Frans Lemmens: The Netherlands at its best

Frans Lemmens: The Netherlands at its best (Nederland, 2014): 222 blz: Uitgeverij Fontaine

 

 

"The Netherlands at its best" is een fotoboek dat, zoals de titel al zegt, Nederland op zijn mooist laat zien. De foto's in dit boek zijn een combinatie van foto's die vanuit de lucht zijn gemaakt en gewoon vanaf de grond. 

Er staan een aantal prachtige foto's in het boek en het is prettig om het boek op je gemak door te bladeren. Het boek geeft een goed beeld van wat Nederland zo bijzonder maakt. Op basis van dit boek reken ik Frans Lemmens niet tot mijn favoriete fotografen, maar hij verstaat zeker zijn vak.

 

Voor een idee van de foto's uit "The Netherlands at its best", klik hier.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Tim Flach: Equus

Tim Flach: Equus (Groot-Brittannië, 2008): 305 blz: Uitgeverij Abrams

 

 

Equus is de Latijnse naam voor de familie van dieren waar ezels, zebra's en vooral paarden toe behoren. Van oudsher worden paarden beschouwd als nobele dieren. Ze hebben geen poten maar benen en ze hebben geen kop maar een hoofd. Onnodig om te zeggen dat paarden behoren tot de meest geliefde dieren.

 

Voor "Equus" heeft Tim Flach foto's gemaakt van talloze paarden en een enkele ezel, zebra, zonkey (kruising tussen een zebra en een ezel) of zorse (kruising tussen een zebra en een paard). Het boek begint met een aantal kunstzinnige foto's met details van paarden. Vervolgens staan er foto's in van paarden in weidse landschappen en het boek sluit af met een aantal foto's van een embryo en paarden getooid voor menselijk gebruik.

 

Ik heb van Tim Flach ook twee latere boeken: "Endangered" en "Vogels", die ik allebei schitterend vind. "Equus" is het eerste boek dat Tim Flach heeft gepubliceerd. Ik vind het een erg mooi boek, maar niet zo fantastisch mooi als zijn twee latere boeken.

 

Voor een aantal van de foto's uit "Equus", klik hier.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Theo Bosboom: Terug naar IJsland

Theo Bosboom: Terug naar IJsland (Nederland, 2022): 176 blz: Uitgeverij Door de bomen

 

 

Theo Bosboom is een Nederlandse natuurfotograaf met een grote liefde voor IJsland. "Terug naar IJsland"  is het tweede boek dat Theo Bosboom heeft gepubliceerd over IJsland.

Toen Theo Bosboom in 2006 voor het eerst door IJsland rondtrok maakte hij vooral overzichtsfoto's van de spectaculaire landschappen op het eiland. In 2012 publiceerde hij zijn eerste fotoboek, over IJsland. Tot 2013 was Theo Bosboom advocaat, sinds die tijd is hij een professionele fotograaf die veel fotorondreizen door IJsland heeft begeleid. Hij is zich steeds meer op details van het landschap gaan richten waarbij vooral het spel van vormen en kleuren belangrijk is.

Ik vind "Terug naar IJsland" een schitterend fotoboek met vele prachtige kleurenfoto's. Theo Bosboom heeft er voor gekozen om geen bijschriften bij de foto's te plaatsen en alleen heel onopvallend een heel klein paginanummer midden onderaan de bladzijdes. Beide keuzes komen de beeldkwaliteit van het boek erg ten goede.

Voor een aantal foto's van Theo Bosboom, klik hier.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Lands of the Monsoon

Lands of the Monsoon (Groot-Brittannië, 2014): 250 min: Producent Paul Bradshaw

 

 

"Lands of the Monsoon", op IMDB terug the vinden onder de titel "Wonders of the Monsoon", is een 5-delige natuurdocumentaire van de BBC, over de landen die jaarlijks met de moesson te maken hebben, te weten de landen in Zuid- en Zuidoost-Azië en Noord-Australië.

 

Zoals we gewend zijn van de BBC zijn de beelden schitterend. We krijgen verschillende soorten te zien die vaker te zien waren, zoals Indische olifanten, orang oetans, de krabben op Christmas eiland, maar ook dingen die ik niet eerder zag, zoals enorme kolonies vleervossen die in de enorme hitte van de droge tijd in het water duiken om daar met hun buik water op te vangen ter verkoeling en daarbij het risico lopen een maaltje voor de aanwezige krokodillen te vormen en een gigantisch bloedzuiger die een enorme regenworm in zij n geheel naar binnen schuift, als een sliertje spaghetti. 

Ik vind "Lands of the Monsoon" een geweldige televisieserie, van het soort waarvan er nooit teveel zijn. Waarschijnlijk zullen de meeste liefhebbers van natuurdocumentaires dat met mij eens zijn.

Op IMDB krijgt "Wonders of the Monsoon" van 176 mensen een waardering van 8,0.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Human Planet

Human Planet (Groot-Brittannië, 2011): 400 min: Regisseur Tom Hugh-Jones en anderen: Nederlands ingesproken door Carice van Houten

 

 

De BBC heeft een enorme reputatie opgebouwd op het gebied van de meest prachtige natuurdocumentaires, decennialang gepresenteerd door sir David Attenborough. "Human Planet" is een schitterende aanvulling op die reeks.

 

In "Human Planet" wordt getoond hoe mensen in 8 extreme habitats (= natuurlijke leefomgeving) weten te leven. Deze 8 habitats zijn achtereenvolgens: oceanen, woestijnen, de Noordpool, jungles, bergen, graslanden, rivieren en stadsjungles. 

 

Iedere habitat krijgt één aflevering van 50 minuten waarin 5 of 6 voorbeelden worden getoond van hoe mensen in die habitat leven. Er komen veel schitterend gefilmde taferelen in voor. Om er een aantal te noemen: de jacht op een narwal in Groenland, een trek met kamelen op zoek naar een waterput in de Sahara, het bouwen van een boomhut in Irian Jaya, nomaden die een dode prooi van leeuwen 'stelen' in Kenia, een man die om vis te vangen over een touwbrug een oversteek maakt over een woest stromende rivier in Cambodja, een luchtbegrafenis in Tibet. Er is ook een extra aflevering van 60 minuten met "The Making Of" waarin wordt ingegaan op verschillende problemen die de makers van de serie moesten overwinnen.

Bij de BBC werken ze met een miljoenenbudget en met de modernste apparatuur en hulpmiddelen. De meeste taferelen zijn nooit eerder op zo'n manier gefilmd en zeker niet in zo'n hoge beeldkwaliteit. De recensent van Cinemagazine viel over de nadrukkelijke boodschap van deze serie. Mij maakt dat niet zoveel uit, ik heb vooral genoten van de prachtige beelden.

Op IMDB krijgt "Human Planet" van 27.000 mensen een waardering van 9,0, waarmee deze serie op plaats 30 staat van de hoogst gewaardeerde televisieseries. Meer dan terecht in mijn ogen.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Sally Mann: Immediate Family

Sally Mann: Immediate Family (Verenigde Staten, 1992): ? blz: Uitgeverij Phaidon

 

 

Ten tijde van het maken van de foto's voor "Immediate Family" woonde Sally Mann met haar gezin op het platteland in Virginia. Het gezin bestond uit Sally, haar man, haar zoontje Emmett en haar dochters Jessie en Virginia. 

Sally Mann is als fotografe vooral geïnteresseerd in de mensen in haar nabije omgeving, met name haar drie kinderen. Ze volgde het opgroeien van de kinderen en maakte daar prachtige foto's van.

"Immediate Family" is een intiem familiealbum dat een beeld schetst van een idyllische kindertijd waarin kinderen leven te midden van de natuur, wilde spelletjes spelen en vaak in hun blootje rondlopen. Er staan in het boek vooral foto's van alledaagse gebeurtenissen. De foto's van Sally Mann doen mij erg denken aan die van de Fransman Alain Laboile die ook zulke prachtige ongedwongen foto's heeft gemaakt van zijn vaak naakt spelende kinderen in de natuur.

De foto's van Sally Mann zijn met een ouderwetse groot formaat camera gemaakt, prachtig afgedrukt en eenvoudigweg schitterend om naar te kijken. "Immediate Family" is een bescheiden boek met slechts zo'n 60 foto's, maar het is wel een prachtig fotoboek!

Voor een flink aantal foto's uit "Immediate Family", klik hier.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Pedro Jarque Krebs: Fragile

Pedro Jarque Krebs: Fragile (Peru, 2019): 220 blz: Uitgeverij teNeues

 

 

De Peruaanse fotograaf Pedro Jarque Krebs heeft de hele wereld rondgereisd om foto's te maken van bedreigde diersoorten. Hij werkt in een traditie van het maken van beeldvullende portretten van dieren waarmee Frans Lanting "Oog in oog" is begonnen en die is voortgezet door succesvolle natuurfotografen als Tim Flach "Vogels" en "Endangered", Marsel van Oosten "Mother" en Joel Sartore "Photo Ark".

 

In "Fragile" staan in totaal 104 foto's van vooral wat grotere diersoorten. Olifanten, neushoorns, nijlpaarden, leeuwen, luipaarden, krokodillen, gorilla's, chimpansees, ze staan er allemaal in. De dieren zijn allemaal prachtig gefotografeerd, haarscherp, mooi belicht en tegen een zwarte achtergrond.

 

Waar ik in "Fragile" dan weer niet zo enthousiast over ben, dat zijn de teksten. Ik vind dat de teksten niet zo veel toevoegen. Erger nog is dat de uitgever het nodig vond om de teksten in 4 talen te plaatsen: Engels, Duits, Frans en Spaans. Zonde van de ruimte die de teksten innemen.

 

Ik vind "Fragile" een erg mooi boek, maar de foto's zijn niet zo oogstrelend mooi als die van Tim Flach en de teksten vallen mij wat tegen. Toch is het boek zonder meer een aanwinst voor iedere liefhebber van foto's van wilde dieren.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Marco Verschoor: Nederland in tijden van Corona

Marco Verschoor: Nederland in tijden van Corona (Nederland, 2022): 180 blz: Uitgave in eigen beheer

 

Na alle prachtige fotoboeken die Marco heeft gemaakt over zijn verre reizen, vind ik het erg leuk dat Marco ook een fotoboek heeft gemaakt over ons eigen Nederland. 

 

Marco woont in Zeist en Conny woont in Den Haag. Ze hebben er een gewoonte van gemaakt om tijdens de Corona-periode ieder weekend te gaan wandelen, afwisselend in de omgeving van Zeist en in de omgeving van Den Haag.

 

Verder hebben Marco en Conny regelmatig ergens anders in Nederland overnacht om dan ter plekke een wandeling te maken. Plaatsen die ze bezocht hebben zijn onder andere: Beuningen, Enter, Oudenbosch, Cadzand, Hulst, Sluis, Middelburg, Stompwijk, Schipluiden, Wageningen, Lochem, Veenhuizen, Zaanse Schans, Volendam en Marken. 

In tegenstelling tot in al zijn andere fotoboeken, staan in "Nederland" vrijwel geen foto's van mensen. Er is daarentegen wel heel veel aandacht voor de natuur in Nederland. Ons land blijkt nog tal van plekken te hebben waar je prachtig kunt wandelen. Ik vind de foto's in "Nederland" misschien niet zo spectaculair als in zijn andere boeken, maar het is een prachtig fotoboek!

Het copyright op de foto's berust bij Marco Verschoor. Voor een grotere weergave, klik op de foto's.

 

 
 

Met dit boek over Nederland in tijden van Corona sluit ik mijn serie besprekingen met foto's van Marco's fotoboeken af. Marco heeft nog veel meer reizen en fotoboeken gemaakt. In ieder geval weet ik dat hij stedentrips naar Alexandrië, Caïro, Rome en Delhi heeft gemaakt en in IJsland, Egypte, Ethiopië, Libië, Marokko, Namibië, Tanzania, Georgië en Kamtsjatka is geweest en volgens mij heeft hij van al die reizen een fotoalbum gemaakt. Waarschijnlijk zal ik nog wel eens vaker over een fotoboek van Marco bloggen.

 

      

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Denis Clavreul: Dreaming of Africa

Denis Clavreul: Dreaming of Africa (Frankrijk, 2001): 200 blz: Uitgeverij Rizzoli

 

"Dreaming of Africa" van de Franse ecoloog en kunstenaar Denis Clavreul is een prachtig uitgegeven boek. Het bestaat uit een mooie hardcover met aquarellen die op mooi, stevig papier zijn gedrukt. Deze hardcover zit een cassette waarin als klap op de vuurpijl ook nog 10 reproducties van aquarellen uit het boek zitten die klaar zijn om ingelijst te worden.

Denis Clauvreul droomde er al vanaf zijn 18e van om naar Afrika te gaan. Op aanraden van zijn leraren heeft hij zich eerst verdiept in de studie van de ecologie en heeft hij zich vervolgens een aantal jaren bekwaamd in het schilderen van aquarellen. In het voorjaar en de zomer van 2000 heeft hij een tijd doorgebracht in Tanzania, waar hij een aantal wildreservaten heeft bezocht en daar ter plekke aquarellen heeft gemaakt van de landschappen en het aanwezige wild.

Zoals bij alle kunstenaars is het de vraag of je van hun werk houdt, of juist niet. Denis Clavreul heeft de aquarellen in "Dreaming of Africa" ter plekke geschilderd. Aquarelleren lijkt mij een zeer moeilijke techniek omdat de verf nog uitloopt nadat je hem op het papier hebt aangebracht. Denis werkt vaak schetsmatig wat er in mijn ogen zeer verfrissend uitziet. Ik ben zeer onder de indruk van zijn schilderijen en raad iedereen aan eens naar zijn webpagina te kijken.

Denis Clavreul heeft een eigen website.

     

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Tim Flach: Endangered

Tim Flach: Endangered (Groot Brittannië, 2017): 333 blz: Uitgeverij Abrams

 

Een tijdje terug las ik in de Volkskrant een artikel over de Engelse natuurfotograaf Tim Flach en zijn nieuwste boek over Vogels. Er stonden schitterende foto's bij het artikel en ik ben meteen op zoek gegaan naar een boek van Tim Flach. Toevallig werd een paar dagen later het boek "Endangered" aangeboden op marktplaats.

 

"Endangered" is een boek met prachtige close-ups van bedreigde dieren die Tim Flach over de hele wereld heeft gefotografeerd. Met dit boek zet Tim Flach een traditie voort waarmee Frans Lanting beroemd is geworden, van het van dichtbij portretteren van dieren en van het maken van close-ups van details van sommige dieren.

 

Ik vind de foto's in "Endangered" werkelijk fenomenaal. Nooit eerder zag ik wilde dieren zo prachtig en met aandacht voor detail gefotografeerd. Met "Endangered" lijkt Tim Flach op een combinatie van een wetenschapper en een kunstenaar. Liefhebbers van mooie natuurfoto's worden in dit boek op hun wenken bediend. In zijn soort vind ik "Endangered" denk ik, het mooiste boek dat ik ken, nog net iets briljanter dan het ook al prachtige "Oog in oog" van Frans Lanting.

Een groot aantal foto's uit "Endangered" kunt u zien op de prachtige website van Tim Flach.

      

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Baraka

Baraka (Verenigde Staten, 1992): 93 min: Regisseur Ron Fricke

 

 

"Baraka" is een documentaire met oogstrelende beelden. De Amerikaanse regisseur en cameraman Ron Fricke heeft eerder als cameraman meegewerkt aan "Koyaanisqatsi", een soortgelijke film met een soundtrack van Philip Glass die wereldberoemd is geworden. 

"Baraka" is als film bij lange na niet zo beroemd als "Koyaanisqatsi", maar de beelden zijn wat mij betreft mooier en vooral ook aangenamer om naar te kijken. "Baraka" is een film zonder dialogen, maar wel met, in mijn oren te nadrukkelijk aanwezige, muziek ter begeleiding. De componist heeft voor de muziekscore bestaande muziek naar eigen smaak omgewerkt, een beetje zoals Laurens van Rooyen dat in Nederland gedaan heeft. Over het resultaat ben ik niet enthousiast, maar het is ook weer niet verschrikkelijk om aan te horen.

Om de film te maken heeft Ron Fricke 13 maanden gefilmd in 24 landen. Zoals gezegd zijn de beelden over het algemeen erg mooi om naar te kijken. Toch ben ik niet super enthousiast over deze film, ik heb al te vaak prachtige documentaires gezien, zoals het onovertroffen "Planet Earth" van de BBC.

Van sommige scenes vraag ik me af waarom ze in de film zijn opgenomen. Er worden piepkuikens vertoond die in een lopende band naar de versnipperaar gaan. Er zijn mensen en koeien die op een enorme vuilnisbelt rondscharrelen. Er liggen ergens twee zwervers te slapen bij een busstation. Er is ook een scene waarin een berg oude schoenen wordt getoond. Mensen die weten waar die schoenen voor staan zullen naar worden van die beelden en voor mensen die dat niet weten is het een beeld zonder betekenis. Waarom zit dat erin?

Al met al vind ik "Baraka" een erg mooie film om naar te kijken, maar ik denk dat hij bij uitkomen in 1992 meer indruk zou hebben gemaakt dan hij nu doet.

Op IMDB krijgt "Baraka" van bijna 37.000 mensen een waardering van 8,6!

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: The Eagle Huntress

The Eagle Huntress (Mongolië, Groot Brittannië, Verenigde Staten, 2016): 84 min: Regisseur Otto Bell

 

In Mongolië leeft de 13-jarige Aisholpan, een jonge vrouw die al vanaf haar vroegste jeugd heeft toegekeken hoe haar vader en haar grootvader arenden trainden en er mee op jacht gingen. 

Aisholpan wil zelf ook een arend jager worden en samen met haar vader haalt ze een jonge arend uit haar nest en begint om haar te trainen. Ze wil graag met een groot festival voor arend jagers meedoen.

"The Eagle Huntress" is een zeer aangename film om te bekijken met prachtige beelden. Voor het verhaal of eventuele diepgang hoef je dat niet te doen, het verhaal is nogal simpel. De beelden worden ondersteund door wat vage atmosferische muziek die wat mij betreft niet veel toevoegt, maar die gelukkig ook niet storend is.

De reden om "The Eagle Huntress" te bekijken is het geweldige camerawerk. Je ziet schitterende beelden van het landschap, vaak met tijdopnames gemaakt, mooie beelden van mensen in traditionele kostuums en vooral ook geweldige opnamen van de adelaars.

Op IMDB krijgt "The Eagle Huntress" van ruim 3.600 mensen een waardering van 7,5.

   

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Rien Poortvliet: De ark van Noach

Rien Poortvliet: De ark van Noach (Nederland, 1985): 242 blz: Uitgeverij van Holkema & Warendorf

 

 

De "veelzijdige ambachtsman" Rien Poortvliet, zoals zo mooi op de achterzijde van de omslag staat vermeldt is door de "officiële" kunstkritiek van Nederland altijd volkomen genegeerd. Zijn werk heette geen kunst te zijn, maar louter mooie plaatjes. Dat er in Nederland en ook ver daarbuiten heel veel mensen waren die het werk van Poortvliet bewonderden en erg genoten van zijn mooie plaatjes telde niet. Het is alsof kunst niet mooi mag zijn. Een idioot die voor het eerst een verse drol legt op een mooi wit porseleinen bord met mes en vork ernaast en de drol versiert met een mooi rood strikje, die maakt kunst! Ik vind het raar, voor mij is iets toch vooral kunst als ik iets erg mooi vind. Kunst is iets om van te genieten, niet om nodeloos door geshockeerd te worden.

 

"De ark van Noach" is het 10e boek van Rien Poortvliet. Hij heeft zich hierbij laten inspireren door  het gelijknamige bijbelverhaal  van de ark die strandde hoog op de berg Ararat.

In "De ark van Noach" is Rien Poortvliet helemaal los gegaan. Hij heeft tal van dieren in het wild en in dierentuinen geschilderd en daarbij geprobeerd om ze zo waarheidsgetrouw mogelijk af te beelden. Ik vind dat hij daar schitterend in is geslaagd. Ook heeft hij aandacht voor bepaalde organen, zoals pagina's met monden, ogen, snavels en oren. Grappig is ook een tweetal pagina's waarin hij een rund tekent zoals het er ook had uitgezien als de schepper iets anders met het rund had voorgehad (Rien Poortvliet was gelovig).

Het heeft één groot voordeel dat het werk van Rien Poortvliet door zogenaamde kunstkenners wordt afgekraakt. Zijn boeken zijn destijds erg mooi en in grote oplagen uitgegeven en ze zijn nu tweedehands allemaal voor een spotprijsje te koop. Doe er uw voordeel mee!

 

Smaken verschillen natuurlijk, maar als ik zou kunnen kiezen tussen een originele Piet Mondriaan, een Karel Appel of een Rien Poortvliet bij mij thuis aan de muur te hebben hangen, dan zou ik ongetwijfeld voor de Rien Poortvliet gaan.

 

    

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

Dvd: Human

Human (Frankrijk, 2015): 191 min: Kleur: Regisseur Yann Arthus-Bertrand

Af en toe doe ik een grote ontdekking op filmgebied. De ontdekking van dit jaar tot nu toe is toch wel deze film: "Human", een ruim 3 uur durende documentaire over wat het is dat ons mensen maakt van de Franse fotograaf en filmregisseur Yann Arthus-Bertrand.

Het grootste deel van "Human" bestaat uit gefilmde portretten van mensen over de hele wereld. Alle portretten zijn schitterend gefilmd tegen een zwarte achtergrond zodat de hoofden van de geportretteerden er prachtig tegen afsteken. De meeste hoofden zijn slechts ongeveer 5 seconden in beeld, maar de mensen die iets vertellen komen wat langer in beeld (net zo lang als hun verhaal duurt), vaak afgewisseld met andere portretten voor een verhoging van het kijkgenot. De montage van al die portretten is perfect gedaan.

Steeds worden een groot aantal portretten afgewisseld met prachtige natuuropnames of met scenes van groepen mensen die bezig zijn met iets. Al met al vind ik die shots met portretten afgewisseld door andere opnames zo knap gedaan dat ik "Human" de mooiste film vind om naar te kijken die ik ken.

Niet geheel onbelangrijk is natuurlijk ook de kwaliteit van de gesprekken. Hier ben ik helaas niet zo enthousiast over als over de kwaliteit van de beelden. Natuurlijk leiden veel mensen een moeizaam bestaan, maar ik  ben toch zo optimistisch om te geloven dat de meeste mensen redelijk gelukkig zijn, zelfs in de arme landen.

De meeste mensen die Arthus-Bertrand interviewt hebben een naar verhaal te vertellen. Een paar van die verhalen zijn zo schokkend dat ik denk dat het beter was geweest als ze niet in de film zaten. Wat te denken van een man wiens broer vermoord is en die denkt pas weer rust te vinden als hij zich gewroken heeft door minstens een persoon, maar liefst 10-15 mensen als vergelding te doden?

Ik vind het jammer dat 3 op de 4 verhalen over negatieve ervaringen gaat en slechts 1 op de 4 over positieve ervaringen. Voor een positiever beeld zou ik het aantal positieve ervaringen 3 op de 4 willen zien, tegenover 1 op de 4 verhalen over negatieve ervaringen. De verhalen die al te schokkend zijn voor de kijker zou ik weglaten, wat niet betekent dat het meteen een mierzoete documentaire zou worden.

Al met al, met het kleine probleem dat ik heb met de inhoud van de verhalen, vind ik "Human" een fantastische film om te zien die mij zeer veel kijkgenot heeft geschonken. De uitzonderlijk hoge waardering op IMDB lijkt mij meer dan terecht.

Op IMDB krijgt "Human" van bijna 7.000 mensen een waardering van 8,7.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

17: The life collection

The life collection (Groot Brittannië, 1978-2005): ongeveer 60 uur: geschreven en ingesproken door David Attenborough
 
Ik heb gefascineerd zitten kijken naar alle 8 series en 24 dvd's van "The life collection" een serie natuurdocumentaires van de BBC geschreven en ingesproken door David Attenborough.

Deze documentaires zijn wat mij betreft de mooiste documentaires die ik ooit gezien heb.

Wat maakt deze series zo bijzonder?

Allereerst zijn de opnames van de natuur adembenemend mooi. Of je nu kijkt naar de Gnoes in de Serengeti, de manier waarop zeeleeuwen in Antarctica pinguïns vangen of het leven van mieren in een mierenhoop ergens in een achtertuin, de beelden zijn gewoonweg schitterend om te zien. Het team van de BBC dat al jarenlang met een aantal cameraploegen over de hele wereld filmt gebruikt de modernste technieken zodat we dingen kunnen zien die voorheen onmogelijk gefilmd konden worden.

Voeg daaraan toe de persoon van David Attenborough. Hij reist de hele wereld over om commentaar te leveren op de beelden, is zeer deskundig en spreekt erg duidelijk.

Als laatste aspect wil ik nog de muziek noemen die zeer goed bij de beelden past.

Veel mensen ouder dan 30 zullen wel eens op televisie iets voorbij hebben zien komen van deze documentaires. Doe jezelf een plezier en ga ze bekijken. De kleine 60 uur aan dvd hebben mij meer bijgebracht over de levende natuur dan 6 jaar biologielessen op de middelbare school en met veel meer plezier!

De dvd collectie betaat uit de volgende 8 series:
- Life on Earth (1978): 12 afleveringen van 54 minuten (2.400, 9,1)
- The living planet (1984): 12 afleveringen van 55 minuten (1.700, 9,0)
- The trials of life (1990): 12 afleveringen van 49 minuten (1.500. 9,0)
- Life in the freezer (1992): 6 afleveringen van 29 minuten (1.200, 8,6)
- The private life of plants (1995): 6 afleveringen van 49 minuten (2.300, 9,0)
- The life of birds (1998): 10 afleveringen van 49 minuten (2.500, 9,0)
- The life of mammals (2002): 9 afleveringen van 49 minuten en de laatste aflevering 59 minuten (3.600, 9,1)
- Life in the undergrowth (2005): 5 afleveringen van 50 minuten (3.300, 9,1)

Na 2005 is de BBC gewoon doorgegaan met het maken van prachtige natuurdocumentaires, met onder andere "Planet Earth" en "Life".

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

86: De nieuwe wildernis

De nieuwe wildernis (Nederland, 2013): 98 minuten: Regisseurs Mark Verkerk & Ruben Smit

De makers van "De nieuwe wildernis", Mark Verkerk en Ruben Smit, wilden af van het truttige imago van de Nederlandse natuurfilm. Zij wilden een film maken met spectaculaire beelden van vrij gewone dieren die in het natuurgebied de Oostvaardersplassen in grote getale voorkomen. Hierin zijn zij grandioos geslaagd.

In de Oostvaardersplassen, een klein natuurgebiedje van slechts 12 bij 5 kilometer, leven zo'n 900 Konik-paarden, evenals grote kuddes edelherten en Heck-runderen. Ruben Smit filmde de paarden, herten en runderen in close-up en met grote telelenzen. Ook maakte hij gebruik van onbemande helikopters, zodat ze van bovenaf konden filmen.

In de film is geen enkel spoor van menselijk aanwezigheid te bekennen, behalve in een opname 's winters als je twee schaatsers op de achtergrond ziet. Behalve voor de grote zoogdieren is er ook aandacht voor soorten als ganzen, ijsvogels, de zeearend, de strontvlieg en de vossen. Het commentaar bij de film is deskundig ingesproken door Harry Piekema. Kortom: een genot om naar te kijken!

Bij de dvd-uitgave van "De nieuwe wildernis" zit een extra dvd "Achter de schermen van de nieuwe wildernis". Daarin laten de makers zien hoe ze met gebruikmaking van de modernste technieken de dieren filmden. Ook is er volop aandacht voor het componeren van de filmmuziek. Deze documentaire is een aangename toevoeging.

Op IMDB krijgt "De nieuwe wildernis" van een kleine 1.400 mensen een waardering van 7,3.

 , de documentaire krijgt van mij 4 sterren. 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

92: Earth

Earth (Groot Brittannië, 2007): 94 minuten: Regisseurs: Alastair Fothergill & Mark Linfield

Al vanaf de jaren 50 worden er in opdracht van de BBC prachtige natuurdocumentaires gemaakt. Het is zelfs zo dat deze documentaires van de BBC een soort van standaard zijn geworden waarmee alle andere natuurfilms vergeleken worden. Kenmerken van deze documentaires vanaf het begin zijn de enorme hoeveelheden manuren die erin gestopt worden en het gebruik van de modernste technieken.

"Earth" is weer zo'n indrukwekkende natuurdocumentaire uit 2007. In "Earth" reizen we vanaf Noord naar Zuid. We beginnen in het gebied rond de Noordpool waar een ijsbeermoeder haar jongen verzorgt, tot aan Antarctica waar na een lange zwemtocht een moederwalvis en haar jong zich vol eten aan krill, kleine garnaaltjes. Intussen hebben we taferelen gezien als de trektocht van de kraanvogels over de hoogste bergen van de Himalaya, de trek van de olifanten door de Kalahari en de jacht op een volwassen olifant door een groep hongerige leeuwen. De film sluit af met dezelfde ijsberen.

"Earth" is een adembenemend mooie natuurdocumentaire met werkelijk prachtige beelden. Het enige minpuntje dat ik zou kunnen bedenken is dat de gefilmde beelden wat fragmentarisch zijn. Voor mensen die van een mooie natuurfilm houden is "Earth" een absolute must!

Op IMDB krijgt "Earth" van een kleine 14.000 mensen een waardering van 8,0.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Hans Warren: Ik ging naar de Noordnol: Natuurdagboek 1936-1942

Hans Warren: Ik ging naar de Noordnol: Natuurdagboek 1936-1942 (Nederland, 1996): 198 blz: Uitgeverij Bert Bakker

Voordat Hans Warren zijn eerste aantekening maakte in het "Geheim dagboek" had hij al vanaf 1936 een natuurdagboek bijgehouden, waarin hij tot 1942 zo'n 3000 bladzijden tekst neerschreef. Begin jaren 90 toen het "Geheim dagboek" een groot succes werd besloot Hans Warren om nog wat met die oude teksten te doen. Volgens hem hadden die teksten hun jeugdige kracht behouden. Hij publiceerde in 1996 deze selectie van een kleine 200 bladzijden.

Voor Hans Warren waren deze teksten vermoedelijk een stuk belangrijker dan voor de gemiddelde lezer van zijn "Geheim dagboek". Dat vermoed ik althans, afgaande op mijn eigen reactie. Ik heb slechts zo'n 80 bladzijden uit het boekje gelezen. Het zijn allemaal natuurwaarnemingen, mensen komen nauwelijks voor in dit dagboek. Als ik alleen maar over de natuur lees verveel ik mij vrij snel. In het "Geheim dagboek" namen de natuurwaarnemingen een klein gedeelte van de totale tekst in, en daar vond ik die tot de meest interessante stukken tekst behoren. Hans Warren schrijft ergens in zijn "Geheim dagboek": "een Griekse vaas is prachtig, een zaal vol Griekse vazen gaat al snel vervelen." Zo vergaat het mij ook bij de natuurwaarnemingen van Hans Warren.

Dit neemt niet weg dat er interessante observaties staan in het boek en dat het geheel soepel leest, zeker in aanmerking genomen dat de schrijver nog geen 20 jaar oud was toen hij dit opschreef. Ik geloof dat ik "Ik ging naar de Noordnol" alleen aan echte vogelliefhebbers kan aanraden, en dan nog met mate.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

Dvd: Serengeti Symphony

Serengeti Symphony (Nederland, 2003): 80 minuten: Regisseur: Hugo van Lawick

De vlakte van Serengeti in Tanzania is waarschijnlijk het bekendste wildpark ter wereld. Hier lopen talloze gnoes, zebra's, springbokken, giraffes, olifanten, leeuwen en luipaarden rond, evenals grote aantallen andere wilde dieren.

De Nederlandse regisseur Hugo van Lawick heeft met "Serengeti symphony" een prachtige natuurfilm gemaakt over dit gebied. De beelden zijn oogstrelend mooi.

Ik vind echter aan deze film twee minpunten. De eerste is dat het allemaal losse beelden zijn, zonder enige poging tot een verhaallijn of een overkoepelend thema. Het tweede en grootste bezwaar van de film is de muziek van Laurens van Rooyen. Van Rooyen heeft bekende muziekstukken uit de klassieke muziek als inspiratiebron gebruikt en daar eigentijdse bewerkingen van gemaakt. Het resultaat is een enorme zwijmelmuziek die zeer overheersend aanwezig is.

Los van de muziek is het een genot om naar de mooie beelden van wilde dieren in deze film te kijken.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.  

Dvd: Grizzly man

Grizzly man (Verenigde Staten, 2005): 100 minuten: Regisseur: Werner Herzog

Timothy Treadwell was een Amerikaanse man die 13 zomers lang ongewapend tussen de grizzlyberen in Alaska leefde en zijn belevenissen met die beren op film vastlegde.

Hij streefde ernaar om beer tussen de beren zijn, daarbij uit het oog verliezend dat grizzly's geen goedaardige knuffelberen zijn, maar zeer gevaarlijke roofdieren. Hij en zijn vriendin werden dan ook door een kwaadaardige grizzly opgegeten.

De Duitse regisseur Werner Herzog heeft gebruikmakend van het beeldmateriaal van Treadwell en met toevoeging van een aantal interviews met mensen die Treadwell hebben gekend een fascinerende documentaire over diens leven en de grizzly's gemaakt. De documentaire bevat enerzijds prachtige beelden van de grizzly's en anderzijds het commentaar van een aantal betrokkenen die verklaarden dat Treadwell in hun ogen niet goed snik was. Fascinerend!

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.