Willem Ritstier: Wills kracht

Willem Ritstier: Wills kracht (Nederland, 2017): 164 blz: Uitgeverij SubQ

Willem Ritstier is scenarist en tekenaar. "Wills kracht" is zijn eerste graphic novel. Voor een eersteling is het een onvoorstelbaar goed boek.

Op een dag ontdekt Will, de vrouw van Willem een knobbeltje in haar borst. Het is het begin van een lange lijdensweg langs ziekenhuizen, specialisten en alternatieve genezers. Dit proces wordt in tekst en beeld met zeer veel zeggingskracht weergegeven. Willem Ritstier heeft er voor gekozen om in de gezichten die hij tekent geen verdere detaillering aan te brengen. Dit lijkt onmogelijk, maar door de uitgekiende weergave van gebaren en de bijbehorende teksten vergroot dit juist de kracht van de tekeningen.

"Wills kracht" komt zeer dicht bij mijn persoonlijke leefwereld. Ook bij mijn moeder werd een knobbeltje in haar borst ontdekt, en ook maakte zij de gang door ziekenhuizen en langs specialisten mee. In tegenstelling tot Will, koos mijn moeder wel voor een chemokuur, maar uiteindelijk hielp dat haar ook niet, ze stierf in 1998 op 61-jarige leeftijd.

Ik kwam bij "Wills kracht" door de uitgebreide bespreking van Teunis van "Opstaan en doorgaan", het nieuwste boek van Willem Ritstier, waarbij hij ook dit boek noemde. Teunis heeft "Wills kracht" al eerder besproken, dat heb ik toen langs mij heen laten gaan.

Om dit boek te kunnen beoordelen moet je eigenlijk een paar tekeningen zien. Ik weet niet precies hoe het zit met copyright, dus ik beperk me tot een paar tekstfragmenten.

Blz 28/29:
Veerle: Ma, Alwin zegt net dat je borst eraf moet. Is dat waar?
Will: Ja, volgende week word ik geopereerd. En daarna gaan ze natuurlijk beginnen over Chemo ... Maar daar begin ik toch niet aan.
Willem: Het is jouw lichaam schat, dus jij beslist.
Will: Inderdaad ... Het is mijn lichaam.

Blz 46/47
Alwin: Ma?
Will: Ja?
Alwin: Heb je nu een nepborst?
Will: Ja.
Alwin: Het is toch de linker?
Will: Ja. Je mag 'm wel even aanraken, of wil je hem even zien?
Alwin: Eh... Neuh! Ik ga weer naar boven. Doei.

Een bezoek aan een Orthomoleculair arts (hier OA)
Blz 93/95:
OA: Tja, dat klinkt niet goed. Er wordt een enorme aanslag op uw lichaam gepleegd. En u heeft vrij gekregen van uw baas, om met uw vrouw mee te gaan?
Willem: Ik ben eigen baas.
OA: Wat doet u voor werk?
Willem:Ik maak strips en ontwerp wenskaarten.
OA: Strips? Leuk, die las ik vroeger graag. Asterix. Kuifje. Lucky Luke. Kun je daar nog een boterham mee verdienen?
Willem: ... Eh ja, maar ...
OA: Heeft u weleens een Asterixstrip getekend?
Willem: Nee, maar we komen eigenlijk voor mijn vrouw.
OA: Juist. Ik ga u enkele supplementen voorschrijven voor de komende vier weken. Daarna komt u terug en kijken we wat er aanslaat. Zijn er nog vragen?
Willem: Hij heeft amper vijf minuten aan je besteed ... 140 euro voor het consult en 800 euro aan supplementen.
Will: Het is wel een hoop geld. Vind je het niet erg?
Willem: Niet als je er ook iets aan hebt.

"Wills kracht" is een graphic novel zoals ik hem graag zie, met mooie tekeningen die voor zichzelf spreken en relatief weinig tekst. Ik vind "Wills kracht" van absolute wereldklasse!

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

9: De psychiatrische patiënt en zelfmoord

Een tante van mijn vaderskant heeft een overdosis slaappillen genomen.
Een huisgenoot van een studievriend is van een flat gesprongen.
Een vriend van een vriendin van mijn zus heeft zich vergast in zijn auto.
Een jongen die ik kende is door zijn vriend gevonden nadat hij zich had opgehangen.
Een vriend van een vroegere huisgenoot is voor de trein gesprongen.
Een oud-leraar van de middelbare school is ook voor de trein gesprongen.

Er zijn meerdere methoden om de natuur een handje te helpen. Hoe sta ik tegenover zelfmoord?

Het is een onderwerp waar ik vaak bij heb stilgestaan en veel over heb nagedacht. Zelf heb ik het vaak overwogen, maar (tot dusver) nog nooit een poging ondernomen. Hoe zit dat?

In de eerste jaren van mijn ziekte heb ik er vaak over gedacht, zeg maar van 1990 tot 1995. Daarna heb ik gedurende 16 jaar, van 1995 tot 2011 nauwelijks zelfmoordgedachten gehad. In 2011 ben ik 3 weken opgenomen geweest en sinds die tijd heb er toch wel ongeveer 1 keer in de maand last van.
Hoe ga ik hiermee om? Praten over zelfmoord is een van de laatste taboes die er nog zijn.

Ik heb het grote geluk dat ik er met mijn behandelaars en vooral met een aantal van mijn vrienden over kan praten. Inmiddels is het zo dat iedereen in mijn vriendenkring weet dat ik daar regelmatig last van heb. Zelfmoordgedachten komen bij mij op zoals een wolk voor de zon schuift. Het ene moment lijkt alles in orde en even later zijn ze er. Meestal gebeurt dat 's avonds voor 22.00 uur. Gelukkig is dat een tijd dat ik nog een goede vriend of vriendin kan bellen om wat stoom af te blazen. Na een gesprek van 20 minuten gaat het meestal weer, en als het niet zo is, dan bel ik nog iemand.

Op dit moment ben ik bezig om met een ervaringsdeskundige de dingen die me belasten en de dingen die me steunen in beeld te brengen met behulp van een methode die met blokjes werkt. Het werkt in ieder geval zeer inzichtgevend. Over de vraag wat de toekomst zal brengen durf ik niet veel te zeggen. Ik acht het zeer wel mogelijk dat ik ooit onder een trein zal lopen, maar ik hoop dat ik een natuurlijke dood zal sterven. Hoe oud ik zal worden maakt mij niets uit. Of ik vanavond in bed sterf, of dat ik 90 jaar oud (onwaarschijnlijk!) word, ik vind het best.

Van mijn vader weet ik dat hij ook regelmatig aan zelfmoord dacht. Toen ik nog op de middelbare school zat heb ik een keer op zijn bureau een afscheidsbrief voor ons gevonden. Ik schrok mij te pletter. Ook heb ik van een oom van moederszijde wel eens gehoord dat mijn vader met een mes op hem afkwam en zei dat hij zich van kant wilde maken. Mijn oom vroeg heel beleefd of hij het mes alvast moest slijpen.
De laatste paar jaren van zijn leven vroeg mijn vader altijd als ik op bezoek kwam wat ik ervan vond als hij euthanasie liet plegen. Ik gaf altijd een ontwijkend antwoord. Aan mijn zus en aan mijn broer vroeg hij dat ook regelmatig.

Met mijn vrienden met schizofrenie praat ik eigenlijk bijna nooit over mijn zelfmoordgedachten. Ik ben bang dat het voor hen te dichtbij zou komen. Van Tom weet ik dat hij ook wel eens zulke gedachten heeft, maar hij is vrij stil van aard, dus hoe erg die gedachten bij hem zijn kan ik moeilijk beoordelen.

Lees verder in deel 10.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

8: De psychiatrische patiënt en de dood

Psychiatrische patiënten (niet alleen schizofrenie patiënten) sterven gemiddeld 15 jaar jonger dan gezonde mensen. Hoe komt dat?

Er zijn een aantal oorzaken aan te wijzen. Allereerst pleegt 10% van de schizofrenie patiënten vroeg of laat zelfmoord. Verder denk ik dat het niet zozeer aan de psychische ziekte zelf ligt als wel aan bijkomende kwalen die vaak optreden naast een psychische ziekte:
- Veel patiënten roken
- Veel patiënten drinken buitensporig
- Veel patiënten hebben een overgewicht
- Veel patiënten hebben last van suikerziekte
- Veel patiënten eten ongezond
- Veel patiënten hebben weinig lichaamsbeweging
- Veel patiënten hebben weinig sociale contacten

Hoe zit dat in mijn omgeving?
Ik probeer om zo gezond mogelijk te leven. In veel opzichten doe ik het goed: ik rook niet (heb ik ook nooit gedaan), ik drink niet, ik probeer om 1 uur per dag te wandelen, ik heb genoeg sociale contacten en ik eet redelijk gezond (wel te veel!). Ik heb wel last van een fors overgewicht, ik weeg bijna 120 kilo.

Mijn vader deed het in alle opzichten wat minder: hij rookte als een ketter, 3 pakjes per dag, hij dronk hele sloten bier (ik schat dat hij in zijn leven meer dan 40 kubieke meter bier heeft gedronken, oftewel zo'n 133.333 flesjes bier, dat is een aangesloten rij lege bierflesjes vanaf Utrecht centraal station tot aan de rand van Zeist). Hij deed vrijwel niets aan lichaamsbeweging. Tot de laatste 5 jaar van zijn leven maakte hij nog wel eens een wandelingetje van 1 kilometer. Hij stopte dan iedere 250 meter om op een bankje een sigaret te roken en deed zo een uur over zijn wandeling. Hij at slecht, een typische maaltijd bestond uit een camembert en een bakje kwark. Hij had weinig vrienden. Alleen had hij geen last van overgewicht, hij was juist erg mager. Ondanks zijn levensstijl is mijn vader 72 jaar oud geworden.

Over mijn vrienden valt niet zo veel bijzonders te vermelden. Gijs rookt, is verder slank en leeft redelijk gezond. Dan hebben we de club van de zware jongens. Wim woog ooit 135 kilo, en is tot onze grote verbazing 50 kilo afgevallen en zit nu al zo'n 3 jaar rond de 85 kilo. Vroeger was hij een soort van vuilnisvat dat alles at wat je hem voorschotelde. Nu lijkt hij zijn eetgewoonten aardig in de hand te hebben. Hij drinkt niet en is gestopt met roken.
Ruben is ook gestopt met roken. Als enige van ons doet hij nog wat aan sport. Hij fietst vrij veel (gaat zelfs op fietsvakantie) en hij loopt regelmatig hard.
Bernard is ook gestopt met roken. Dat heeft hij gedaan omdat zijn kleinzoon van 3 jaar oud vond dat opa Nor (snor) stonk. Hij drinkt af en toe wel eens een paar biertjes. Bij doorvragen blijkt een paar een stuk of tien te zijn.
Tom is ook gestopt met roken. Hij had tot voor kort een auto en beweegt veel te weinig.

Lees verder in deel 9.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Leo Tolstoy: The death of Ivan Ilyich

Leo Tolstoy: The Death of Ivan Ilyich (Rusland, 1884?): 89 blz: Vertaald in het Engels door Rosemary Edmonds (1960): Uitgeverij Penguin

"The death of Ivan Ilyich" is een van de bekendste korte verhalen van Tolstoj. Ik las het al eerder in de Nederlandse vertaling.

In het begin van het verhaal staan de vrienden van Ivan stil bij zijn overlijden. Allemaal denken ze bij zichzelf "Gelukkig was hij het en niet ik die doodging" en prijzen zich gelukkig.

Vanaf hoofdstuk 2 wordt het leven van Ivan Ilyich verteld. Hij was ambtenaar en klom langzaam hogerop. Hij trouwde en kreeg kinderen. De relatie met zijn vrouw was slecht dus zat hij vaak op zijn werk. Op een gegeven moment wordt hij ziek. De Ilyichs laten een dokter komen, maar die weet ook niet veel meer te vertellen. Ivan heeft door dat hij er slecht voor staat en gaat nadenken over het verleden.

The death of Ivan Ilyich" is een eenvoudig verhaal dat prachtig vertelt wordt. Niet zo complex als "Oorlog en vrede*****" of "Anna Karenina*****", maar zeker de moeite van het lezen waard.