Films gezien in oktober

Vengeance is Mine: Onderhoudende misdaadfilm van de Japanse regisseur Shohei Imamura uit 1979 naar een waargebeurd verhaal over een sociopathische verkrachter en moordenaar uit 1963/1964. ****

the Farewell: Een film uit 2019 van de Chinees-Amerikaanse regisseuse Lulu Wang (niet te verwarren met de Nederlandse schrijfster met dezelfde naam) over haar grootmoeder die nog in China woont en kanker heeft, niet meer lang te leven heeft en zelf niet weet dat ze ziek is. Om haar nog te kunnen zien voordat ze doodgaat besluit haar familie om een fictieve bruiloft van een neef te organiseren. 

Een mooi verhaal maakt nog geen mooie film. Ik vind zowel het acteerwerk als de manier waarop het verhaal in beeld is gebracht niet echt overtuigend en de muziek die voor de film is gebruikt vind ik werkelijk verschrikkelijk om aan te horen. "the Farewell" krijgt op IMDB een metascore van 8,9! waar ik het deze keer dus beslist niet mee eens ben. ***

de Beentjes van Sint-Hildegard: Herman Finkers heeft het scenario voor deze film geschreven en speelt de mannelijke hoofdrol met als tegenspeelster Johanna ter Steege. Finkers speelt Jan, een man wiens hele leven door zijn vrouw Gedda bepaald wordt totdat Jan daar op een dag genoeg van krijgt. Sterke hoofdrollen van met name Finkers zelf en zoals we bij hem gewend zijn volop verfrissende milde humor. De bijrollen zijn niet zo belangrijk in deze film en zijn ook wat zwakker. Zonder meer één van mijn favoriete Nederlandse (in sappig Twents dialect!) films. ****

Tracked: Sterke misdaadfilm uit 1985 van de Japanse regisseur Hideo Gosha. Niet mijn genre, wel een onderhoudende film. ****

Sophie's Choice: Amerikaanse film uit 1982 over aankomend schrijver Stingo die in 1947 in Brooklyn gaat wonen en daar vriendschap sluit met het stel Nathan en Sophie (Meryl Streep). Sophie is een overlevende van Auschwitz en Nathan heeft zich over haar ontfermd. De twee hebben een stormachtige relatie en Nathan is ook nog eens geestesziek. Destijds één van de eerste grote films waarin de Holocaust ter sprake komt. Een prachtige rol van Meryl Streep die hiervoor een Oscar won, de film zelf hoef ik geen tweede keer te zien. ****

the Magnificent Seven: Amerikaanse western gebaseerd op "Seven Samurai" van Akira Kurosawa met een flink aantal beroemde acteurs. Ik vind deze remake waarschijnlijk onderhoudender dan het origineel en vooral minder lang, maar hij haalt het toch bij lange na niet bij de westerns van Sergio Leone. ****

 

Tracks: Film over de tocht die de Australische Robyn Davidson in 1977 maakte samen met 4 kamelen en haar hond door de woestijnen van West-Australië. Vooral indrukwekkende beelden van de natuur. ****

 

Om de wereld in 50 concerten: Naar aanleiding van het 125-jarig bestaan van het Koninklijk Concertgebouw Orkest, maakte het orkest in 2013 een reis om de wereld. Regisseuse Heddy Honigman filmde in Buenos Aires, Soweto en Sint Petersburg en maakte een documentaire over die reis. Op zich een goede documentaire, maar voor mijn gevoel bijten muziek en film elkaar. Voor de muziek kun je beter naar een echt concert gaan en voor de beelden hoef ik deze film ook niet per se te zien. ***

een Gebaar: Op 16 en 17 mei 1983 werd twee avonden achter elkaar een benefietvoorstelling gegeven voor Amnesty International in theater Carré. Deze avonden werden georganiseerd door Wim de Bie en Kees van Kooten in samenwerking met Freek de Jonge. Er traden tal van toenmalige grootheden op. Ik noem er een stel, behalve de organisatoren traden onder andere op: Arjen Ederveen, Mathilde Santing, André Hazes en Herman Brood, Urbanus, Herman van Veen, het Willem Breuker collectief, Doe Maar, Paul Haenen (als Margreet Dolman), Kamagurka, het Werkteater en Peter Faber. In 2008 werd deze dvd gemaakt. Leuk om al die voormalige grootheden weer eens te zien, maar zeker geen verplicht kijkvoer. ***

Kontiki: In 1947 maakte de Noorse avonturier Thor Heyerdahl samen met 5 metgezellen op het vlot Kontiki een tocht van Peru naar Polynesië, 8000 kilometer over de Stille Oceaan. Heyerdahl schreef een boek over deze tocht en werd wereldberoemd. In 2012 is deze verfilming gemaakt van dit waargebeurde avontuur. Het verhaal is wat geromantiseerd en er is een echte avonturenfilm van gemaakt waar hier en daar wel een loopje met de werkelijkheid is genomen. De film is best onderhoudend, maar beklijft toch niet echt, eigenlijk is het allemaal een beetje onzinnig. Heyerdahl en zijn maten hebben zelf een documentaire gemaakt over de tocht en die wil ik heel graag nog eens zien. **

Doctor Zhivago: Een miniserie uit 2002 naar het boek van Boris Pasternak met Keira Knightley als Lara. Ik vind dit een mooie verfilming, hij is mij beter bevallen dan de eerdere versie met Omar Shariff als Joeri Zhivago. Nu moet ik ook het boek nog eens lezen. ****

het Fantastische luchtschip: Zes korte filmpjes uit de periode 1904-1908 van de Franse pionier Georges Méliès. Deze filmpjes zijn gerestaureerd, ingekleurd en van muziek voorzien. Zeer interessant voor mensen met interesse in de oudste filmgeschiedenis, maar voor de meeste hedendaagse kijkers niet meer van belang. ****

il Mare: Zuid-Koreaanse science fiction film over een liefdesgeschiedenis tussen een man en een vrouw die een paar jaar gescheiden in de tijd van elkaar leven. Ik vind het liefdesverhaal wel aardig, maar de twee verschillende tijdslijnen tamelijk onzinnig. ***

Wim Sonneveld, het beste van ...: Ik heb het oeuvre van Wim Sonneveld dit jaar pas echt ontdekt. Ik beschouw het werk van Wim Sonneveld zowel met zijn liedjes als de stukjes conference die op deze dvd's staan als één van de grote ontdekkingen van de laatste jaren. In één woord: geweldig! ****

 

Tardi: Ik René Tardi krijgsgevangene in Stalag IIB: Na de oorlog

Tardi: Ik René Tardi krijgsgevangene in Stalag IIB: Na de oorlog (Frankrijk, 2018): 159 blz: Vertaald door Studio Peter de Raaf

 

 

Nadat hij is bevrijd is René Tardi teruggekeerd naar Frankrijk. Hij gaat terug naar het kleine dorpje in Zuid Frankrijk waar hij en zijn vrouw Zette al voor de oorlog woonden. In augustus 1946 wordt hun zoon Jacques (de maker van het boek) geboren. Omdat René vrijwillig in dienst was gegaan zwaait hij na de oorlog niet af, maar wordt hij gelegerd in Duitsland om het Westen te helpen beschermen tegen de Russen.

 

Het verhaal loopt door tot de eerste jaren van Jacques die een hekel heeft aan school en vaak zit te tekenen. Dit derde deel hoort niet op zichzelf gelezen te worden, maar is een geweldige afsluiting van deze trilogie.

 

Ik durf wel te zeggen dat ik de trilogie "René Tardi krijgsgevangene in Stalag IIB" de meest indrukwekkende serie graphic novels of strips vind die ik ooit heb gelezen. De boeken van Jacques Tardi kunnen wedijveren met die van Tolstoj, Tsjechov en Paustovski om drie van mijn favoriete schrijvers te noemen.

 

      

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Mijn favoriete maaltijden

Mijn favoriete maaltijden bestaan uit een portie aardappelen van goede kwaliteit in de schil gekookt met een goed stuk vlees of vis gebakken in roomboter en een flinke berg groenten.

 

Ik heb vaak in restaurants gegeten en zelfs een paar keer in een sterrenrestaurant, waar ik veel verschillende gerechten heb uitgeprobeerd, maar om vrijwel dagelijks te eten blijft voor mij de combinatie aardappelen, vlees en groente onovertroffen. Een groot bijkomend voordeel van zo'n maaltijd is, dat ik een maaltijd voor 4 personen met gemak binnen een half uur kan serveren.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Tardi: Ik René Tardi krijgsgevangene in Stalag IIB: Mijn terugkeer naar Frankrijk

Tardi: Ik René Tardi krijgsgevangene in Stalag IIB: Mijn terugkeer naar Frankrijk (Frankrijk, 2015): 141 blz: Vertaald door Studio Peter de Raaf (2015): Uitgeverij Casterman

 

In het tweede deel van de trilogie "Ik René Tardi" volgen we René nadat hij met een colonne medegevangenen vertrokken is uit Stalag IIB, het krijgsgevangenenkamp waar hij ruim 4 jaar gevangen heeft gezeten. De Duitsers (afwisselend genaamd Fritzen of Teutonen) zijn op de vlucht naar het westen voor de Russen uit (Ivans of Ruskis genaamd), zodat zij zich aan de Amerikanen of Engelsen kunnen overgeven in plaats van aan de Russen, van wie ze niet veel goeds verwachten en nemen daarbij hun gevangenen mee.

Het verhaal van deze "dodenmarsen" was mij al bekend uit het boek "Het respijt" van Primo Levi, die uit de eerste hand over zo'n zelfde mars schreef. 

Jacques Tardi heeft zich zeer grondig gedocumenteerd en dit deel is evenals het eerste deel zeer indrukwekkend leesvoer voor diegenen die geïnteresseerd zijn over dit aspect van de oorlog. De tekeningen zijn ook weer geweldig, zoals eigenlijk altijd bij Tardi. Kortom ook dit tweede deel beveel ik van harte aan aan andere lezers!

 

Lees verder mijn bespreking van "Na de oorlog", het derde deel.

      

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Tardi: Ik René Tardi krijgsgevangene in Stalag IIB

Tardi: Ik René Tardi krijgsgevangene in Stalag IIB (Frankrijk, 2012): 188 blz: Vertaald door Studio Peter de Raaf (2012): Uitgeverij Casterman

 

 

Ik heb "Ik René Tardi krijgsgevangene in Stalag IIB" een tijdje terug van een vriend cadeau gekregen voor mijn 55-ste verjaardag. Het is het eerste deel van een driedelige serie die tekenaar/schrijver Jacques Tardi heeft gemaakt over de belevenissen van zijn vader tijdens de oorlog. De andere twee delen heb ik ook in mijn bezit en ga ik de komende dagen lezen.

Jacques Tardi is met afstand mijn favoriete striptekenaar. Eigenlijk vind ik alle strips en graphic novels die ik inmiddels van hem heb gelezen en bekeken prachtig getekend. Jammer genoeg vallen de teksten vaak zwaar tegen. Uit "Ik René Tardi" blijkt dat Jacques Tardi zelf ook een schrijver van formaat is. Tot nu toe had ik Jacques Tardi nog niet ontdekt als groot schrijver.

In zijn jeugd had Jacques Tardi vaak onenigheid met zijn vader René, hij verweet hem die stomme oorlog nooit te kunnen vergeten. Zowel vader René als de grootvader van Jacques hadden als soldaat gevochten in de oorlog (2e en 1e Wereldoorlog) en waren gevangengenomen door de Duitsers en terechtgekomen in een krijsgevangenenkamp. Eerst hoorde Jacques de verhalen van zijn grootvader aan en in de jaren 80 hoorde Jacques zijn vader letterlijk uit over hoe hij de oorlog had beleefd. Eens zou Jacques de belevenissen van zijn vader aan de wereld bekendmaken.

Het is geen wonder dat Jacques Tardi zijn hele leven gefascineerd is gebleven door de oorlog. Hij heeft talloze boeken geschreven en vooral getekend over zowel de Tweede Wereldoorlog, de Eerste Wereldoorlog als over de Frans-Duitse oorlog (1870). Deze boeken zijn allemaal prachtig getekend (en uitgegeven!) en geven een indringend beeld van het leed dat oorlogen mensen aandoen zoals alleen de allergrootste schrijvers en filmmakers dat ook hebben kunnen doen.

"Ik René Tardi krijgsgevangene in Stalag IIB" is waarschijnlijk het meest indrukwekkende boek dat ik tot dusver van Tardi in mijn handen heb gehad en dat wil heel wat zeggen. Zowel de teksten als de tekeningen zijn van zeer grote klasse. Ik lees niet veel meer over de oorlogen, maar dit boek kan ik iedereen die geïnteresseerd is in de oorlog van harte aanbevelen!

 

Lees verder mijn bespreking van "Mijn terugkeer naar Frankrijk", het tweede deel.

     

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Helene Hanff: Charing Cross Road 84

Helene Hanff: Charing Cross Road 84 (Verenigde Staten, 1970): 99 blz: Vertaald door Barbara van Kooten (1982): Uitgeverij de Harmonie

 

 

"Charing Cross Road 84" is het verhaal van de hartverwarmende briefwisseling tussen Helene Hanff, een in New York wonende Amerikaanse schrijfster en een aantal medewerkers van Marks & Co, een tweedehands boekwinkel op Charing Cross Road 84.

De brieven zijn duidelijk geschreven met veel humor en liefde en naarmate de briefwisseling vordert neemt de wederzijdse genegenheid toe.

De briefwisseling begint in 1949 als Helene reageert op een advertentie van Marks & co en loopt door tot 1969 met de dood van Frank Doel, de voornaamste correspondent van Marks & Co.

Helene spreekt regelmatig haar verlangen uit om de boekwinkel te bezoeken maar het is er nooit van gekomen. Ik heb dit boek minstens vijf keer gelezen (zowel in het Engels als in deze Nederlandse vertaling) en ik moet zeggen dat er weinig boeken zijn (zeker van deze geringe omvang) waar ik zo van geniet.

Het boek is verfilmd met Anthony Hopkins als Frank Doel (***), maar de film bezit niet de magie die het boek heeft.

 

Eigenlijk is dit boek verplichte kost voor iedere boekenliefhebber. Als onderstaande citaten je aanspreken, dan is dit waarschijnlijk een boek voor jou.

 

Citaten:

8 December 1949:

- Ik vind tweedehandse boeken juist zo heerlijk wanneer ze openvallen op de bladzij die de vorige eigenaar het meest heeft gelezen. Toen Hazlitt arriveerde viel hij open bij "Ik haat het om nieuwe boeken te lezen," en ik juichte "Makker!" tegen die grote onbekende die het vóór mij in zijn bezit had gehad.

 

10 April 1950:

- Ik heb toevallig alleen maar een nogal eigenaardige smaak wat boeken betreft, dit dankzij een Professor uit Cambridge die Quiller-Couch heette, bijgenaamd Q, waar ik tegenop liep in een bibliotheek toen ik 17 was. En ik zie er net zo knap uit als een bedelaar op Broadway. Ik woon in truien die door de motten zijn opgegeten en in wollen broeken, overdag gaat hier de verwarming uit.

 

25 September 1950:

- Waarom zou ik de hele weg naar 17th Street afrennen om vieze, slecht gefabriceerde boeken te kopen als ik schone, schitterend afgewerkte exemplaren van jullie kan krijgen zonder ook maar van mijn schrijfmachine op te staan?

 

2 November 1951:

- Hallo Razende Roel,

 Het duizelt me helemaal, Leigh Hunt en de Vulgate waren hier zo snel als de weerlicht. Je realiseert je het waarschijnlijk niet, maar het is pas twee jaar geleden dat ik ze besteld heb. Als je in dit tempo doorgaat bezorg je jezelf een hartaanval.

 

9 Februari 1952:

- Het is tegen mijn principes een boek te kopen wat ik niet gelezen heb, het is net zoiets als een jurk kopen die je niet gepast hebt, maar Walton's Lives is hier zelfs niet in een bibliotheek te krijgen. ...

 Maakt niks uit, Q heeft er genoeg uit geciteerd dus weet ik zeker dat ik het mooi zal vinden. Alles wat hij mooi vind vind ik ook mooi, behalve de fictie. Ik kan maar niet geïnteresseerd raken in dingen die niet echt gebeurd zijn met mensen die nooit bestaan hebben.

11 Mei 1952:

- ... alleen de houtsneden al zijn de prijs van het boek meer dan tienvoudig waard. Wat leven we toch in een rare wereld wanneer je zoiets moois voor je leven je eigendom kunt noemen - voor de prijs van een kaartje in een bioscoop op Broadway, of 1/50ste van een kroon op een kies. Nou als je boeken zouden kosten wat ze werkelijk waard waren zou ik ze niet kunnen betalen!

18 September 1952:

- Ik houd elk voorjaar grote schoonmaak onder mijn boeken en gooi degene die ik nooit meer lezen wil eruit, zoals ik kleren weggooi die ik nooit meer zal dragen.

 Iedereen is dan geshockeerd. Mijn vrienden gaan heel eigenaardig met hun boeken om. Ze lezen alle bestsellers, ze ploegen ze zo snel mogelijk door, ik denk dat ze over veel dingen heenlezen. En ze lezen NOOIT iets voor de tweede keer dus herinneren ze zich er een jaar later geen woord meer van. Maar ze raken diep geschokt als ze mij een boek in de vuilnisbak zien gooien of het weg zien geven. Zoals zij het zien koop je een boek, lees je het, zet je het op de plank, sla je het voor de rest van je leven niet meer open maar JE GOOIT HET NIET WEG! EN ZEKER NIET ALS HET GEBONDEN IS! Waarom niet? Ik vind persoonlijk niets heiligschennender dan een slecht boek of zelfs maar een middelmatig boek.

 

2 September 1955:

- Heb je De Toqueville's Journey to America? Iemand heeft de mijne geleend en hem nooit teruggegeven. Waarom vinden mensen die er niet over zouden denken iets te stelen het wel terecht om boeken te stelen?

 

8 Mei 1960:

- Heb ik je verteld dat ik eindelijk dè ideale paginasnijder heb gevonden? Het is een fruitmesje met parelmoeren handvat. Mijn moeder heeft me er een dozijn van nagelaten, er staat er een in de pennebak op mijn bureau. Misschien ga ik wel met de verkeerde mensen om, maar ik heb gewoon nooit twaalf gasten die allemaal tegelijk fruit eten.

 

Zaterdag (geen datum vermeld):

- Ik heb net een boek weggedaan dat iemand me gegeven had, het was de verhandeling van een of andere klungel over hoe het was om in de tijd van Oliver Cromwell te leven - alleen LEEFDE de klungel niet in de tijd van Oliver Cromwell dus hoe weet hij nou verdomme hoe dat was? Iedereen die wil weten hoe het was om in de tijd van Oliver Cromwell te leven kan op de sofa neerploffen met Milton op zijn buik en Walton op zijn rug, en ze zullen hem niet alleen vertellen hoe het was, ze zullen hem ermee naartoe nemen.

 

     

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Konstantin Paustovski: De muziek van de herfst

Konstantin Paustovski: De muziek van de herfst: Verzamelde verhalen (Rusland, 1912-1966): 639 blz: Vertaald door Wim Hartog (2020): Uitgeverij van Oorschot

 

 

Mensen die al langere tijd mijn blog lezen weten dat ik een groot fan ben van de Russische schrijver Konstantin Paustovski. Wie aan Paustovski denkt, denkt automatisch ook aan Wim Hartog, zijn vaste vertaler in het Nederlands. Vermoedelijk is in het Nederlands taalgebied van geen enkele andere schrijver van het formaat van Paustovski, het beeld zozeer bepaald door één vertaler.

In al zijn boeken bezingt Paustovski Rusland en zijn onmetelijke natuur. Er staan talloze lyrische natuurbeschrijvingen in die een groot deel van de charme van zijn proza uitmaken, in ieder geval voor mij. Ook staan er volop beschrijvingen van gemoedstoestanden in.

In "De muziek van de herfst" staan verhalen die Paustovski schreef vanaf jonge leeftijd tot vlak voor zijn dood. Natuurlijk is niet ieder verhaal even geweldig, maar er staan zonder meer een aantal prachtige verhalen in het boek. Voor mij is de beste manier om de verhalen in kleine doses tot mij te nemen, laten we zeggen niet meer dan 50 bladzijden per dag.

 

"De muziek van de herfst" lijkt mij niet het boek voor een eerste kennismaking met het werk van Paustovski, daarvoor kun je beter met het eerste deel van zijn memoires "Verre jaren" beginnen, of desnoods met "Wilde rozen", een kleine selectie van 5 verhalen. Maar voor liefhebbers van het proza van Paustovski bevat "De muziek van de herfst" erg veel moois. Zonder meer een eersteklas aanrader!

 

Zoals gebruikelijk ook hier weer een aantal citaten:

 

- Mijn leven was bizar. Dat kwam niet omdat ik mij voor de buitenwereld graag verschool achter tientallen maskers en mij daar als een kind mee amuseerde. Nee, het bizarre was dat men daar eindeloos intrapte. Dit was te danken aan mijn exceptionele geheugen en artistieke talent. De fantasieën kwamen zo natuurlijk in mij op dat ik ze moeiteloos zelf geloofde.

 

- Ik zette mijn verstand op nul. Hoe ingewikkelder de dingen waren die gebeurden, des te minder graag ik over ze nadacht. Misschien omdat ik hield van het toeval, van een leven dat niet werd beheerst door het stalen regelmechaniek van het verstand waarin niet ik maar iemand anders bontgekleurde dagen met ingewikkelde patronen borduurde. Ik had altijd geweten dat mijn wegen niet platgetreden waren, maar dat er nog heel veel veelkleurigheid voor mij in het verschiet lag en dat daarin zowel droefheid zou klinken als vreugde waar je je hele leven naar smacht.

 

- De ambtenaren dronken wodka. De drinkebroers hadden afgesproken het woord "wodka" niet in de mond te zullen nemen. Elke ochtend vond dan ook identiek hetzelfde gesprekje plaats.

 "Het zou best wel lekker zijn, hè?" vroeg een van hen.

 "Het zou inderdaad niet verkeerd zijn," antwoordde een van de twee anderen.

 "Het lijkt jou dus ook goed uit te komen?"

 "Jazeker."

 "Nou, waar praten we dan nog over? Ik hol meteen even naar de hut om het te halen."

 

- Een onbekende hemel en vreemde landen verblijden ons slechts voor korte tijd, al zijn ze nog zo mooi. Uiteindelijk komt het moment waarop een eenzame margriet langs de weg naar het ouderlijk huis ons dierbaarder voorkomt dan de sterrenhemel boven de Grote Oceaan en het kraaien van de haan tot stem wordt van het geboorteland dat ons terugroept naar zijn in nevels gehulde velden en bossen.

 

- "Weet u," antwoordde de marinier na een lichte aarzeling, "de liefde is als een bries. Deze waait overdag van zee naar de kust en 's nachts van de kust naar zee. Niet iedereen wacht vol overgave en geduld op je terugkeer, hoe graag je dat ook zou willen."

 

- Nastja, de dochter van Katerina Petrovna en het enige wezen dat haar dierbaar was, woonde in het verre Leningrad. Ze had haar moeder drie jaar geleden voor het laatst bezocht.

 Katerina Petrovna wist dat Nastja voor haar, oude vrouw, nu geen tijd had. Jonge mensen hebben zo hun eigen zorgen, hun eigen onverklaarbare interesses, hun eigen geluk. Je kunt ze beter maar niet storen. Katerina Petrovna schreef Nastja dan ook hoogst zelden, maar zij dacht wel de godganse dag aan haar, terwijl ze zo roerloos op het uiterste puntje van de doorgezeten divan zat dat een muis, door de stilte misleid, af en toe achter de kachel vandaan stoof, rechtop ging staan en met zijn voorpootjes omhoog de bedompte lucht opsnoof.

 

- Uit mijn ervaring als schrijver weet ik dat je op het platteland veel beter werkt dan in de stad. Alles draagt daar tot concentratie bij, zelfs het knetteren van de pit in het petroleumlampje, het ruisen van de wind in de tuin en het soort volle stilte tussen deze geluiden door, waarbij het is alsof de aarde niet langer draait maar geluidloos in het wereldruim hangt.

 

- Maar als wij nu, daar aan de rand van het meer, zwegen terwijl wij gelukkig waren, dan was dat omdat ware verrukking geen luidkeelse uitroepen en uiterlijkheden duldt.

 

- Met hun paddenstoelengeur en geritsel van bladeren zijn alle bossen mooi. Maar bossen in de bergen vlak bij zee zijn bijzonder mooi. Je kunt er het rumoer van de branding horen. Van zee komt voortdurend nevel aanwaaien, en door de overdaad van vocht groeit het mos er weelderig en onstuimig. In groene strengen hangt het van de takken tot op de bodem. 

 

- Grotere lof kan men in de Russische taal een buitenboordmotor niet toezwaaien, dan over hem te zeggen dat hij loopt "als een naaimachine".

... Er zijn trouwens weinig woorden om in lovende termen over een motor te spreken. Daarentegen zijn er een heleboel woorden om hem uit te foeteren, bijvoorbeeld "petroleumslurper", "rammelkast", "rookpot". Het meest beledigende scheldwoord was wel "stinkdier".

     

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

77 geweldige films en televisieseries

Na het lijstje van de Volkskrant is het nu tijd voor mijn eigen lijstje. Ik heb waarschijnlijk lang niet zo veel films gezien als Floortje Smit en Bor Beekman, maar genoeg voor een goede lijst met toppers. Omdat ik alleen maar dvd's kijk, heb ik naast mijn favoriete films ook een klein aantal geweldige televisieseries (T) opgenomen. Ik haal geen 100 echt geweldige films en televisieseries als ik mij moet beperken tot een film per regisseur. Nog 23 plekken voor films en televisieseries die ik ga zien in de toekomst.

 

1920-1930:

1922: Nanook of the North: Robert Flaherty

1926: The General: Buster Keaton

 

1930-1940:

1931: M: Fritz Lang

1933: The Music Box: James Parrott

1936: Modern Times: Charles Chaplin

1937: Sneeuwwitje en de zeven dwergen

1939: The Wizard of Oz: Victor Fleming

 

1940-1950:

1942: Casablanca: Michael Curtiz

1943: Münchhausen: Josef von Baky

1945: Brief Encounter: David Lean

1946: It's a Wonderful Life: Frank Capra

1948: Ladri di biciclette: Vittorio de Sica

1948: The Red Shoes: Michael Powell & Emeric Pressburger

1949: The Third Man: Carol Reed

 

1950-1960:

1952: High Noon: Fred Zinnemann

1953: Rear Window: Alfred Hitchcock

1953: Tokyo Story: Yasujiro Ozu

1954: The Crucified Lovers: Kenji Mizoguchi

1955: Pather Panchali: Satyajit Ray

1957: Mon Oncle: Jacques Tati

1957: Throne of Blood: Akira Kurosawa

1957: The Cranes are Flying: Mikhail Kalatozov

1959: The Ballad of a Soldier: Grigoriy Chukhray

 

1960-1970: 

1962: The Man Who Shot Liberty Valance: John Ford

1963: Il gattopardo: Luchino Visconti

T1964-heden: Up-series: Michael Apted

1965: Oorlog en vrede: Sergej Bondartchuk

1967: The Graduate: Mike Nichols

1968: Once Upon a Time in the West: Sergio Leone

T1969-1974: Monthy Python's Flying Circus

 

1970-1980:

1972 The Godfather: Francis Ford Coppola

1973: Scenes uit een huwelijk: Ingmar Bergman

T1974-heden: Buurman en buurman: Ludomir Benes

1975: One Flew Over the Cuckoo's Nest: Milos Forman

T1975-1979: Fawlty Towers

1978: De Klompenboom: Ermanno Olmi 

T1978: Life on Earth: presentatie David Attenborough

 

1980-1990:

1980: Raging Bull: Martin Scorcese

1982: Gandhi: Richard Attenborough

1982: E.T.: Steven Spielberg

1984: Heimat: Edgar Reitz

1985: Come and See: Elem Klimov

1985: Shoah: Claude Lanzmann

T1989: Wallace & Gromit: A Grand Day Out: Nick Park

 

1990-2000: 

1991: Raise the Red Lantern: Zhang Yimou 

1994: Sátátangó: Béla Tarr 

1995: The Bridges of Madison County: Clint Eastwood

1995: Breaking the Waves: Lars van Trier

1998: Fucking Åmål: Lukas Moodysson 

1999: The Straight Story: David Lynch

1999: De wind zal ons meenemen: Abbas Kiarostami

 

2000-2010:

2001: Spirited Away: Hayao Miyazaki

2001: No Man's Land: Danis Tanovic

2001: Atanarjuat: Zacharias Kunuk

2002: Cidade de Deus: Fernando Meirelles & Kátia Lund

2002: Être et avoir: Nicolas Philibert

2003: Brokeback Mountain: Ang Lee 

2003: La meglio gioventu: Marco Tullio Giordana

2005: Paul dans sa vie: Remi Mauger

2007: 4 Months, 3 Weeks & 2 Days: Cristian Mungui

2007: You, the Living: Roy Andersson

2007: Into the Wild: Sean Penn  

T2009: Le cose che restano: Gianluca Maria Tavarelli

 

2010-2020: 

2010: Biutiful: Alejandro Gonzalez Inarittu

2010: Poetry: Lee Chang-Dong

2010: Honey: Semih Kaplanoglu

2011: The Story of Film: Mark Cousins

T2012: Van Bihar tot Bangalore: presentatie Jelle Brandt Corstius

2013: La vie d'Adèle: Abdellatif Kechiche

2013: The Missing Picture: Rithy Panh

2014: Boyhood: Richard Linklater

2014: Jagten: Thomas Vinterberg

2014: Deux jours, une nuit: Jean-Pierre & Luc Dardenne

2015: Our Little Sister: Kore-Eda Hirokazu  

T2016: War and Peace (BBC): Tom Harper

2017: Djam: Tony Gatlif  

2018: Roma: Alfonso Cuaron

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

De 100 meest invloedrijke films van de laatste 100 jaar volgens de Volkskrant

Een tijdje terug is in de Volkskrant een lijst gepubliceerd met de 100 meest invloedrijke films volgens de filmredacteurs Floortje Smit en Bor Beekman. Dat meest invloedrijk is moeilijk te meten en slaat eigenlijk nergens op. Er zijn ook genoeg invloedrijke films geweest die volgens de maatstaven van nu oninteressant zijn. Ik houd het gewoon op een lijstje van de 100 favoriete films volgens de Volkskrantredactie. 

Zoals elk lijstje roept ook dit lijstje vragen op. Het spoort mij aan om met een eigen lijst te komen. Titels die zowel op het lijstje van de Volkskrant als op mijn eigen lijstje voorkomen druk ik vet. Titels en regisseurs die niet op mijn lijst voorkomen streep ik door. Bij films die ik niet gezien heb, zet ik dat erbij.

 

1920-1930:

1920 Das Cabinet des Dr. Caligari: Robert Wiene: Deze film is 101 jaar oud en hoort dus sowieso niet op de lijst thuis.

1926 The General: Buster Keaton

1927 Napoleon: Abel Gance

1928 La Passion de Jeanne d'Arc: Carl Theodor Dreyer: Niet gezien

1929 Man with a Movie Camera: Dziga Vertov

 

1930-1940:

1931: M: Fritz Lang

1936: Modern Times: Charles Chaplin

1938: Olympia: Leni Riefenstahl

1939: La Règle du jeu: Jean Renoir

 

1940-1950:

1941: Dumbo: Ben Sharpsteen: Van de Disneyfilms kies ik voor Sneeuwwitje en de zeven dwergen.

1945: Brief Encounter: David Lean

1948: Ladri di biciclette: Vittorio de Sica

1949: The Third Man: Carol Reed

 

1950-1960:

1950: Los Olvidados: Luis Buñuel

1950: Rashomon: Akira Kurosawa: Van Kurosawa kies ik voor Throne of Blood

1950: Sunset Boulevard: Billy Wilder: Niet gezien

1952: Singin' in the Rain: Gene Kelly, Stanley Donen

1953: Rear Window: Alfred Hitchcock

1953: Tokyo Story: Yasujiro Ozu

1954: Godzilla: Ishiro Honda: Niet gezien

1955: Pather Panchali: Satyajit Ray

1958: Touch of Evil: Orson Welles: Niet gezien

 

1960-1970:

1960: À bout de souffle: Jean-Luc Godard

1960: L'Avventura: Michelangelo Antonioni: Niet gezien

1962: Cléo de 5 à 7: Agnès Varda: Niet gezien

1963: Otto e mezzo: Federico Fellini

1966: La battaglia di Algeri: Gillo Pontecorvo

1968: 2001: A Space Odyssey: Stanley Kubrick

1968: Once Upon a Time in the West: Sergio Leone

 

1970-1980:

1972: Aguirre, der Zorn Gottes: Werner Herzog

1972: Deliverance: John Boorman: Niet gezien

1973: Scener ur ett äktenskap: Ingmar Bergman

1973: Badlands: Terrence Malik

1973: Turks Fruit: Paul Verhoeven

1973: Touki Bouki: Djibril Diop Mambety: Niet gezien

1974: Chinatown: Roman Polanski

1975: Dog Day Afternoon: Sidney Lumet: Niet gezien

1975: Jaws: Steven Spielberg: Van Spielberg kies ik voor E.T.

1975: Jeanne Dielman, 23, quai du commerce, 1080 Bruxelles: Chantal Akerman

1976: Taxi Driver: Martin Scorcese

1977: Una giornata particolare: Ettore Scola

1977: Annie Hall: Woody Allen

1979: Monthy Python's Life of Brian: Terry Jones

1979: Die Ehe der Maria Braun: Rainer Werner Fassbinder: Niet gezien, maar ik ben geen fan van Fassbinder.

1979: Stalker: Andrej Tarkovsky

1979: Apocalyps Now: Francis Ford Coppola: Van Coppola ga ik voor The Godfather (deel1)

 

1980-1990:

1982: Blade Runner: Ridley Scott: Niet gezien

1985: Back tot the Future: Robert Zemeckis: Niet gezien

1985: Come and See: Elem Klimov

1985: Shoah: Claude Lanzmann

1986: Blue Velvet: David Lynch: Niet gezien, van Lynch kies ik The Straight Story

1986: The Fly: David Cronenberg

1988: Die Hard: John McTiernan: Niet gezien

1988: Spoorloos: George Sluizer, van Sluizer kies ik João en het mes

1989: Do the Right Thing: Spike Lee: Niet gezien

 

1990-2000:

1990: Close-up: Abbas Kiarostami: Van Kiarostami kies ik De wind zal ons meenemen.

1992: Reservoir Dogs: Quentin Tarantino: Niet gezien

1993: The Piano: Jane Campion

1994: Sátátangó: Béla Tarr

1994: Four Weddings and a Funeral: Mike Newell

1994: Chungking Express: Wong Kar-Wai

1995: La Haine: Matthieu Kassovitz: Niet gezien

1996: O Amor Natural: Heddy Honigmann

1998: The Big Lebowski: Joel & Ethan Coen

1998: Festen: Thomas Vinterberg: Van Vinterberg kies ik Jagten

1999: Beau Travail: Claire Denis: Niet gezien

1999: Todo sobre mi madre: Pedro Almodóvar: Niet gezien, maar ik ben geen fan van Almodóvar.

 

2000-2010:

2001: Spirited Away: Hayao Miyazaki

2001: La ciénaga: Lucrecia Martel

2002: Cidade de Deus: Fernando Meirelles & Kátia Lund

2003: Lost in Translation: Sofia Coppola

2003: Dogville: Lars von Trier: Van Lars von Trier kies ik voor Breaking the Waves.

2003: Elephant: Gus van Sant

2006: Still Life: Jia Zhangke: Niet gezien

2006: Children of Men: Alfonso Cuaron: Niet gezien, van Cuaron kies ik voor Roma.

2007: 4 Months, 3 Weeks & 2 Days: Cristian Mungui

2007: You, the Living: Roy Andersson

2007: There Will Be Blood: Paul Thomas Anderson: Niet gezien

2007: Persepolis: Marjane Satrapi

2008: Gomorra: Matteo Garrone

2008: The Dark Knight: Christopher Nolan

2008: Wall-E: Andrew Stanton

2009: Das Weisse Band: Michael Haneke: Niet gezien

 

2010-2020:

2010: We Need to Talk About Kevin: Lynne Ramsay: Niet gezien

2012: The Act of Killing: Joshua Oppenheimer: Niet gezien

2013: Under the Skin: Jonathan Glazer: Niet gezien

2014: Boyhood: Richard Linklater

2014: Girlhood: Céline Sciamma: Niet gezien

2014: The Grand Budapest Hotel: Wes Anderson

2015: Mad Max: Fury Road: George Miller: Niet gezien

2015: Son of Saul: László Nemes: Hier werd ik misselijk van.

2016: Moonlight: Barry Jenkins: Niet gezien

2016: American Honey: Andrea Arnold: Niet gezien

2016: Toni Erdmann: Maren Ade: Niet gezien

2016: Raw: Julia Ducournau

2017: Get Out: Jordan Peele: Niet gezien

2017: The Rider: Chloé Zhao: Niet gezien

2018: Burning: Lee Chang-Dong: Van Chang-Dong kies ik voor Poetry.

2019: First Cow: Kelly Reichardt: Niet gezien

2020: Lovers Rock: Steve McQueen: Niet gezien

In totaal heb ik van de 100 films van deze lijst er 35 niet gezien en zijn er 34 films die ik wel gezien heb, maar die niet op mijn lijst komen. Er zijn 20 films die zowel op deze lijst als op mijn lijstje staan en er zijn 11 gevallen waar ik voor een andere film van dezelfde regisseur heb gekozen. 

Voor mijn eigen lijstje kies ik alleen die films uit die ik echt geweldig vind. Ik kan nu al zeggen dat ik de 100 films bij lange na niet haal.

 

Deze lijst met 100 films is terug te vinden op de website van de Volkskrant, met bijbehorende afbeeldingen en teksten. 

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Tracks

Tracks (Australië, 2013): 107 min: Regisseur John Curran

 

 

"Tracks" is de verfilming van een waargebeurd verhaal.

 

In 1977 maakte de Australische Robyn Davidson samen met 3 volwassen kamelen, een jonge kameel en haar hond Diggity een trektocht van 2.700 kilometer dwars door de woestijnen van West-Australië vanaf Alice Springs tot aan de Indische Oceaan.

 

Voordat Robyn Davidson aan haar tocht begon moest er nogal wat gebeuren. Ze moest leren omgaan met kamelen en ze moest ook aan geld zien te komen. Bij dat laatste werd ze geholpen door de Amerikaanse fotograaf Rick Smolan, die voor National Geographic werkte, het tijdschrift dat haar reis wilde sponsoren op voorwaarde dat Smolan foto's mocht maken van Davidson tijdens haar tocht. Tijdens haar tocht en de drie bezoeken van Rick aan Robyn en haar gezelschap hadden Robyn en Rick iets wat op een losse romantische relatie leek.

 

Ik vind "Tracks" een erg onderhoudende film met in de eerste plaats prachtige beelden van het Australische landschap. Hoewel Robyn Davidson (gespeeld door Mia Wasikowska) een eigenzinnige vrouw is die bovendien een beetje mensenschuw is, voel ik toch direct sympathie voor haar en haar onderneming. Er gebeurt genoeg tijdens de tocht om de film in ieder geval voor mij boeiend te houden.

 

Op IMDB krijgt "Tracks" van  bijna 29.000 mensen een waardering van 7,2 en een metascore van 7,8.

 

      

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Films gezien in september

Stagecoach: Klassieke western van John Ford uit 1939 met John Wayne in één van de hoofdrollen. Mooie zwart-wit beelden van Monument Valley, mooie muziek en een aardig verhaal met de gebruikelijke achtervolging van een postkoets door een horde indianen. ****

Van Jean-Luc Godard:

Breathless: Mooie film met Jean-Paul Belmondo die op de vlucht is voor de politie en uiteindelijk door zijn vriendin verraden wordt. ****

A Woman is a Woman: Een vrouw (Anna Karina) wil graag een kind, maar haar man ziet dat niet zitten. Een frivole kleurenfilm die mij goed beviel. ****

The Little Soldier: Zwart-wit film waarin een Franse deserteur in Zwitserland woont en daar gevraagd wordt om een rebel te vermoorden. Deze film kon mij totaal niet boeien. **

Het uur van de wolf: Zeer indrukwekkende film van Ingmar Bergman met de volgens mij beste actrice (Liv Ullmann) en beste acteur (Max von Sydow) waarmee hij heeft samengewerkt in de hoofdrollen. De film is duister van toon, heeft beklemmende muziek en is wat mij betreft onbegrijpelijk, maar toch was ik er erg van onder de indruk. *****

The Grapes of Wrath: Verfilming door John Ford van het beroemde boek van John Steinbeck. Zowel het boek als de film zijn gebaseerd op waargebeurde feiten. Inwoners van Oklahama (Oki's) trekken vanwege de stofstormen naar Californië, waar ze zeer vijandig ontvangen worden. Een erg mooie film, maar wel erg deprimerend om naar te kijken. ****

My Darling Clementine: Western van John Ford over revolverheld Wyatt Earp. Erg mooie beelden, goed verhaal en gewoon een mooie western, maar hij haalt het wat mij betreft toch niet bij de westerns van Sergio Leone. ****

 

How Green was my Valley: Film van John Ford waarin Huw Morgan zijn jeugdherinneringen aan een groene vallei in Wales ophaalt. Huw komt uit een mijnwerkersgezin. Sentimentele film, met goed camerawerk en acteerwerk en veel muziek gezongen in het Welsh. ****

 

The Horse Soldiers: Een episode uit de Amerikaanse Burgeroorlog van John Ford waarin een groep soldaten uit het Noorden te paard optrekt naar het Zuiden. In mijn ogen een vrij standaard oorlogsfilm met John Wayne in de hoofdrol. Zoals de meeste oorlogsfilms kon ook deze mij niet echt boeien. ****

 

Black God White Devil: Braziliaanse zwart-wit film van Glauber Rocha uit 1964 waarin een man zijn baas vermoordt en vervalt in een leven als bandiet. Af en toe mooie beelden, maar amateuristisch acteerwerk. ***

Asshak: Tales from the Sahara: Zeer traag verlopende film over het leven van de Toeareg in de Sahara geeft een overdreven idyllisch beeld. Wel met mooie beelden. Van de maakster van "Die Sälzmänner von Tibet". ***

Contempt: Film van Godard met Michele Piccoli en Brigitte Bardot in de hoofdrollen en de beroemde Duitse regisseur Fritz Lang in een bijrol. Piccoli speelt uitstekend, Bardot is prachtig om te zien, maar in mijn ogen maar een matige actrice. Piccoli en Bardot hebben een relatie en drijven uit elkaar. ***

The Man Who Shot Liberty Valance: Erg mooie western van John Ford met in de hoofdrollen John Wayne, James Stewart en een mij onbekende acteur die de slechterik speelt. Mooie beelden en muziek en een sterk verhaal. John Wayne is natuurlijk de beroemdste westernheld, maar hij speelt altijd ongeveer dezelfde rollen. James Stewart (De hoofdrolspeler in onder andere: "It's a Wonderful life", "Rear Window" en "Vertigo") is één van mijn favoriete acteurs en is ook in deze film geweldig. Ik vind "The Man Who Shot Liberty Valance" duidelijk de beste film die ik tot dusver van John Ford heb gezien. *****

Poetry: Zuid-Koreaanse film van Lee Chang-Dong uit 2010 waarin twee verhaallijnen door elkaar lopen. Enerzijds is er het verhaal van een grootmoeder die haar kleinzoon opvoedt in een middelgrote stad in Zuid-Korea. De zoon heeft met zijn vriendjes een misdaad begaan waardoor een klasgenote zelfmoord heeft gepleegd en nu proberen de ouders van die jongens hun schuld weg te kopen door een aanzienlijk geldbedrag te geven aan de moeder van het meisje. Tegelijkertijd heeft de grootmoeder beginnende Alzheimer en volgt ze lessen in poëzie om het mooie in het alledaagse te verwoorden. Een prachtige film. *****

 

Roma: Zeer indrukwekkende zwart-wit film uit 2018 van de Mexicaanse regisseur Alfonso Cuaron. De film speelt zich af in Mexico-stad waar een rijke familie bestaande uit oma, vader, moeder en vier kinderen twee dienstmeisjes heeft. De film geeft een beeld van het leven van zowel het gezin als van Cleo, één van de dienstmeisjes. Het camerawerk is werkelijk fenomenaal en het geluid is ook prachtig. Na "Poetry" de tweede film achter elkaar die waarschijnlijk tot mijn absolute favorieten gaat behoren. ***** 

Belgica: Film van Felix van Groeningen over twee broers die samen een café willen runnen. Onderhoudend, rauw drama met veel popmuziek, maar geen film die ik per se nog een tweede keer wil zien. ****

Honeyland: Zeer fraaie documentaire over een vrouwelijke imker in de bergen van Noord Macedonië. ****

Burning: Heftige film van Lee Chang Dong uit 2018 naar een verhaal van Haruki Murakami. Onderhoudend, mysterieus en fraai gefilmd, maar voor mij toch niet zo interessant als "Poetry" dat ik eerder deze maand zag. ****

 

Dvd: Roma

Roma (Mexico, 2018): 129 min:Zwart-wit: Regisseur Alfonso Cuaron

 

 

Vorige week heb ik "Roma" twee keer gezien, eerst een keer alleen en daarna een keer met een vriend met wie ik regelmatig films kijk. Eergisteren heb ik de film voor de derde keer gezien, samen met twee filmvrienden. Bij mijn dvd zit 2,5 uur aan extra's die ik gisteren heb bekeken. Het mag duidelijk zijn dat ik een fan ben van deze film.

 

Voor "Roma" heeft de Mexicaanse regisseur Alfonso Cuaron geput uit zijn jeugdherinneringen. Hij wilde een film maken die een beeld geeft van Mexico-stad zoals hij zich dat herinnerde van toen hij ongeveer 9 jaar oud was in 1970. 

 

Cuaron werkte voor "Roma" niet met een vastomlijnd script. Hij alleen had in zijn hoofd wat hij ongeveer wilde laten zien en moest aan zijn medewerkers duidelijk maken wat dat precies was. Hij maakte daarbij gebruik van de nieuwste digitale technieken om de film er zo authentiek mogelijk uit te laten zien. Cuaron koos daarbij voor een zwart-wit film. Hij wilde geen film maken die zou lijken op de zwart-wit films uit de jaren 50 en 60, maar eentje die er nu zo mooi mogelijk uit zou zien. 

 

In "Roma" is het verhaal ondergeschikt aan de sfeerbeschrijving. Hoofdpersoon van "Roma" is Cleo, een kindermeisje van Mixteekse afkomst die voor het huishouden van vader, moeder, grootmoeder en vier kinderen zorgt en daarnaast en vooral ook voor de kinderen. Cleo is een zeer lieve vrouw met hart voor de kinderen waar zij voor zorgt. Cleo is gebaseerd op Cuaron's kindermeisje uit zijn jeugd.

 

"Roma" geeft een fascinerend beeld van hoe het was om rond 1970 in Mexico-stad te leven. Het camerawerk van de film vind ik ronduit geweldig, wat mij betreft is "Roma" één van de mooist in beeld gebrachte films die ik ken. De film kent geen begeleidende muziek, maar het geluid bestaat vrijwel alleen uit dat van mensen die in beweging zijn, auto's die voorbij komen rijden, een hond die blaft, omgevingsgeluiden dus. 

De extra dvd die ik bekeken heb nadat ik de film zelf drie keer had gezien bevat heel veel informatie over hoe Cuaron te werk is gegaan bij het maken van deze film. Nooit eerder heb ik zoveel meegekregen over hoe een film gemaakt werd. Fascinerend!

Op IMDB krijgt "Roma" van ruim 148.000 mensen een waardering van 7,7 en een metascore van maar liefst 9,6! Ik ben het duidelijk met de critici eens, dit vind ik één van de 10 mooiste films die ik ooit heb gezien!

   

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.