Een dure behandeling

Ik kreeg vorige week een declaratieoverzicht van Het Zilveren Kruis, mijn ziektekostenverzekering tot 31 december 2017. Er stond een declaratie op van 7.342,90 euro ten bate van Altrecht. Bij Altrecht ontvang ik mijn behandeling. Omdat ik mijn ogen niet geloofde heb ik Het Zilveren Kruis om informatie gevraagd over deze declaratie. Wat blijkt nu: Altrecht heeft een afspraak gemaakt met Het Zilveren Kruis over een bepaalde behandeling, waarvoor ze een vergoeding krijgen die wettelijk is vastgesteld op dit bedrag. Daarbij maakt het niet uit hoeveel zorg ze daadwerkelijk leveren, of iemand nu één keer in de maand een gesprek heeft, of dat hij dagelijks begeleiding nodig heeft.

Ik heb even proberen uit te rekenen wat dit in mijn geval betekent.
Ik heb 3 behandelaars gesproken: de psychiater die laten we zeggen 80 euro bruto per uur kost. Verder mijn casemanager die zeg 40 euro bruto per uur kost. En dan nog de ervaringsdeskundige, die zeg 30 euro bruto per uur kost.
Mijn psychiater heb ik gedurende het afgelopen jaar 5 keer gesproken, 20 minuten per keer, dat maakt 135 euro.
Mijn casemanager heb ik ongeveer 4 keer 1 uur en 13 keer 30 minuten gesproken, dat maakt 420 euro.
De ervaringsdeskundige heb ik 10 keer 45 minuten gesproken, dat maakt 225 euro.

In totaal heeft mijn begeleiding Altrecht dus ongeveer 780 euro gekost. Waar blijft de rest van het geld? Gaat dat naar de directeur van Altrecht zodat hij in een grote Mercedes kan rijden?
Ik vind deze manier van declareren weinig transparant en aanzetten tot misbruik. Wij klagen met zijn allen over de hoge kosten van de gezondheidszorg en dan zou dit toch eigenlijk niet moeten mogen.

Verder heeft mijn psychiater besloten dat mijn behandeling beter overgedragen kan worden aan de huisartsenpost. Dat begrijp ik nu een stuk beter, zo'n bedrag aan behandeling kunnen ze in mijn geval niet verantwoorden. Dat betekent dat ik minder begeleiding krijg. Volgens Altrecht omdat het goed met mij gaat. Volgens mij gaat het helemaal niet zo goed, maar klopt de manier van financiering niet en ben ik daar gewoon de dupe van.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

11: De psychiatrische patiënt en zijn behandeling

De behandeling van een psychiatrische patiënt bestaat uit een combinatie van praten en pillen. In het geval van schizofrenie is het denk ik 80-90% zoeken naar de beste medicijnen en slechts 10-20% praten. Ik heb nog nooit gehoord dat iemand alleen door te praten van zijn psychose is genezen. Ik moet hierbij met nadruk zeggen dat voor andere psychische ziekten een andere verhouding geldt en dat praten dan vaak beter werkt.

Medicijntrouw is niet het sterkste punt van veel psychiatrische patiënten. De psychiater schrijft 5 medicijnen voor, de patiënt neemt er slechts twee (of helemaal geen). Ook wil de patiënt altijd minder slikken dan voorgeschreven wordt. Ook ontbreekt er vaak iedere vorm van ziekte inzicht. Hoe zit het hiermee in mijn omgeving?'

Ik werd in mei 1990 opgenomen met een psychose. Ik werd behandeld met antipsychotica die snel aansloegen. Het probleem was alleen dat ik eigenlijk geen medicijnen wilde slikken. Als ik medicijnen moest slikken dan kon ik net zo goed dood zijn vond ik. Ik vergat voor het gemak dat half Nederland pillen slikt. Omdat ik geen medicijnen wilde slikken, vroeg ik dagelijks of de dosering omlaag kon. Dat ging natuurlijk niet lang goed en toen kreeg ik opnieuw een psychose. Op een gegeven moment viel het kwartje, kreeg ik wat inzicht in mijn ziekte en slikte ik trouw mijn medicijnen of kreeg ik regelmatig een depotinjectie.
Nu ben ik erg medicijntrouw en waarschuw ik anderen als ze van plan zijn om te minderen of zelfs om helemaal te stoppen met medicijnen. Wel let ik er op dat de psychiater niet te veel voorschrijft.

Mijn vader maakte een zootje van zijn behandeling. Gedurende de laatste 10 jaar van zijn leven zat daar een min of meer vast patroon in. Mijn vader werd opgenomen in een psychiatrisch ziekenhuis. Daar kreeg hij gedwongen medicatie, werd goed gevoed, gewassen en gekleed. Na ongeveer een half jaar was hij aardig opgeknapt en wilde hij weer naar huis. Dat mocht. Eenmaal thuis was zo'n beetje het eerste wat mijn vader deed het stoppen met het innemen van zijn medicijnen. Een tijdje ging het redelijk, dan raakte mijn vader weer in de war, begon slecht te eten en vermagerde weer aanzienlijk. Na een aantal maanden was de toestand zo erg dat ze hem weer gedwongen opnamen. Deze hele cyclus heeft zich een keer of 10 herhaald, alleen gedurende de laatste 2 jaar van zijn leven zat hij in een verzorgingstehuis en knapte hij weer aanzienlijk op.

Over mijn vrienden valt te melden dat ze vrij medicijntrouw trouw zijn, maar wel altijd hun medicatie willen verminderen. Ik waarschuw ze daar altijd voor, maar toch wordt er af en toe iemand psychotisch. Gijs werd tot enkele jaren terug ieder jaar wel een keer psychotisch, maar hij lijkt nu met nieuwe medicatie wat stabieler.

Lees verder in deel 12.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.