woensdag 26 mei 2021

Boeken die van mijn lijst met mijn favoriete boeken geschrapt worden

Sinds februari ben ik bezig met het herlezen en bespreken van die favoriete boeken van mij die ik nog niet heb besproken. Het was ooit mijn bedoeling om al mijn favoriete boeken te bespreken. Waarschijnlijk ga ik dit project nooit voltooien. Om verder te komen met dit project is het natuurlijk ook mogelijk om boeken te schrappen van mijn lijst met favoriete boeken. Ik doe dat met de volgende 6 boeken:
 
Alan Bullock: Hitler en Stalin: Een indrukwekkende biografie van ruim 1.000 bladzijden over twee van de meest beruchte tirannen van de 20e eeuw. Ik heb inmiddels vrij veel over de Tweede Wereldoorlog gelezen en voel geen behoefte om deze biografie opnieuw te lezen.
 
Noah Yuval Harari: Sapiens: Een interessant boek over de geschiedenis van de mensheid, maar het boek is al besproken door vele collega-bloggers. Ik houd het bij de wereldgeschiedenis van J.M. Roberts, aangevuld met de boeken van Peter Watson en Jared Diamond.
 
Michael Ende (tekst) & Roswitha Quadflieg (tekeningen): Het oneindige verhaal: Van dit boek kan ik mij helemaal niets meer herinneren. Niet bepaald een aanbeveling om het te herlezen.

Hector Malot: Alleen op de wereld: Een mooi verhaal, maar vaak te langdradig.

Montesquieu: Over de geest der wetten: Ik was onder de indruk bij het lezen van dit boek, maar ik weet zo goed als niets van filosofie en ben niet van plan om dit boek te herlezen.

Robert Shapiro: Over de blauwdruk van de mens: Een interessant boek, dat ik 2 keer heb gelezen, maar de besproken technologie lijkt mij behoorlijk verouderd.

Ik zie wel hoe ver ik de komende jaren kom met herlezen en bespreken.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

woensdag 19 mei 2021

Dvd: Helmut Newton: The Bad and the Beautiful

Helmut Newton: The Bad and the Beautiful (Duitsland, 2020): 90 minuten: Kleur en zwart-wit: Regisseur Gero von Boehm
 
Helmut Newton: The Bad and the Beautiful Poster
 
De hagiomentaire "Helmut Newton, The Bad and the Beautiful" gaat over het werk van de wereldberoemde Duitse fotograaf Helmut Newton die vooral bekend is geworden door zijn shockerende foto's van naakte vrouwen. In deze documentaire schetst Gero von Boehm een zeer positief beeld van deze toch omstreden fotograaf.

De documentaire is een paar jaar terug gefilmd toen Helmut Newton al lang niet meer leefde. Voor deze film zijn al bestaande opnamen waarin Helmut Newton zelf aan het woord is, samengevoegd met latere opnamen waarin verschillende beroemdheden worden geïnterviewd over hun samenwerking met Helmut Newton. Het pleit voor de regisseur dat het een samenhangend geheel is geworden. 

Vrouwen die veel met Helmut Newton hebben samengewerkt en aan het woord komen zijn onder andere: Charlotte Rampling, Isabella Rossellini, Grace Jones, Hanna Schygulla en Claudia Schiffer. Ook zijn vrouw June komt veelvuldig aan het woord.

Helmut Newton was een fotograaf die geen blad voor de mond nam. Hij was geïnteresseerd in hoe vrouwen eruit zagen, niet in hun innerlijk of in hun karakter. De camera registreert de buitenkant. Ook kende Helmut Newton twee scheldwoorden: goede smaak en kunst. Hij fotografeerde wat hij wilde op zijn manier en had maling aan hoe anderen daar over dachten.

Ik heb een tijdje een kleine editie van "Sumo" in bezit gehad, het beroemdste boek van Helmut Newton. Ik vind Helmut Newton een vakman, maar over zijn foto's en dan met name zijn naaktfoto's ben ik niet zo enthousiast. Deze documentaire vind ik daarentegen zeer interessant en Helmut Newton komt in beeld als een sympathieke man.

Op IMDB krijgt "Helmut Newton: The Bad and the Beautiful" van iets meer dan 330 mensen een waardering van 7,0.

    

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Baraka

Baraka (Verenigde Staten, 1992): 93 min: Regisseur Ron Fricke
 
Baraka Poster
 
"Baraka" is een documentaire met oogstrelende beelden. De Amerikaanse regisseur en cameraman Ron Fricke heeft eerder als cameraman meegewerkt aan "Koyaanisqatsi", een soortgelijke film met een soundtrack van Philip Glass die wereldberoemd is geworden. 

"Baraka" is als film bij lange na niet zo beroemd als "Koyaanisqatsi", maar de beelden zijn wat mij betreft mooier en vooral ook aangenamer om naar te kijken. "Baraka" is een film zonder dialogen, maar wel met, in mijn oren te nadrukkelijk aanwezige, muziek ter begeleiding. De componist heeft voor de muziekscore bestaande muziek naar eigen smaak omgewerkt, een beetje zoals Laurens van Rooyen dat in Nederland gedaan heeft. Over het resultaat ben ik niet enthousiast, maar het is ook weer niet verschrikkelijk om aan te horen.

Om de film te maken heeft Ron Fricke 13 maanden gefilmd in 24 landen. Zoals gezegd zijn de beelden over het algemeen erg mooi om naar te kijken. Toch ben ik niet super enthousiast over deze film, ik heb al te vaak prachtige documentaires gezien, zoals het onovertroffen "Planet Earth" van de BBC.

Van sommige scenes vraag ik me af waarom ze in de film zijn opgenomen. Er worden piepkuikens vertoond die in een lopende band naar de versnipperaar gaan. Er zijn mensen en koeien die op een enorme vuilnisbelt rondscharrelen. Er liggen ergens twee zwervers te slapen bij een busstation. Er is ook een scene waarin een berg oude schoenen wordt getoond. Mensen die weten waar die schoenen voor staan zullen naar worden van die beelden en voor mensen die dat niet weten is het een beeld zonder betekenis. Waarom zit dat erin?

Al met al vind ik "Baraka" een erg mooie film om naar te kijken, maar ik denk dat hij bij uitkomen in 1992 meer indruk zou hebben gemaakt dan hij nu doet.

Op IMDB krijgt "Baraka" van bijna 37.000 mensen een waardering van 8,6!

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

maandag 17 mei 2021

Zelfmoordgedachten

Ik heb er helaas regelmatig last van, gedachten aan zelfmoord. Dan bedoel ik niet dat ik denk aan zelfmoord in het algemeen of als een eventuele mogelijkheid als ik oud en versleten ben. Nee, ik denk regelmatig dat ik hier en nu, gelijk op dit moment, er een eind aan moet maken door naar het spoor te lopen en voor de trein te gaan staan.
 
Er zijn wel enige factoren aan te wijzen die van invloed lijken te zijn op het ontstaan van die gedachten. Als ik 's nachts slecht heb geslapen en overdag laat ben opgestaan heb ik er vaker last van. Zo ook als ik de hele dag niemand heb gezien en/of veel televisie heb gekeken. Als ik twee dagen achter elkaar niemand heb gezien heb ik er altijd last van. Verder heb ik er vaker last van als ik al chagrijnig ben om te beginnen.
 
De gedachtes aan zelfmoord komen bij mij op zoals een wolk  voor de zon schuift. Het ene moment lijkt alles redelijk normaal en 30 seconden later wil ik er plotseling een eind aan maken. 
 
Gelukkig heb ik een paar hele goede vrienden en vriendinnen die ik altijd kan bellen als ik er last van heb, ook al is het om 2.00 's nachts. Meestal heb ik de gedachten in de loop van de avond of soms ook 's middags en dan kan ik het vrijwel altijd van me af praten.
 
Vanavond heb ik er weer eens last van gehad, vandaar dit stukje. Ik hoop dat ik de kracht kan opbrengen om nooit aan die gedachten toe te geven.

Ik heb er in het verleden veel vaker last van gehad, tussen 2011 en 2018 gemiddeld wel één keer per maand. Eind 2017 ben ik van medicijnen veranderd en sinds die tijd heb ik er gelukkig veel minder vaak last van, maar een paar keer per jaar.
 
Het is 2 keer bijna mis gegaan, beide keren met een duidelijke oorzaak. 

In september 2013 heb ik een paar dagen antidepressiva geslikt. Omdat ik daar beroerd van werd ben ik daarmee gestopt. De nacht nadat ik daarmee gestopt was ben ik om 4.00 uur naar het spoor gelopen om voor de trein te springen. Er kwam maar geen trein aan en toen ben ik maar weer naar huis terug gelopen.

Eind maart vorig jaar had ik een aantal dagen niemand gezien omdat ik dacht dat ik misschien Corona had. Na 9 dagen isolement, terwijl ik nog ziek was ben ik naar Amelisweerd gelopen en op de terugweg bij het spoor zag ik een trein aankomen. Ik ging op het spoor staan om de trein af te wachten en 5 seconden voordat de trein mij zou overrijden bedacht ik me en ben ik weer verder gelopen.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

zaterdag 15 mei 2021

Nieuwe pagina op mijn blog

Ik heb zojuist een nieuwe pagina aangemaakt op mijn blog, de pagina "Fotoboeken". In het menu van mijn blog is "Fotoboeken" te vinden tussen "Non-fictie"  en "Mijn favoriete boeken".
 
Ik heb deze nieuwe pagina aangemaakt omdat ik al veel besprekingen van fotoboeken heb gepubliceerd op mijn blog en er naar verwachting nog veel nieuwe besprekingen van fotoboeken zullen volgen. De fotoboeken zijn bij deze ook verwijderd van mijn lijst met non-fictie.

Osamu Tezuka: Devadatta

Osamu Tezuka: Boeddha: Deel 3: Devadatta (Japan, ?): 322 blz: Vertaald uit het Engels door Gerard van Buuren (2007): Uitgeverij Luitingh - Sijthoff
 
Devadatta
 
Siddhartha wil een leven als monnik leiden en komt de monnik Dheva tegen. Dheva wil een leven vol beproevingen leiden. Als je in je huidige leven veel lijdt, dan ben je in je toekomstige leven beter af. Siddharta vindt dat een onzinnige gedachte.
 
Verderop in het verhaal maken we kennis met de kleine Devadatta, het zoontje van de woeste krijger Bandaka, die even gemeen uit zijn ogen kijkt als zijn vader en door iedereen gehaat wordt. Na een gruweldaad van Devadatta wordt hij ter dood veroordeeld. Hij weet te ontsnappen, wordt door een wolvin opgevoed en krijgt van de wolvin nog een wijze les mee. 

Een paar citaten:
- "Kijk eens moeder! Ik heb er nog eentje gevonden!" "Nee, maar! Het lijkt wel monniken te regenen, zeg!"

Vader wil iets vragen aan Dheva en Siddhartha:
- "Eh ... ik wilde eigenlijk iets vragen ... De zaak zit zo, we hebben ... eh ... tweeëndertig koters en de oudste wil ook zo'n kaalkop ... ik bedoel, monnik worden. Dat snotjong kent zijn plaats niet. Een zoon van een arme jager kon toch nooit monnik worden? Maar tegenwoordig, nu zelfs acteurs de politiek in gaan, krijgt zelfs een arme jongen een kans, heb ik gehoord. Hij is de snuggerste van het stel, moet ik zeggen." "We zouden zóóó dankbaar zijn! Hij heet Assaji."

Een les van de wolvin:
- "Wij wilde dieren doden alleen als we honger hebben en we niet anders kunnen. Dat is onze wet! Zelfs de woeste tijger doet geen vlieg kwaad wanneer hij verzadigd is. De smakelijkste prooi kan vlak bij hem komen, maar hij verroert geen vin. Wij doden nooit zinloos, zo luidt onze wet. De enige schepsels die die wet overtreden zijn mensen! Daarom zijn ze zo angstaanjagend."

- "Jullie hebben het allemaal gehoord, hè? Ik moet mijn belofte aan Siddhartha houden. Vanavond gaan we uit elkaar." "Wacht eventjes! Dat komt wel erg onverwacht, chef!" "Onverwachte dingen houden het leven spannend, nietwaar!" "Dat gaat zomaar niet! Waar moeten we dan van leven? Luister in ieder geval even naar ons! We eisen een gouden handdruk!" "Ga terug naar ons schuilhol! Neem alle buit die je dragen kunt! Dat is jullie gouden handdruk."

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Bent u op zoek
naar een mooi boek
Kijk dan bij
Ardi Seij 
 

vrijdag 14 mei 2021

Marc Lagrange: Diamonds & Pearls en Marc Lagrange: Senza Parole

Marc Lagrange: Diamonds & Pearls (België, 2013): 208 blz: Uitgeverij teNeues
 

Diamonds and Pearls
 
Marc Lagrange: Senza Parole (België, 2015): 203 blz: Uitgeverij teNeues
 
Senza Parole
 
Ik heb thuis twee grote boeken liggen van uitgeverij teNeues van de Belgische fotograaf Marc Lagrange. Marc Lagrange was een Antwerpse fotograaf die gespecialiseerd was in het maken van portretten, glamourfoto's en naaktfoto's van (vooral) vrouwen die altijd een zeer sensuele uitstraling hebben.
 
Helaas is Marc Lagrange in 2015 bij een vliegtuigongeluk op Tenerife om het leven gekomen. Gezien het grote aantal prachtige foto's in beide boeken vind ik dat erg jammer. Het zou mooi zijn geweest om te kunnen zien hoe zijn werk zich verder ontwikkeld had.
 
Bijna voor elk fotoboek geldt dat ik een aantal foto's wel de moeite waard vind, en een aantal veel minder. De verhoudingen tussen beide groepen hangen af van de kwaliteit van de fotograaf en natuurlijk ook van de selectie die er gemaakt is van zijn of haar foto's. 
 
In "Diamonds & Pearls" staan een flink aantal kleurenfoto's. Marc Lagrange heeft geprobeerd om de schoonheid van (deels) naakte vrouwen te combineren met de schoonheid van juwelen. De modellen van Marc Lagrange zijn altijd jonge vrouwen met een prachtig figuur en zeer mooi gevormde borsten. Dat laatste valt onmiddellijk op en ik houd daar wel van omdat ik de borsten van een vrouw samen met haar gezicht de mooie lichaamsdelen van een vrouw vind.
 
Marc Lagrange vertelt in het voorwoord dat hij zijn foto's het liefste maakt met een analoge grootbeeldcamera. "Ik wil mijn foto's niet achteraf monteren met de computer. Zeven foto's die worden samengevoegd tot één bruikbare foto, dat is aan mij niet besteed. Zaken als ambiance, lichteffecten, poses moeten gewoon gecreëerd worden op de set."
 
"Mijn modellen moeten wellust en begeerte uitstralen. We weten van te voren nooit exact waar een fotoshoot op uitdraait", vertelt hij enthousiast. "Vrouwen die naakt zijn maken een tere, kwetsbare indruk en bewegen zich anders. Maar ze moeten niet per se naakt zijn om verleidelijk te zijn. Ik maak nu eenmaal graag foto's die sexy en emotioneel zijn."
 
In "Senza Parole" staan maar een paar kleurenfoto's. In dit boek valt nog meer op dan in het andere boek dat de modellen allemaal perfect gevormde borsten hebben.
 
Ik vind in beide boeken een flink aantal foto's zeer de moeite waard om naar te kijken. In dit genre behoort Marc Lagrange duidelijk tot de wereldtop!
 
    
 
U kunt hier kennismaken met de foto's van Marc Lagrange.
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 
Bent u op zoek
naar een mooi boek
Kijk dan bij
Ardi Seij 
 

donderdag 13 mei 2021

Osamu Tezuka: Vier ontmoetingen

Osamu Tezuka: Boeddha: Deel 2: Vier ontmoetingen (Japan, ?): 411 blz: Vertaald uit het Engels door Gerard van Buuren (2006): Uitgeverij Luitingh - Sijthoff
 
Boeddha 2 -   Vier ontmoetingen
 
In "Vier ontmoetingen" zijn we tien jaar verder. Prins Siddhartha heeft een zwak gestel en is vaak ziek. Op een tekening zien we hoe prins Siddhartha naar zijn speelkamer wordt begeleid, een groot zwembad met daarin een heleboel knappe schaars geklede meisjes om hem te vermaken. De prins verveelt zich en stelt zijn opvoeders allerlei lastige vragen. Zijn vader, koning Soeddhodana, wil dat Siddhartha een groot krijger wordt, maar daar is Siddhartha niet in geïnteresseerd.

Met behulp van Tatta weet Siddhartha te ontsnappen uit het paleis en krijgt te maken met het "echte" leven, mensen die in armoede leven, ziek zijn en dood gaan. Hij wordt verliefd op Migaila, een meisje uit de laagste kaste. 

Siddharta keert terug naar het paleis en hij moet trouwen met de knappe Yashodara die zijn vader voor hem heeft uitgezocht als bruid. Siddhartha wil de wereld in trekken om daar als een monnik te leven.

"Vier ontmoetingen" is opnieuw licht van toon met de nodige humor.

Een aantal citaten:
- "Waarom hebben we kasten? Wie bepaalt dat? Welk kenmerk bepaalt je kaste?" "Niemand bepaalt onze kaste. Het gaat niet om een kenmerk. De zoon van een bedelaar is een bedelaar. De zoon van een koopman koopman. De zoon van een krijger is een krijger en de zoon van de koning zal later koning worden." "Een kraai is een kraai, een mus een mus, een stekelbaarsje ..." "Mond dicht!! Wie is die grapjas?" "Als er geen kenmerken zijn, waarom moeten er dan kasten zijn? We zijn allemaal mensen." "Eh, eh, eh! Zo praat je niet tegen me. Ik ben je leermeester. Ik ben hier om te onderwijzen, niet om te debatteren. Goed begrepen, Siddhartha?"

- "Mijn leraar zegt dat elk mens in zijn leven zeven vijanden moet bevechten. Ziekte, honger, verraad, afgunst, hebzucht, ouderdom en ten slotte de dood ..." "Maar eenmaal dood is het ook afgelopen. Daarom moet je zo veel je kunt van het leven genieten." "Genieten? Hoe?" "Op alle mogelijke manieren. Door veel geld te verdienen, lekker te eten, de hele dag te spelen, noem maar op."

- "Waarom verbergt Beratta zijn gezicht? Zelfs superman doet dat niet."

- "Mond dicht, ondankbare!! Jij speelde met die vrouw onder één hoedje. Ik ben niet gek!!" "Vergeef haar, alsjeblieft?" "Geen denken aan ... ik laat die smerige hoer radbraken en vierendelen!" "Als je Migaila laat doden ... ben je mijn vijand vader!" "Zeg dat je dat niet meent." "Maar dat doe ik wel! Ik hou van haar. Ik hou van Migaila." "Ben je nou helemaal gek geworden? Ze is een ordinaire boef, een ontsnapte slavin!" "Wat geeft het dat ze als slavin geboren is? Waarom mogen we niet van elkaar houden? Ik ben een man, zij is een vrouw!" "Als mannen en vrouwen zouden trouwen, gewoon omdat ze van elkaar houden, zouden we niet meer zijn dan dieren!! Wat mensen bijzonder maakt is de heiligheid van de klassenmaatschappij. Mensen kiezen hun partner uit hun eigen kaste."

De koning van Kosala heeft een zoon gekregen:
- "De koningin heeft een prins gebaard!! Maak zijn vertrekken in orde, bouw een crèche, en scholen, tot en met een universiteit. Breng speelgoed, tv's, alles."

- "En in de stad wordt het pikdonker. Dan schrik ik wakker." "U hebt te veel sf- en horrorfilms gezien."

- "D-d-dus u gaat het paleis echt v-v-verlaten? Dat kunt u niet doen, zo'n nachtelijke ontsnapping komt breeduit op alle voorpagina's!"

Bandaka schreeuwt het uit nadat hij koning is geworden:
- "Luister, hemel en aarde, bergen en rivieren, bomen en grassen, vogels en landdieren, luister! Edelen, armen, krijgers, kooplieden, kinderen, ouden van dagen, bankiers, studenten, republikeinen, democraten, filmbonzen, sterren, Ford, Chaplin, jullie allemaal - luister!! Ik ben koning!"
 
Ook dit tweede deel is een genot om te lezen:
 
    
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 
Bent u op zoek
naar een mooi boek
Kijk dan bij
Ardi Seij 
 

woensdag 12 mei 2021

Osamu Tezuka: Kapilavastoe

Osamu Tezuka: Boeddha: Deel 1: Kapilavastoe (Japan, ?): 400 blz: Vertaald uit het Engels door Gerard van Buuren (2006): Uitgeverij Luitingh - Sijthoff
 
Boeddha 1 -   Kapilavastoe
 
In september en oktober 2009 heb ik "Boeddha" gelezen, een 8-delige mangaserie van Osamu Tezuka. Het was voor mij ook de eerste kennismaking met een manga, een typisch Japanse vorm van een stripverhaal.
 
"Boeddha" is een fictieve vertelling van het levensverhaal van de Boeddha, waarin geprobeerd wordt om de leer van het boeddhisme te verduidelijken aan de hand van het leven van de Boeddha. Zijn levensverhaal wordt verlevendigd doordat de schrijver allerlei fictieve karakters heeft toegevoegd.

"Kapilavastoe" is het eerste deel van "Boeddha". We maken kennis met een aantal fictieve karakters zoals de monnik Naradatta, de paria Chapra en zijn moeder en het boefje Tatta. Ook wordt in dit deel prins Siddharta geboren, de toekomstige Boeddha.

"Boeddha" is een mangaserie naar mijn hart. De inkttekeningen in zwart-wit zijn fantastisch om naar te kijken. Het verhaal bevat relatief weinig tekst wat ik altijd sterk vind bij een strip of graphic novel. De toon van het verhaal is erg licht met veel humor erin. Vaak worden situaties uit de 5e eeuw voor Christus waarin het verhaal zich afspeelt vergeleken met 20e eeuwse situaties. Een van de hoogtepunten van de tekeningen in "Kapilavastoe", vind ik hoe een zwerm sprinkhanen is weergegeven op bladzijden 107-117.

Citaten:
- "Weg met die zielige smoel! Luister: bij ons heeft iemand het recht spullen van anderen af te pakken. Pech voor de verliezers! Je was gewoon niet voorzichtig genoeg!" "Hou je mond, trut!" "Zo gaat het nu eenmaal: de koning neemt van de edelen; zij pakken dat weer van de burgers af ... De burgers stelen van de slaven en die beroven de bedelaars!"

- "Ze hebben de stad in brand gestoken! Hé, mensen zijn niet om te barbecuen!"

Over een monnik:
 "Meester Asita? O ja, ik heb van hem gehoord. Verandert gewoon water in cola, hè?"

Na de sprinkhanenplaag vraagt een soldaat aan Generaal Boedai:
- "Hebt u ooit sprinkhanen geproefd? Ze smaken wel lekker ..."
 
De droom van koningin Maya:
- Een statige witte olifant met zes slagtanden dringt onder mijn linkeroksel teder mijn lichaam binnen.
 
- "Waar komt u vandaan, meneer de monnik?" "Drie bergen en zeven zandverstuivingen van hier." "Nou dat is inderdaad van ver ... Neemt u deze aalmoezen maar." "Deze stad is flink druk." "Inderdaad dit is de grootste stad van de streek. Savatti is ... net New York of Parijs, als u begrijpt wat ik bedoel."
 
Een arts zegt tegen generaal Boedai als zijn aangenomen zoon Chapra op sterven ligt:
- "Zijn hart klopt met de minuut zwakker. Als hij gered kan worden, zal hij misschien niet sterven. Als hij zijn leven verliest, zal hij niet blijven leven."

De vizier tegen zijn dochter:
- "Luister, ik heb je altijd verwend, dus je hebt geen idee hoe slaven leven, of wat arm zijn betekent. Weet je wat trouwen met hem betekent? Dan zul je zelf een shoedra worden! Je moet in een slavenhut wonen en elke dag wassen en boodschappen doen voor je eigenaar. Wat denk je daarvan?" "Klinkt leuk!"

Al met al vind ik "Boeddha" een van de meest indrukwekkende stripseries die ik ooit heb gelezen!

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.


Bent u op zoek
naar een mooi boek
Kijk dan bij
Ardi Seij

zondag 9 mei 2021

Roland Huntford: Shackleton

Roland Huntford: Shackleton (Groot Brittannië, 1985): 697 blz: Uitgeverij Hodder & Stoughton
 
Shackleton by Roland Huntford
 
Roland Huntford heeft 3 prachtige biografieën geschreven over waarschijnlijk de vier beroemdste poolreizigers. In juni 2005 las ik achter elkaar "Nansen" (1997), "Scott and Amundsen" (1979) en "Shackleton" (1985). De biografie over Shackleton, die ik nu deels heb herlezen (tot en met hoofdstuk 25 "March or die" en bladzijde 292), beschouw ik als de beste van deze 3 biografieën en tevens als mijn favoriete biografie die ik ooit heb gelezen.
 
Roland Huntford besteed in deze biografie vooral aandacht aan waarom het gaat, de 3 grote poolreizen die Shackleton heeft gemaakt. Ik ben gestopt met herlezen nadat Shackleton en zijn mannen veilig teruggekomen zijn op hun schip na hun "Fartest South" expeditie. Er volgt nog een grote expeditie van 1914-1917 waarbij het schip van Shackleton "De Endurance" zonk en waarbij na een zeer moeizame overlevingstocht iedereen veilig naar Engeland wist terug te keren. Het verhaal van die tocht heb ik al meerdere keren gelezen en is zeer indrukwekkend.

Ernest Shackeleton ging varen op relatief jonge leeftijd en had al jong de ambitie om beroemd te worden en vooral ook rijk. Op 13 september 1900 meldde Shackleton zich aan als vrijwilliger voor  de Zuidpoolexpeditie onder leiding van Robert Falcon Scott. 

Shackleton werd door Scott uitgekozen om samen met hem en de arts Edward Wilson te proberen om zover mogelijk naar het zuiden te reizen. Ze bereikten een Zuiderbreedte van iets meer dan 82 graden, hetgeen als niet erg indrukwekkend werd beschouwd. Shackleton werd ziek door scheurbuik en vreemd genoeg hebben ze daardoor waarschijnlijk hun leven gered, Scott dacht er niet over om terug te keren.

Na deze expeditie was Scott een held en Shackleton een nobody die ziek naar huis was gestuurd. Shackeleton zon op revanche en organiseerde een tweede Zuidpoolexpeditie met als enige doel om als eerste op de Zuidpool te zijn. Hij bereikte met zijn maten ruim 88 graden Zuiderbreedte en moest op 97 mijlen afstand van de Zuidpool omdraaien om nog de tocht te kunnen overleven. Het werd een race tegen de klok, maar met heel veel geluk redden ze het.

"Shackleton" is een prachtige biografie, mede doordat Huntford een enorme kennis heeft over de poolreizen en daarnaast beschikt over een soepele schrijfstijl en natuurlijk ook door het inspirerende levensverhaal van Shackleton. Om van deze biografie optimaal te kunnen genieten moet je Engels behoorlijk goed zijn en je ook over voldoende tijd beschikken.
 
Citaten:
- Shackleton left the dogs behind, and harnessed himself and his companions to the sledge instead. Turning themselves into beasts of burden, they laboured across the snow on their own unaided feet.
 It was a tableau that would have stupefied the eight other expeditions, of different nationalities, sharing the polar regions, north and south, with them. "Polar exploration without ski is extremely awkward," in the words of Otto Sverdup, the Norwegian explorer now entering his fourth consecutive year in the Arctic, "without dogs it is impossible." Only on Discovery were dogs and ski still considered doubtful innovations.

- The clash of personality has always been a danger more sinister than climate or terrain.

- The science of nutrition was then in its infancy. With hindsight, however, and also by the light of contemporary knowledge, the diet of these men battling their way south had too little protein and fat and too much carbohydrate for hard work at low temperatures. Since it was devoid of vitamin C, the reappearance of scurvy was only a matter of time; they themselves only knew that they carried with them the shadow of a mysterious disease.

- The British party, in contrast, had only the goal ahead, with nothing but physical strenght and dogged persistence and self-punishment to drive them on.
 All this, repeated for the next decade or so, has been romanticised as the "heroic age" of British polar exploration. Like much heroism, it was wasteful and unnecessary, and often only a cloak for incompetence. Shackleton and his companions had, in short, made things difficult for themselves.

- In after years Shackleton used to tell a story of hearing Wilson say to Scott he did not expect him to last the night. That made him determined, so he said, to pull through.

- Among polar explorers, Shackleton was the only one who openly promoted his expedition as a commercial venture. His aim was to be the first at the South Pole. Money would flow from telling the story in books, lectures, newspapers and the exciting innovation of the cinematograph.

- As Shackleton later rationalised it,
 The qualities ... necessary to the explorer are ... in ... order of importance: first, optimism; second, patience; third, physical endurance; fourth, idealism; fifth and last, courage ... Few men are wanting in courage but optimism nullifies disappointment and makes one more ready than ever to go on ... Impatience means disaster ... Physical endurance ... will not compensate for the first two moral or temperamental qualities.

Nadat Shackleton op 97 mijlen van de Zuidpool was omgedraaid:
- Even so, it had taken courage of a special kind to turn, after coming so far, and with the Pole almost within reach. It was arguably one of the bravest acts in the history of exploration. Any fool can go on blindly forward. It required insight and moral courage to turn back; especially when it meant publicly admitting defeat and to a despised rival. 

- They were living off pemmican and pony meat, with only four thin biscuits each a day now. Underlining every word, Wild wrote on the last day of January that Shackleton
 privately forced upon me his one breakfast biscuit, and would have given me another tonight had I allowed him. I do not suppose that anyone else in the world can thoroughly realise how much generosity and sympathy was shown by this; I DO by GOD I shall never forget it. Thousands of pounds would not have bought that one biscuit.

- One day, while Shackleton and Wild were sharing a tent, Shackleton suddenly asked Wild if he would return with him to make another attempt on the Pole. The situation was grotesque. They were at the extremity of starvation. It was so cold that, in his diary, Shackleton had been unable to write more than a sentence or two. They were in the middle of the Barrier, and survival was still no more than a chance. "This trip," as Wild had put it, when he was somewhere about 82 degrees S, in the throes of dysentery, "has completely cured me of any desire for more polar exploration." Nonetheless, in his own words, when Shackleton, shivering in his sleeping bag, asked him to come back,
 without any hesitation I replied "yes"! We then went on to discuss details. Shackleton was sure that he could raise sufficient funds in Australia to return (this) year.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.


Bent u op zoek
naar een mooi boek
Kijk dan bij
Ardi Seij 

Dvd: The Eagle Huntress

The Eagle Huntress (Mongolië, Groot Brittannië, Verenigde Staten, 2016): 84 min: Regisseur Otto Bell

The Eagle Huntress Poster
 
In Mongolië leeft de 13-jarige Aisholpan, een jonge vrouw die al vanaf haar vroegste jeugd heeft toegekeken hoe haar vader en haar grootvader arenden trainden en er mee op jacht gingen. 

Aisholpan wil zelf ook een arend jager worden en samen met haar vader haalt ze een jonge arend uit haar nest en begint om haar te trainen. Ze wil graag met een groot festival voor arend jagers meedoen.

"The Eagle Huntress" is een zeer aangename film om te bekijken met prachtige beelden. Voor het verhaal of eventuele diepgang hoef je dat niet te doen, het verhaal is nogal simpel. De beelden worden ondersteund door wat vage atmosferische muziek die wat mij betreft niet veel toevoegt, maar die gelukkig ook niet storend is.

De reden om "The Eagle Huntress" te bekijken is het geweldige camerawerk. Je ziet schitterende beelden van het landschap, vaak met tijdopnames gemaakt, mooie beelden van mensen in traditionele kostuums en vooral ook geweldige opnamen van de adelaars.

Op IMDB krijgt "The Eagle Huntress" van ruim 3.600 mensen een waardering van 7,5.

   
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

zaterdag 8 mei 2021

Dvd: La Promesse

La Promesse (België, 1996): 88 min: Regisseurs Jean-Pierre & Luc Dardenne

La promesse Poster

Gisteren heb ik voor het eerst sinds begin februari weer eens een hele film gezien. Ik had al eerder films van de broers Jean-Pierre & Luc Dardenne gezien waar ik een beetje enthousiast over was, maar "La Promesse" is gewoon een geweldige film.
 
Roger is een man van middelbare leeftijd die illegale immigranten uitbuit. Hij regelt aftandse woonruimtes voor ze en laat ze werken tegen een veel te laag loon. Zijn zoon Igor is pas 14, is in de leer als mecanicien, maar leert al de kneepjes van het uitbuiten van zijn pa.
 
Op een bouwplaats valt de Afrikaan Hamidou van een steiger en raakt zwaar gewond. Igor wil hem naar een ziekenhuis brengen, maar zijn pa wil daar niets van weten.

"La Promesse" is een heftige, rauwe film die authentiek aandoet en waarschijnlijk de werkelijkheid zeer goed weergeeft. Het verhaal speelt zich af in Luik en omgeving met vervallen woningen en troosteloze winkelstraten. De acteurs zijn voor een groot deel amateurs die volstrekt naturel spelen. Wat mij betreft is "la Promesse" zonder enige twijfel de meest indrukwekkende speelfilm die ik ooit heb gezien van een Nederlandse of Belgische filmmaker.
 
Op IMDB krijgt "La Promesse" van bijna 7.400 mensen een waardering van 7,8.

  
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

vrijdag 7 mei 2021

Eric Carle: Vader Zeepaard

Eric Carle: Vader Zeepaard (Verenigde Staten, 2004): 28 blz: Vertaald door Ivo de Wijs (2004): Uitgeverij Gottmer
 
Vader zeepaard by Eric Carle
 
Eric Carle is een Amerikaanse illustrator en schrijver van kinderboeken die opvallen door hun kleurgebruik en eenvoudige makkelijk te onthouden teksten. Het beroemdste boek van Eric Carle is ongetwijfeld "Rupsje nooitgenoeg" dat ik ook geweldig vind, maar mijn favoriete boek van Eric Carle is toch "Vader Zeepaard".
 
"Vader Zeepaard" is een ontzettend leuk boekje om aan een vader met een kind van een jaar of drie cadeau te geven omdat juist bij zeepaardjes het de vader is die voor zijn kroost zorgt. Ik heb het boekje cadeau gegeven aan mijn nichtje Roos bij haar derde verjaardag in 2004. Ik heb het 2 keer voorgelezen aan haar en toen kende ze het boekje al bijna van buiten. Inmiddels studeert Roos aan de universiteit.
 
"Vader Zeepaard" is zoals gezegd een kleurrijk boekje. De tekeningen zijn gemaakt in heldere kleuren en de teksten zijn prachtig vertaald door Ivo de Wijs. In het boekje zitten 4 doorzichtige schutbladen met een tekening er op. Als je dat schutblad omslaat dan zie je steeds dat er een vis achter verborgen zit, toevallig ook allemaal vissen waarbij de vader voor de kroost zorgt.
 
Meneer Zeepaard en zijn vrouw gaan een dagje naar het strand. Mevrouw Zeepaard voelt ineens iets kriebelen en moet eitjes leggen. Meneer Zeepaard doet die eitjes in een buidel in zijn buik. Vervolgens zwemt meneer Zeepaard door de zee en ontmoet andere vissen totdat hij kleine zeepaardjes krijgt. 
 
Ik vind "Vader zeepaard" een geweldig boekje, echt één van de klassiekers onder de kinderboeken.
 
    
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 
Bent u op zoek
naar een mooi boek
Kijk dan bij
Ardi Seij 

donderdag 6 mei 2021

Dick Bruna: De appel & Nijntje

Dick Bruna: De appel (Nederland, 1953): 26 blz: Uitgeverij Mercis & Dick Bruna: Nijntje (Nederland, 1955): 26 blz: Uitgeverij Mercis

De appel 
 

 
Wie kent ze niet, de kleine vierkante boekjes met de tekeningen en teksten van Dick Bruna? Ik vermoed dat vrijwel iedereen van mijn leeftijd en jonger er wel kennis mee heeft gemaakt. Dick Bruna is wereldwijd één van de bekendste Nederlandse kunstenaars.

Ik heb vandaag twee boekjes van Dick Bruna geleend uit de bibliotheek: "De appel" en "Nijntje". "De appel" uit 1953 is het eerste kinderboek dat Dick Bruna tekende en schreef en "Nijntje" uit 1955 is het boekje waarin Nijntje werd geïntroduceerd, veruit het populairste karakter dat Dick Bruna ooit heeft verzonnen.

In "De appel" ligt een appel in het gras die huilde omdat hij maar een appel was. Op een nacht nam het haantje dat op de toren stond hem mee door de lucht.

In "Nijntje" wonen twee konijntjes in een leuk wit huis. Het zijn meneer en mevrouw Pluis. Op een dag komt er een engel langs die zegt dat ze een lief klein dochtertje krijgen. Die dochter noemen ze Nijntje.

De tekeningen van Dick Bruna zijn in één oogopslag herkenbaar als zijnde van hem. Er zijn verschillende tekenaars geweest die hem hebben proberen te imiteren, maar hun tekeningen ogen altijd minder goed. Als klein kind was ik al fan van de boekjes van Dick Bruna en ik ben dat altijd gebleven. 

Veel mensen doen het werk van Dick Bruna af als eenvoudige kinderboekjes, maar in al hun eenvoud stralen zijn boekjes een enorme charme uit. Ik durf rustig te zeggen dat ik Dick Bruna één van de grootste Nederlandse kunstenaars ooit vind en vind zijn tekeningen bijvoorbeeld veel interessanter dan de in mijn ogen steriele composities van Piet Mondriaan met zwarte lijnen en gekleurde vlakjes.
 
Teksten ****
Tekeningen *****
 
    
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

Bent u op zoek
naar een mooi boek
Kijk dan bij
Ardi Seij

zondag 2 mei 2021

Beatrix Potter: Het verhaal van Eekhoorn Hakketak

Beatrix Potter: Het verhaal van Eekhoorn Hakketak (Groot Brittannië, 1902?): 59 blz: Vertaald door Heleen Kernkamp-Biegel (?): Uitgeverij Ploegsma
 
Het Verhaal Van Eekhoorn Hakketak
 
Aan het einde van de 19e en het begin van de 20e eeuw werd de Engelse schilderes en schrijfster Beatrix Potter wereldberoemd met de uitgave van een aantal zeer schattige dierenverhaaltjes die waren geïllustreerd met door haarzelf gemaakte aquarellen. 
 
Het zijn kleine, handzame boekjes waarbij op iedere dubbele pagina op de ene pagina een reproductie van een aquarel staat en op de tegenoverliggende pagina een kort stukje tekst.
 
Zoals gezegd, het zijn schattige boekjes. De tekeningen ogen een beetje onbeholpen, maar zijn wel zeer charmant. Over de teksten ben ik helaas niet zo enthousiast, ik vind ze weinig aansprekend. Daarbij moet je natuurlijk wel beseffen dat dit echt kinderboekjes zijn en niet zozeer voor volwassenen.

Eekhoorn Hakketak is een brutale eekhoorn met een mooie roodbruine pluimstaart. Samen met een aantal andere eekhoorns woonde hij in een groot bos aan de rand van een meer. Midden op dit meer woont een wijze Uil: Spikkel de grote. De eekhoorns varen met zijn allen met zelfgemaakte vlotten naar dit eiland om aan Spikkel te vragen om bij hem noten te verzamelen. In ruil voor de noten brengen ze een geschenk voor Spikkel mee. Alleen Hakketak is met zijn gedachten elders.
 
Ik verwijder Beatrix Potter bij deze van de lijst met mijn favoriete schrijvers.
 
Tekst **
Tekeningen ****
 
    
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 
Bent u op zoek
naar een mooi boek
Kijk dan bij
Ardi Seij

zaterdag 1 mei 2021

Dr. Seuss: Slaapboek

Dr. Seuss: Slaapboek (Verenigde Staten, 1962): 60 blz: Vertaald door Bette Westera (2004): Uitgeverij Gottmer
 
Slaapboek
 
Dr. Seuss was een Amerikaans schrijver en vooral tekenaar van kinderboeken. Met zijn tekenwerk behoort Dr. Seuss tot mijn favoriete kunstenaars van de 20e eeuw. Van Dr. Seuss zijn vele tientallen miljoenen boeken verkocht, en hij is daarmee één van de drie bestverkopende kinderboekenschrijvers ooit.

Uit het oeuvre van Dr. Seuss is het nog niet zo gemakkelijk om één favoriet aan te wijzen. "De kat met de hoed" is waarschijnlijk het bekendste boek van Dr. Seuss, maar ik heb gekozen voor "Slaapboek", mede vanwege de prachtige tekeningen van allerlei vreemde wezens.

In het begin van "Slaapboek" gaapt een luis, genaamd Jan Jaap. Omdat gapen aanstekelijk werkt, gapen al snel een heleboel wezens. Het boek laat zijn hoe ieder wezen zijn bed opzoekt. 

De teksten van "Slaapboek" vind ik heel aardig, maar de illustraties van het boek zijn gewoonweg geniaal.

Citaten:
- Twee baksteenvogels bouwen net
een blauwe-touwen-baksteen-nest.
Een zwaar karwei. Toch lukt het best.
Gelukkig, want het baksteenvrouwtje
geeuwt na het zeventiende touwtje
en vierentwintig valse knopen:
"Ik houd mijn ogen haast niet open.
Ik ga vast naar mijn nest.
Dag schat, doe jij de rest?"

- Heel informatief voor het grote publiek
is inmiddels de Wie-Er-Al-Slaapt-Statistiek.
Ik noem je de uitslag met alle plezier:
precies veertigduizend en vierhonderd vier!
Zoveel zijn er al in slaap,
door het gapen van Jan Jaap.
Hoe ze dat tellen? Dat zal ik vertellen.
Het gaat heel eenvoudig. Ze doen het gewoon
met een Audio-Video-Ballografoon.
Hij staat in De Bilt, naast de Regenvoorspeller.
Een groot apparaat met een tuut en een teller,
een audio-arm en een video-vlerk.
Het tellen wie slaapt gaat als volgt in z'n werk:
De arm slaat alarm als de vlerk heeft gemerkt,
dat er iemand in slaap is gevallen.
Is dat het geval, dan valt er een bal
in de tuut. En wie telt dan de ballen?
Dat doet dus braaf de Ballograaf.
Die tekent met een krijtje
een streepje op de Sluimerflop
en de machine telt ze op.
Je ziet: een kleinigheidje.

Tekst ****
Tekeningen *****

    

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Bent u op zoek
naar een mooi boek
Kijk dan bij
Ardi Seij