Films gezien in juli

Secret Sunshine: Indrukwekkende film uit 2007 van de Zuid-Koreaan Lee Chang-Dong over een jonge vrouw (Shin-ae) die na de dood van haar man samen met haar zoontje naar het dorpje verhuist waar haar man vandaan kwam. Opnieuw slaat het noodlot toe en Shin-ae moet haar leven weer op zien te bouwen. Een erg mooie film van mijn favoriete Zuid-Koreaanse regisseur. ****

 

Aranyer Dinratri (Engelse titel: Days and Nights in the Forest): Een van mijn favoriete films van mijn favoriete regisseur: Satyajit Ray. Inmiddels heb ik deze film een keer of 5 gezien. Vier vrienden gaan voor een korte vakantie op stap naar een vakantiebungalow vlakbij een bosgebied. Alles in deze film klopt: prachtig camerawerk, mooie acteurs en vooral ook actrices, geweldig naturel spel, goede dialogen en prachtige muziek, door Ray zelf gecomponeerd. Helaas is het zeer moeilijk om aan deze film te komen. Mocht je het geluk hebben om deze film te kunnen zien, maak daar dan onmiddellijk gebruik van. Wat mij betreft één van de grote films uit de filmgeschiedenis, maar je moet natuurlijk wel van dit soort films houden, een rustige film over gewone mensen. *****

 

14 Kilometros: Film uit 2007 van een Spaanse regisseur over twee mannen uit Niger en een vrouw uit Mali die naar Europa willen trekken voor een betere toekomst. De film bevat erg mooie beelden van de rivier de Niger en de Sahara, maar hij kon mij niet echt boeien en ik heb hem halverwege afgezet. ***

 

Toonmeesters: Prachtige 8-delige VPRO-serie uit 1994 en 1997 van Cherry Duins waarin Reinbert de Leeuw met 8 modern klassieke componisten spreekt, het heeft over hun werk en hun werk repeteert en uitvoert met zijn orkest. Als bonus een interview van Cherry Duins met Reinbert de Leeuw. *****

South America: 3-delige documentaire van de BBC waarin Jonathan Dimble door Chili, Bolivia, Colombia, Venezuela en Brazilië reist. Erg onderhoudend! *****

 

And Life goes on: Het tweede deel van de "Koker-trilogie" van de Iraniër Abbas Kiarostami uit 1992. In de omgeving van het plaatsje Koker heeft in 1990 een aardbeving plaatsgevonden die aan 50.000 mensen het leven heeft gekost. De regisseur gaat met zijn zoontje op zoek naar een aantal jongens die in het eerste deel van de trilogie "Where is my Friends House?" een rol hadden en doet dat te midden van de puinhopen. Een fascinerende vermenging van documentaire en speelfilm, *****

 

Through the Olive Trees: Het derde deel van de "Koker-trilogie" uit 1994. Hierin wordt gekeken hoe het tweede deel is gefilmd. ****

 

Joanna Lumley's Nile: Joanna Lumley is een Britse actrice die in 2010 voor de BBC een tocht maakte van de monding van de Nijl tot aan de verst gelegen bron in Rwanda, met een nauwelijks waarneembaar stroompje water. Ze brengt het zeer onderhoudend en intussen krijgen we heel wat te zien van het leven langs de Nijl, de natuur en de landschappen. *****

 

History of Science: Een zesdelige serie van de BBC waarin een aantal hoogtepunten uit de geschiedenis van de wetenschap worden getoond. Zeer onderhoudend, maar ik vind dat de serie een beetje een gefragmenteerd beeld geeft. ****

 

the Story of Maths: Zeer onderhoudende serie van de BBC over de geschiedenis van de wiskunde. *****

 

Cave of Forgotten Dreams: Documentaire van Werner Herzog uit 2010 met beelden van de Chauvet-grotten waar in 1994 rotsschilderingen uit het Vroeg-Paleolithicum zijn gevonden. ****

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Gianni Giansanti: Afrika

Gianni Giansanti: Afrika: Een fotografische reis van een verdwijnende cultuur (Italië, 2004): 503 blz: Vertaald door Chiel van Soelen & Pieter van der Veen (2006): Uitgeverij Veltman

 

 

De Italiaanse fotograaf Gianni Giansanti maakte in 2003 en 2004 een uitgebreide reis door het gebied van de Omo-vallei in Zuid-Ethiopië om het leven van een aantal stammen op de foto vast te leggen. 

In "Afrika" staan foto's van in totaal 10 stammen uit de Omo-vallei. Bij ieder hoofdstuk staat een inleidende tekst van Paolo Novaresio, die samen met Gianni reisde en die een etnografische toelichting bij iedere stam schreef. Ook staat bij ieder hoofdstuk een korte reisimpressie van Gianni zelf. De combinatie van tekst en foto's werkt erg goed in dit boek. Door de teksten krijg je toch een iets beter beeld van hoe het leven er bij die stammen uitziet.

De foto's van Gianni zijn meer bedoeld om een beeld van het leven te geven, dan om de meest prachtige foto's te maken. Daarin verschilt zijn aanpak aanzienlijk van die van collega-fotografen zoals Jimmy Nelson, die juist de stamleden in vol ornaat op de foto zette. Bij Gianni veel minder formele portretten, maar juist ook veel foto's van de lichaamsversieringen (en littekens), de sieraden en de hutjes die in het landschap staan.

 

Ik vind "Afrika" een mooi en vooral ook erg interessant fotoboek over de Omo-vallei. Minder indrukwekkend dan de boeken van Jimmy Nelson, maar zeker de moeite waard.

 

Voor een aantal foto's uit "Afrika", klik hier. 

        

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

August Willemsen: De taal als bril

August Willemsen: De taal als bril (Nederland, 1987): 343 blz: Uitgeverij de Arbeiderspers

 

 

August Willemsen (1936-2007) is een van mijn favoriete vertalers in het Nederlands en ook een van mijn favoriete Nederlandstalige schrijvers. Ik ben zeer onder de indruk van zijn vertaling van "De binnenlanden" van Euclides da Cunha, ongetwijfeld het boek dat ik heb gelezen dat het beste weergeeft hoe ongestructureerd een oorlog verloopt. En "De val", zijn verslag over zijn alcoholverslaving, beschouw ik als een van de meesterwerken uit de Nederlandstalige literatuur.

 

"De taal als bril" is een bundel met essays over kwesties die met het vertalen te maken hebben en met stukken over Portugeestalige (uit Portugal en Brazilië) schrijvers. Willemsen vertelt hoe hij te werk gaat bij het vertalen van een gedicht. Hij heeft het over een Nederlandse dichter die uitgebreid plagiaat heeft gepleegd. Hij vertelt over zijn liefde voor het werk van Fernando Pessoa, en hoe een Amerikaanse vertaler een potje maakt van zijn vertalingen van Pessoa. Hij heeft het over "midden op de weg lag een steen", een gedicht van de Braziliaan Carlos Drummond de Andrade, dat tot veel hoon leidde. En het laatste stukje gaat over de voetballer Garrincha.

 

Citaten:

- Het beeld van de vertaler als mislukt, of gefrusteerd, schrijver is niet nieuw. Maar de gedachte blijft nieuw voedsel krijgen, hetzij door vertalers die geen weerstand kunnen bieden aan de verleiding zelf aan het schrijven te slaan, hetzij door vertalers die zich het werk van hun auteurs toeëigenen door het te vertalen, niet in wat zijn woorden zouden zijn, maar in hun eigen woorden ("op de stoel van de schrijver gaan zitten", heet dat wel).

 

- Het eist van de vertaler inventiviteit, vakmanschap, eruditie, wetenschappelijke bagage, levenservaring, maar ook zelfverloochening, iets dat verwant is met acteertalent, en geduld, om voor dit werk de woorden in zijn eigen taal te vinden, echter niet zijn eigen woorden, maar de woorden die de schrijver zou gebruiken indien deze, met behoud van zijn nationaliteit, zich zou uitdrukken in de taal van de vertaler.

 

- Vooral in verwante talen bestaat het beruchte verschijnsel van "false friends": woorden die geheel of grotendeels hetzelfde zijn en iets anders betekenen. Een "roman" is in het Spaans een novela, in het Portugees een romance; een Portugese novela is een "novelle".

 

- Het hebben van een mening, ongeacht over wat, dus ook over een boek, is voor mij een van de moeilijkste dingen in dit leven. Vind ik het mooi, dan ben ik op mijn hoede: word ik er ingeluisd? Heb ik bezwaren, dan schuif ik die op eigen onbegrip.

 

Al met al al is "De taal als bril" een redelijk onderhoudende bundel, maar je moet wel wat affiniteit met het onderwerp hebben. Ik raad eerder aan om het al genoemde "De binnenlanden" van Euclides da Cunha of "De val" van August Willemsen zelf, te lezen. In 1994 verscheen "Het hoge woord", een nieuwe bundel met stukken van August Willemsen, met onder andere een prachtig stuk over stotteren van 15 bladzijden.

 

    

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Cave of Forgotten Dreams

Cave of Forgotten Dreams (Duitsland, 2010): 86 min: Regisseur Werner Herzog

 

 

Op 18 december 1994 ontdekte een groep van drie speleologen een grot vlakbij de rivier de Ardèche in Zuid-Frankrijk. Deze grot werd de Chauvet-grot genoemd naar de leider van de expeditie. In de Chauvet-grot zijn rotsschilderingen aangetroffen van zo'n 32.000 jaar oud, meer dan eens zo oud als de op één na oudste rotsschilderingen die ooit ontdekt zijn.

De grotten van Chauvet zijn zo'n 400 meter lang en zijn zo goed bewaard gebleven omdat zo'n 20.000 jaar geleden rotspuin van de wand viel en de toegang tot de grotten afsloot. Tegenwoordig mag vrijwel niemand de grotten in, de toegang tot de grotten is afgesloten met een massief stalen deur. Alleen een zeer beperkt aantal wetenschappers: archeologen, kunsthistorici, paleologen en geologen heeft toegang tot de grotten gekregen om de schilderingen te bestuderen en in kaart te brengen. 

In de grotten zijn afbeeldingen van holenberen, bizons, neushoorns, mammoeten, paarden, leeuwen en zelfs een panter te zien. Werner Herzog spreekt met een aantal wetenschappers. Dat is op zich best aardig, maar het meest interessant zijn toch de opnames van de besproken grotschilderingen. Ik denk dat er geen betere mogelijkheid is om met deze kunst kennis te maken, dan via deze documentaire, zelfs als je de grotten zelf zou mogen bezoeken zou je het niet zo goed te zien krijgen. 

Ik vind "Cave of Forgotten Dreams" een aardige documentaire met vooral prachtige beelden van de rotsschilderingen. De gesprekken met de wetenschappers voegen in mijn ogen niet zo veel toe.

Op IMDB krijgt "Cave of Forgotten Dreams" van ruim 16.600 mensen een waardering van 7,4.

        

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Opmerking: ik heb deze dvd geleend van de bibliotheek. Als iemand hem voor een redelijke prijs aan mij wil verkopen, dan houd ik mij aanbevolen.

 

Uit eten in Utrecht: De zware jongens

Vanavond ben ik met een vriendin uit eten geweest in het tijdelijke restaurant De zware jongens in het voormalig gebouw van de munt, aan de Muntkade in Lombok. Het was nog een cadeau voor haar 50e verjaardag, inmiddels 2 maanden geleden.

 

We zaten buiten op het terras, lekker in een niet te warm zonnetje en het weer was werkelijk perfect, ongeveer 20 graden Celsius. Het terras is erg groot en er stonden veel tafeltjes die allemaal bezet waren. Topdrukte dus voor het restaurant.

We bestelden het menu van de chef, waarbij de koks bepaalden wat we op ons bord kregen. Dat vind ik altijd de leukste manier om te eten in een restaurant, gewoon onszelf laten verrassen. Dat het druk was viel helaas te merken aan de traagheid waarmee alles geserveerd werd. Pas na ruim 20 minuten kwam het eerste drankje en een kan kraanwater voor bij het eten, die wel 3 euro kostte.

Na een uur hadden we het voorgerecht, een klein glaasje met wat soep, een stukje gefrituurde aubergine en nog wat. Erg lekker (8). Een half uur later kwam het hoofdgerecht, 4 verschillende kleine gerechtjes, waaronder een gepofte zoete aardappel, wat witlof, een groenteprutje en nog wat, die we moesten delen. Ook erg lekker (8). Omdat ik nog wat trek had bestelde ik een portie huisgemaakte friet. Daar moesten we ook ruim 40 minuten op wachten. De frieten waren wel erg goed, precies zoals frieten moeten zijn (8).

Daarna was het wachten op het toetje. Na nog eens 40 minuten wachten (we waren intussen al 2.45 uur aan het tafelen) hadden we er geen zin meer in en zijn we zonder toetje naar huis gegaan.

Het eten in de zware jongens is ons goed bevallen, maar het ging allemaal veel te traag. Als je er net als ik van houdt om een beetje door te eten dan is dit duidelijk niet het meest geschikte restaurant. 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: The Story of Maths

The Story of Maths (Groot-Brittannië, 2008): 4 uur: Gepresenteerd door Marcus du Sautoy

 

 

"The Story of Maths" is een zeer onderhoudende BBC-serie over de geschiedenis van de wiskunde en haar beoefenaars. Ik heb deze serie gisteren en vandaag bekeken. Marcus de Sautoy, een wiskundeprofessor aan de universiteit van Oxford, presenteert deze serie. De Sautoy ziet er uit als een minder gespierde versie van Daniel Craig.

 

Marcus de Sautoy begint zijn verhaal in het Oude Egypte, gaat vervolgens naar Babylonië, het Oude Griekenland, China, India, de Arabische wereld en komt tenslotte terecht bij het moderne Europa. Er komen tal van beroemde wiskundigen voorbij: Pythagoras (mijn leraar wiskunde II op de middelbare school had het altijd over de stelling van Ome Piet), Archimedes, een aantal mij onbekende Chinezen, Indiërs en Arabieren en vervolgens mensen als Pierro della Fransesca (ook schilder), Fibonacci, Gottfried Leibniz, Isaac Newton, de familie Bernouilli, Leonard Euler en Carl Friedrich Gauss. Mensen die toevallig "De telduivel" hebben gelezen, zullen een aantal van deze namen bekend voorkomen.

Ik heb afgelopen week ook "The History of Science" gezien, een andere BBC-serie. Die serie vond ik ook zeer onderhoudend, maar die sprong wel een beetje van de hak op de tak en daarom waardeer ik "The History of Science" wat minder hoog dan deze serie over de wiskunde. Aan beide series is overduidelijk veel geld, aandacht en tijd besteed. Ze zijn leuk om naar te kijken en ook erg informatief. Misschien wel wat meer voor de geïnteresseerde leek dan voor de echte wetenschapper, maar die eerste groep lijkt mij sowieso een veel grotere doelgroep.

Op IMDB krijgt "The Story of Maths" van ruim 520 mensen een waardering van 7,9.

 

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Stoppen of doorlezen? Ilja Leonard Pfeijffer: Quarantaine

Ilja Leonard Pfeijffer: Quarantaine: Dagboek in tijden van besmetting (Nederland, 2020): 224 blz: Uitgeverij de Arbeiderspers, serie Privé-domein Nr. 313

 

 

Ilja Leonard Pfeijffer is een Nederlandse schrijver die in Nederland wereldberoemd is. Ik las eerder een klein stukje uit zijn beroemdste boek "Grand Hotel Europa" en was niet erg enthousiast. Ik heb te weinig uit dat boek gelezen om zijn kwaliteit als verhalenverteller te beoordelen, maar genoeg om vast te stellen dat ik zijn stijl niet zijn sterkste punt vind.

Bij voorbaat twijfelde ik al of ik "Quarantaine" een goed boek zou vinden. "Quarantaine" bestaat uit dagelijkse dagboekaantekeningen over een aaneengesloten periode van 110 dagen: de laatste twee dagen voor de afkondiging van de quarantaine in Italië, de 68 dagen die de quarantaine daar heeft geduurd en de eerste 40 dagen na de quarantaine. Deze stukjes verschenen 6 dagen per week in het NRC Handelsblad, behalve de stukjes die op de zaterdagen geschreven waren omdat op zondag het NRC Handelsblad niet verschijnt.

De 110 stukjes zijn allemaal van ongeveer gelijke lengte, steeds iets meer dan één bladzijde. Ik denk dat ik het gehele boek in anderhalf uur kan lezen. Ik heb de aantekeningen over de eerste 23 dagen gelezen, van maandag 9 maart 2020 tot dinsdag 31 maart 2020.

Gedurende deze periode woonde Ilja Pfeijffer met zijn vriendin Stella in Genua. Hij vertelt van dag tot dag wat hem opvalt. Hoewel ik al lang bewust geen nieuws meer volg, was alles wat ik in die eerste 50 bladzijden las mij al bekend. Pfeijffer heeft voor mij niets nieuws verteld. Daarbij komt dat Pfeijffer niet zo heel interessant schrijft, weinig verrassende dingen vermeldt, en over het algemeen ben ik al vergeten wat hij heeft geschreven vlak na het lezen.

Ik wil dus stoppen met lezen. Ik heb "Quarantaine" geleend uit de bibliotheek. Toch denk ik dat ik dit boek later nog uit ga lezen. De beschreven periode is tamelijk uniek en voor zover ik weet is Pfeijffer de enige die echt een literair dagboek heeft bijgehouden tijdens die periode dat ook nog is uitgegeven. Het is ook een erg dun boekje, ik kan het gemakkelijk binnen een dag lezen. Daar is niet veel tijd mee verloren. Als ik het boek uitlees dan kan ik ook beoordelen of mijn suggestie om te stoppen met lezen, de juiste is geweest. Wordt vervolgd dus.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

De Gouden reeks

De Gouden reeks van Athenaeum-Polak & Van Gennep is misschien wel de mooiste literaire reeks die in Nederland wordt uitgegeven. Deze reeks is in 1997 begonnen met een nieuwe vertaling van de "Don Quichot" door Barber van de Pol.

 

Een complete titellijst met vermelding van de vertaler(s), jaartal van uitgifte, aantal bladzijden en eventuele illustrator plus soms nog wat extra gegevens is te vinden op de site van Danny Habets: Libri.nl. Ik heb deze lijst gebruikt om de schrijvers en de titels eruit te halen.

 

Bijbel. 

Alighieri, Dante, De goddelijke komedie.

Ariosto, Ludovico, Orlando furioso. De razende Roeland.

Boccaccio, Giovanni, Decamerone. 

Byron, Lord, De omzwervingen van jonker Harold. 

Carroll, Lewis, De Avonturen van Alice in Wonderland & Achter de Spiegel en wat Alice daar aantrof.  

Cervantes Saavedra, Miguel de, Don Quichot van La Mancha.

Colonna, Francesco, De droom van Poliphilus

Dostojevski, F.M., Duivels.

Eliot, George, Middlemarch.

Elsschot, Willem, Verzameld Werk. 

Goethe, Johann Wolfgang, Faust. 

Goethe, Johann Wolfgang, Faust (oerversie).

Gontsjarov, Ivan, Het ravijn. 

Gracian, Baltasar, De criticon of de kunst van het leven. 

Joyce, James, Finnegans wake. 

Manzoni, Alessandro, De verloofden. 

Martorell, Joanot, De volmaakte ridder Tirant lo Blanc. 

Milton, John, Het paradijs verloren. 

Petrarca, Francesco, Het liedboek. 

Poe, Edgar Allen, Alle verhalen. 

Tasso, Torquato, Jeruzalem bevrijd. 

Behalve dat het een zeer mooi uitgegeven reeks is, is het ook een behoorlijk prestigieuze reeks. Veel van de titels zijn absolute klassiekers uit de wereldliteratuur. Ik heb gisteren "De goddelijke komedie" besproken en heb ook "Orlando Furioso" en "Faust" van de bibliotheek geleend om te bespreken. In plaats van die afzonderlijk te bespreken wil ik een opmerking maken over de leesbaarheid van de teksten.

 

Twee van de teksten uit deze reeks, en dan bedoel ik "De droom van Poliphilus" en "Finnegans wake" zijn volstrekt onleesbaar voor de gewone lezer. Dan heb je nog een aantal vertalingen op rijm. Dat geldt voor "De goddelijke komedie", "Orlando Furioso", "De omzwervingen van jonker Harold", "Faust", "Het paradijs verloren", "Het liedboek" en "Jeruzalem bevrijd". Als het anderen net zo vergaat als mij, dan zijn die teksten ook nauwelijks te lezen zonder grote inspanning.

 

Als je van de hele serie deze 9 boeken aftrekt, dan zijn er nog 11 boeken enigszins normaal te lezen (de Bijbel laat ik buiten beschouwing). De Gouden reeks is een prachtige serie boeken, maar veel van die boeken zijn erg ontoegankelijk voor de gemiddelde lezer.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Stoppen of doorlezen? Dante Alighieri: De goddelijke komedie

Dante Alighieri: De goddelijke komedie (Italië, 1321): 2 delen: 737 & 578 blz: Vertaald door Ike Cialona & Peter Verstegen (2000): Uitgeverij Athenaeum-Polak & Van Gennep, de Gouden Reeks

 

 

Dante was ongetwijfeld de beroemdste Italiaanse dichter ooit en zijn "De goddelijke komedie" is het beroemdste boek uit de Italiaanse literatuur. In Italië wordt "De goddelijke komedie" uitgebreid behandeld op de middelbare school en veel Italianen en liefhebbers van de Italiaanse cultuur spreken vol bewondering over hem. De grote vraag is al die mensen wel eens geprobeerd hebben om het boek te lezen. Gebaseerd op mijn eigen ervaring vermoed ik van niet.

Er zijn een flink aantal Nederlandse vertalingen van "De goddelijke komedie" gepubliceerd in de loop der jaren. De vertaling van Cialona en Verstegen in dichtvorm en de prozavertaling van Frans van Dooren zijn waarschijnlijk de twee meest bekende recente vertalingen.

Ik heb de prozavertaling van Frans van Dooren in 2006 in zijn geheel gelezen. Dat viel niet mee. Dante is natuurlijk bekend als dichter en het schijnt dat in het Italiaans vooral de dichtvorm bewondering afdwingt. Als je de vorm verandert van een gedicht naar proza, dan mis je het belangrijkste element van het boek. Het verhaal getuigt van een middeleeuwse visie op het leven en is zonder uitgebreide studie voor een doorsnee lezer zowel onbegrijpelijk als weinigzeggend. 

De gezamenlijke vertaling door Ike Cialona en Peter Verstegen is prachtig uitgegeven in de Gouden reeks van uitgeverij Athenaeum-Polak en Van Gennep. Hij bestaat uit twee kloeke hardcovers met stofomslag en leeslinten in een cassette. Het eerste deel bevat de Nederlandse vertaling op rijm en de illustraties van Gustave Doré. Over smaak valt veel te twisten. Gustave Doré was ooit wereldberoemd, maar zijn faam is tanende. Ik geef in ieder geval niet veel om zijn tekeningen. Het tweede deel bevat de Italiaanse tekst en een zeer uitgebreid commentaar.

Ik heb de eerste 3 Canto's uit het boek gelezen, tot en met bladzijde 36. Dat is natuurlijk geen heel uitgebreide kennismaking, maar meer dan genoeg om zeker te weten dat deze rijmende vertaling mij totaal niet aanspreekt. Er zullen ongetwijfeld liefhebbers zijn die hier anders over denken, maar ik vermoed dat de overgrote meerderheid van de lezers het met mij eens zullen zijn, dat stoppen hier de enige verstandige optie is.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Als er een liefhebber voor deze uitgave is, dan kan hij een exemplaar in schitterende staat bij mij kopen voor 30 euro plus bijkomende verzendkosten.

 

Dvd: Toonmeesters

Toonmeesters (Nederland, 1994 & 1997): 9,5 uur: Regisseur Cherry Duins

 

 

In 1994 zond de VPRO 5 afleveringen van de documentaireserie "Toonmeesters" uit en in 1997 nog eens 3 afleveringen. "Toonmeesters" is gemaakt door Cherry Duins in samenwerking met Reinbert de Leeuw.

 

Iedere aflevering van "Toonmeesters" is gewijd aan een moderne componist en bestaat uit 3 elementen:

- Reinbert de Leeuw die in gesprek gaat met de componist.

- Reinbert de Leeuw die wat vertelt over het werk van de componist.

- Reinbert de Leeuw en zijn orkest terwijl ze bezig zijn met een repetitie of een uitvoering van een werk van de componist.

Deze 3 elementen lopen steeds in elkaar over.

 

Ik vind het een geweldige serie. Je ziet de gedrevenheid van Reinbert de Leeuw. Reinbert de Leeuw was de bekendste voorvechter van de moderne klassieke componisten in Nederland. Dankzij hem werden vele nieuwe werken voor het eerst uitgevoerd. 

 

"Toonmeester" is de ideale introductie tot de moderne klassieke muziek voor de geïnteresseerde leek. Moderne klassieke zal de meeste mensen (waaronder mij) niet zo erg aanspreken. Reinbert de Leeuw legt ook uit dat je moeite moet doen om deze muziek te leren waarderen. Het is nu eenmaal muziek die niet zo gemakkelijk in het gehoor ligt als de meeste oudere klassieke muziek.

 

De 8 afleveringen hebben de volgende componisten als onderwerp:

 

1): Olivier Messiaen (1908-1992): In de eerste aflevering spreekt Reinbert de Leeuw met de Franse Olivier Messiaen. Messiaen was één van de bekendste van de moderne klassieke componisten en is vooral bekend door de manier waarop hij vogelgezang in zijn composities heeft verwerkt.

 

2): Sofia Goebaidulina (1931): Goebaidulina is een Russische componiste die in het westen vooral bekend is geworden door de violist Gidon Kremer.

3): Henryk Górecki (1933-2010): Górecki was een avant garde Poolse componist die ten tijde van de uitzending net wereldberoemd was geworden doordat er van een opname van zijn derde symfonie honderdduizenden exemplaren waren verkocht. Górecki vertelt hoe hij populaire deuntjes in zijn muziek verwerkt.

4): Mauricio Kagel (1931-2008): Kagel was een Argentijnse componist die veel niet traditionele (muziek-)instrumenten gebruikt zoals bijvoorbeeld een misthoorn of laarzen die aan de handen moeten worden gedragen en waarmee een raspend geluid wordt gemaakt over schuurpapier van twee verschillende soorten grofheid.

 

5): Galina Oestvolskaja (1919-2006): Oestvolskaja was een Russische componiste die zeer teruggetrokken leefde in Sint Petersburg. Reinbert de Leeuw deed veel moeite om haar op te sporen en sprak met haar in haar woning, waarbij zij niet gefilmd wilde worden. Zij schreef zeer ontoegankelijke muziek. Als toegift bij de serie zit een uitvoering van de vijfde sonate van haar door Reinbert de Leeuw in Sint Petersburg. Deze sonate is voor mij niet om aan te horen.

 

6): Claude Vivier (1948-1983): Vivier was een Franse Canadese componist die in 1983 werd vermoord in Parijs door een straatjongen. Dit was de enige componist die Reinbert de Leeuw niet heeft gesproken omdat hij al dood was. Hij schreef verrassende muziek, die mij wel een beetje aanspreekt.

 

7): Klaas de Vries (1944): Klaas de Vries is een Nederlandse componist die veel met elektronische muziek werkt. We volgen hem bij de voorbereiding op een scenisch oratorium. Wat mij betreft niet om aan te horen.

8): György Ligeti (1923-2006): Ligeti was een Hongaarse componist die zeer veel verschillende soorten muziek in zijn composities verwerkte, zoals Jazz, popmuziek, traditionele deuntjes. De moeite waard.

De serie wordt afgesloten door een interview van Cherry Duins met Reinbert de Leeuw waarin de Leeuw vertelt over wat hem gevormd heeft en hoe hij tegen muziek aankijkt.

Ik vind het een prachtige serie. Zoals hierboven aangegeven houd ik zeker niet van de muziek van alle besproken componisten, maar het is een geweldige introductie tot muziek om eens nader kennis mee te maken. Warm aanbevolen voor de avontuurlijke luisteraar!

 

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Stoppen of doorlezen? Ekai Kawaguchi: Drie jaar in Tibet

Ekai Kawaguchi: Drie jaar in Tibet (Japan, 1909): 608 blz: Vertaald door Corrie van den Berg, Pieter Bijker & Paul van der Lecq (1999): Uitgeverij Atlas

 

 

Ekai Kawaguchi was een Japanse boeddhistische monnik die rond 1900 drie jaar lang in Tibet verbleef en de eerste buitenlander was die Lhasa bezocht. Met ruim 600 bladzijden is het een lijvige pil, wat mede de oorzaak ervan is dat dit boek nog ongelezen in mijn kast stond.

 

Citaten:

Uit het voorwoord:

- ... mijn boek de lezer zou interesseren omdat het geschreven is vanuit het perspectief van een Aziaat, iemand die bijzonder vertrouwd is met de zeden, de gewoonten en het zielenleven van de bevolking. Ook was ze van mening dat het boek aantrekkelijk was voor een algemeen lezerspubliek vanwege de spannende voorvallen en avonturen die mij zijn overkomen, en de gevaren waaraan ik tijdens mijn reis ben blootgesteld.

 

- Maar als u vastbesloten bent, denk ik dat er slechts twee manieren zijn waarop u uw doel kunt bereiken, namelijk door uzelf met wapengeweld aan het hoofd van een militaire expeditie een weg naar binnen te banen, of door de gedaante van een bedelaar aan te nemen.

 

- "Welnu, meneer Kawaguchi, ik zal u moeten afraden uw voorgenomen reis naar Tibet te aanvaarden. Het is een zeer riskante onderneming, die de moeite waard zou zijn als er enige kans was op succes, maar de tocht is vrijwel zeker tot mislukken gedoemd. U kunt hier zoveel kennis over de Tibetaanse taal vergaren als u wilt, om daarna terug te keren naar Japan, waar u aanzien zult verwerven als kenner van het Tibetaans." Ik vertelde mijn gastheer dat het niet alleen mijn bedoeling was om Tibetaans te leren, maar dat ik ook mijn onderzoek naar het boeddhisme wilde voltooien. "Dat moge zo wezen," zei mijn gastheer, "en ik twijfel er niet aan dat dit zeer belangrijk voor u is, maar wat heeft het voor zin iets te proberen als er geen enkele kans is op succes? Als u Tibet binnengaat, kunt u maar van één ding zeker zijn, en dat is dat u vermoord zult worden!"

- Het is algemeen bekend dat je een taal het beste leert door tussen de mensen te wonen die deze bezigen, maar bij Shabdung ontdekte ik bovendien dat wat betreft alledaags taalgebruik kinderen de beste docenten zijn. 

- Plotseling hoorde ik een geweldig harde en diepe dreun en het was alsof de grond onder mijn voeten schudde. Ik deed navraag bij de beheerder van de gastenverblijven en hij vertelde me dat dit het geluid was van een tijger die kennelijk zojuist met smaak een prooi had verorberd, naar de rivier was gekomen om een slokje water te drinken en het niet kon nalaten lucht te geven aan zijn tevredenheid.

Ik heb het voorwoord en de eerste 5 hoofdstukken van "Drie jaar in Tibet" tot en met bladzijde 48 met plezier gelezen. Omdat het onmogelijk is voor mij om ooit nog Tibet te bezoeken is het onwaarschijnlijk dat ik het boek helemaal ga lezen, maar het stuk dat ik gelezen heb, nodigt zeker uit tot doorlezen!

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Plotselinge stemmingswisseling

Zoals trouwe lezers van mijn blog wel weten heb ik af en toe last van ernstige stemmingswisselingen. Vanavond, ongeveer een half uur geleden (rond 22.55 uur) had ik er weer eens last van. Het gaat bij mij zeer plotseling en zeer heftig. Om 22.55.00 is er dan nog niets aan de hand en 5 seconden later bedenk ik me dat ik voor de trein wil gaan liggen en heb ik een enorme aandrang om dat gelijk ten uitvoer te brengen.

 

Voor mijzelf heb ik al lang bedacht dat er waarschijnlijk een moment komt dat ik het werkelijk doe. Zolang het verder met mijn leven nog redelijk goed gaat (dat doet het nu gelukkig), hoop ik dat moment zo lang mogelijk voor mij uit te schuiven. Als ik zo'n aanval heb (de laatste jaren gelukkig maar een paar keer per jaar) dan pak ik onmiddellijk de telefoon en ga ik een vriend of vriendin bellen. Vriendin C uit Wageningen is degene die mij het snelst tot rust weet te brengen, dus meestal bel ik haar. Als het na 24.00 uur is dan probeer ik het op te lossen door de S.O.S. telefonische hulpdienst te bellen of 0900-0113, de hulplijn bij gedachten aan zelfmoord. Soms helpt zo'n gesprek en gaat het weer en soms helpt zo'n gesprek niet en bel ik iemand wakker.

 

Ik heb het grote geluk dat ik een paar vrienden heb (waaronder dus de vriendin uit Wageningen) die ik als het echt nodig is desnoods midden in de nacht wakker mag bellen. Ik probeer om daar niet vaker dan hooguit één keer per jaar gebruik van te maken. Nu ik 20 minuten met mijn vriendin heb gesproken en dit stukje heb getypt gaat het wel weer.

 

Voorlopig is de crisis weer afgewend, hopelijk ga ik nog een aantal jaren mee!

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Stoppen of doorlezen? Ilja Leonard Pfeijffer: Grand Hotel Europa

Ilja Leonard Pfeijffer: Grand Hotel Europa (Nederland, 2018): 547 blz: Uitgeverij de Arbeiderspers

 

 

Ik durf dit stukje haast niet te schrijven. In de afgelopen jaren heeft Ilja Pfeijffer naam gemaakt als een van de meest geroemde nog levende Nederlandstalige schrijvers. Een flink aantal bloggers die ik volg hebben "Grand Hotel Europa" besproken op hun blog en ze waren zonder uitzondering zeer positief over de roman. Wie ben ik dan om te zeggen dat ik een andere mening heb?

 

Op de een of andere manier heb ik nooit zin gehad om aan dit boek te beginnen. Daar zijn wat redenen voor. In de eerste plaats ben ik over vrijwel geen enkele Nederlandstalige roman die ik heb gelezen echt enthousiast. En in de tweede plaats lijkt Ilja Pfeijffer mij te behoren tot een rijtje Nederlandse auteurs die het overdreven getroffen lijken te hebben met zichzelf (denk aan Harry Mulisch, Gerard Reve, Willem Frederik Hermans, Jeroen Brouwers, Jan Siebelink, Arthur Japin). Allemaal zijn dit door veel lezers hooggewaardeerde schrijvers waar ik toevallig weinig mee heb.

 

Ik durfde het wel aan om een klein stukje van "Grand Hotel Europa" te lezen voor mijn nieuwe rubriek "Stoppen of doorlezen?". Ik heb de eerste drie hoofdstukjes gelezen, tot en met bladzijde 40. Dat viel mij niet mee, ik was geen moment geboeid door wat ik las. 

Het is natuurlijk moeilijk om een roman van 547 bladzijden te beoordelen op de eerste 30 bladzijden die ik las. Maar in de meeste van mijn favoriete romans was ik vanaf het begin geboeid. Om maar met "Dokter Zjivago" te vergelijken, daar spraken de eerste 20 bladzijden mij dusdanig aan dat ik zeker weet dat ik door wil lezen. Voor mij is het dus stoppen met lezen, ondanks de positieve commentaren van vrijwel al mijn medebloggers.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Stoppen of doorlezen? Astrid Lindgren: Ronja de roversdochter

Astrid Lindgren: Ronja de roversdochter (Zweden, 1981): 189 blz: Vertaald door Rita Törnqvist-Verschuur (1982): Uitgeverij Ploegsma

 

 

Je hebt schrijvers die relatief onbekend zijn, schrijvers die beroemd zijn en schrijvers die wereldberoemd zijn. De Zweedse kinderboekenschrijfster Astrid Lindgren hoort duidelijk tot de laatste categorie, ik denk dat vrijwel iedereen in Nederland haar naam wel kent en ook Pippi Langkous, haar beroemdste karakter.

 

Op een woeste berghelling wonen twee groepen rovers die vijandig tegenover elkaar staan. Je hebt de groep rovers van Mattis, die Ronja als dochter heeft gekregen en die in de burcht op de top van de berg wonen en je hebt de groep rovers van Borka, die Birk als zoon heeft gekregen en die in de bossen wonen.

 

"Ronja de roversdochter" is een avonturenboek, behalve de twee groepen rovers komen er ook vreemde wezens in voor als de vogelheksen en de aardmannen.

 

Ik heb de eerste 47 bladzijden van "Ronja de roversdochter" gelezen. Het boek is vlot geschreven en onderhoudend, maar is toch wel echt een kinderboek. Ik heb altijd de mening verkondigd dat een goed kinderboek ook voor volwassenen interessant moet zijn. Ik denk dat ik die mening moet herzien. Voor mij als man van bijna 56 is dit verhaal over rovers niet zo boeiend, maar ik denk dat mijn neefjes Finn van 10 en Alex van 8 enorm zullen genieten van dit boek. De eerstvolgende keer dat mijn broer Paul met ze bij mij op bezoek komt, krijgen ze het boek cadeau van mij.

 

Voor mij is het stoppen, maar kinderen tussen de 8 en 12 zullen hiervan smullen en uiteindelijk is het boek ook voor hen geschreven en niet voor mij als meelezende volwassene.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Stoppen of doorlezen? Nathalie Sarraute: Kindertijd

Nathalie Sarraute: Kindertijd (Frankrijk, 1983): 226 blz: Vertaald door Jan Versteeg (1985): Uitgeverij de Arbeiderspers, serie Privé-domein Nr. 116

 

 

Nathalie Sarraute was net als Mary McCarthy een schrijfster waar ik nog nooit iets over gehoord of gelezen heb. Ook dit boek zat in dat pakket boeken dat ik vanwege een ander boek had gekocht.

 

Nathalie Sarraute haalt in haar boek herinneringen op aan haar jongste kinderjaren. Ze doet dat in een tweegesprek met zichzelf in korte paragraafjes, korte alinea's en korte zinnen waarbij ze vaak gebruik maakt van drie puntjes om een pauze in de gedachtegang weer te geven.

 

Deze manier van schrijven is anders dan ik ooit eerder heb gelezen en ik kon er niet goed aan wennen. Ook vind ik haar herinneringen nogal vaag en weinig specifiek, wat natuurlijk begrijpelijk is als het om je vroegste jeugd gaat, maar dat maakt het moeilijk om te volgen voor mij als lezer.

 

Ik heb "Kindertijd" gelezen tot en met bladzijde 49 en u raadt het al, ik ga stoppen met lezen.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.  

 

Stoppen of doorlezen? Mary McCarthy: Herinneringen aan mijn roomse jeugd

Mary McCarthy: Herinneringen aan mijn roomse jeugd (Verenigde Staten, 1957): 243 blz: Vertaald door Nini Brunt (1966): Uitgeverij de Arbeiderspers, serie Privé-domein Nr. 1

 

 

Voordat ik begon met het lezen van "Herinneringen aan mijn roomse jeugd" was het enige dat ik van de Amerikaanse schrijfster Mary McCarthy wist, dat zij het eerste deel van de prestigieuze serie Privé-domein had geschreven. Nooit ben ik iemand tegengekomen die haar als schrijfster heeft genoemd en ook heb ik nooit wat over haar gelezen. Een volslagen onbekende dus. Ik zou dit boek ook nooit hebben gekocht, ware het niet dat het bij een pakketje Privé-domeins zat dat ik op marktplaats kocht vanwege een ander boek.

 

Citaten:

- Het klinkt somber, maar in werkelijkheid was het heel vrolijk. Mijn moeders ouders waren in een toestand van voortdurende bezorgdheid dat zij als jonge weduwe zou achterblijven met een troep kinderen om voor te zorgen, maar mijn moeder en vader schenen absoluut onbezorgd. Ze waren erg verliefd op elkaar, dat zegt iedereen en over geld maakte mijn vader zich nooit bezorgd. Hij had een toelage van acht- of negenhonderd dollar in de maand van zijn vader, en mijn moeder honderd van de hare. Toch zaten ze altijd in de schuld, wat de fout van mijn vader was. Hij was een roekeloos extravagante man, die in bed plannen lag te maken voor traktaties en verrassingen. De lezer zal later horen over mijn diamanten ringetje en mijn hermelijnen mofje en bontje. Ik herinner mij ook broches, picknicks in de achtertuin, zoeken naar paaseieren, een opeenvolging van verjaardagstaarten en ijspuddingen, een schitterend mei-mandje dat mijn vader aan de knop van mijn deur hing, een bloeiende hyacint, feestjes met grabbeltonnen en visvijvers, het kleine elektrische komfoor waarop mijn moeder 's middags chocola en thee maakte.

- Als ik terugzie besef ik dat het de godsdienst was die mij redde. Onze lelijke kerk en parochieschool gaven mij de enige esthetische uitweg: door de woorden van de mis en de litanieën en de oude Latijnse hymnen, door de paaslelies langs het altaar, de rozenkransen, de versierde gebedenboeken, de votieflampen, de bidprentjes, in goud gedrukt en versierd met bloemenkransen en de afbeelding van een heilige. Deze kant van het katholicisme, hoewel veel ervan was bedorven en verlaagd door massa-productie was toch voor mij het equivalent van gotische kathedralen, verluchte manuscripten en mysteriespelen.

- ... de doorsnee katholiek ziet geen verband tussen religie en moraal behalve wanneer er sprake is van de moraal van iemand anders, dat wil zeggen van de veronderstelde verderfelijke invloed van boeken, films en denkbeelden op het gedrag van iemand anders.

- Het was een algemeen verspreide mening, niet alleen onder de familie maar ook onder winkeliers, dienstboden, tramconducteurs en andere satellieten van onze kring dat mijn grootvader, een rijk man, grote edelmoedigheid had getoond door een som geld beschikbaar te stellen voor ons onderhoud en ons onder te brengen bij een onaangename familierelatie van middelbare leeftijd in een haveloos huis een paar blokken verwijderd van het zijne.

  

- Wat wij aan verbittering voelden, werd bewaard voor onze feitelijke pleegouders, die zoals wij geloofden, het geld dat voor ons werd gegeven, achterover drukten, daar de levensgewoonten in het huis van onze grootouders - de elektrische kachels, de gashaarden, de plaids, de sjaals die zorgzaam over oude knieën werden gelegd, het witte vlees van kip en het rode rundvlees, het zilver, de witte tafellakens, de meiden en de attente chauffeur - ons ervan overtuigden dat pruimen en rijstpudding, afbladderende verf en verstelde kleren voor deze mensen hors concours waren en daarom onmogelijk door hen voorgeschreven konden zijn. Rijkdom was in onze gedachten equivalent met goedheid en armoede alleen maar een bewijs van een schriele aard.

Ik moet zeggen dat ik "Herinneringen aan mijn roomse jeugd" geboeid heb zitten lezen tot en met bladzijde 53. Ik vind het erg goed geschreven en kan mij voorstellen waarom ze bij de Arbeiderspers juist dit boek hadden uitgekozen als eerste boek voor hun nieuwe serie. Wat ik gelezen heb, nodigt zeker uit tot doorlezen, hoewel het de vraag is of ik dat daadwerkelijk ga doen. Het levensverhaal van een katholieke vrouw die een eeuw geleden is opgegroeid in de Verenigde Staten staat wel erg ver van mij af, hoe goed die vrouw ook kon schrijven.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Stoppen of doorlezen? August Strindberg: De zoon van een dienstbode

August Strindberg: De zoon van een dienstbode (Zweden, 1886): 235 blz: Vertaald door Marguérite E. Törnqvist-Verschuur (1969): Uitgeverij de Arbeiderspers, serie Privé-domein Nr. 15

 

 

Een tijdje terug had ik van een vriend twee deeltjes uit de serie Privé-domein gekregen van de Zweedse schrijver August Strindberg (1849-1912), "De zoon van een dienstbode" en het vervolg daarop "Tijd van gisting". Ik had natuurlijk wel eens gehoord dat Strindberg nogal teleurgesteld was in het instituut huwelijk, maar zelf had ik nog nooit iets van hem gelezen. Een geschikt moment om iets te lezen van Strindberg.

 

Citaten:

Uit het interview met de schrijver:

- Verder ben ik van mening dat de uitvoerige levensbeschrijving van een enkel mens betrouwbaarder is en van grotere informatieve waarde dan die van een hele familie.

 

- Op de derde verdieping van dit grote gebouw kwam de zoon van de kruidenier en de dienstbode tot zelfbewustzijn en werd hij zich bewust van het leven en de plichten die dit met zich meebrengt. Zijn eerste gewaarwordingen, die van vrees en honger, zijn steeds in zijn geheugen geëtst gebleven.

- De vader tutoyeerde knechten en meisjes, die allen ontzag voor hem toonden. Hoewel hij aan lager wal geraakt was schaarde hij zich niet onder de ontevredenen, maar verschanste zich achter een godvruchtige berusting: zo wilde God het; en leefde een teruggetrokken leven.

 

- De vader vertoonde zich alleen aan de maaltijden. Somber, vermoeid, streng, ernstig, maar niet hard. Hij leek strenger dan hij was, omdat hij na zijn thuiskomst bijna altijd zonder meer een aantal geschillen te beslechten had, waar hij het fijne nauwelijks van kon weten. Daarbij kwam dat zijn naam altijd gebruikt werd om de kinderen de schrik op het lijf te jagen. "Als papa dat eens wist" stond gelijk met een pak slaag.

- Maar het gezin is op zich zelf geen volmaakte instelling. Voor opvoeden had niemand tijd, daar moest de school voor zorgen, wanneer de dienstmeisjes er genoeg van hadden. Het ouderlijk huis was eigenlijk niet meer dan een eetgelegenheid en een was- en strijkinrichting, en als zodanig nog oneconomisch ook.

- O heerlijke, zedige instelling, o heilige familie, onaantastbare, goddelijke inrichting, die burgers tot waarheid en deugd moet opvoeden! Jij zogenaamd tehuis der deugden, waar onschuldige kinderen gefolterd worden totdat ze hun eerste leugen over hun lippen laten komen, waar wilskracht door heerszucht vergruisd wordt, waar zelfbewustzijn in de kiem wordt gesmoord door klein behuisd egoïsme. O familie, jij bent de bakermat van alle sociale misstanden, jij bent het verzorgingshuis van alle gemakzuchtige vrouwen, de ankersmederij van de broodwinner en de hel der kinderen!

- Er was bij hem thuis niet direct sprake van armoede, maar wel van overbevolking. Kinderdoop, begrafenis, kinderdoop, begrafenis. Een enkele keer twee maal doop zonder begrafenis ertussen.

Ik heb met plezier tot en met bladzijde 50 gelezen. Als ik zijn boek moet geloven was Strindberg bepaald geen vrolijke man. Twintig, tien of zelfs maar vijf jaar geleden zou ik dit boek ongetwijfeld hebben uitgelezen. Nu ben ik enthousiast en blij met dit boek kennisgemaakt te hebben zodat ik iets van zijn schrijfstijl weet, maar ik weet tegelijkertijd ook dat er zoveel andere boeken zijn die ik liever ga lezen of herlezen, dat ik kies voor stoppen. 

 

Een vriend kwam aanzetten met een beroemde uitspraak van Strindberg: "Mijn eerste vrouw was een heks, maar vergeleken met mijn tweede vrouw was ze een heilige".

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Stoppen of doorlezen? Boris Pasternak: Dokter Zjivago

Boris Pasternak: Dokter Zjivago (Rusland, 1957): 685 blz: Vertaald door Aai Prins (proza) & Margriet Berg en Marja Wiebes (gedichten) (2016): Uitgeverij van Oorschot: de Russische bibliotheek

 

Voordat Pasternak "Dokter Zjivago" schreef, was hij vooral bekend als modernistische dichter die zich weinig aantrok van de in de Sovjet-Unie heersende opvattingen over hoe literatuur eruit diende te zien. Met de publicatie van "Dokter Zjivago" in 1957 werd Pasternak in een klap wereldberoemd en hij kreeg in 1958 de Nobelprijs voor literatuur.

 

"Dokter Zjivago" wordt beschouwd als een van de grote klassieken uit de Russische literatuur. Eigenlijk is het vreemd dat ik dit boek nog steeds niet heb gelezen, ik ben immers een groot fan van de Russische klassieken (met name van Tolstoj, Tsjechov, Boenin en Paustovskij). Van collega-blogger Bettina is "Dokter Zjivago" haar favoriete roman. Bettina heeft ook de twee verfilmingen van "Dokter Zjivago" uitgebreid besproken. Zelf vind ik beide verfilmingen mooi, maar niet tot de absolute top behoren op filmgebied.

 

Nu heb ik deel 1 "De sneltrein van vijf uur" uit het eerste boek gelezen, tot en met bladzijde 27. Dat is niet veel, maar genoeg om te zeggen dat ik erg onder de indruk van die eerste 21 bladzijden ben. Ik ga zeker doorlezen. Hier een paar citaten voor een indruk:

 

- Maar de paarden trokken het rijtuig voort zoals alle paarden op aarde doen, dat wil zeggen, het disselpaard met de aangeboren directheid van zijn ongekunstelde natuur, terwijl het bijpaard iets had van een onnozele, verstokte nietsnut en niets beters wist te doen dan kromgebogen als een zwaan trippelend te dansen op het gerinkel van de paardenbelletjes dat het zelf met zijn sprongen liet opklinken.

 

- In het halfduister van de serre waren ze aan het werk. Het oog onderscheidde ordeloos rondslingerende gieters en tuingereedschap. Over de rug van een kapotte stoel was een regenjas geworpen. In een hoek stonden moeraslaarzen met opgedroogde modder eraan en schachten die op de grond neerhingen.

 

- De zon kwam net op, en de grond in het park werd bedekt door de lange lusvormige, dauwnatte schaduw van de bomen. Deze was niet zwart, maar donkergrijs van kleur, als doorweekt vilt. De bedwelmende, heerlijke geur van de ochtend leek wel te worden uitgewasemd door die vochtige schaduw met langwerpige lichtvlekken die deden denken aan meisjesvingers.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

 

Stoppen of doorlezen? Alice Munro: Te veel geluk

Alice Munro: Te veel geluk (Canada, 2009): 409 blz: Vertaald door Fleuke Boyce (2013): Uitgeverij de Geus

 

 

Alice Munro (1931) is een veelgeprezen Canadese schrijfster van korte verhalen. Zij wordt regelmatig de Canadese Tsjechov genoemd. In 2013 won Munro de Nobelprijs voor literatuur.

 

De helaas veel te jong overleden collega-blogger Arjen was een groot fan van het werk van Alice Munro. Arjen was zelden echt enthousiast over wat hij las, dus dat was bijzonder. Als je de link aanklikt kun je 12 zeer enthousiaste besprekingen lezen van evenzovele boeken van Munro.

 

Ik had eerder vier verhalen van Alice Munro gelezen, ik weet niet meer of dat in het  Engels of in het Nederlands was. Een van die verhalen ging over een vrouw die in haar huwelijk stelselmatig werd verkracht. Alle vier de verhalen lieten een naar gevoel bij mij achter en ik heb de bundel weggelegd.

 

Ik dacht het nu nog eens te proberen met een andere bundel. Ik las het eerste verhaal uit "Te veel geluk" tot en met bladzijde 28. Doree, een jonge vrouw, was getrouwd met Lloyd, een moeilijke man van wie ze heel weinig mocht. Samen hadden ze drie jonge kinderen. In de eerste 20 bladzijden komt Lloyd naar voren als een zeer nare man. Nadat ze een keer ruzie hadden en Doree is weggevlucht naar een vriendin vermoordt Lloyd de drie jonge kinderen. Daar ben ik afgehaakt, ik voel weinig behoefte om over alle narigheid te lezen van iemand die zijn kinderen vermoordt.

 

Misschien is Alice Munro een groot schrijfster, maar voor mij is ze dat op basis van de vierenhalve verhalen die ik van haar heb gelezen zeker niet. Stoppen dus, en ik ga waarschijnlijk nooit meer iets van Alice Munro lezen.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Stoppen of doorlezen? Jan Wolkers (tekst) & Dick Matena (tekeningen): Kort Amerikaans

Jan Wolkers (tekst) & Dick Matena (tekeningen): Kort Amerikaans: Een beeldverhaal: Deel 1 (Nederland, 2006): 86 blz: Uitgeverij de Bezige Bij

 

 

Naar eigen zeggen was Jan Wolkers: beeldhouwer, schilder, schrijver. In die volgorde, hoewel het grote publiek hem vooral kende als schrijver. 

Ik heb lang geleden van Jan Wolkers "Turks fruit" en "Terug naar Oegstgeest" gelezen. Ik ben geen fan van deze 2 romans. Zowel de inhoud als de stijl van deze romans spreken mij niet aan. 

Het beeldhouwwerk en de schilderijen van Jan Wolkers heb ik helaas nooit in het echt gezien. Wat ik ken, ken ik uit boeken over de kunst van Jan Wolkers. Ik moet zeggen dat zijn schilderijen en vooral ook zijn beeldhouwwerken in glas en staal mij erg aanspreken. Die beeldhouwwerken moet ik natuurlijk liefst nog wel met eigen ogen zien. Ik ben het dus helemaal eens met de eigen beoordeling van Wolkers.

Het beeldverhaal "Kort Amerikaans" met de tekeningen die Dick Matena maakte bij de debuutroman (1962) van Jan Wolkers bestaat uit twee ongelijkwaardige componenten: de tekst en de tekeningen.

Ik heb tot en met bladzijde 49 gelezen. Ik neem aan dat Dick Matena fan is van "Kort Amerikaans", anders zou hij het boek niet verstript hebben. Mij kon de tekst totaal niet boeien. Het tekenwerk van Dick Matena daarentegen vind ik werkelijk prachtig om naar te kijken. 

 

Jan Wolkers als romanschrijver vind ik niet interessant. Dick Matena heeft met deze verstripping van "Kort Amerikaans" opnieuw bewezen één van de meest veelzijdige Nederlandse striptekenaars te zijn. Eindoordeel luidt duidelijk stoppen met lezen, maar ik wil nog wel de tekeningen bekijken uit de rest van deel 1 en de twee vervolgdelen.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Stoppen of doorlezen? Alfred Birney: Niemand bleef

Alfred Birney: Niemand bleef: Dagboek van Meneer B. (Nederland, 2019): 357 blz: Uitgeverij de Arbeiderspers, serie Privé-domein nr. 303

 

 

Alfred Birney (1951) was lange tijd een onbekende schrijver totdat in 2017 zijn roman "De tolk van Java" werd bekroond met de Librisprijs. Blijkbaar heeft uitgeverij de Arbeiderspers, vanwege de grote lof voor dit boek, ertoe besloten om in hun prestigieuze serie Privé-domein, zijn dagboeken van de jaren 2005 tot 2011 uit te geven.

Voor stoppen of doorlezen? heb ik uit "Niemand bleef" de eerste 55 bladzijden gelezen, het jaar 2005 vanaf dinsdag 1 november.

 

Ik heb "Niemand bleef" gekregen van een goede vriend die het boek gedeeltelijk had gelezen en het aan mij heeft gegeven om het te proberen. Zelf zou ik het nooit gekocht hebben. Birney maakt hele korte notities. Hij is nogal gefascineerd door jonge meisjes, type Lolita uit de gelijknamige roman van Vladimir Nabokov. Verschil met Humbert Humbert is dat hij zich wel weet te beheersen.

 

Ik vind de notities van Birney niet zo veel om het lijf hebben en zowel qua inhoud als stilistisch niet erg interessant. Ik geef een paar citaten:

 

- Onlangs verscheen een biografie van Adriaan Morriën [van moet natuurlijk over zijn, Erik], een niet buitengewoon gewaardeerd schrijver maar geen onbelangrijke figuur in literaire kringen. Volgens de biograaf trok Morriën zich tot op hoge leeftijd minstens tweemaal per dag af. Een zure recensent ergert zich aan Morriëns voorkeur voor zeer jonge vriendinnen, veelal meisjes die "de weg kwijt zijn". Hij schrijft dat het niet bijdraagt aan een gevoel voor sympathie voor Morriën. Dat zegt veel over die boekbespreker, die in de middagpauze snel een boekwerk van 600 pagina's doorzapt om er tijdens het avondspitsuur in de trein even iets over neer te kunnen krabbelen, nerveus om zich heen blikkend naar zeer jonge vrouwen die in een overvolle coupé de weg kwijt zijn. Zeer jonge vriendinnen  erop na houden is niets bijzonders voor een schrijver. Dat behoor je te weten als recensent.

- Literaire meesterwerken lees ik in de keuken, pulp op het strand.

- Er waren winters waarin ik de dag niet zag. De nacht is goed voor schrijven, maar je moet om vier uur gaan slapen, zodat je uiterlijk om twaalf uur in de middag opstaat. Alleen dan krijg je voldoende daglicht om de winterperiode redelijk door te komen, dat wil zeggen zonder al te diepe depressies.

- Er is niets fijners dan bij zware regenval in je bed te blijven liggen.

Op zich vind ik de eerste 55 bladzijden van "Niemand bleef" best aardig om te lezen, maar ook niet meer dan dat. "Best aardige" boeken heb ik al veel te veel gelezen, dus dit wordt stoppen!

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Stoppen of doorlezen? Nicolien Mizee: De kennismaking

Nicolien Mizee: De kennismaking: Faxen aan Ger: deel 1 (Nederland, 2017): 393 blz: Uitgeverij van Oorschot

 

 

Ik start vandaag met een nieuwe rubriek: Stoppen of doorlezen? 

 

Het aanbod aan boeken die ik eventueel wil lezen is enorm. Je hebt natuurlijk de grote klassieken, maar ook verschijnen er ieder jaar talloze nieuwe boeken. Een beetje boek telt al gauw 300 bladzijden en daar doe ik toch ongeveer 6 dagen over.

 

Ik denk dat ik na het lezen van zo'n 50 bladzijden wel iets kan zeggen over een boek en in ieder geval weet ik dan wel of ik verder wil lezen of niet. Op deze manier kan ik kennismaken met een flink aantal boeken en daar een kleine selectie uit maken van die boeken die ik verder wil lezen. 

 

Het eerste boek voor deze serie is "De kennismaking", het eerste deel van "Faxen aan Ger" van Nicolien Mizee, dat ik gisteren bij de bibliotheek heb geleend en dat ik tot en met bladzijde 48 heb gelezen. 

Het schijnt dat de "Faxen aan Ger" momenteel behoorlijk populair zijn. Collega-bloggers Alek en Jan Anton waren allebei erg te spreken over dit eerste deel. Alek heeft zelfs al een aantal vervolgdelen gelezen. 

De eerste 48 bladzijden van "De kennismaking" bevat faxen die Nicolien aan Ger Beukenkamp heeft geschreven tussen 4 augustus 1994 en 11 november 1995. Ger was haar docent scenarioschrijven. 

Nicolien is een vrouw die duidelijk anders in het leven staat dan de meeste andere mensen en ze schrijft lekker van zich af, met veel humor. Een aantal citaten:

- Geheel tegen mijn gewoonte in schoof ik beneden in het café weer bij ze aan, en vertelde, enigszins onder de invloed van de jenever, achter elkaar al mijn succesverhalen over bijna veertien jaar poseren, waarbij ze allemaal over tafel lagen van het lachen en uiteindelijk op de geniale gedachte kwamen dat ik deze verhalen eigenlijk op zou moeten schrijven! In een boek! En dat zouden ze dan, beloofden ze me, ook echt kopen en lezen.

- Jij kunt je werk los van jezelf zien, maar dat is voor mij onmogelijk. (Dat schijnt te komen doordat de beide hersenhelften bij vrouwen met honderd miljoen draadjes aan elkaar zitten, en bij mannen met ongeveer twee.)

- Jouw en mijn gedrag in aanmerking nemend, is het nog een godswonder dat we ooit een min of meer coherente dialoog weten te voeren. Over een half jaar blijkt waarschijnlijk dat jij me al die tijd in de grondbeginselen van de Italiaanse grammatica hebt onderwezen, terwijl ik meende een cursus Argentijnse tango bij je te volgen.

- Elementair aan mijn model is dat ze geen dag iets kan wat ze niet wil. Ze kan zich nu eenmaal niet "over de dingen heen zetten" en geen vuile vingerafdruk van de maatschappij op haar zuivere ziel verdragen.

- Nu zal het je niet verbazen dat jij daar in al je verpletterende Gerheid ook in voorkomt ...

- Mijn bezigheden dezer dagen zijn het schrijven van a. dat verhaal, b. een wervende tekst voor een praktijk voor acupunctuur (die man wil me nu in cadeaubonnen betalen; binnenkort biedt hij me aan een pak van die naalden te sturen bij wijze van honorering) ...

- Begin mei ga ik twee maanden naar Marokko. Ik ga ervan uit dat we neerstorten, ik op onze vakantiebestemming aangekomen tot volslagen apathie verval, mij de haat van mijn reisgezellin op de hals haal, twee weken verdoofd achter haar aan strompel, talrijke ziektes oploop, beroofd en verkracht word, om bij terugkeer opnieuw neer te storten. Mocht ik echter door een merkwaardige samenloop van omstandigheden toch nog thuis geraken, dan is mijn huis afgebrand, mijn familie overleden, en heel Nederland van de aardbodem verdwenen.

Uit deze eerste 48 bladzijden zijn nog veel meer pakkende citaten te halen. Wie ze net zo grappig vindt als ik, begrijpt dat ik zeer graag wil doorlezen!

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Aimée de Jongh (tekeningen) & Ingrid Chabbert (tekst): Zestig lentes

Aimée de Jongh (tekeningen) & Ingrid Chabbert (tekst): Zestig lentes (Nederland, 2022): 120 blz: Uitgeverij Dupuis

 

 

Sinds ik met "Taxi!" voor het eerst een Graphic Novel van Aimée de Jongh las en bekeek, ben ik fan van haar werk. Ik geloof dat ik alles van haar in huis heb. Ik ben blij dat er na "Dagen van zand" opnieuw een prachtig boek van Aimée de Jongh is verschenen.

 

Aimée de Jongh verstaat als weinig andere tekenaars de kunst om een verhaal te vertellen met heel weinig tekst en vooral door middel van haar tekeningen. Ik vind haar tekeningen prachtig, veel tekeningen van haar en vooral die tekeningen, die zijn uitgespreid over een hele bladzijde en geen tekst bevatten, zijn kunstwerken op zichzelf. Sowieso ogen haar tekeningen altijd heel prettig om naar te kijken, zonder dat het zoetsappig wordt.

 

Josy, een vrouw die behalve echtgenote, ook moeder en oma is, besluit om op haar 60e verjaardag bij haar man weg te gaan en zoekt de vrijheid op met een kampeerbusje. Haar familie begrijpt er niets van en toont geen enkel begrip. Josy geniet van de herwonnen vrijheid, ontmoet Camelia, de COH vrouwengroep (Club van Ontsnapte Huissloven) en heeft een liefdesavontuur.

Ik vind "Zestig lentes" een prachtig verhaal, met een zeer sympathieke hoofdpersoon, een uitgebalanceerde tekst met niet teveel woorden en schitterende tekeningen. Ik hoop dat Aimée de Jongh nog lang door kan gaan met het maken van zulke prachtige boeken!

"Zestig lentes" is net als "Dagen van zand" vorig jaar een sterke kandidaat voor mijn boek van het jaar.

 

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Waarom ik bij mijn besprekingen van boeken en films een sterrenwaardering plaats en waarom dat meestal 4 of 5 sterren zijn

Het eerste is duidelijk, voor het gemak van mijn lezers die zo in één oogopslag kunnen zien of ik een boek of film de moeite waard vind. 

 

De trends verschillen. Toen ik begon met  bloggen in 2014 gaven veel bloggers een waardering in sterren. Bij de landelijke kranten zoals de NRC en de Volkskrant was dat volgens mij nog niet gebruikelijk. Nu is de situatie omgedraaid. Geen enkele collega-blogger die ik volg geeft een sterrenwaardering terwijl dat nu bij de Volkskrant en de NRC gebruikelijk is. 

 

Een sterrenwaardering heeft een voor de hand liggend nadeel. Als in de krant een boek of film met 3 of minder dan 3 sterren wordt gewaardeerd, dan sla ik de recensie over. De schrijver van de recensie vind het boek of de film blijkbaar niet de moeite waard, waarom zou ik dan de bespreking lezen?

 

Er zijn nogal wat bloggers (eigenlijk vrijwel iedere blogger die ik ken) die niet alleen schrijven over boeken of films die ze mooi vinden, maar ook over boeken of films waar ze niets mee hebben.

 

Zelf kies ik duidelijk voor een andere benadering. In principe bespreek ik alleen boeken en films waar ik echt enthousiast over ben. Deze keus heeft ertoe geleid dat ik sinds de start van mijn blog in 2014 heel veel van mijn favoriete boeken heb herlezen en ook vrijwel alle van mijn favoriete films nogmaals één of meer keer heb bekeken. Als ik aan een boek of film een aparte bespreking heb gewijd, dan kun je er als lezer van op aan dat ik dat boek of die film de moeite meer dan waard vind, enkele uitzonderingen daargelaten, zoals slechte films bij favoriete regisseurs waarvan ik alles wat ik gezien heb, heb besproken. 

 

De meeste boeken die ik las en films die ik zag waren achteraf gesproken de moeite niet echt waard. Als ik tegenwoordig merk dat een boek of film mij niet ligt, dan stop ik gewoon met lezen of kijken. Jarenlang heb ik een leeslijst bijgehouden waarop ik ieder boek vermelde dat ik had gelezen of gedeeltelijk had gelezen. Nu bespreek ik alleen nog maar die boeken die mij boeien en laat de rest onvermeld. Voor films geldt min of meer hetzelfde, hoewel minder goede films die ik heb uitgezien (en soms ook die ik niet heb uitgezien) wel op mijn maandoverzichten van bekeken films komen.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Jane Gardam: Een onberispelijke man

Jane Gardam: Een onberispelijke man (Groot-Brittannië, 2004): 314 blz: Vertaald door Joost Poort (2017): Uitgeverij Cossee

 

 

Ik las "Old Filth" zoals de originele titel luidt, voor het eerst na lezing van de zeer enthousiasmerende bespreking door collega-blogger Anna. Ik was zeer enthousiast, het Engels van Jane Gardam vind ik het mooiste Engels dat ik ooit heb gelezen. Het verhaal vond ik ook goed in elkaar zitten, maar dat vond ik toch een stuk minder indrukwekkend dan het taalgebruik.

 

Inmiddels heb ik "Een onberispelijke man" twee keer herlezen, beide keren in het Nederlands. Ik moet jammer genoeg zeggen dat ik na het lezen van de (overigens adequate) vertaling door Joost Poort lang niet zo enthousiast ben als na de eerste lezing in het Engels. Het Engels van Gardam is prachtig om te lezen, het Nederlands van deze vertaling is verder prima, maar haalt het bij lange na niet bij het origineel.

Dan blijft het verhaal over. Edward Feathers (Old Filth of ook wel Dear Old Filth) is een gepensioneerde advocaat die gewerkt heeft in Hong Kong. Hij is samen met zijn vrouw Betty naar Engeland teruggekeerd om daar op het platteland te gaan wonen. Bij stukjes en beetjes krijgen we het levensverhaal van Edward te lezen, dat lang niet zo gladjes is verlopen als door zijn omgeving altijd werd aangenomen.

 

Het verhaal zit knap in elkaar, misschien wel iets te geconstrueerd naar mijn smaak. Er zitten vrijwel geen losse eindjes in. Op basis van deze vertaling zou "Een onberispelijke man" niet op de lijst met mijn favoriete romans terechtkomen, maar het origineel hoort daar zeer beslist wel thuis.

 

Voor een uitgebreide bespreking van de inhoud, zie het blog van Anna. Als je deze roman wil lezen, probeer dan om hem in het Engels te lezen! De roman krijgt van mij in vertaling 4 sterren.

      

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Belcampo: Al zijn fantasieën

Belcampo: Al zijn fantasieën (Nederland, 1936-1968 deze editie 1979): 618 blz: Uitgeverij Querido

 

 

De eerste keer dat ik van Belcampo hoorde was toen ik door de moeder van een vriend werd meegenomen naar een avond in Tilburg waarop Mirjam Mare verhalen voorlas van Belcampo. Ik weet nog dat zij het verhaal "De driesprong" voorlas. Of zij nog meer verhalen voorlas en welke dat waren weet ik niet meer.

 

Als ik in mijn leeslijsten kijk, dan zie ik dat ik in 1996 de bundel "Bevroren vuurwerk" heb gelezen en in maart 1997 "Al zijn fantasieën". Na ruim 25 jaar herlees ik deze bundel, het mocht wel weer eens.

 

Belcampo heeft een relatief klein oeuvre nagelaten, in totaal nog geen 1.000 bladzijden. Maar het gaat natuurlijk niet in de eerste plaats om de omvang van een oeuvre, maar vooral om de kwaliteit van dat oeuvre. Belcampo was een van de meest originele en fantasierijke schrijvers die de Nederlandstalige literatuur heeft gekend. Sommige van zijn verhalen behoren tot de meest indrukwekkende verhalen uit de Nederlandstalige literatuur die ik heb gelezen. Ik denk hierbij aan verhalen als: "Het verhaal van Oosterhuis", "De dingen de baas" en "De achtbaan".

 

"Al zijn fantasieën" is een verzameling van 7 eerdere bundels: "De verhalen (1936)", "Nieuwe verhalen (1947)", "Sprongen in de branding (1950)", "Liefde's verbijstering (1953)", "Tussen hemel en afgrond (1959)", "Verborgenheden (1964)" en "De ideale dahlia (1968)".

 

Het eerste verhaal uit de eerste bundel "De verhalen", "De driesprong" gaat over een koning die erg veel last heeft van dromen en daarom het dromen in zijn rijk wil verbieden. Er is een verhaal over ademslaven die met de kleur van hun adem schilderijen maken. Een verhaal over een man die zichzelf letterlijk opeet, en een verhaal over een man die zijn dubbelganger ontmoet en met hem afspreekt dat ze een jaar het leven van de ander zullen leiden. Het meest bijzondere verhaal uit "De verhalen" vind ik toch wel "Het plan Kruutntoone" waar een dorpsbewoner in Rijssen een plan bedenkt om toeristen naar Rijssen te lokken dat volledig uit de hand loopt.

In "Nieuwe verhalen" staan wat langere verhalen. "Het laatste getuigenis" over wat er gebeurt met Nederland nadat er teveel geluisterd is naar gekken, "Het grote gebeuren" een soort van laatste oordeel in Rijssen en vooral het prachtige "Het verhaal van Oosterhuis" over een man die in Brits-Indië lange tijd in een afgelegen vallei heeft geleefd.

 

In "Sprongen in de branding" is "De preek van Adam Langenberg" zeer opmerkelijk. Omdat de dominee vaak afwezig is houdt deze man op een dag een preek waarin hij vertelt hoe het leven eruitziet als het achterstevoren geleefd wordt (bladzijden 213 tot 217 behoren tot de meest indrukwekkende uit het boek). Het verhaal "De storm" over een echtpaar dat meevaart met een gekke kapitein. En dan het schitterende "De dingen de baas" over een opstand van de dingen die genoeg hebben van het met zich laten sollen door mensen en die in beweging komen. Ook dat loopt volkomen uit de hand.

 

Een van de mooiste verhalen uit het boek is ook "De achtbaan" uit "Liefde's verbijstering" dat zich afspeelt in de verre toekomst en waarin de hersenchirurgie zo ver is gevorderd dat men bepaalde herinneringen exact kan verwijderen en zelfs kan transplanteren in iemand anders zijn hersenen. Zeer ingenieus en de afloop van het verhaal is ook verrassend.

 

In "De ideale dahlia" staan ook nog 3 prachtige verhalen. "Bloed zonder bodem" waarin de laatste vampiers in Amsterdam worden uitgeroeid. "Een vergeten hoofdstuk" over de vijver van Noach. En als laatste "De surprise" waarin een man een einde aan zijn leven wil maken, in 2015 verfilmd door Mike van Diem (deze film maakte overigens niet veel indruk op mij ***).

 

Al met al is Belcampo een van mijn favoriete schrijvers uit de Nederlandstalige literatuur.

 

        

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.