Schweizer Fotobücher

Peter Pfrunder (red): Schweizer Fotobücher (Zwitserland, 2012): 702 blz: Uitgeverij Lars Müller

 

 

 

Met een dikte van 7 cm is "Schweizer Fotobücher" één van de allerdikste boeken uit mijn verzameling. Ook in andere opzichten is het een fors boek. Het is gedrukt op stevig papier, telt 700 bladzijden en weegt ruim 3 kilo.

 

Er zijn sinds 2000 veel fotoboeken verschenen met een overzicht van fotoboeken uit een bepaald land of met een bepaald onderwerp. De meest bekende daarvan zijn "The Book of 101 Books" van Andrew Roth en het driedelige "The Photobook, a History" van Gerry Badger en  Martin Parr. Badger en Parr kozen ervoor om een enorm aantal fotoboeken te behandelen, ik schat zo'n 800 stuks, waarbij van ieder behandeld boek een foto werd gegeven plus een korte informatieve tekst.

Vergeleken met de aanpak van Badger en Parr worden in "Schweizer Fotobücher" veel minder fotoboeken besproken, in totaal slechts 70 stuks. Dat geeft ruimte voor een veel uitgebreidere behandeling van de besproken boeken. De meeste fotoboeken krijgen 4 volle bladzijden met afbeeldingen en ook nog eens 4  volle bladzijden met tekst. Ik vind de keuze voor een veel kleiner aantal besproken fotoboeken een goede keuze en zeker ook het uitgebreide beeldmateriaal. Over die enorm lange teksten ben ik dan weer minder enthousiast. Ik heb slechts 3 teksten uit het boek gelezen: de inleiding en de teksten bij "The Americans" en "The Lines of My Hand" van Robert Frank, wereldwijd gezien veruit de beroemdste Zwitserse fotograaf. De teksten bij die laatste 2 boeken waren bij Badger en Parr, 5 keer zo kort, maar net zo informatief.

 

Ik vind "Schweizer Fotobücher" een prachtig boek en dan met name de hoge kwaliteit van de afbeeldingen. De lange teksten geloof ik wel, die nodigen niet tot lezen uit.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Victor Klemperer: Leben sammeln

Victor Klemperer: Leben sammeln, nicht fragen wozu und warum: Tagebücher 1918 - 1932: (Duitsland, 1996): 1882 blz: Uitgeverij Aufbau Verlag

Victor Klemperer, een Duitse Jood, was tijdens zijn leven professor in de Franse literatuur aan de volkshogeschool in Dresden. Hij schreef onder meer een uitgebreide geschiedenis van de Franse literatuur en een studie over het taalgebruik van de Nazi's (Lingua Tertia Imperi ***). Hij was min of meer vergeten totdat in 1995 zijn dagboek over de Nazi-tijd en de tweede wereldoorlog "Tot het bittere einde ******" werd uitgegeven. In dit dagboek wordt zeer indringend de politieke situatie van het Duitse volk beschreven en hoe het leven van de Duitse Joden steeds meer werd ingeperkt. Dit boek en het later uitgegeven "Tussen de wal en het schip ****" heb ik met veel interesse gelezen.

Klemperer hield al eerder een dagboek bij: vanaf 1900 noteerde hij alles wat hij van belang vond. De dagboeken van 1900 tot 1918 heeft hij gebruikt bij het schrijven van "Curriculum Vitae ****" en daarna vernietigd. Zijn dagboeken van de periode 1918-1933 zijn niet in het Nederlands vertaald. Na lezing van een klein gedeelte (tot blz 250) kan ik goed begrijpen waarom. Klemperer schrijft uitgebreid over alles wat met zijn werk te maken heeft, inclusief bezoekjes aan collega's. Over andere zaken schrijft hij nauwelijks. 

Het is instructief dit dagboek van Klemperer te vergelijken met dat van Hans Warren. Klemperer was een belangrijk man met veel verplichtingen en weinig vrije tijd. Hij schrijft haast dwangmatig in zijn dagboek alles op zonder erbij stil te staan of dit voor anderen interessant is. Vergelijk dit met Hans Warren. Hans Warren is een schrijver die grotendeels kan doen en laten wat hij wil. Hij schrijft in een prachtige stijl op wat hem bezighoudt en denk daarbij altijd aan eventueel toekomstige lezers. Warren schrijft niets over zijn werk of politiek maar veel over zijn privé-leven. Bij Klemperer is het precies andersom.

Ik adviseer om bij het lezen van Klemperer zich te beperken tot de Nederlandse vertaling "Tot het bittere einde" en de rest van zijn veel minder interessante boeken ongelezen te laten. Van Warren kun je rustig zijn gehele "Geheim dagboek ****" lezen.