Films gezien in augustus

Ik heb in augustus vrijwel het volledige oeuvre van de Belgische broers Jean-Pierre & Luc Dardenne gezien en besproken. Het gaat hierbij om de volgende  18 films:

 

Lorsque le bateau de Léon M. descendit la Meuse pour la première fois (1979, 32, 5,6) **

Pour que la guerre s'achève, les murs devaient s'écroule (1980, 13, 4,8) **

R ... ne répond plus (1981, 16, 5,2) *

Leçons d'une université volante (1982, 15, 6,8) **

Regarde Jonathan, Jean Louvet, son oeuvre. Son oeuvre, Jean Louvet (1983, 9, 4,1) *

Falsch (1986, 79, 5,7) *

Il court, il court, le monde (1988, 59, 5,7) *

Je pense à vous (1992, 154, 6,1) ****

La Promesse (1996, 8.300, 7,7) *****

Rosetta (1999, 15.000, 7,4) *****

Le fils (2002, 9.900, 7,5) *****

L'enfant (2005, 19.000, 7,4) *****

Le silence de Lorna (2008, 9.100, 7,1) *****

Le gamin au vélo (2011, 28.000, 7,4) *****

Deux jours, une nuit (2014, 50.000, 7,3) *****

La fille inconnue (2016, 10.000, 6,5) ****

Le jeune Ahmed (2019, 4.500, 6,6) *****

Tori et Lokita (2022, 2.200, 7,1) *****

 

Ik heb 8 films van de Turkse regisseur Nuri Bilge Ceylan gezien en besproken:

Kasaba (1997, 6.200, 7,0) ****

Clouds of May (1999, 6.400, 7,4) ****

Uzak (2002, 22.000, 7,5) *****

Climates (2005, 14.000, 7,1) ****

Three Monkeys (2008, 22.000, 7,3) ****

Once Upon a Time in Anatolia (2011, 48.000, 7,8) *****

Winter Sleep (2014, 54,000, 8,1) *****

The Wild Pear Tree (2018, 26.000, 8,0) *****

 

Ook heb ik de volgende 11 films van de Chinese regisseur Zhang Yimou gezien en besproken:

Het rode korenveld (1988, 9.600, 7,3) ***

Ju Dou (1990, 8.800, 7,6) ****

Raise the Red Lantern (1991, 34.000, 8,1) *****

the Story of Qiu Ju (1992, 6.400, 7,6) ****

Shanghai Triad (1995, 5.900, 7,1) ****

Not One Less (1999, 9.100, 7,7) ****

The Road Home (1999, 14.000, 7,8) *****

Happy Times (2000, 4.100, 7,3) ***

House of Flying Daggers (2004, 115.000, 7,5) ****

Riding Alone for Thousands of Miles (2005, 5.500, 7,3) ****
Coming Home (2014, 6.500, 7,2) *** 

Cornelis: Zweedse biopic uit 2010 over het leven en werk van Cornelis Vreeswijk. ****

 

Four Weddings and a Funeral: Vrolijke Britse romantische komedie uit 1994 met in de mannelijke hoofdrol Hugh Grant, die met deze rol zijn doorbraak beleefde. Niet diepgravend, wel onderhoudend. ****

 

Toni Erdmann: Duitse film uit 2016 over zakenvrouw Ines die voor een groot Duits bedrijf in Boekarest werkt en daar wordt opgezocht door haar vader. Ik heb deze film bekeken omdat hij op de lijst van de Volkskrant staat. "Toni Erdmann" is een aparte film met veel onverwachte wendingen. Halverwege was ik bijna gestopt met kijken, maar ik ben blij dat ik hem toch uitgekeken heb. Hij komt niet op mijn top 100 lijst, maar misschien ga ik deze film nog een keertje bekijken. ****

 

Ben-Hur: Epische zwart-wit stomme film van Fred Niblo uit 1925, die veel minder bekend is dan de latere versie uit 1959 die 13 Oscars won. Ik vind beide films tamelijk oninteressant (ik moet hierbij zeggen dat ik niet van massale films houd) met één absoluut hoogtepunt. Dat hoogtepunt is in beide films hetzelfde en is de zeer spectaculair gefilmde wagenrennen met paarden waarbij Ben-Hur het opneemt tegen zijn vijand, de Romein Messala. Bij beide films kun je net zo goed alleen die ene scène een aantal keer bekijken. ***

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Uit eten in Utrecht: Restaurant Stadsjochies

Vanavond heb ik met een vriendin gegeten bij restaurant Stadsjochies. Stadsjochies is een grote plantenkas die tot restaurant is omgebouwd, gelegen aan de Rijndijk, tussen Lunetten en Galgenwaard. Het etentje was nog ter gelegenheid van mijn verjaardag afgelopen zaterdag, mijn vriendin trakteerde.

 

We gingen voor een 5 gangen verrassingsdiner. 

De sfeer in het restaurant beviel ons prima. De tafeltjes staan vrij ruim uit elkaar, de bediening was informeel en zeer vriendelijk, het restaurant staat vol met allerlei planten, er is een open keuken, alleen de muziek stond naar mijn smaak een beetje luid. Ik heb de hele avond kraanwater gedronken, aangevuld met een glas perencider zonder alcohol, waar ik niet enthousiast over was. 

Als eerste kregen we een schaaltje met heerlijk brood (10) (van de Veldkeuken?) en wat smeersel. 

 

Vervolgens kregen we een amuse van een boekweit cracker die verkruimeld was met schuim van komkommer erop. Ik vond hier niet veel aan (6), maar het was ook maar een amuse.

Als voorgerecht kregen we verschillende soorten tomaten met wat pruimen ertussendoor. Een combinatie die ik zelf nooit bedacht zou hebben, maar die verrassend smaakte (8,5).

Tweede gang was een coquille met schuim daarvan (9).

 

Het hoofdgerecht was een halve eendenborstfilet en een eendenboutje die beiden voortreffelijk waren (10), gegarneerd met wat rode bieten en rode kool. Ik zei voor de grap tegen het personeel dat ze mij ook een hele eend hadden mogen geven en de rest van het menu weglaten. 

 

Daarna kwam een uitgekiend kaasplankje (10) met vier heerlijke stukjes kaas met daarbij wat dadelbrood en een ingelegde vijg.

 

Het toetje zag er erg mooi uit maar het ijs was bijna gesmolten en de chocolade zat helemaal onderin (8).

 

Al met al hebben wij een erg fijne avond gehad en komen wij vast nog wel eens terug. Een opmerking nog. De meeste restaurants zijn "vlees" restaurants met een vegetarische optie. De stadsjochies is een "vegetarisch" restaurant met een vleesoptie. De stadsjochies is duidelijk bedoeld voor de wat avontuurlijker ingestelde eter van vooral vegetarische gerechten, echte vleesliefhebbers kunnen beter ergens anders eten, hoewel de eend buitengewoon goed smaakte.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Uit eten in Utrecht: Cafetaria de Koppel

Cafetaria de Koppel is een klein friteszaakje dat gelegen is aan een bocht in de rondweg door Lunetten, daar waar de Simplonbaan overgaat in de Furkabaan (waar ik woon). Deze friteszaak wordt gerund door Roberto, een zeer vriendelijke, 35-jarige man, die altijd in is voor een praatje en heerlijke frieten bakt.

 

Er zijn twee uitstekende redenen om bij deze friteszaak te komen:

 

De eerste is Roberto zelf, zoals gezegd, een zeer gastvrije man die altijd zorgt voor een uiterst ontspannen sfeer in de zaak. Hij heeft deze zaak 12 jaar geleden van de vorige eigenaar overgenomen en hoopt nog een flink aantal jaren door te gaan. Roberto heeft ook een aantal, eveneens vriendelijke, medewerkers in dienst die mede de frieten bakken en rondbrengen.

De tweede reden is natuurlijk de kwaliteit van vooral de verse frieten. Roberto neemt grote ongeschilde aardappelen en haalt ze door een fritessnijder. Dit doet hij in een flink tempo en er ligt aan het begin van de middag een grote berg verse frieten. Roberto vervangt het vet waarin hij de frieten bakt iedere derde dag. Ik vind zijn frieten geweldig (rapportcijfer 8,5 tot 10, afhankelijk van de versheid van het vet en de hoeveelheid frieten ten opzichte van het kruim). Ik denk dat je goed moet zoeken om ergens anders in Utrecht zulke goede frieten te kunnen eten. 

Gisteren had ik mijn familie op bezoek en had ik om 17.30 uur frieten besteld waarbij ik zelf voor de rest van het eten zorgde. De frieten waren er precies op tijd, wat ook erg prettig is.

 

Hoewel de frieten de hoofdmoot van zijn bedrijf zijn, verkoopt Roberto natuurlijk ook andere snacks in zijn zaak. Vorige week heb ik een royale portie kipsaté gegeten die Roberto zelf gekruid had. Lekker, maar ik houd niet zo van de kruiden die Roberto gebruikt had. De Franse frietjes en de kroketten die hij verkoopt vind ik gewoontjes (7).

De zaak van Roberto is tegelijkertijd een ontmoetingsplek voor veel mensen die in Lunetten wonen. Aanbevolen!

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Anton P. Tsjechov: Verzamelde werken: deel 2

Anton P. Tsjechov: Verzamelde werken: deel 2 (Rusland, 1885-1886): 570 blz: Vertaald door Tom Eekman & Aai Prins & Anne Stoffel (2005): Uitgeverij Van Oorschot: serie de Russische bibliotheek

 

 

Hoe vaker ik de verhalen van Tsjechov lees, hoe meer ik besef dat Tsjechov mijn absoluut favoriete schrijver is, in ieder geval de schrijver die ik het liefste lees.

 

Ik heb in 2017 een stukje geschreven over de 5 delen verzameld werken van Tsjechov in zijn geheel. Iets meer dan een jaar geleden heb ik een stukje geschreven over de 30 beste verhalen van Tsjechov, vertaald door Hans Boland. Afgelopen mei heb ik een stukje geschreven over de verzamelde werken: deel 1 en nog een apart stukje over "Drama op de jacht", de enige roman die Tsjechov heeft geschreven, die ook in deel 1 staat. 

Als je de verhalen van Tsjechov wilt lezen, dan zou ik aanraden om te gaan voor de volledige editie van de Russische bibliotheek in 5 delen verzameld werk en dan gewoon beginnen met deel 1. De verhalen in de daarop volgende delen worden steeds beter en zo kun je mooi het schrijverschap van Tsjechov volgen. Maar onafhankelijk van wie de verhalen van Tsjechov vertaald heeft, ze behoren altijd tot het mooiste wat er in het Nederlands aan verhalen is gepubliceerd!

 

Citaten:

Uit het verhaal "Datsjabewoners":

- Bij het zien van de oom en zijn familie schrokken de echtelieden zich een ongeluk. Terwijl oom praatte en hem begroette zag Sasja al een heel tafereel voor zich: zijn vrouw en hij zouden de gasten hun drie kamers afstaan, kussens, beddegoed, de balyk, de sardientjes en de kvassoep zouden in één seconde verorberd worden, de neefjes zouden de bloemen plukken, de inktpot omgooien, lawaai schoppen, en tante zou dagenlang over haar ziekte praten (lintworm en pijn in haar zij) en over het feit dat zij een geboren barones von Fintich was ...

Een jager:

- Wat jagen aangaat kan geen mens aan mij tippen ... En dat ik terugschrik voor jullie boerenbezigheden, dat is niet uit verwendheid, niet uit trots. Weet je, ik heb vanaf mijn vroegste jeugd niets anders gekend dan geweren en honden. Neem je m'n geweer af, dan pak ik een hengel, neem je mijn hengel af, dan jaag ik met mijn handen. En ik heb ook in paarden gehandeld, ik stroopte de markten af als ik geld had, en je weet zelf, als een boer eenmaal een jager of een paardenman is geworden, zeg dan maar dag tegen de ploeg. Als de vrije geest er eenmaal in zit, dan is die er niet meer uit te branden.

- Kamysjev eet en zit zoals gewoonlijk te leuteren:

 "De dood!" zegt hij, de tranen wegvegend die te voorschijn zijn gekomen na een rijkelijk met mosterd besmeerd stuk ham. "Oef! Een klap tegen mijn hoofd en al mijn gewrichten. Dat heb je niet met uw Franse mosterd, al eet je de hele pot leeg."

 "De een houdt van Franse, de ander van Russische ..." verklaart Champougne lankmoedig.

 "Niemand houdt van Franse, alleen de Fransen. En een Fransman eet alles wat je hem voorzet: kikkers, ratten, kakkerlakken ... brr! U vindt bijvoorbeeld die ham niet lekker, omdat die Russisch is, maar geef u gebraden glas en zeg dat het Frans is, en u begint te smikkelen ... Alles wat Russisch is, vindt u vies."

- Wat is dat toch voor duivel in de Rus, denk ik! Zolang je vrij bent en studeert, of zelfs als je werkeloos rondhangt, kun je een glas met hem drinken, hem zelfs op de buik kloppen en met zijn dochter aanpappen, maar zodra je in een ook maar enigszins ondergeschikte verhouding tot hem komt, weet dan je plaats ...

- "Ja ..." vervolgde oom. "Bemin, trouw ... doe domme dingen. Domme dingen zijn veel vitaler en gezonder dan onze inspanningen en jacht op een zinvol leven."

- Sofja Petrovna vertelde later dat er in haar binnenste "een chaos heerste die zich even moeilijk liet ontwarren als een snelle zwerm mussen te tellen is."

- De dromende schilder krijgt de behoefte zijn verwachtingen en dromen met iemand te delen. Hij loopt de trap af naar de keuken, waar in de walmen van de samowar de dikke weduwe en Katja bij de donkere kachel in de weer zijn. Hij gaat naast een grote pot op een bankje zitten en steekt van wal: "Het is goed een kunstenaar te zijn! Ik ga waarheen ik wil; ik doe wat ik wil. Ik hoef niet op kantoor te zitten, het land niet te ploegen ... Ik heb geen baas, geen meerderen ... Ik ben mijn eigen meerdere. En buiten dat ben ik de mensheid van nut!"

- Drank maakt de mens goedmoediger en verzoent hem met de zonde ...

- Op een prachtige ochtend werd collegeassessor Kirill Ivanovitsj Vavilonov begraven na te zijn overleden aan twee heden ten dage in ons vaderland zo wijdverbreide ziekten: een kwaadaardige echtgenote en drankzucht.

- "... Hebt u ergens gestudeerd, mevrouw?"

 "Ja, in Novotsjerkassk, op het Don-instituut."

 "Maar echte colleges hebt u niet gelopen? Dan weet u dus niet wat wetenschap is. Alle wetenschappen die er op de wereld zijn hebben maar één en hetzelfde paspoort, zonder dat paspoort beschouwen ze zich als ondenkbaar: het streven naar waarheid! Elke wetenschap, zelfs iets als farmacognosie, heeft niet het nut als doel, niet het gerief in het leven, maar de waarheid. ..."

 

Lees verder in mijn bespreking van deel 3 van de verzamelde werken.

 

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Eddy en Tessa Posthuma de Boer: 222 schrijvers

Eddy en Tessa Posthuma de Boer: 222 schrijvers: Literaire portretten (Nederland, 2005): 239 blz: Uitgeverij Bas Lubberhuizen

 

 

In "222 schrijvers" staan zwart-wit portretten van Nederlandse (en enkele Belgische) schrijvers, zowel van hele bekende als Mulisch, Reve (Gerard en Karel), Biesheuvel, Cremer, van Dis, als van mij totaal onbekende schrijvers. Die laatste groep is natuurlijk veruit het grootste. 

 

Het is leuk om plaatjes te hebben bij schrijvers van wie je wel eens gehoord hebt of van wie je het werk relatief goed kent. Alle foto's in het boek zijn gemaakt door of vader Eddy of dochter Tess Posthuma de Boer. Bij iedere foto staat een citaat van de betreffende schrijver. De combinatie van foto's met citaten levert een prettig boek op, waarmee je een half uurtje kijk- en leesplezier hebt.

 

Puur als fotoboek vind ik "222 schrijvers" niet zo bijzonder, maar als geheel is het toch een aardig boek. 

Uit "222 schrijvers" heb ik  de volgende citaten gehaald:

J.M.A. Biesheuvel:

- Ik voel me helemaal geen schrijver: Poesjkin, Tsjechov, Nabokov, dat zijn schrijvers. Als ik een pagina Tsjechov lees, dan weet ik al: daar kan Biesheuveltje nooit tegenop.

Herman Brusselmans:

- Ik heb alweer niks te melden en dat zal ik doen in een pagina of zeshonderd à zeshonderdvijftig, we zullen zien. Dat vat mijn hele schrijverschap samen. Want laten we eerlijk zijn: wat heb ik in godsnaam te melden? Wat heeft om het even wie te melden? Als dat je programma is, kun je twee dingen doen. Of je schrijft niks, omdat je toch niks te melden hebt. Of je zegt: ik heb uiteraard niks te melden, maar dat kan ook in zeshonderdtien pagina's. Ik gebruik daartoe alles wat zich voordoet.

Jan Cremer:

- Ik lees niet, ik word gelezen.

Adriaan van Dis:

- Ik schrijf alleen maar over wat ik ken, over die verzameling gekken die familie heet.

Geert van Oorschot:

- Elk verhaal wint bij rigoureuze schrappingen. De meeste verhalen kunnen beter helemaal geschrapt worden, hetgeen ik tot mijn verlichting de laatste jaren veelvuldig heb gedaan.

Gerard Reve:

- Als je het opschrijft, staat het meteen op papier ook.

Frank Westerman:

- Toen ik zevenentwintig was, fietste ik eens over de gracht met een vriendin en wees: hier woont mijn uitgever, Emile Brugman. Dat wist Emile Brugman niet, want ik had nog niets geschreven.

   

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

 

Stephan Vanfleteren: Flandrien

Stephan Vanfleteren: Flandrien (België, 2010): 132 blz: Uitgeverij Kannibaal

 

 

"Flandrien" is een mooi uitgegeven boekje op zeer bescheiden formaat (14,5 cm in het vierkant) met zwart-wit foto's van de Belgische fotograaf Stephan Vanfleteren met als onderwerp het wielrennen in Vlaanderen. 

Portretten van beroemde wielrenners (Eddy Merckx, Freddy Maertens, Briek Scholte, Rik van Looij, Rik van Steenbergen, Johan Museeuw, Tom Boonen, Vlaanderen heeft veel beroemde wielrenners voortgebracht) worden afgewisseld met beelden van het parcours van de klassiekers en met beelden van supporters, alles in stemmig zwart-wit.

"Flandrien" is een bescheiden ode aan het wielrennen. De meeste foto's doen mij los niet veel, maar het boekje als geheel vind ik zeer charmant.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Jan Paul Hinrichs: De laatste landheer

Jan Paul Hinrichs: De laatste landheer (Nederland, 2020): 100 blz: Uitgeverij Fragment

 

Ik ben wel een bibliofiel, maar ik koop nooit bibliofiele uitgaven. Kleine, mooi uitgegeven boekjes van kleine drukkerijen die in een zeer kleine oplage verspreid worden, zijn voor mij te prijzig voor wat ze bieden aan tekst. Ik verzamel ook geen handschriften, brieven of boeken met een handtekening erin. Dat zegt mij allemaal vrij weinig.

 

"De laatste landheer" van Jan Paul Hinrichs is waarschijnlijk het eerste bibliofiele boekje dat ik ooit heb gekocht. Het is uitgegeven in een zeer kleine oplage, met slechts 100 exemplaren voor de losse verkoop. Ik heb het boekje gelezen en gelijk weer te koop gezet.

 

Ik ben een groot fan van de Russische schrijver Ivan Boenin, van wie ik zijn verzamelde werken in 4 delen, twee keer met heel veel plezier heb gelezen. Voor mij is Boenin de beste verhalenschrijver die ik ken na zijn landgenoot Anton Tsjechov. Er is geen uitgebreide biografie over Ivan Boenin beschikbaar in het Nederlands. Om in die leemte te voorzien heeft de slavist Jan Paul Hinrichs dit kleine boekje geschreven met daarin een aantal essays die samen een beknopt beeld geven van het leven van Boenin.

 

"De laatste landheer" is duidelijk geschreven met een zeer beperkte doelgroep voor ogen. Het is eigenlijk alleen bedoeld voor die mensen die de verzamelde werken van Boenin hebben gelezen, en die nog wat extra informatie over zijn leven willen lezen. In die opzet is het boekje zeer geslaagd, mensen die nog niets van Boenin hebben gelezen, raad ik aan om met diens verzamelde werken te beginnen.

 

Het is een bescheiden boekje dat mooi is uitgegeven, prettig in de hand ligt en prettig leest, hoewel het lettertype een beetje aan de kleine kant is. Een aanrader voor de liefhebbers van Boenin!

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Psychiatrie en medicijnen

Binnen de psychiatrie weet men al minstens 50 jaar met grote zekerheid dat het regelmatig gebruik van de juiste medicijnen het verloop van veruit de meeste psychiatrische ziekten in gunstige zin beïnvloedt. Sinds de jaren 70 zijn er talloze onderzoeken gedaan naar de effectiviteit van een behandeling met medicijnen in vergelijking met het niet behandelen met medicijnen. Men onderzoekt hiermee iets wat men al lang weet, uit ieder nieuw onderzoek blijkt dat het gebruik van medicijnen gunstig werkt. Waarom is er onder psychiatrische patiënten zo'n grote onwil om medicijnen te slikken en waarom roepen zo veel gezonde mensen dat dat een goed idee is?

 

Om met het laatste te beginnen, de meeste mensen hebben totaal geen verstand van de psychiatrie en denken dat medicijnen altijd rotzooi zijn, die je beter niet kunt gebruiken. Overigens geldt dat niet voor lichamelijke ziektes. Iedereen die diabetes heeft, een hartkwaal, hoge bloeddruk of iets dergelijks zal zonder enig voorbehoud medicijnen slikken.

 

Mensen met een psychiatrische kwaal ontbreekt het in de meeste gevallen aan ziekte-inzicht. Ze krijgen van de psychiater pillen voorgeschreven, maar ze weten eigenlijk niet wat die pillen precies doen. Wat ze wel merken is dat ze suf worden van de pillen en allerlei vervelende bijwerkingen krijgen. Wat ligt er dan meer voor de hand om de pillen af te bouwen en er helemaal mee te stoppen?

 

Het is de taak van de behandelaars om te proberen ervoor te zorgen dat de patiënten ziekte-inzicht krijgen. Het helpt daarbij als ze niet worden tegengewerkt door het grote publiek, dat de ballen verstand heeft van de psychiatrie, en dat vaak roept dat medicijnen onzin zijn. Jammer genoeg zijn we nog lang niet zo ver dat iedere psychiatrische patiënt de juiste medicijnen in de juiste dosering krijgt. Als dat ooit zou lukken, dan zou er veel gewonnen zijn.  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Cristina García Rodero: España Oculta

Cristina García Rodero: España Oculta (Spanje, 1989): 126 Zwart-wit foto's: Uitgeverij Lunwerg

 

 

De Spaanse fotografe Cristina García Rodero heeft tussen 1974 en 1989 uitgebreid rondgereisd in Spanje om allerlei volksfeesten vast te leggen. In "España Oculta" staan in totaal 126 mooie zwart-wit foto's. Er zitten portretten tussen, groepsportretten, foto's van mensen in een processie met monnikskappen voor, mensen aan het kruis die de kruisiging van Christus naspelen. Het is een kleurrijk boek, weliswaar geheel in zwart-wit.

 

Ik zag het boek bij een vriend en heb het via het interbibliothecair leenverkeer geleend. "España Oculta" is een prachtig uitgegeven boek met erg mooie foto's. Liefhebbers van etnografie zullen dit boek hoog waarderen, maar het is ook een mooi boek voor liefhebbers van zwart-wit foto's.

 

Mijn vriend heeft het boek ooit voor een habbekrats in de ramsj bij de Slegte gekocht. Nu is het boek voor mij te duur om het zelf aan te schaffen. Mooi dat ik er via mijn vriend en de bibliotheek kennis mee heb kunnen maken.

 

Voor een aantal foto's uit het boek, klik hier.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Cornelis

Cornelis (Zweden, 2010): 97 min: Regisseur Amir Chamdin

 

 

 

"Cornelis" is een Zweedse biopic over het leven en werk van de van oorsprong Nederlandse liedjesschrijver en zanger Cornelis Vreeswijk die op zijn 13e in Zweden terecht is gekomen en daar beroemd is geworden met zijn unieke combinatie van maatschappij kritische- en liefdesliedjes. 

De meeste mensen in Nederland zullen de liedjes van Cornelis Vreeswijk niet kennen. Als ze hem al kennen, dan is dat waarschijnlijk vanwege zijn in Nederland bekendste nummer "De nozem en de non". Cornelis Vreeswijk is tot op de dag van vandaag wereldberoemd in Zweden, hij heeft er 38 elpees gemaakt.

Ik vind muziek en film een lastige combinatie, ze spreken allebei tot verschillende zintuigen. Cornelis Vreeswijk is natuurlijk bekend vanwege zijn liedjes, maar met alleen muziek heb je geen film. Zijn levensverhaal zal de meeste mensen niet zo interesseren, maar dat heb je nodig voor de film. De acteur die Cornelis Vreeswijk speelt doet dat geweldig. De film ziet er sowieso erg mooi uit. Maar het belangrijkste blijft toch de muziek, die uitstekend uit de verf komt. De Nederlandse vertalingen van de in het Zweeds gezongen liedjes zijn geschikt om mee te zingen.

Binnen het genre van de muziekfilms vind ik "Cornelis" één van de beste films die ik ken. Het camerawerk is uitstekend, maar vooral spreken de liedteksten mij erg aan. Aanbevolen voor iedereen die van alternatieve muziek met mooie teksten houdt!

Op IMDB krijgt "Cornelis" van 2.600 mensen een waardering van 6,3, wat ik wel een erg lage waardering vind.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Peter van Beek: The Good, the Bad and the Roma

Peter van Beek: The Good, the Bad and the Roma (Nederland, 2013): 192 blz: Uitgeverij de Jonge Hond

 

 

Peter van Beek heeft tussen 2005 en 2013 uitgebreid rondgereisd in vooral Oost-Europa en daar de Roma en hun cultuur gefotografeerd. 

 

In "The Good, the Bad and the Roma" zijn een aantal van zijn foto's van de Roma in een boek bijeengebracht. Als je de foto's bekijkt, dan zijn er twee dingen die onmiddellijk opvallen: de kleurenrijkdom en de extreme armoede. Op een flink aantal van Peters foto's zie je veel afval op straat liggen.

 

De meeste foto's zijn gemaakt in Roemenië, en verder een aantal in Bulgarije en Albanië en een enkele in andere landen. Het boek is uitgegeven zoals ik dat graag zie. In het fotogedeelte staan alleen maar foto's, pagina vullend zonder begeleidende tekst, met alleen maar een ikoontje met een vlaggetje om aan te geven in welk land de foto is gemaakt en een pagina-aanduiding. Op de meeste dubbele pagina's staan twee foto's, waarbij opvalt dat de scheiding van de foto's nooit over de snee loopt. De foto's over de gehele dubbele pagina zijn meestal de mooiste foto's. Achterin het boek staan 14 bladzijden met een uitstekende tekst.

Ik vind de meeste foto's in het boek erg mooi. De foto's stralen veel levendigheid uit. De cultuur en gebruiken van de Roma zijn voor mij zo goed als onbekend. Eigenlijk ken ik alleen de films van Tony Gatlif. "The Good, the Bad and the Roma" is wat dat betreft een eyeopener.

 

Voor een aantal foto's van Peter van Beek, klik hier.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Een nawoord bij de films van Zhang Yimou

Zhang Yimou (1951) is in het westen ongetwijfeld de meest bekende Chinese filmregisseur. Hij was één van 's werelds belangrijkste regisseurs van de jaren 90 toen hij prachtige films maakte als "Ju Dou", "Raise the Red Lantern", "The Story of Qiu Ju", "Not One Less" en "The Road Home". In de 21e eeuw heeft hij nog veel films gemaakt, maar die worden over het algemeen (en ook door mij) als minder succesvol beschouwd. Zhang Yimou is ook bekend vanwege zijn samenwerking met de actrice Gong Li, met wie hij een tijdlang een relatie heeft gehad en die in 6 van zijn vroege films de hoofdrol speelde, waaronder in "Raise the Red Lantern" dat ongetwijfeld zijn beste film is.

Als filmregisseur valt Zhang Yimou op door het prachtige kleurengebruik in zijn films. Hij heeft in zijn carrière zowel artistieke films over kleine persoonlijke drama's gemaakt als een aantal Martial Arts films. Deze laatsten spreken mij minder aan, maar worden door het grootste aantal mensen bekeken.

Ik heb de volgende films van Zhang Yimou gezien en besproken:

Het rode korenveld (1988, 9.600, 7,3) ***

Ju Dou (1990, 8.800, 7,6) ****

Raise the Red Lantern (1991, 34.000, 8,1) *****

the Story of Qiu Ju (1992, 6.400, 7,6) ****

Shanghai Triad (1995, 5.900, 7,1) ****

Not One Less (1999, 9.100, 7,7) ****

The Road Home (1999, 14.000, 7,8) *****

Happy Times (2000, 4.100, 7,3) ***

Hero (2002, 186.000, 7,9) ****

House of Flying Daggers (2004, 115.000, 7,5) ****

Riding Alone for Thousands of Miles (2005, 5.500, 7,3) ****

Curse of the Golden Flower (2006, 45.000, 7,0) ***
Coming Home (2014, 6.500, 7,2) *** 

Mijn 5 favoriete films van Zhang Yimou zijn:

1) Raise the Red Lantern, één van de grote films uit de filmgeschiedenis

2) The Road Home

3) The Story of Qiu Ju

4) Not One Less

5) Riding Alone for Thousands of Miles

De films van Zhang Yimou zijn erg de moeite waard voor iedereen die geïnteresseerd is in China en ook voor iedereen die van mooie, kleurrijke films houdt met een rustig tempo. Zijn Martial Arts films zijn niet aan mij besteed.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Zhang Yimou: Coming Home

Coming Home (China, 2014): 105 min: Regisseur Zhang Yimou

 

 

Tijdens de Culturele Revolutie is de dissident Lu Yanshi naar een werkkamp gestuurd en gescheiden van zijn vrouw. Als hij na 20 jaar terugkeert naar zijn vrouw herkent zij hem niet meer omdat zij aan geheugenverlies lijdt. Lu doet er alles voor om zijn vrouw voor zich terug te winnen.

 

"Coming Home" is een klein, persoonlijk drama. De vrouwelijke hoofdrol wordt gespeeld door Gong Li, die in het begin van de jaren 90 een aantal hoofdrollen speelde in de films van Zhang Yimou. Op de een of andere manier weet "Coming Home" mij niet zo te raken en vind ik het een mindere film van Zhang Yimou,  maar toch hoort ook deze film bij zijn oeuvre en zullen de liefhebbers van de films van Zhang Yimou (en van Gong Li!) deze film willen zien.

 

Op IMDB krijgt "Coming Home" van 6.500 mensen een waardering van 7,2.

 

   

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

Dvd: Zhang Yimou: Riding Alone for Thousands of Miles

Riding Alone for Thousands of Miles (China, 2005): 105 min: Regisseur Zhang Yimou

 

 

Meneer Takahata is een oudere Japanner die al jaren geen contact meer heeft met zijn zoon Ken-ichi. Als hij ontdekt dat zijn zoon ernstig ziek is reist hij onmiddellijk af naar het ziekenhuis, maar zijn zoon weigert om hem te ontvangen. Van zijn schoondochter krijgt hij een videocassette mee met daarop opnames van een Chinese volksopera die zijn zoon in een afgelegen dorp in China heeft gemaakt. Na het zien van deze video besluit meneer Takahata af te reizen naar het dorp om een opname van de opera te maken voor zijn zoon.

 

"Riding Alone for Thousands of Miles" is een mooie, ontroerende film van een oudere man die er alles voor over heeft om het contact met zijn zoon te herstellen. Mooi acteerwerk van vooral de oudere man en ook de ondersteunende rollen. De beelden zijn vaak oogstrelend, vooral die van het grillige landschap dat aan Cappadocië doet denken. Ik vind "Riding Alone for Thousands of Miles" zeer zeker de moeite van het kijken waard.

 

Op IMDB krijgt "Riding Alone for Thousands of Miles" van 5.500 mensen een waardering van 7,3.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Zhang Yimou: House of Flying Daggers

House of Flying Daggers (China, 2004): 114 min: Regisseur Zhang Yimou

 

 

"House of Flying Daggers" is een combinatie van een martial arts film en een beetje romantiek. Het verhaal stelt niet zoveel voor. In het China van de 9e eeuw is er een geheime verzetsorganisatie die zich "De bende van de vliegende dolken" noemt die het opneemt tegen de wettelijke regering. Een paar soldaten van de regering moeten proberen om de leider van deze organisatie op te sporen en onschadelijk te maken.

 

Als film doet "House of Flying Daggers" mij denken aan "Kill Bill" van Quentin Tarantino en de films van onze eigen Paul Verhoeven, ook actiefilms met een tamelijk onzinnig verhaal, veel geweld en een beetje bloot. Alleen is "House of Flying Daggers" veel mooier om te bekijken. Visueel is deze film een hoogstandje. De actiescenes van de film doen mij niets, maar "House of Flying Daggers" is voor mij prima te genieten omdat het zo'n mooie film is om te zien.

Op IMDB krijgt "House of Flying Daggers" van 115.000 mensen een waardering van 7,5.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Zhang Yimou: Happy Times

Happy Times (China, 2000): 93 min: Regisseur Zhang Yimou

 

 

Een wat oudere vrijgezel heeft een vrouw ontmoet en praat over hun aanstaande bruiloft. Die zal hem aardig wat geld gaan kosten, dat hij niet heeft. Om aan geld te komen suggereert een vriend van hem om een afgedankte bus om te bouwen tot het "Happy Times Hotel". Maar er zijn allerlei verwikkelingen. 

"Happy Times" is bedoeld als een komische film. Om een komische film bij mij te laten aanslaan moet de humor van de film ook een beetje mijn soort van humor zijn. Dat is in "Happy Times" duidelijk niet het geval. Een paar vondsten vond ik grappig, het merendeel tenenkrommend. Voor mij is "Happy Times" duidelijk de zwakste film van Zhang Yimou die ik tot dusver heb gezien.

Op IMDB krijgt "Happy Times" van 4.100 mensen een waardering van 7,3.

   

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

 

Dvd: Zhang Yimou: The Road Home

The Road Home (China, 1999): 86 min: Zwart-wit & kleur: Regisseur Zhang Yimou

 

 

In "The Road Home" komt de enige zoon terug naar zijn geboortedorp omdat zijn vader is overleden en begraven moet worden. De zoon maakt zich ongerust over zijn moeder, die speciale wensen heeft voor de begrafenis van zijn vader.

 

De zoon die terugkomt en de begrafenis van de vader vormen het beginstuk en het slot van "The Road Home". Dit begin en einde is in prachtig zwart-wit gefilmd. Het tussenstuk dat het grootste deel van de film vormt is gefilmd in prachtige kleuren en vertelt het verhaal van hoe zijn ouders elkaar hebben ontmoet.

 

"The Road Home" is een geweldige romantische film zonder enige seks- of romantische scene. Het tussenstuk van de film is geheel verteld vanuit het perspectief van de moeder die gelijk verliefd werd op de vader en er alles aan deed om hem het hof te maken. Een heel andere kijk op romantiek dan in het westen gebruikelijk is, maar een geweldige film! 

Op IMDB krijgt "The Road Home" van 14.000 mensen een waardering van 7,8.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Zhang Yimou: Not One Less

Not One Less (China, 1999): 102 min: Regisseur Zhang Yimou

 

 

De 13-jarige Wei wordt aangesteld als vervangende juffrouw als een onderwijzer op een klein dorpsschooltje een maand verlof neemt. De laatste tijd zijn er nogal wat leerlingen gestopt met naar school gaan en de onderwijzer geeft juffrouw Wei als uitdrukkelijke opdracht mee om ervoor te zorgen dat niet nog meer leerlingen de klas verlaten.

 

Juffrouw Wei is misschien niet de meest inspirerende juf, maar ze is doortastend, ze kan goed met de leerlingen omgaan en ze kwijt zich uitstekend aan haar taak.

 

Ik vind "Not One Less" een erg innemende film met een fantastische hoofdrol voor de jonge actrice die juffrouw Wei speelt. Juffrouw Wei is nauwelijks ouder dan de leerlingen die ze onderwijst, maar ze heeft toch een natuurlijk overwicht op ze, hoewel haar methodes van lesgeven nogal primitief te noemen zijn. De film geeft een goed beeld van hoe een lagere school klasje op het Chinese platteland eruit ziet. "Not One Less" is een film die veel mensen zal aanspreken.

Op IMDB krijgt "Not One Less" van 9.100 mensen een waardering van 7,7.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Psychiatrische patiënt

Ik heb in het verleden wel eens te horen gekregen dat ik mij gedroeg als een psychiatrische patiënt. Mijn antwoord daarop is duidelijk, ik ben immers ook een psychiatrische patiënt.

 

Als je er redelijk verzorgd bijloopt, netjes geschoren bent, fris ruikt en samenhangend uit je woorden komt, dan vergeet men al snel dat men met een kwetsbaar persoon te maken heeft, die bij lange na niet zo  goed functioneert als de meeste gezonde mensen dat doen. 

 

Ik schat dat mijn productiviteit ongeveer op 33% ligt van een goed functionerend persoon. Het lijkt mij zeer begrijpelijk dat ik die 33% vooral inzet voor dingen die ik echt leuk vind en voor contacten met mijn familie en vrienden.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Zhang Yimou: Shanghai Triad

Shanghai Triad (China, 1995): 103 min: Regisseur Zhang Yimou

 

 

In "Shanghai Triad" speelt Gong Li de nachtclubzangeres Xiao Jinbao die de maîtresse is van gangsterbaas meneer Tang. In het begin van de film komt de 14-jarige Shuisheng in dienst van de bende. Zijn taak is om voor mevrouw Jinbao te zorgen.

 

"Shanghai Triad" is evenals de eerdere films van Zhang Yimou, een film die erg mooi oogt. Gong Li, speelt de verveelde nachtclubzangeres uitstekend, maar ik vond haar rollen in de eerdere films van Zhang Yimou een stuk innemender. Ik vind "Shanghai Triad" een mooie film, maar ook weer niet eentje die je per se gezien moet hebben.

 

Op IMDB krijgt "Shanghai Triad" van 5.900 mensen een waardering van 7,1.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Zhang Yimou: The Story of Qiu Ju

The Story of Qiu Ju (China, 1992): 100 min: Regisseur Zhang Yimou

 

 

Zelden zal een zo'n aantrekkelijke vrouw er bij hebben gelopen in zulke onaantrekkelijke kleren als hoofdrolspeelster Gong Li in de film "The Story of Qiu Ju". Gong Li was één van de knapste actrices ooit en speelde in veel films van Zhang Yimou de hoofdrol. 

 

In een klein dorpje in China is de echtgenoot van Qiu Ju geslagen door het dorpshoofd, nadat hij een snerende opmerking tegen hem had gemaakt. Qiu Ju vraagt aan het dorpshoofd of die zijn verontschuldigingen aan wil bieden, maar hij weigert.

Qiu Ju besluit om het hogerop te zoeken en reist naar de districtshoofdstad en vervolgens naar de grote stad om daar haar gelijk te halen.

"The Story of Qiu Ju" is een stukje van het levensverhaal van een jonge zwangere vrouw, die weigert om de intimidatie van het dorpshoofd te accepteren.

Het verhaal van "The Story of Qiu Ju" is klein, maar de film geeft tegelijkertijd een fascinerend kijkje in de Chinese maatschappij begin jaren 90 en bevat zeer veel couleur locale. Zeer de moeite waard!

Op IMDB krijgt "The Story of Qiu Ju" van 6.400 mensen een waardering van 7,6.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Zhang Yimou: Raise the Red Lantern

Raise the Red Lantern (China, 1991): 125 min: Regisseur Zhang Yimou

 

 

Het gegeven van "Raise the Red Lantern" is eenvoudig, de arme Songlian (gespeeld door de prachtige Gong Li) moet voor haar levensonderhoud trouwen. Ze besluit dan om concubine te worden van een rijk man, het lot van een vrouw is immers om zich op te offeren. Ze wordt de vierde vrouw van de meester, die we nauwelijks te zien krijgen. Ze komt te wonen in een enorm gebouw waarin ieder van de vier vrouwen een eigen woongedeelte heeft. Iedere keer als de meester bij een van zijn vrouwen blijft slapen worden de rode lantaarns aangestoken bij het desbetreffende gedeelte van het gebouw..

De film gaat over de relaties tussen Songlian en de meester en tussen Songlian en de overige drie vrouwen. De film is vrij traag, het verhaal is prachtig gefilmd met veel close-ups van Songlian en het spel is fantastisch. Dit is één van de grote films uit de filmgeschiedenis en een film die iedere serieuze filmliefhebber zou moeten zien.

Op IMDB krijgt "Raise the Red Lantern" van 34.000 mensen een waardering van 8,1.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Zhang Yimou: Ju Dou

Ju Dou (China, 1990): 89 min: Regisseurs Zhang Yimou & Yang Fenglian

 

De knappe Ju Dou is uitgehuwelijkt aan de rijke Jinshan, eigenaar van een ververij van stoffen. De twee eerdere echtgenotes van Jinshan konden hem geen erfgenaam schenken en zijn door hem doodgeslagen. Jinshan mishandelt Ju Dou (Gong Li) ook en beschouwt haar als zijn persoonlijke slavin, alleen geschikt om voor een erfgenaam te zorgen. In het huis van Jinshan woont ook zijn neef Tianqing die Ju Dou begluurt en door haar wordt verleid. Het kind dat geboren wordt heeft Tianqing als vader, maar voor het oog van de wereld is Jinshan de vader.

"Ju Dou" is een zeer heftige film, mooi gefilmd met de vele stroken stof die geverfd worden, en laat zien hoe ondraaglijk het leven van een vrouw is die eigenlijk gewoon een slavin van haar man is. Er komen enige gewelddadigheden voor in de film, maar toch vind ik "Ju Dou" een mooie film. Fans van de films van Zhang Yimou mogen deze film niet missen.

Op IMDB krijgt "Ju Dou" van 8.800 mensen een waardering van 7,6.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Zhang Yimou: Het rode korenveld

Het rode korenveld (China, 1988): 88 min: Regisseur Zhang Yimou

 

 

Een man vertelt het verhaal van zijn grootouders. Zijn grootmoeder (Gong Li), is door haar vader verkocht aan een rijke wijnbrouwer die echter aan lepra lijdt. Grootmoeder verafschuwt het gedwongen huwelijk, maar na een paar dagen wordt de wijnbrouwer vermoord en neemt zij de leiding over van de wijnbrouwerij.

 

De film begint met een sterke scene als een stel mannen een draagstoel met daarin de aanstaande bruid vervoeren onder het zingen van luidruchtige liederen. Onderweg worden ze aangevallen door een amateur struikrover die het leven laadt. Een van de dragers neemt de bruid mee, heeft gemeenschap met haar en wordt de vader van haar kind. 

 

Het verhaal van "Het rode korenveld" speelt zich af in de jaren 30, vlak voor en tijdens de bezetting van grote delen van China door het Japanse leger. Beelden van het leven van grootmoeder bij de brouwerij en van oorlogsgeweld door de Japanners wisselen elkaar af.

In andere recensies wordt het visuele aspect van "Het rode korenveld" geroemd. Ik was juist niet zo onder de indruk van de beelden, maar misschien komt dat ook door de prachtige films van Ceylan die ik de afgelopen week heb gezien. Ook vind ik het verhaal wat rommelig, onevenwichtig en er zit naar mijn smaak te veel actie en vooral teveel oorlogsgeweld in de film. Al met al is "Het rode korenveld" geen onverdienstelijke film, maar toch ook een film die mij niet echt kan bekoren.

Op IMDB krijgt "Het rode korenveld" van 9.600 mensen een waardering van 7,3.

   

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

 

Een nawoord bij de films van Nuri Bilge Ceylan

De afgelopen week heb ik de meeste films van de Turkse regisseur Nuri Bilge Ceylan gezien en besproken. 

 

Voordat Ceylan filmmaker werd, was hij fotograaf. Dat is duidelijk te zien aan zijn films, die altijd prachtige beelden bevatten, vaak vooral van de weidse Turkse landschappen.

 

Vanaf de eerste film die ik van Ceylan heb gezien "Kasaba" is duidelijk dat hij een erg getalenteerde filmmaker is. Zijn films zijn in de eerste plaats ontzettend mooi om te zien. Ceylan maakt niet zo veel gebruik van muziek in zijn films, wel af en toe prachtige klassieke muziek. In de films van Ceylan wordt nogal veel gepraat, wat ik een (klein) minpunt vind. In zijn stijl van filmen is Ceylan duidelijk beïnvloed door de Russische regisseur Andrej Tarkovsky, maar ik vind zijn films interessanter en prettiger om te zien dan die van de Rus.

 

Ik heb van Nuri Bilge Ceylan de volgende 8 films gezien en besproken:

Kasaba (1997, 6.200, 7,0) ****

Clouds of May (1999, 6.400, 7,4) ****

Uzak (2002, 22.000, 7,5) *****

Climates (2005, 14.000, 7,1) ****

Three Monkeys (2008, 22.000, 7,3) ****

Once Upon a Time in Anatolia (2011, 48.000, 7,8) *****

Winter Sleep (2014, 54,000, 8,1) *****

The Wild Pear Tree (2018, 26.000, 8,0) *****

 

Mijn 5 favoriete films van Nuri Bilge Ceylan zijn:

1) The Wild Pear Tree

2) Winter Sleep

3) Uzak

4) Once Upon a Time in Anatolia

5) Climates

 

Eigenlijk zijn alle films die ik van Ceylan heb gezien, de moeite meer dan waard.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Nuri Bilge Ceylan: The Wild Pear Tree

The Wild Pear Tree (Turkije, 2018): 181 min: Regisseur Nuri Bilge Ceylan

 

 

In "The Wild Pear Tree" maken we kennis met Sinan, een jongeman, en zijn familie, vader, moeder, zus en grootvader. Sinan heeft gestudeerd voor onderwijzer en een boek geschreven dat hij graag wil publiceren. Uiteindelijk lukt hem dat, maar wel op eigen kosten.

 

In de film krijgen we stukjes uit het leven van Sinan te zien. Hij reist van Çanakkale waar hij gestudeerd heeft, het binnenland in. We zien hem met zijn familie, er is een prachtige scene met een schoolvriendin en hij discussieert over het geloof. De film is erg traag, waar ik van houd, en zoals altijd bij Ceylan is het camerawerk prachtig. De film bevat ook heel veel dialogen, waarbij steeds langs elkaar heen wordt gepraat en niemand zegt wat hij denkt. Ik vind "The Wild Pear Tree" een geweldige film, zijn mooiste tot dusver.

 

Op IMDB krijgt "The Wild Pear Tree" van 26.000 mensen een waardering van 8,0.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Nuri Bilge Ceylan: Winter Sleep

Winter Sleep (Turkije, 2014): 189 min: Regisseur Nuri Bilge Ceylan

 

 

Ik had "Winter Sleep" van de Turkse regisseur Nuri Bilge Ceylan nog niet eerder gezien. Centraal in Turkije, ten zuidoosten van de hoofdstad Ankara, ligt Cappadocië, een prachtig landschap met bijzonder mooi geërodeerde heuvels. Ik ben er op vakantie meerdere malen geweest. "Winter Sleep" speelt zich af in Cappadocië, aan de beelden te zien vermoed ik in Göreme, de bekendste toeristenplaats in het gebied.

In een hotel dat uitgehouwen is in een rots, wonen de rijke, oudere eigenaar Aydin, zijn veel jongere vrouw Nihal en zijn zus Necla. We zien af en toe een toerist voorbijkomen, maar het grootste deel van "Winter Sleep" wordt ingenomen door de gesprekken tussen Aydin en zijn vrouw. Ze hebben een huwelijk dat duidelijk niet erg gelukkig is, maar beiden kunnen eigenlijk niet zonder elkaar.

"Winter Sleep" is een zeer onderhoudend relatiedrama met veel (goede!) dialogen, een duidelijke onderhuidse spanning en zoals altijd bij Ceylan ook met prachtige beelden van het uitgestrekte Turkse landschap. Opnieuw een film om van te smullen. Voor mij is "Winter Sleep" samen met "The Wild Pear Tree" één van de twee beste films van Ceylan. Van harte aanbevolen!

Op IMDB krijgt "Winter Sleep" van 54.000 mensen een waardering van 8,1.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Nuri Bilge Ceylan: Once Upon a Time in Anatolia

Once Upon a Time in Anatolia (Turkije, 2011): 151 min: Regisseur Nuri Bilge Ceylan

 

 

Midden in de nacht. Drie stel koplampen in een uitgestrekt landschap die zich langzaam voortbewegen in de nacht. Er is een moord gepleegd en een team van politiemannen en gendarmerie met een arts, officier van justitie en twee verdachten zijn op zoek naar de plek waar het lijk is begraven. De verdachten weten het niet precies meer.

 

Net als in "Three Monkeys" is er in "Once Upon a Time in Anatolia" sprake van een misdaad, maar er is geen enkele actie. Het gaat in deze film vooral over wat de misdaad doet met de mannen die met het onderzoek bezig zijn. In combinatie met de schitterende beelden levert dat een zeer trage maar voor mij uiterst onderhoudende film op. Echt iets voor de liefhebbers! 

Op IMDB krijgt "Once Upon a Time in Anatolia" van 48.000 mensen een waardering  van 7,8.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Nuri Bilge Ceylan: Three Monkeys

Three Monkeys (Turkije, 2008): 105 min: Regisseur Nuri Bilge Ceylan

 

 

Met een beetje goede wil zou je "Three Monkeys" als een misdaadfilm kunnen beschouwen. Alleen krijg je nauwelijks actie te zien maar wordt je vooral geconfronteerd met beelden van de vier hoofdrolspelers. Servet is een politicus die achter het stuur in slaap is gevallen en een man heeft doodgereden. Hij kan het ongeval niet goed gebruiken en vraagt aan zijn chauffeur Eyüp om in zijn plaats de gevangenisstraf te ondergaan in ruil voor een flinke som geld. Terwijl Eyüp in de gevangenis zit krijgt zijn vrouw een verhouding met zijn baas en zijn zoon heeft daar een vermoeden van.

"Three Monkeys" is opnieuw een film met prachtige beelden. Voor een misdaadfilm is het tempo erg traag, maar daar houd ik juist van. Een film naar mijn smaak, vermoedelijk ook naar die van andere liefhebbers van de films van Ceylan.

Op IMDB krijgt "Three Monkeys" van 22.000 mensen een waardering van 7,3.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Nuri Bilge Ceylan: Climates

Climates (Turkije, 2005): 98 min: Regisseur Nuri Bilge Ceylan

 

 

Ditmaal speelt de regisseur zelf de mannelijke hoofdrol in zijn eigen film. Isa is een wat oudere man (eind veertig) die getrouwd is met een duidelijk jongere vrouw, Bahar. In het begin van de film bevinden de twee zich bij een prachtige Griekse ruïne ergens aan de Middellandse Zee. Isa is kortaf tegen zijn vrouw en zij is zeer uit haar humeur. Isa kondigt het einde van hun relatie aan.

Net als de eerdere films van Ceylan is ook "Climates" prachtig in beeld gebracht met lange shots die elkaar in een rustig tempo opvolgen. Er wordt in "Climates" minder gesproken dan in zijn eerdere films, maar de gevoelens zijn duidelijk en heftig. Voor mij leuk is dat er een shot bijzit van het Isak Pasha paleis ten oosten van Dogubeyazit waar ik ooit geweest ben. "Climates" is niet mijn eerste keus uit de films van Ceylan, maar liefhebbers van zijn films zullen "Climates" zeker weten te waarderen.

 

Op IMDB krijgt "Climates" van 14.000 mensen een waardering van 7,1.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Nuri Bilge Ceylan: Uzak

Uzak (Turkije, 2002): 105 min: Regisseur Nuri Bilge Ceylan

 

 

De twee mannen die de hoofdrollen spelen in "Uzak" zagen we ook al in vergelijkbare rollen in de twee eerdere films van Ceylan die ik heb gezien en besproken, zij het onder andere namen. De fotograaf Mahmut woont en werkt in Istanbul. Hij leeft alleen, zijn ex-vrouw heeft hem verlaten na een door Mahmut gewenste abortus. Op een dag komt zijn neef Yusuf langs bij Mahmut. Yusuf ziet zijn oom als een opstapje naar een mooie baan in Istanbul, terwijl hij eigenlijk geen kwalificaties heeft.

 

De film draait om beide mannen. Het camerawerk van "Uzak" is geweldig, met prachtige beelden van Istanbul (deels met sneeuw bedekt), de Bosporus en de landschappen. "Uzak" is een film naar mijn hart, een verhaal dat in een rustig tempo wordt verteld, dat zich afspeelt in een niet westers land en met prachtige beelden.

 

Op IMDB krijgt "Uzak" van 22.000 mensen een waardering van 7,5.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Nuri Bilge Ceylan: Clouds of May

Clouds of May (Turkije, 1999): 130 min: Regisseur Nuri Bilge Ceylan

 

 

Dit is een vrijwel ongewijzigd stukje dat ik eerder in december 2018 heb geplaatst. In Istanbul woont de filmmaker Muzaffer. Hij komt een keer terug naar zijn geboortedorp, waar zijn ouders, oom en neef nog steeds wonen, om daar een film te maken. Muzaffer wil een film maken zonder professionele acteurs, maar met zijn familieleden in de hoofdrollen.

"Clouds of May" is een interessant kijkje in het leven van gewone mensen op het platteland. De familie van Muzaffer is verbaasd dat hij hen wil filmen, en niet professionals. Ze stemmen enigszins morrend toe. Enim, de vader van Muzaffer, is bezig met een rechtszaak vanwege een stuk land waarvan hij de bomen moet kappen, wat hij niet wil. Zijn moeder heeft allerlei gezondheidsproblemen. De film verloopt in een zeer rustig tempo, is aangenaam om naar te kijken en laat zien hoe het leven op het Turkse platteland eruitziet.

Wat betreft onderwerp en manier van aanpak, lijkt "Clouds of May" veel op "The wind will carry us" van de Iraanse regisseur Abbas Kiarostami, die ik eerder besproken heb. Toevallig is die film ook uit 1999.

Op IMDB krijgt "Clouds of May" van ruim 6.400 mensen een waardering van 7,4.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Nuri Bilge Ceylan: Kasaba

Kasaba (Turkije, 1997): 83 min: Zwart-wit: Regisseur Nuri Bilge Ceylan

 

 

"Kasaba" (Engelse titel "Small Town") geeft wat de titel belooft, in de film krijgt men het leven in een klein dorpje te zien. Kinderen gaan naar school, er is een kermis in het dorp en een familie zit te kletsen rond een vuurtje in een bos. 

 

Er gebeurt vrijwel niets in "Kasaba", de film heeft een aangenaam rustig tempo en de zwart-wit beelden zijn prachtig om naar te kijken. Een film die ik nog wel vaker wil zien. Voor de liefhebbers van rustige films met mooie beelden.

 

Op IMDB krijgt "Kasaba" van 6.200 mensen een waardering van 7,0.

 

          

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.