Stoppen of doorlezen? Boris Pasternak: Dokter Zjivago

Boris Pasternak: Dokter Zjivago (Rusland, 1957): 685 blz: Vertaald door Aai Prins (proza) & Margriet Berg en Marja Wiebes (gedichten) (2016): Uitgeverij van Oorschot: de Russische bibliotheek

 

Voordat Pasternak "Dokter Zjivago" schreef, was hij vooral bekend als modernistische dichter die zich weinig aantrok van de in de Sovjet-Unie heersende opvattingen over hoe literatuur eruit diende te zien. Met de publicatie van "Dokter Zjivago" in 1957 werd Pasternak in een klap wereldberoemd en hij kreeg in 1958 de Nobelprijs voor literatuur.

 

"Dokter Zjivago" wordt beschouwd als een van de grote klassieken uit de Russische literatuur. Eigenlijk is het vreemd dat ik dit boek nog steeds niet heb gelezen, ik ben immers een groot fan van de Russische klassieken (met name van Tolstoj, Tsjechov, Boenin en Paustovskij). Van collega-blogger Bettina is "Dokter Zjivago" haar favoriete roman. Bettina heeft ook de twee verfilmingen van "Dokter Zjivago" uitgebreid besproken. Zelf vind ik beide verfilmingen mooi, maar niet tot de absolute top behoren op filmgebied.

 

Nu heb ik deel 1 "De sneltrein van vijf uur" uit het eerste boek gelezen, tot en met bladzijde 27. Dat is niet veel, maar genoeg om te zeggen dat ik erg onder de indruk van die eerste 21 bladzijden ben. Ik ga zeker doorlezen. Hier een paar citaten voor een indruk:

 

- Maar de paarden trokken het rijtuig voort zoals alle paarden op aarde doen, dat wil zeggen, het disselpaard met de aangeboren directheid van zijn ongekunstelde natuur, terwijl het bijpaard iets had van een onnozele, verstokte nietsnut en niets beters wist te doen dan kromgebogen als een zwaan trippelend te dansen op het gerinkel van de paardenbelletjes dat het zelf met zijn sprongen liet opklinken.

 

- In het halfduister van de serre waren ze aan het werk. Het oog onderscheidde ordeloos rondslingerende gieters en tuingereedschap. Over de rug van een kapotte stoel was een regenjas geworpen. In een hoek stonden moeraslaarzen met opgedroogde modder eraan en schachten die op de grond neerhingen.

 

- De zon kwam net op, en de grond in het park werd bedekt door de lange lusvormige, dauwnatte schaduw van de bomen. Deze was niet zwart, maar donkergrijs van kleur, als doorweekt vilt. De bedwelmende, heerlijke geur van de ochtend leek wel te worden uitgewasemd door die vochtige schaduw met langwerpige lichtvlekken die deden denken aan meisjesvingers.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.