Posts tonen met het label Boek over boeken. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Boek over boeken. Alle posts tonen

dinsdag 2 juni 2026

Schweizer Fotobücher

Peter Pfrunder (red): Schweizer Fotobücher (Zwitserland, 2012): 702 blz: Uitgeverij Lars Müller
 
 
 
Met een dikte van 7 cm is "Schweizer Fotobücher" één van de allerdikste boeken uit mijn verzameling. Ook in andere opzichten is het een fors boek. Het is gedrukt op stevig papier, telt 700 bladzijden en weegt ruim 3 kilo.
 
Er zijn sinds 2000 veel fotoboeken verschenen met een overzicht van fotoboeken uit een bepaald land of met een bepaald onderwerp. De meest bekende daarvan zijn "The Book of 101 Books" van Andrew Roth en het driedelige "The Photobook, a History" van Gerry Badger en  Martin Parr. Badger en Parr kozen ervoor om een enorm aantal fotoboeken te behandelen, ik schat zo'n 800 stuks, waarbij van ieder behandeld boek een foto werd gegeven plus een korte informatieve tekst.

Vergeleken met de aanpak van Badger en Parr worden in "Schweizer Fotobücher" veel minder fotoboeken besproken, in totaal slechts 70 stuks. Dat geeft ruimte voor een veel uitgebreidere behandeling van de besproken boeken. De meeste fotoboeken krijgen 4 volle bladzijden met afbeeldingen en ook nog eens 4  volle bladzijden met tekst. Ik vind de keuze voor een veel kleiner aantal besproken fotoboeken een goede keuze en zeker ook het uitgebreide beeldmateriaal. Over die enorm lange teksten ben ik dan weer minder enthousiast. Ik heb slechts 3 teksten uit het boek gelezen: de inleiding en de teksten bij "The Americans" en "The Lines of My Hand" van Robert Frank, wereldwijd gezien veruit de beroemdste Zwitserse fotograaf. De teksten bij die laatste 2 boeken waren bij Badger en Parr, 5 keer zo kort, maar net zo informatief.
 
Ik vind "Schweizer Fotobücher" een prachtig boek en dan met name de hoge kwaliteit van de afbeeldingen. De lange teksten geloof ik wel, die nodigen niet tot lezen uit.
 
   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

donderdag 24 april 2025

Andrew Roth: The Book of 101 Books

Andrew Roth: The Book of 101 Books (Groot-Brittannië, 2001): 305 blz: Uitgeverij PPP Editions

Product Details 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
"The Book of 101 Books" is een boek over boeken, beter gezegd een fotoboek over fotoboeken. Zoals de titel al aangeeft worden er in dit boek in totaal 101 fotoboeken besproken. Ieder besproken fotoboek heeft 2 of 4 bladzijden met daarop een foto van de omslag van het boek, een of meer foto's van bladzijden uit het besproken boek, een inleiding over het boek en wat gegevens over het boek.

In zijn voorwoord schrijft Andrew Roth dat het hem te doen is om boeken die als geheel een kunstwerk vormen (zie het citaat). Ik heb eerder de 3 boeken "The Photobook, a History" van Gerry Badger en Martin Parr gelezen die het boek van Andrew Roth als voorbeeld hebben gebruikt. Een aantal fotoboeken wordt in beide boeken besproken.

Van de boeken die besproken worden heb ik alleen "The Americans" van Robert Frank, "Een liefdesgeschiedenis in Saint Germain des Prés" van Ed van der Elsken, "Diary of a Century" van Jacques-Henri Lartigue en "The Ballad of Sexual Dependency" van Nan Goldin in mijn bezit en verder heb ik van een aantal fotografen een ander boek dan het besproken boek in mijn bezit. 
 
Elf jaar geleden, toen ik "The Book of 101 Books" voor het eerst las, kende ik vrij weinig van de besproken fotografen en boeken. Inmiddels is mijn kennis flink uitgebreid, nu zeggen de namen van de meeste besproken fotografen mij wel wat. "The Book of 101 Books" is mooi uitgevoerd en stimuleert tot het opzoeken van een aantal fotoboeken die ik nog niet ken. 
 
Citaat:
- The basis for my selection was simple. Foremost, a book had to be a thoroughly considered production; the content, the mise-en-page, choice of paper stock, reproduction quality, text, typeface, binding, jacket design, scale - all of these elements had to blend together to fit naturally within the whole. Each publication had to embody originality and, ultimately, be a thing of beauty, a work of art. Secondary was my concern for the specific photographer or the historical significance and impact of the work. In all but a few instances, I have focused on monographs that the artists had an active role in producing. I was also generally drawn to publications in which the photographs were meant to be seen in book form. In other words, not books that are merely a place to exhibit images but books whose images were destined to be seen printed in ink and bound between covers.

  
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

dinsdag 6 juni 2017

Willem G. Weststeijn: Russische literatuur

Willem G. Weststeijn: Russische literatuur  (Nederland, 2004): 505 blz: Uitgeverij Meulenhoff

Moderne Russische LiteratuurIn zijn "Russische literatuur" bespreekt Weststeijn aan de hand van een aantal essays de groten en de niet zo groten uit de Russische literatuur.

In ieder essay wordt een schrijver of een werk behandeld. Meestal doet hij dat met een korte levensloop van de schrijver en ook met een samenvatting van de inhoud indien het besproken werk bij de meeste lezers niet zo bekend zal zijn.

Bijna iedere bekende Russische schrijver wordt behandeld. Zo is er plaats voor Poesjkin, Gogol, Toergenjev, Tolstoj,Dostojewski, Tsjechov, Boenin, Boelgakov, Babel, Pasternak, Sjalamov en Solzhenitsyn. Opvallende afwezigen zijn Gontsjarov, Nabokov en vooral Paustovskij, die in het hele boek niet een keer wordt genoemd terwijl hij in Nederland tot de populairste Russische schrijvers behoort.

Ook worden een aantal minder bekende of voor mij zelfs totaal onbekende schrijvers behandeld, waaronder een groot aantal dichters.
De essays zijn goed geschreven, maar zonder voorkennis heb je na het lezen van dit boek er weinig idee van wat nu de moeite waard is om te lezen en wat niet. Eigenlijk heb je niet veel aan dit boek als je niet al redelijk bent ingelezen in de Russische literatuur.

  

donderdag 18 mei 2017

Vladimir Nabokov: De kunst van het lezen: Tsjechov

Vladimir Nabokov: De kunst van het lezen: Tsjechov (Rusland, 1981): 88 blz: Vertaald door Robbert-Jan Henkes & Erik Bindervoet (2004): Uitgeverij Hoogland & Van Klaveren

De kunst van het lezen - TsjechovNu ik klaar ben met het lezen van alle verhalen van Tsjechov zal ik de komende tijd aandacht besteden aan wat andere schrijvers over Tsjechov hebben gezegd.

De Russische schrijver Nabokov gaf aan zijn studenten op een Amerikaanse universiteit lessen in literatuur. Hij besprak met zijn leerlingen hoe je de groten uit de literatuurgeschiedenis kon lezen en wat je van hen kon leren. Vanzelfsprekend had hij daarbij veel aandacht voor de Russische literatuur. De collegeaantekeningen van Nabokov zijn bewaard gebleven en in boekvorm uitgegeven zodat nu iedereen er zijn voordeel mee kan doen. Bij uitgeverij Hoogland & Van Klaveren zijn dunne, mooi vormgegeven boekjes uitgegeven over respectievelijk Tsjechov, Dostojewski, Gogol, Toergenjew en Tolstoj.

Wat de Russische lezer pas echt aansprak, was dat hij in de helden van Tsjechov het type van de Russische intellectueel herkende, de Russische idealist, een merkwaardig en aandoenlijk schepsel dat in het buitenland niet erg bekend is en dat in het Rusland van de Sovjets niet kan bestaan. De intellectueel van Tsjechov is iemand die het diepste menselijk fatsoen waartoe de mens in staat is, combineert met een bijna belachelijk onvermogen om zijn idealen en principes in daden om te zetten; iemand die geeft om morele schoonheid, het welzijn van zijn volk en het welzijn van het universum, maar in zijn privé-leven niet in staat is iets nuttigs te doen; die zijn provinciale leventje verbeuzelt in een waas van utopische dromen; die precies weet wat goed is, wat de moeite waard is om voor te leven, maar tegelijkertijd steeds verder wegzinkt in de modder van een eentonig bestaan, ongelukkig in de liefde, hopeloos ondoelmatig in alles - een goed iemand die het er niet goed afbrengt. Dat is het karakter dat - verkleed als dokter, student, dorpsonderwijzer en vele andere beroepsbeoefenaars - voorbijkomt in alle verhalen van Tsjechov.

Nabokov bepreekt in detail 2 verhalen: "De dame met het hondje" en "In het geuldal" en een toneelstuk "De meeuw". Over de twee verhalen is Nabokov erg enthousiast, over het toneelstuk heeft hij wel wat kritische opmerkingen.

Achter in het boekje staan nog 10 bladzijden met noten van de vertalers, waarbij steeds een aantal bestaande Tsjechov-vertalingen met elkaar worden vergeleken.

Tot slot nog een opmerking van de vertalers zelf: Waarom eigenlijk hervertalingen maken als er in plaats van fouten verbeterd, fouten bijgemaakt worden? Het schijnt dat de meeste hervertalers er uit principe hun voorgangers niet bijhouden of op naslaan, omdat ze "bang zijn beïnvloed te worden". Zo kunnen we lang wachten op een foutloze vertaling.

Het boekje is een aardige aanvulling op de Tsjechov-bibliotheek, maar zeker geen must.

  

zondag 14 mei 2017

Willem G. Weststeijn: Een jaar lang lezen

Willem G. Weststeijn: Een jaar lang lezen: Verslag van een verslaving (Nederland, 2016): 345 blz: Uitgeverij Lias

Een jaar lang lezenIn "Een jaar lang lezen" bespreekt Weststeijn de boeken die hij gedurende een jaar heeft gelezen. In dat jaar heeft hij in totaal 128 boeken gelezen, waarover hij in 83 korte stukjes van gemiddeld 4 bladzijden lengte verslag doet.

Hij zegt over zijn leeservaringen het volgende: "Ik pretendeer allerminst de wijsheid in pacht te hebben, maar kan misschien, behalve mijn enthousiasme voor het lezen, ook iets overbrengen van de kunst van het lezen. Die kunst is niet aangeboren, maar moet je je geleidelijk verwerven door veel, geduldig en met aandacht te lezen."

Ik heb het boek van Weststeijn in ieder geval met veel plezier gelezen. Wat Weststeijn in zijn boek doet (het achtereenvolgens bespreken van de boeken die hij leest) doe ik in feite op mijn blog ook en met mij vele andere boekloggers. Weststeijn is als schrijver duidelijk superieur aan mij en de meeste andere bloggers. Ik kies voor een aantal citaten waarbij ik vaak de mening van Weststeijn over het lezen weergeef:

- Ergens te moeten wachten zonder dat ik een boek, krant of tijdschrift bij me heb is iets verschrikkelijks- zo zonde van de tijd die je aan lezen zou kunnen besteden. Ik heb dan ook bijna altijd wel een boek bij me en betreur het in hoge mate dat ik niet ook nog de tijd kan gebruiken van de mensen die wachten zonder iets te doen.

- Ik heb wel een voorkeur voor wat over het algemeen voor "echte" literatuur doorgaat, literatuur, die zowel inhoudelijk als wat stijl betreft verrassend is, of op zijn minst de moeite waard.

- Bovendien, wat bij elk boek interessant is, en wat een boek voor een lezer zoveel boeiender maakt dan een film: je ziet wat een schrijver kan en waar hij uitglijdt of tekortschiet. Ook een matig of slecht geschreven boek scherpt je oordeel om vast te kunnen stellen wat goed is en wat niet.

- Zoals zo vaak in een (goede) roman suggereert de eerste zin al heel veel van de rest die zal volgen.

- (uit besproken boek): "The ladies all talk at once, yet all hear everything that is said. If there is any significant difference between the sexes, it may be that a woman can talk as she listens, while a man hears only himself."

- (uit een boek van Dubravka Ugresic): Omdat haar eigen naam, Dubravka, veel te moeilijk is voor het bedienend personeel, gebruikt ze overal maar de standaardnaam Jenny. In Dublin had ze met de jongen van het koffieapparaat een keer een "standaardgesprek", waarin hij vroeg hoe het met haar ging, haar de koffie serveerde en informeerde naar haar verdere plannen die dag. Toen ze daarop antwoordde "Ik ga mezelf straks ophangen", reageerde de jongen met "Heel goed idee, Jenny" en ging door met de volgende klant.

- De bibliotheek van Alexandrië is verbrand, volgens een apocrief verhaal op last van een Arabische veroveraar, die er de noodzaak niet van inzag de boeken te bewaren: als ze in overeenstemming waren met de Koran waren ze niet nodig, als ze tegen de Koran ingingen nog veel minder.

- Hoewel ik van oordeel ben dat een literair werk voor zichzelf moet spreken en informatie over de auteur niet echt nodig is, is het toch altijd goed een boek in zijn context te plaatsen.

- Een van de redenen om in de (grote) stad te wonen is dat er boekwinkels zijn waar je, zodra je daar zin in hebt, even naar toe kunt fietsen.

- Aandacht voor details is een kenmerk van grote literatuur, denk aan de beroemde geur van madeleines bij Proust of de niet minder beroemde grote oren van Anna Karenina's echtgenoot, die haar pas opvallen wanneer ze Vronski heeft ontmoet.

- Literaire kritiek is uniek omdat "men het enorme voorrecht heeft haar te beoefenen in hetzelfde medium dat je aan het beschrijven bent."

 

zondag 26 maart 2017

Pieter Steinz: Gids voor de wereldliteratuur

Pieter & Jet Steinz: Gids voor de wereldliteratuur (Nederland, 2015): 560 blz: Uitgeverij Nieuw Amsterdam

Steinz"Gids voor de wereldliteratuur" is een samenvoeging, volledige bewerking en actualisering van 2 eerdere boeken van Pieter Steinz: "Lezen &cetera" uit 2003 en "Lezen op locatie" uit 2004.

Pieter Steinz was jarenlang chef redacteur van de boekenbijlage van het NRC-Handelsblad. Eerder las ik van hem het aangrijpende "Lezen met ALS", over zijn laatste levensjaren waarin hij leed aan de ziekte ALS. Pieter Steinz is vorig jaar overleden.

"Gids van de wereldliteratuur" is encyclopedisch van opzet. Centraal staan de 416 lemma's van schrijvers, waarbij 104 meesterwerken wat nader belicht worden. Verder staan er in het boek 52 landkaarten van landen, continenten, steden en gebieden en 52 boekwebben waarin invloeden op een bepaald boek besproken worden, andere boeken van dezelfde schrijver en suggesties van wat te lezen na het besproken boek.

De lemma's van de schrijvers zijn erg kort, zodat het onmogelijk is om aan de hand van de teksten een beeld te vormen van de leeswaarde van de betreffende boeken. Verder worden alle mogelijkheden aangegrepen om nog meer boektitels te geven, waarbij de boeken steeds in een zin gekarakteriseerd worden.

Ik denk dat in dit uitputtende boek meer dan 3000 titels gegeven worden, veel meer dan de doorsneelezer ooit zal lezen.

Wat is nu het nut van dit boek? Ik denk dat de praktische waarde van het boek groter wordt naarmate je meer gelezen hebt. Zelf heb ik zo'n 2700 boeken gelezen, dus veel genoemde titels ken ik wel. Toch denk ik dat voor de meeste mensen dit een boek voor de boekenkast is, dat hoogstens een enkele maal zal worden opengeslagen om iets op te zoeken.

  

donderdag 19 november 2015

Pieter Steinz: Lezen met ALS




Lezen met ALSPieter Steinz is bekend als oud chefredacteur van de boekenbijlage van het NRC-Handelsblad. Hij heeft de ziekte ALS. ALS is een steeds erger wordende spierziekte waarbij langzaam aan de spieren steeds verder aangetast worden totdat je sterft doordat de hartspier het begeeft.

Voor "Lezen met ALS" bundelde Steinz 52 colums die hij eerst wekelijks en later tweewekelijks schreef voor de NRC. In "Lezen met ALS" verbindt Pieter Steinz het herlezen van schrijvers die tot zijn favorieten behoren met stukken over zijn steeds voortgaande ziekte. In de stukken komt erg goed naar voren hoe het is om met ALS te leven en het voortgaande ziekteproces wordt zeer indringend beschreven.

Warm aanbevolen voor wie iets wil weten over ALS of over ziek zijn in het algemeen!  

 

dinsdag 4 augustus 2015

Peter Boxall: 1001 boeken die je gelezen moet hebben!



1001 Boeken Die Je Gelezen Moet Hebben!Het valt te prijzen aan de bewerkers en vertalers van dit boek dat ze er voor de Nederlandstalige editie niet voor hebben gekozen om slechts een aantal Nederlandstalige boeken toe te voegen, maar dat ze de oorspronkelijke editie ook hebben aangevuld met een groot aantal Oost-Europese, Scandinavische, Italiaanse, Afrikaanse en Spaanstalige (Latijns-Amerikaanse) romans. 

In totaal zijn zo'n 300 voornamelijk Engelstalige titels geschrapt, waardoor deze Nederlandstalige editie een veel evenwichtiger beeld geeft van wat de wereldliteratuur aan romans heeft opgeleverd dan de oorspronkelijke Engelstalige editie. 

Evenals bij de oorspronkelijke editie blijft de bruikbaarheid van het boek beperkt. Wel is het een erg leuk boek om door te bladeren en af en toe eens een stuk uit te lezen. 

 

vrijdag 31 juli 2015

1001 Books You Must Read Before You Die



Product Details"1001 books you must read before you die" heeft de verkeerde titel, het zou moeten zijn "nearly 1001 novels and a few other books to read before you die".

Er worden in dit boek vrijwel uitsluitend literaire romans in besproken, een paar detectives, thrillers, science fiction en wat verhalenbundels daargelaten.

Uiteraard vind ik het een gemiste kans dat alleen romans worden besproken, er zijn zovele mooie verhalenbundels, autobiografisch getinte boeken, brievenboeken, graphic novels, reisverhalen en kinderboeken die de moeite waard zijn.

Ieder besproken boek krijgt een stukje tekst van ongeveer 300 woorden, eventueel aangevuld met een illustratie en een citaat. Wat opvallend is is de zeer grote nadruk op romans die het eerst gepubliceerd zijn in het Engels, ik denk wel een stuk of 800. Andere taalgebieden komen er veel slechter van af, voor het Nederlands staan er 7 romans in. Ik heb in totaal 146 boeken van de 1001 gelezen en 20 gedeeltelijk.

Nu wil ik de boeken noemen die ik mis. Eerlijk gezegd vind ik dat voor een boek met 1001 titels er nogal wat ontbreken die er volgens mij in thuis horen.

Allereerst vind ik dat de "Ilias" en "De Odysseia" van Homerus en "Aneas" van Vergilius vermeld hadden moeten worden.

Hetzelfde geldt voor het "Verhaal van prins Genji" van Murasaki Shibiku en "De essays" van Miguel de Montaigne.

Aangezien er een paar korteverhalenbundels in worden besproken, waarom niet de erkende grootmeesters van het genre: Tsjechow, Boenin en Andersen met een eigen lemma.

Wel de sprookjes van Aesopus, waarom niet die van La Fontaine?

Wel Primo Levi, maar niet Varlam Sjalamovs "Berichten uit Kolyma"

Van de Nederlandse literatuur mist een boek van Couperus, "Kaas" van Willem Elsschot en "Het achterhuis" van Anne Frank die ook in het Engels vertaald zijn.

Verdere omissies op alfabetische volgorde:
- Gottfried August Burger: Baron von Münchhausen
- James Clavell: Shogun
- Euclides da Cunha: De binnenlanden
- Michel Faber: The crimson petal and the white
- Benito Perez Galdoz: Fortunata en Jacinta
- Helene Hanff: 84 Charing Cross Road
- C.S. Lewis: De kronieken van Narnia
- Frank MacCourt: De as van mijn moeder
- Nagieb Mahfoez: De Caïro-trilogie
- Norman Mailer: The naked and the dead
- Gregory David Roberts: Shantaram
- Isaac Bashevis Singer: De familie Moskat
- Junichiro Tanizaki: Stille sneeuwval
- Pramoedya Anata Toer: De Buru-tetralogie

En dan heb ik alleen maar die boeken genoemd die ik zelf erg goed vind. Wat is nu de praktische bruikbaarheid van het boek? Ik denk eerlijk gezegd erg klein. Het is leuk om de lemma's te lezen, maar het is moeilijk uit de stukjes tekst te bepalen of een boek de moeite waard zal blijken te zijn. Dat is nu juist het kenmerk van een literaire tekst, dat het niet alleen om de inhoud gaat.  

 

zondag 21 december 2014

Books of the Century


Product DetailsOp het WorldWideWeb is het boekenarchief van de New York Times met zo'n 50.000 recensies het beste en meest uitgebreide overzicht van informatie over boeken dat er is. Sinds 2000 ontvang ik iedere week een e-mail met daarin informatie over nieuw verschenen boeken. Ook lees ik af en toe oudere artikelen om ideeën op te doen voor nieuwe boeken om te lezen. De recensies zijn vrijwel altijd goed geschreven, bieden veel informatie en zijn niet te lang (gemiddeld 2 A4-tjes).

In 1997 bestond de "Book Review" van de New York Times 100 jaar. Deze gelegenheid werd aangegrepen om de oude jaargangen door te bladeren en daar een flinke hoeveelheid boekrecensies, essays en interviews uit te halen om daar een boek mee te vullen. Het boek is voor een veellezer als ik zeer onderhoudend, enerzijds om te lezen wat er is geschreven over boeken die ik ook heb gelezen en anderzijds om ideeën op te doen voor nog te lezen boeken. Omdat de stukjes maar een paar blz beslaan leent het boek zich goed om er iedere dag een halfuurtje in te lezen. 

Een waarschuwing: de mensen van de "Book Review" zijn zeer geletterd en gebruiken veel moeilijke woorden. Voor de leesfanaat!

 

dinsdag 14 oktober 2014

Michael Schmidt: The novel


Product DetailsHet is een beetje raar om een bespreking van een boek te plaatsen voordat ik het in zijn geheel gelezen heb. Dit is echter een enorme pil en hoewel ik slechts de eerste 8 hoofdstukken en 127 blz heb gelezen ben ik razend enthousiast.

Na een lovende recensie in de New York Times en nadat ik het boek in de winkel had ingezien en zag dat er veel mij bekende schrijvers worden besproken besloot ik om het boek te kopen.

Michael Schmidt heeft een geschiedenis van de Engelstalige roman geschreven. Hij doet dit niet als academicus maar als collegaschrijver die duidelijke meningen heeft over de romans en schrijvers die hij bespreekt en daar ook eerlijk over is.

Zoals gezegd heb ik de eerste 8 hoofdstukken gelezen waarin schrijvers als: John Mandeville (the travels of ...), Thomas Malory (le morte d'Arthur), Philip Sidney, John Bunyan (the pilgrim's progress), Aphra Behn, Daniel Defoe (Robinson Crusoë en Moll Flanders), Jonathan Swift (Gulliver's travels), Samuel Johnson (Rasselas) en Samuel Richardson (Pamela en Clarissa) worden besproken.

Gelukkig behandelt Schmidt een relatief klein aantal schrijvers, maar die bespreekt hij dan wel uitgebreid. Meestal geeft hij een levensschets van ongeveer een bladzijde en een korte bespreking van de belangrijkste werken. Daarna kijkt hij vooruit in de tijd en schrijft hij wat latere romanschrijvers over de betreffende romans hebben geschreven.

Schmidt schrijft zeer onderhoudend, maar zijn Engels is wel pittig. Mijn Engels is heel behoorlijk, maar als dat niet zo zou zijn was het geen doen om dit boek te lezen. Ook helpt het wel als je al redelijk wat over de geschiedenis van de Engelse literatuur hebt gelezen en natuurlijk als je een aantal van de besproken schrijvers hebt gelezen.

Ik vermoed dat het boek voor de meeste mensen te hoog gegrepen is, maar voor mensen die het aankunnen om langere tijd geconcentreerd een boek in behoorlijk pittig Engels te lezen is dit een absolute aanrader. Ik moet dus nog een kleine 1000 blz. Met een tempo van 30 blz per dag hoop ik het over ruim een maand uit te hebben.

 

zondag 10 augustus 2014

Philippe Goddin: De kunst van Hergé


Large Cover Image"De kunst van Hergé, deel 1: 1907-1937" is het eerste deel van een driedelige biografie die het leven en werk van Hergé behandelt. Hergé was een Belgische striptekenaar die vooral bekend is geworden als bedenker en tekenaar van de strip Kuifje.

Hergé publiceerde zijn eerste tekeningen in 1922, toen hij amper 15 jaar oud was. Vanaf 1924 signeerde hij zijn tekeningen met de naam Hergé. In 1926 tekende hij zijn eerste strip: Totor.

De doorbraak voor Hergé kwam op 4 januari 1929, toen hij in een weekblad het eerste deel van Kuifje in het land van de Sovjets publiceerde.

Behalve Kuifje bedacht Hergé meerdere strips waaronder Kwik en Flupke en Jo en Suus. Ook was hij een bekend reclametekenaar. In de beginjaren waren zijn strips in zwart-wit, later werden ze uitgevoerd in kleur.

De volgende Kuifje-albums die verschenen waren:
- 1930: Kuifje in de Congo
- 1931: Kuifje in Amerika
- 1932: Kuifje en de sigaren van de farao
- 1934: Kuifje en de blauwe lotus
- 1935: Kuifje en het gebroken oor

"De kunst van Hergé" geeft in tekst en tekeningen (gedeeltelijk niet eerder gepubliceerd) een erg mooi beeld van het leven en werk van de striptekenaar van Kuifje, van wiens avonturen ik in mijn jeugd zo heb genoten. De vertaling is soepel en loopt als een trein. Na het lezen van dit eerste deel heb ik ook de 2 andere delen gelezen en daarna heb ik alle albums van Kuifje in chronologische volgorde herlezen. Erg leuk!

 

zaterdag 28 juni 2014

Ronald Giphart: De ontdekking van de literatuur


Ronald Giphart: De ontdekking van de literatuur (Nederland, 1997): 175 blz: Uitgeverij de Bijenkorf

In "De ontdekking van de literatuur" beschrijft Ronald Giphart hoe hij en zijn vriend Bert Natter op het Baarnse lyceum allerlei gesprekken over de literatuur voerden en zelf schrijvers wilden worden.

Giphart had ten tijde van dit boekje al een paar romans gepubliceerd en Bert Natter zou later volgen.

In het boek staan ook talloze korte stukjes over schrijvers die volgens Giphart de moeite waard zijn. Hij belijdt daarbij vooral zijn liefde voor Jeroen Brouwers.

Zelf heb ik ook aardig wat Nederlandstalige auteurs gelezen. Wat opvalt is dat onze keus daarbij totaal verschillend is. Van mijn favoriete schrijvers en boeken: J.J. Voskuil, Maarten Biesheuvel, Hotz, Belcampo, Marten Toonder, Hans Warren (geheim dagboek delen 1-21), Carolijn Visser, Lieve Joris, Peter van Straaten en August Willemsen (de val) noemt Giphart alleen de eerste twee. Het boekje leest makkelijk weg, maar is toch niet zo heel erg boeiend.