Angela Fisher hebben een eigen website.

 

Met deze bespreking heb ik alle boeken van mijn lijst met mijn favoriete fotoboeken besproken. 

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

Richard l'Anson: Lonely planet's gids voor de reisfotografie

Richard l'Anson: Lonely planet's gids voor de reisfotografie (Australië, 2012): 360 blz: Vertaald door Ernst Schreuder en bewerkt door Wino Wijnen (2015): Uitgeverij Lannoo

Het is voor een blogger een goede gewoonte om alleen een boek te bespreken als hij het in zijn geheel gelezen heeft. Soms valt er ook wel wat zinnigs over een boek te zeggen, zonder dat je het van kaft tot kaft hebt gelezen.

Een tijdje terug was ik op bezoek bij een vriend. Hij had dit boek cadeau gekregen voor zijn verjaardag. Ik zag het liggen, bladerde er wat door en werd aangesproken door de hoge kwaliteit van de foto's. Nu heb ik het boek geleend bij de bibliotheek.

"De gids voor reisfotografie" is onderverdeeld in 4 delen:
1) Om te beginnen: over digitale fotografie, over het materiaal, camera's, lenzen en accessoires en over computers en software.
2) De kunst van het fotograferen.
3) De onderwerpen
4) Weer thuis, over hoe je het beste je foto's kunt opslaan en bewaren en hoe je ze kunt delen en er eventueel geld aan kunt verdienen.

Sinds 2000 heb ik niet meer gefotografeerd, en ik ben nooit overgestapt op een digitale camera. Ik heb vooral deel 1 aandachtig gelezen, zodat ik nu weer een beetje op de hoogte ben van de belangrijkste aspecten van de digitale fotografie. Deel 2 en deel 3 heb ik overgeslagen en deel 4 heb ik kort doorgekeken.

Het boek leest erg prettig en de informatie is duidelijk. Veel handboeken over hoe je goede foto's moet maken lijden aan hetzelfde euvel, de kwaliteit van de foto's in deze boeken is ondermaats. Als je die foto's ziet dan denk ik al gauw bij mijzelf dat ik het beter kan. De foto's in "De gids voor reisfotografie" zijn daarentegen een genot om naar te kijken. Kortom, een aanrader voor wie zich wil verdiepen in de kunst van de fotografie.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.