Films gezien in november

MacBeth: Mooie verfilming uit 1971 van Roman Polanski. Deze versie was aanzienlijk beter te volgen dan die van Orson Welles, maar vind ik visueel minder sterk. Met "Throne of Blood" van Akira Kurosawa erbij, denk ik dat ik de drie beste verfilmingen van MacBeth heb gezien. ****

 

I am Cuba: Prachtige film uit 1964 van de Russische regisseur Mikhail Kalatozov over het leven in Cuba. ***** 

 

Lands of the Monsoon: Prachtige 5-delige natuurdocumentaire van de BBC uit 2014 over de landen die jaarlijks met de moesson te maken hebben. *****

 

Brave New World: Fascinerende 5-delige documentaireserie uit 2011 over de ontwikkelingen in wetenschap en technologie die een aantal vooraanstaande wetenschappers op dat moment van het grootste belang voor de toekomst achtten. **** 

The Doors: When You're Strange: Matig interessante documentaire uit 2009 van Tom Dicillo over de beroemde popgroep en met name hun zanger Jim Morrison. Ik zou zeggen: luister gewoon een cd van "The Doors", in plaats van deze documentaire te bekijken. ***

Jazz in Montreux met Ella Fitzgerald en Count Basie: Concertregistratie van het Montreux Jazz Festival uit 1979. Een prachtig concert, maar je kunt wat mij betreft net zo goed een cd luisteren, de beelden voegen niet zoveel toe. ****

Zjef Vanuytsel live op de BRT: Ik heb kort geleden een boxset gekocht met daarin 5 cd's, een tekstboekje en deze dvd van en over de Belgische zanger Zjef Vanuytsel. Ik ben erg onder de indruk van de liedjes van Vanuytsel, mijn grootste ontdekking op muzikaal gebied van het afgelopen jaar. Op de dvd staan fragmenten van interviews met Vanuytsel en natuurlijk een aantal liveopnames. Mooi materiaal voor de liefhebbers van Vanuytsel. ****

Het uur van de wolf: Een erg sterke film van Ingmar Bergman uit 1968 met in de hoofdrollen Max von Sydow en Liv Ullman. *****

Women of the Night: Een wat mindere film van Kenji Mizoguchi uit 1948 die het leven van prostituees in Osaka schetst. ****

the Outsider: Vroege film uit 1981 van de Hongaar Bela Tarr, waarin hij zijn voor hem typerende stijl nog niet helemaal heeft gevonden. ****

the Spirit of the Beehive: Prachtige film uit 1973 van de Spanjaard Victor Erice met twee jonge meisjes in de hoofdrollen. *****

the Missing Picture: Zeer indrukwekkende Cambodjaanse kunstzinnige documentaire uit 2013 over de tijd van de Rode Khmer. *****

Ik heb ook 4 films gezien van de Zuid-Koreaan Lee Chang-Dong:

Oasis (2002, 10.000, 7,8) *****

Secret Sunshine (2007, 9.300, 7,5) ****

Poetry (2010, 13.000, 7,8) *****

Burning (2018, 73.000, 7,5) ****

Storm over Azië: Russische stomme film uit 1928 van Vsevolod Poedovkin. Aardige beelden van de Mongoolse landschappen en de plaatselijke folklore. De beelden zullen mij niet bijblijven, maar wat wel bijblijft is de prachtige muziek die in 2008 speciaal voor deze film is gecomponeerd door Bernd Schultheis die lijkt op een mengeling van jazz en experimentele muziek met oosterse invloeden en met veel drums en bekkens. Een van de allermooiste soundtracks die ik ooit gehoord heb! Muziek *****   Film ***

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Wat is belangrijker in een boek: de tekst of de illustraties?

Het is een algemene vraag die een wat specifieker antwoord verdient. Het maakt nogal wat uit om welk soort boek het gaat en ook natuurlijk wie het boek tot zich neemt.

 

Er zijn erg veel boeken die geschreven zijn om voornamelijk gelezen te worden, zonder of met heel weinig afbeeldingen. Ik denk hierbij aan romans, verhalenbundels, reisverhalen, autobiografisch proza, biografieën of boeken over geschiedenis. Bij deze categorieën zijn de teksten verreweg het belangrijkst en de illustraties, zo ze er al zijn, van ondergeschikt belang.

 

Maar er zijn natuurlijk ook veel boeken waar de illustraties van veel meer belang zijn.

Bij fotoboeken gaat het vooral om de kwaliteit van de afdrukken en doet de tekst er meestal weinig toe.

Hetzelfde geldt in iets mindere mate voor kunstboeken, waar men toch vooral kijkt naar de afbeeldingen van de besproken kunstwerken.

Bij atlassen is het duidelijk, daar zijn de landkaarten verreweg het belangrijkste.

 

Er zijn nog drie soorten boeken die ik speciaal wil noemen.

Graphic novels en strips. Bij beide soorten vind ik eigenlijk de kwaliteit van het verhaal net iets belangrijker dan de kwaliteit van de afbeeldingen. Het heeft er denk ik mee te maken dat ik toch vooral de teksten lees en automatisch vlug de afbeeldingen scan. 

Bij kinderboeken, en zeker bij die kinderboeken die je voorleest aan kleine kinderen, denk ik dat voor de kinderen de plaatjes belangrijker zijn en voor de volwassenen die de boeken voorlezen, de teksten.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Irving Penn: Earthly Bodies

Irving Penn: Earthly Bodies: Nudes, 1949-50 (Verenigde Staten, 2002): 94 blz: Uitgeverij Bulfinch Press Book/ Little. Brown and Company

 

 

Bij naaktfotografie denkt men vooral aan knappe slanke vrouwen met een lichaam waar iedereen jaloers op is. Zo niet bij Irving Penn, die in 1949 en 1950 een groot aantal torso's van naakte vrouwen heeft gefotografeerd. De eerste foto die in het boek staat lijkt zelfs sprekend op de Venus van Willendorf, het beroemde vruchtbaarheidsbeeldje dat ongeveer 20.000 jaar oud is.

Fotoboeken koop je meestal voor de afbeeldingen en niet voor de begeleidende tekst. In "Earthly Bodies" is het al niet anders, de inleidende tekst van krap 13 bladzijden kan men met een gerust hart ongelezen laten. De foto's in het boek zijn figuurstudies van vrouwelijke torso's van veelal voluptueuze modellen. Ze zijn niet als erotische foto's bedoeld, maar ze hebben wel een hoge aantrekkingskracht. Alle foto's zijn schitterend afgedrukt.

"Earthly Bodies" is een prachtig fotoboek met schitterende afdrukken van de foto's. Een waar collector's item. Mijn exemplaar is in ieder geval niet te koop.

Voor een aantal foto's van Irving Penn, waaronder een klein aantal uit "Earthly Bodies", klik hier. 

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Riad Sattouf: De Arabier van de toekomst: Deel 6

Riad Sattouf: De Arabier van de toekomst: Deel 6: Een jeugd in het Midden-Oosten (1994-2011) (Frankrijk, 2022): 176 blz: Vertaald door Toon Dohmen (2023): Uitgeverij de Geus

 

In het zesde en laatste deel van zijn geweldige serie Graphic Novels "De Arabier van de toekomst" vertelt Riad Sattouf over zijn leven vanaf zijn 16e jaar op de middelbare school tot aan zijn 33e als hij een gevestigde striptekenaar is. De ondertitel "Een jeugd in het Midden-Oosten", klopt niet voor dit deel, het verhaal speelt zich geheel af in Frankrijk. Lees ook de recensie van collega-blogger Teunis.

Aan het begin van dit zesde deel introduceert Riad zichzelf aldus:

- Ik heet Riad. In 1994 was ik zestien en een halve psychopaat.

Vindt zichzelf lelijk en afstotelijk

Draagt twee T-shirts over elkaar om gespierder te lijken

Graatmager

Nog altijd te korte broeken

Smoezelige Adidas

Ogen half dicht, gluiperige blik

Richt zijn geestelijke vermogens enkel op het bedenken van onmogelijke seksuele fantasieën

Weet zeker dat de hele wereld hem verafschuwt, terwijl feitelijk niemand weet dat hij bestaat

Riad heeft als ambitie om een striptekenaar te worden. Hij meldt zich aan bij een prestigieuze opleiding tot animator en wordt daar tot zijn eigen verbazing aangenomen. Hij verveelt zich bij het maken van animaties in de stijl van Lucky Luke of de Smurfen, maar de docent zegt tegen hem dat zijn tekeningen op zijn best matig zijn en dat hij nog veel moet leren.

Om van zijn angsten af te komen gaat Riad in psychotherapie. Bij iedere psychotherapeut is het eerste consult gratis om rustig een keuze te kunnen maken. Met psychotherapeute nummer 3 gaat Riad in zee. 

Riad probeert om onder zijn dienstplicht uit te komen, wat hem lukt. Het tweede deel van het boek gaat vooral over de ontwikkeling van Riad als striptekenaar en vind ik wat minder interessant. 

Een lang citaat over de dienstplicht:

- In de middagpauze gingen Franpin en ik ook wel langs bij boekhandels in de buurt. We spraken vaak over wat ons het meeste angst aanjoeg: DE DIENSTPLICHT.

 "De keuring duurt drie dagen, ze wegen je als 'n dier, en als ze dan zeggen dat je geschikt bent, ben je de sigaar. Als je boft, krijg je uitstel om te studeren ..."

De dienstplicht duurde destijds tien maanden en was verplicht voor alle Franse jongemannen. 

 "Mijn vader heeft er een trauma aan overgehouden, hij had lang haar en ze hebben hem onder dwang kaalgeschoren."

Franpin droeg zijn angsten op me over.

 "Een rocker als hij moesten ze niet en ze hebben hem wekenlang opgesloten ..."

Bij militairen had ik mij altijd Tom Cruise in "Top Gun" voorgesteld, dieper had ik er nooit over nagedacht.

 "Joh, die militairen zijn allemaal gestoord, het is hun werk om mensen af te maken, mooi niet dat ik het leger in ga! Spichtige lui als wij, die beulen ze af. Zie jij jezelf al 40 km. marcheren? In dienst blijft er niets over van je dromen. Jij wil tekenaar worden? Dat kan pas nadat je het leger in bent geweest, en je komt er zo getraumatiseerd uit dat je helemaal geen zin meer hebt om nog te tekenen."

Er bestonden maar twee ontsnappingsroutes.

 "Je kunt als gewetensbezwaarde dienstweigeren. Dan moet je twee jaar lang voor nop zwoegen bij een of andere sociale instelling. Dan hoef je niet in dienst."

 "Ja, lang hè ... Of je moet tijdens die drie dagen S5 zien te krijgen. Dat is eigenlijk het beste ..."

 "Wat is S5?"

 "Dan vinden ze je een "psychopaat", iemand met psychische problemen ... Dan ben je ongeschikt, mag je zo naar huis ... Maar het is bloedlink ... Ik kende 'n jongen die drie dagen lang de leipste dingen heeft gedaan en tijdens de tests de leipste antwoorden heeft opgeschreven ..."

 "Klinkt op zich niet slecht."

 "Ja, hij kreeg S5, maar ze hebben hem meteen doorgestuurd naar een gesticht. Hij was helemaal niet gek, toch hebben ze hem zes maanden vastgehouden ... Toen hij weer naar buiten mocht, was-ie wél kierewiet. En dan heb je nog luitjes die zeggen dat ze flikkers zijn om niet in dienst te hoeven, dat schijnt vroeger te hebben gewerkt ... Maar tegenwoordig voeren ze je gelijk af naar een kazerne waar alleen maar flikkers zitten en ze elkaar de hele dag bespringen, dus daar kun je maar beter mee oppassen. Onze enige kans is dat Chirac wordt gekozen. Die wil de dienstplicht afschaffen ..." 

 "Echt waar?"

 "CHIRAC, RED ONS!"

Waardering voor de hele serie: *****

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Geert Wilders als onze nieuwe premier

Ik had verwacht dat er na deze verkiezingen een regering uit zou komen met Dilan Yesilgöz, Pieter Omtzigt en Geert Wilders. Maar ik had verwacht dat de VVD als grootste partij uit de verkiezingen zou komen en dat Yesilgöz onze nieuwe premier zou worden. Blijkbaar zien veel mensen die normaal op de VVD stemmen een allochtone vrouw als premier niet zitten en hebben ze op Geert Wilders gestemd. 

Het is wel even schrikken, een monsterzege voor een man die de afgelopen twintig jaar alleen maar heeft lopen roepen wat er allemaal fout is in Nederland en die zelf zeer weinig constructieve voorstellen heeft gedaan over hoe het dan wel moet. Ik houd mijn hart vast voor als Geert Wilders premier wordt en alle engerds die hij meeneemt naar Den Haag.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Lee Chang-Dong: Burning

Burning (Zuid-Korea, 2018): 142 min: Regisseur Lee Chang-Dong

 

 

Lee Jong-su ontmoet toevallig Haemi, een vroeger buurmeisje die hem aanspreekt. Haemi vraagt aan Lee of hij op haar kat wil passen als zij voor een paar weken op vakantie naar Afrika gaat. Ze hebben een one-night-stand en daarna is Lee gefascineerd door Haemi.

 

Als Haemi terugkomt uit Afrika, heeft ze Ben bij zich, een miljonairskindje, die een vreemde hobby heeft, het in brand zetten van verlaten plastic plantenkassen.

 

"Burning" heeft een aangenaam rustig tempo voor een thriller. De spanning wordt langzaam opgebouwd, mede door de prachtige muziek in combinatie met stukken waarin geen achtergrondmuziek te horen valt. Lee verdenkt Ben van een misdaad.

 

Ik vind "Burning" een erg mooie film, maar ik ben hier toch niet zo van onder de indruk als eerder bij "Oasis" of "Poetry". Voor de liefhebbers een film om niet te missen!

 

Op IMDB krijgt "Burning" van 73.000 mensen een waardering van 7,5.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Lee Chang-Dong: Poetry

Poetry (Zuid-Korea, 2010): 133 min: Regisseur Lee Chang-Dong

 

"Poetry" is de eerste film die ik van de Zuid-Koreaan Lee Chang-Dong zag. Ik was dermate onder de indruk van deze film dat ik gelijk wist dat ik alle films die hij gemaakt heeft nog wilde zien.

De 66-jarige Mija woont met haar kleinzoon Wook in een appartement en zorgt voor hem. Wat de moeder van Wook doet wordt in de film niet duidelijk. 

Aan het begin van "Poetry" gaat Mija naar het ziekenhuis omdat ze pijn in haar armen heeft. Bij onderzoek blijkt dat ze een beginnende Alzheimer heeft. Mija hoort dat Agnes, een scholiere uit de klas van Wook zelfmoord heeft gepleegd.

Mija meldt zich aan voor een poëziecursus, ze wil leren kijken en schrijven als als een dichter, en ook denkt ze dat het helpt tegen geheugenverlies. De twee verhaallijnen over Mija die een poëziecursus volgt en overal het schone in wil zien en de akelige situatie rond de zelfmoord van Agnes lopen mooi in elkaar over.

Ik vind "Poetry" een fantastische film en met name de vrouwelijke hoofdrol van Yun Junghee vind ik één van de allermooiste filmrollen die ik ken. Zeer warm aanbevolen voor liefhebbers van een subtiel drama!

Op IMDB krijgt "Poetry" van 13.000 mensen een waardering van 7,8.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Lee Chang-Dong: Secret Sunshine

Secret Sunshine (Zuid-Korea, 2007): 136 min: Regisseur Lee Chang-Dong

 

 

Na de dood van haar man verhuist de jonge moeder Shin-ae met haar zoontje vanuit Seoul naar Miryang, de geboorteplaats van haar overleden man. Shin-ae probeert om haar leven in haar nieuwe woonplaats weer op te vatten.

 

Het noodlot slaat echter toe. Haar zoontje wordt ontvoerd en Shin-ae probeert wanhopig om haar zoontje terug te krijgen. Een vrouw die haar kent geeft haar een bijbel cadeau en wil Shin-ae over halen om christen te worden.

 

Na "Oasis" vind ik "Secret Sunshine" opnieuw een sterke film. Waar ik minder enthousiast over ben is de grote rol die het christelijk geloof in de film speelt. Ik vermoed dat de regisseur zelf een christen is, maar ik vind de vele stukken van de film die met het geloof te maken hebben, het minst overtuigend.

 

Op IMDB krijgt "Secret Sunshine" van 9.300 mensen een waardering van 7,5.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Lee Chang-Dong: Oasis

Oasis (Zuid-Korea, 2002): 133 min: Regisseur Lee Chang-Dong

 

 

Hong Jong-Du, is een losgeslagen jongeman van 29 jaar oud, die net is vrijgekomen na een verblijf van 2,5 jaar in de gevangenis. Hij zat daar omdat zijn oudere broer iemand had doodgereden onder invloed. Zijn oudere broer had een gezin en was veelbelovend, Hong hing maar een beetje rond en had al een strafblad, dus hij kon wel naar de gevangenis in plaats van zijn broer.

 

Hong besluit om de familie van de man die is doodgereden een presentje te brengen en hij ontmoet zo Han Gong-Ju, een knappe jonge vrouw die spastisch is. Hong vindt haar wel aantrekkelijk en zoekt haar vaker op, waarna een onwaarschijnlijke liefdesverhouding opbloeit.

 

"Oasis" is een zeer indrukwekkende film over gewone mensen met iets speciaals. Ik houd altijd van films die iets laten zien van het alledaagse leven in het land waar ze opgenomen zijn. De jonge actrice die de spastische vrouw speelt, doet dat op een zeer overtuigende manier. Ik denk dat Lee Chang-Dong in Nederland minder bekend is dan zijn landgenoot Kim Ku-Duk, maar ik vind de films van Chang-Dong beduidend interessanter.

 

Op IMDB krijgt "Oasis" van 10.000 mensen een waardering van 7,8.

 

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: The Missing Picture

The Missing Picture (Cambodja, 2013): 94 min: Kleur & zwart-wit: Regisseur Rithy Panh

 

 

Zoals "Shoah" de film over de Holocaust is, is "The Missing Picture" de film over de gruweldaden van de Rode Khmer in Cambodja eind jaren 70. "The Missing Picture" is een documentair kunstwerk dat gebruik maakt van met de hand beschilderde figuurtjes van klei om te zeggen wat eigenlijk niet onder woorden te brengen is.

De regisseur heeft voor het maken van deze film hulp gekregen van een kunstenaar die honderden menselijke (en overigens ook dierlijke) figuurtjes heeft gemaakt van klei. De beeldjes zijn ontdaan van kenmerken die specifiek voor een persoon zouden zijn. De beeldjes worden neergezet in het landschap of  voor een decor of foto en worden dan met vloeiende bewegingen van de camera gefilmd. 

In "The Missing Picture" wordt ook veel gebruik gemaakt van de weinige archiefbeelden die er zijn uit de tijd van de Rode Khmer. Archiefbeelden, veelal vol met krassen en vlekken), worden op een prachtige manier vermengd met de beelden van de kleifiguurtjes.

 

Ik vind "The Missing Picture" een absoluut meesterwerk, één van de meest indrukwekkende films die ik ooit heb gezien. Het is een film met een verhaal dat vertelt dient te worden en dat verhaal wordt op een zeer kunstzinnige wijze verteld.

 

Op IMDB krijgt "The Missing Picture" van 3.500 mensen een waardering van slechts 7,3, veel te laag voor dit meesterwerk!

 

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: The Spirit of the Beehive

The Spirit of the Beehive (Spanje, 1973): 94 min: Regisseur Victor Erice

 

 

In een klein dorpje ergens in Spanje staat een oud huis en daar wonen een man en zijn vrouw met hun twee dochters, Isabel de oudste dochter, en de iets jongere Ana. De ouders praten nauwelijks met elkaar en Isabel en Ana moeten zichzelf vermaken.

Aan het begin van de film wordt de film "Frankenstein" [uit 1931 met Boris Karloff] vertoond in het dorp. Iedereen kijkt en huivert. Over het algemeen ben ik geen fan van het gebruik van fragmenten van beroemde oudere films in een nieuwe film, maar hier heeft het een duidelijke meerwaarde.

Buiten het dorp staat een vervallen schuur waar Isabel en Ana af en toe naar toe gaan, en waarin op een gegeven moment een weggevluchte man schuilt. Ana haalt wat te eten voor hem.

 

Ik vind "The Spirit of the Beehive" een geweldige film met twee prachtige hoofdrollen voor Isabel en Ana. Volgens veel mensen is "Spirit of the Beehive" de mooiste Spaanse film ooit, en ik kan het hier alleen maar mee eens zijn.

 

Op IMDB krijgt "The Spirit of the Beehive" van 20.000 mensen een waardering van 7,8.

 

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Pakjesavond

Pakjesavond is een term die de meeste mensen zullen associëren met sinterklaasavond. Maar is eigenlijk niet iedere avond waarop meer dan één pakketje wordt bezorgd, een pakjesavond? Ik heb zeer regelmatig een pakjesavond en nog veel vaker een pakjeavond als er slechts één pakketje wordt bezorgd.

De laatste jaren kom ik steeds minder in gewone winkels, uitgezonderd supermarkten zoals de Albert Heijn, voor mijn dagelijkse boodschappen. Ik bestel bijna alle boeken, dvd's en cd's die ik koop via het internet, meestal via marktplaats. Ik denk dat ik via marktplaats alleen al, gemiddeld 10 tot 15 pakketjes per maand binnen krijg. 

Vandaag had ik een uitstekende oogst met 5 pakketjes.

Vanmiddag kon ik bij het servicepunt van DHL het volgende boek ophalen:

Ismael Kadare: "Kroniek in steen" in de Perpetua-reeks. Kadare is een Albanese schrijver waar mijn vader een aantal boeken van had, maar die ik nog niet ken.

 

Verder werden door de bezorger van DHL de volgende artikelen bezorgd:

Richard Avedon: "The Sixties". Richard Avedon is één van mijn favoriete fotografen.

 

Twee boxsets met dvd's met Humphrey Bogart, één van de grote filmsterren uit de jaren 40 en 50, met daarop 8 van zijn films:

    

 

Vanavond kwam de bezorger van Post.nl, met:

Irving Penn: "Earthly Bodies", een fotoboek met naakten die Penn heeft gefotografeerd in 1949 en 1950.

 

En als laatste een grote doos met 27 nummers van het tijdschrift "Hollandse beelden" dat ik nog niet ken. Ik ben hier erg benieuwd naar.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Bela Tarr: The Outsider

The Outsider (Hongarije, 1981): 123 min: Regisseur Bela Tarr

 

 

Hoofdpersoon in "The Outsider" is de twintiger Andras. Andras is ziekenverzorger van psychiatrische patiënten, maar hij wordt ontslagen omdat hij drinkt en teveel socialiseert met de patiënten. Zijn grote liefde is de muziek. Hij speelt viool en wordt door zijn vrienden Beethoven genoemd. Hij heeft een kind verwekt bij zijn vriendin, maar weet niet goed wat hij aan moet met zijn vriendin en met zijn kind. Eigenlijk leeft hij maar een beetje raak.

"The Outsider" is een portret van een rusteloos persoon in een zeer armoedige omgeving. Het is te zien dat het een vroege film is van Bela Tarr. De film is nog in kleur, terwijl de latere films van Tarr in prachtig zwart-wit zijn. Wel zijn er al de lange shots, maar er zijn nog veel meer dialogen dan in de latere films. Je ziet hoe Bela Tarr zich langzaam ontwikkeld heeft.

Op zich is "The Outsider" best een goede film, maar je bekijkt hem natuurlijk pas als je de latere meesterwerken van Tarr, en dan vooral "Satantango" en "The Turin Horse", al kent, om zijn ontwikkeling als filmmaker te kunnen volgen.

Op IMDB krijgt "The Outsider" van 550 mensen een waardering van 6,4, wat ik erg aan de lage kant vind.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Kenji Mizoguchi: Women of the Night

Women of the Night (Japan, 1948): 74 min: Zwart-wit: Regisseur Kenji Mizoguchi

 

 

"Women of the Night" is één van de films van Kenji Mizoguchi die zich afspelen in de wereld van de prostitutie. Voor "Women of the Night" heeft Mizoguchi op locatie gefilmd in de hoerenbuurt van Osaka.

We maken kennis met twee zussen, oudste zus Natsuko die als secretaresse werkt voor een man die handelt in narcotica, en jongste zus Fusako, die een oorlogsweduwe is en als "danseres" werkt in een dubieuze tent. Natsuko heeft een baby en is zeer arm, Fusako heeft het dankzij haar dubieuze baantje iets beter. Uiteindelijk belanden beide zussen en hun vriendin Kumiko in de prostitutie.

"Women of the Night" is een rauwe en ook erg schokkende film over de Japanse werkelijkheid van vlak na de Tweede Wereldoorlog. Het is een wereld waarin iedereen voor zichzelf dient te zorgen. De sfeer van de film komt erg overeen met die van de reeks "Gen Barrevoets in Hiroshima" die ik momenteel ook aan het lezen ben. Ik vind "Women of the Night" een iets mindere film van Mizoguchi, maar nog altijd een stuk interessanter dan de meeste films die ik heb gezien.

Op IMDB krijgt "Women of the Night" van 1.400 mensen een waardering van 7,2.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Ingmar Bergman: Het uur van de wolf

Het uur van de wolf (Zweden, 1968): 84 min: Zwart-wit: Regisseur Ingmar Bergman

 

 

Ik ben een groot fan van de films van de Zweedse regisseur Ingmar Bergman. Ik heb begin 2020 de meeste films van Bergman besproken. "Het uur van de wolf" is een film uit 1968, toen Bergman zijn meest productieve en beste periode (jaren 50- begin jaren 60) net achter de rug had. Maar ik vind "Het uur van de wolf" één van de allerbeste films van Bergman.

 

De twee hoofdrollen in "Het uur van de wolf" zijn voor Max von Sydow en Liv Ullman, wat mij betreft de twee beste acteurs waar Bergman mee heeft samengewerkt. Johan en Alma leven teruggetrokken op een eilandje, waar Johan schildert en probeert zijn demonen te bedwingen. Johan heeft ernstig last van hallucinaties waarbij hij dingen en personen ziet die er in werkelijkheid niet zijn. Alma probeert om hem te ondersteunen.

 

"Het uur van de wolf" is een duistere, mysterieuze en af en toe onbegrijpelijke film. Van een aantal scènes is het niet duidelijk of ze nu echt gebeurd zijn of dat ze alleen in het hoofd van Johan gebeurd zijn. "Het uur van de wolf" is ook één van de minst toegankelijke films van Bergman, maar als je je eraan overgeeft, dan levert het wel een fascinerende kijkervaring op.

 

Op IMDB krijgt "Het uur van de wolf" van 22.000 mensen een waardering van 7,5.

 

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Robin de Puy (fotografie) & Maria Barnas (tekst): Waters

Robin de Puy (fotografie) & Maria Barnas (tekst): Waters (Nederland, 2023): 108 blz: Uitgeverij Hannibal

 

 

Ik heb de fotografe Robin de Puy pas het afgelopen jaar ontdekt, maar zij is nu al één van mijn favoriete Nederlandse fotografen. Ik vind dat ze vooral bijzonder mooie portretfoto's maakt.

 

"Waters" is een mooi uitgegeven boek op bescheiden formaat met foto's van Robin de Puy en begeleidende teksten van Maria Barnas. Robin de Puy kreeg van de gemeente Goeree-Overflakkee de opdracht om bewoners van het eiland te fotograferen die de watersnoodramp hebben meegemaakt en jongere mensen die opgroeiden in de schaduw van die ramp.

Zoals ik van Robin de Puy gewend ben, zijn de portretten in "Waters" prachtig. Ik ben ook erg te spreken over de begeleidende teksten van Maria Barnas. Ze zijn kort en krachtig. Kortom, "Waters" is gewoon een erg mooi boek.

Robin de Puy heeft een eigen website.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Recept: Griesmeelpudding

Ik had gisterenavond een etentje met vrienden waarbij ik gekookt heb voor een vriend die zijn verjaardag wilde vieren. De vijf vrienden die ik het meeste zie waren er. Voor de gelegenheid heb ik als toetje een griesmeelpudding gemaakt met daarbij een saus van blauwe bessen. Traditioneel wordt er bij een griesmeelpudding een saus van rode (aal)bessen geserveerd, maar die zijn nu niet verkrijgbaar. Ik had nog nooit eerder een griesmeelpudding gemaakt, maar het bleek vrij eenvoudig en erg lekker.

 

Ingrediënten voor de pudding voor 6 personen:

1,5 liter melk

150 gram griesmeel

75 gram suiker

sap en geraspte schil van één citroen

 

Bereiding:

Breng de melk samen met het citroensap en de geraspte citroenschil onder goed roeren aan de kook. Als de melk kookt voeg je de griesmeel en de suiker onder zeer goed roeren toe en laat het geheel drie minuten doorkoken op een matig vuur. Na drie minuten is de massa vrij stevig en kun je hem in een puddingvorm gieten die van te voren met koud water is besprenkeld. Laat de pudding een aantal uren rusten in de koelkast (ideaal is het om de pudding een dag van te voren te maken) en stort hem dan op een schaal of bord. Helaas wilde mijn pudding niet loslaten van de vorm en moest ik hem eruit lepelen.

Lekker bij de pudding is een saus van blauwe of (volgens mij nog lekkerder) rode bessen. Ik neem 500 gram bevroren blauwe bessen, warm ze op totdat ze koken, voeg wat suiker naar smaak toe en laat ze 5 minuten doorkoken. De koude griesmeelpudding en de warme bessensaus combineren uitstekend.

Eet smakelijk!

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Mario Marino: Faces of Africa

Mario Marino: Faces of Africa (Oostenrijk, 2021): 254 blz: Uitgeverij teNeues

 

De Oostenrijkse fotograaf Mario Marino heeft gedurende de laatste 20 jaar uitgebreid over de wereld rondgereisd. Tussen 2011 en 2018 heeft hij 8 keer Afrika bezocht, met name Ethiopië en Kenia. Tijdens zijn reizen had Mario Marino een mobiele studio bij, met naar keuze een witte of zwarte achtergrond zodat hij mensen kon fotograferen zonder storende invloeden van de omgeving.

In "Faces of Africa" staan vooral portretfoto's, de meeste in zwart-wit, maar ook een aantal in kleur. Ik vind de portretfoto's in dit boek schitterend. Ook staan er een aantal foto's van groepen mensen in die aan het feestvieren zijn. "Faces of Africa" is een mooie aanwinst voor mijn verzameling fotoboeken van mensen die vooral nog in stamverband leven. Een mooi boek voor de liefhebbers van de foto's van Jimmy Nelson!

Voor een aantal foto's van Mario Marino, kijk op zijn website.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Brave New World

Brave New World (Verenigde Staten, 2011): 230 min: Gepresenteerd door Stephen Hawking

 

 

Ik moet zeggen dat ik niet echt op de hoogte ben van de nieuwste ontwikkelingen op het gebied van wetenschap en technologie. Dat heeft niet met desinteresse te maken, maar wel met het feit dat ik dagelijks maar een beperkte hoeveelheid informatie tot mij kan nemen en verwerken.

 

Voor de fascinerende 5-delige televisieserie "Brave New World" is aan een aantal vooraanstaande wetenschappers gevraagd, welke ontwikkelingen in de wetenschap en technologie volgens hen van het grootste belang zijn voor de toekomst. 

 

We zien een aantal zaken voorbijkomen: Elon Musk die met zijn ruimtevaartorganisatie SpaceX in de nabije toekomst Mars hoopt te koloniseren, David Attenborough die het heeft over een zadenbank en het bewaren van monsters van het genetisch materiaal van bedreigde diersoorten, zelfsturende auto's met programmatuur van Google, de jacht op nieuwe virussen in Kameroen, bescherming tegen met malaria besmette muggen door laserstralen, Masdar, een compleet nieuwe ecologisch verantwoorde stad vlak naast Abu Dhabi, het maken van kweekvlees in Nederland, en bacteriën die olie op kunnen ruimen.

 

De serie wordt gepresenteerd door Stephen Hawking. Waarom voor Stephen Hawking is gekozen is mij een raadsel. Hawking was verlamd (hij leed aan ALS) en kon niet spreken. Je hoort een computer zijn tekst uitspreken. Naast Hawking komen ook grootheden als David Attenborough en Richard Dawkins in de serie voor, plus een aantal mij onbekende wetenschappers.

 

Ik vind "Brave New World" een uiterst interessante serie, maar wel een beetje gefragmenteerd. Van sommige ontwikkelingen vraag ik mij hardop af wat het nut ervan is, zoals de plannen van Elon Musk, de bouw van Masdar in de woestijn of het gebruik van laserstralen om muskieten te weren, maar als geheel geeft de serie een goed beeld van wat in de toekomst mogelijk gaat worden en lijkt hij mij nog niet verouderd.

 

Op IMDB is nog geen informatie beschikbaar over het aantal mensen die de serie hebben gezien en hoe hij is gewaardeerd.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Lands of the Monsoon

Lands of the Monsoon (Groot-Brittannië, 2014): 250 min: Producent Paul Bradshaw

 

 

"Lands of the Monsoon", op IMDB terug the vinden onder de titel "Wonders of the Monsoon", is een 5-delige natuurdocumentaire van de BBC, over de landen die jaarlijks met de moesson te maken hebben, te weten de landen in Zuid- en Zuidoost-Azië en Noord-Australië.

 

Zoals we gewend zijn van de BBC zijn de beelden schitterend. We krijgen verschillende soorten te zien die vaker te zien waren, zoals Indische olifanten, orang oetans, de krabben op Christmas eiland, maar ook dingen die ik niet eerder zag, zoals enorme kolonies vleervossen die in de enorme hitte van de droge tijd in het water duiken om daar met hun buik water op te vangen ter verkoeling en daarbij het risico lopen een maaltje voor de aanwezige krokodillen te vormen en een gigantisch bloedzuiger die een enorme regenworm in zij n geheel naar binnen schuift, als een sliertje spaghetti. 

Ik vind "Lands of the Monsoon" een geweldige televisieserie, van het soort waarvan er nooit teveel zijn. Waarschijnlijk zullen de meeste liefhebbers van natuurdocumentaires dat met mij eens zijn.

Op IMDB krijgt "Wonders of the Monsoon" van 176 mensen een waardering van 8,0.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Mijn levenswerk

Als je mij vraagt wat ik als mijn levenswerk beschouw dan moet ik zeggen dat betaald werk of vrijwilligerswerk daar geen rol in spelen. Ik heb in mijn hele leven omgerekend minder dan een half jaar betaald werk gehad, voor het overgrote deel uitzendbaantjes tijdens mijn studietijd. Geen van die baantjes is het vermelden waard. Na mijn eerste psychose in 1990 heb ik een aantal vrijwilligersbaantjes gehad. Ik ben eventjes vrijwilliger geweest bij (toen nog) de Stichting Lekker Dier, ik heb ongeveer een halfjaartje gewerkt op de boekenafdeling van de kringloopwinkel in Zeist en verder heb ik gekookt bij eetcafé de Steiger in Zeist, bij jongerencentrum Ekko in Utrecht en bij het inloophuis de Vollenhof in Zeist.

 

Op de derde plaats noem ik de foto's en dia's die ik heb gemaakt tussen 1988 en 2000. Ik heb vier bruidsreportages gemaakt en nog drie keer aanvullende foto's op bruiloften gemaakt. Verder heb ik tijdens mijn vakanties veel diareportages gemaakt, waarvan ik de belangrijkste, die van mijn 3 reizen naar en in Turkije, vind. Van deze drie reizen hoop ik ooit nog een mooi fotoboek te maken. 

In de tweede plaats zijn het de boeken die ik gelezen heb, de films die ik gezien heb en de stukjes die ik op mijn blog heb geschreven over die boeken en films en over alles wat mij interesseert.

Als het belangrijkste deel van mijn levenswerk beschouw ik de ongeveer 7.000 keer dat ik gedurende de afgelopen 39 jaar voor één of meer vrienden heb gekookt. Gemiddeld is dat ongeveer eens per twee dagen. Ik denk dat de meeste van mijn vrienden zich mij toch vooral zullen herinneren vanwege de vele lekkere maaltijden en niet zozeer vanwege de stukjes die ik heb geschreven.

Op dit moment is mijn leven redelijk in evenwicht. Ik besteed ongeveer 3 uur per dag aan lezen, films kijken, achter de computer zitten en stukjes schrijven. Ook besteed ik ongeveer 3 uur per dag aan boodschappen doen, eten koken en vrienden ontvangen om samen lekker te eten en te kletsen.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

Dvd: I am Cuba

I am Cuba (Rusland, 1964): 135 min: Zwart-wit: Regisseur Mikhail Kalatozov

 

 

Ik heb "I am Cuba" een jaar of 20 geleden ooit op video gezien en vond het destijds een mooie film. Nu, zoveel jaren later, blijkt het nog steeds een film die veel indruk maakt.

 

"I am Cuba" is uitgebracht als een Russische propagandafilm die laat zien hoe slecht de Cubanen het hadden voordat Fidel Castro de macht greep en hoe verderfelijk de invloed van de Amerikanen was. De propaganda kun je makkelijk negeren, wat overblijft is een film die in prachtig zwart-wit is geschoten en een beeld van het leven in Cuba geeft zoals dat was in de jaren 50.

 

De film begint met een schoonheidswedstrijd op het dak van een zeer hoog gebouw. Een stuk lager ligt een groot zwembad. Vervolgens gaan we naar een bar/bordeel waar de Cubaanse vrouwen onder het dansen op opzwepende jazzmuziek Amerikaanse soldaten en toeristen gerieven.

 

Verderop in de film zien we een landarbeider die het suikerriet aan het plukken is samen met zijn kinderen. De landarbeider krijgt van de eigenaar van de grond te horen dat die zijn perceel verkocht heeft aan de United Fruit Company en dat hij kan oprotten. De landarbeider steekt de boel in de fik.

 

Een hele groep mensen demonstreert op een enorm plein tegen de dictator Batista. Ze worden met waterkanonnen verdreven en één student wordt doodgeschoten.

Na deze prachtige scènes vallen de laatste 20 minuten van de film tegen waarin de strijd van de rebellen onder leiding van Fidel Castro wordt getoond.

Ik vind "I am Cuba" een prachtige film die net wel of net niet thuishoort op de lijst met mijn 100 favoriete films.

Op IMDB krijgt "I am Cuba" van 10.000 mensen een waardering van maar liefst 8,2, wat ik zeer terecht vind.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.