maandag 17 mei 2021

Zelfmoordgedachten

Ik heb er helaas regelmatig last van, gedachten aan zelfmoord. Dan bedoel ik niet dat ik denk aan zelfmoord in het algemeen of als een eventuele mogelijkheid als ik oud en versleten ben. Nee, ik denk regelmatig dat ik hier en nu, gelijk op dit moment, er een eind aan moet maken door naar het spoor te lopen en voor de trein te gaan staan.
 
Er zijn wel enige factoren aan te wijzen die van invloed lijken te zijn op het ontstaan van die gedachten. Als ik 's nachts slecht heb geslapen en overdag laat ben opgestaan heb ik er vaker last van. Zo ook als ik de hele dag niemand heb gezien en/of veel televisie heb gekeken. Als ik twee dagen achter elkaar niemand heb gezien heb ik er altijd last van. Verder heb ik er vaker last van als ik al chagrijnig ben om te beginnen.
 
De gedachtes aan zelfmoord komen bij mij op zoals een wolk  voor de zon schuift. Het ene moment lijkt alles redelijk normaal en 30 seconden later wil ik er plotseling een eind aan maken. 
 
Gelukkig heb ik een paar hele goede vrienden en vriendinnen die ik altijd kan bellen als ik er last van heb, ook al is het om 2.00 's nachts. Meestal heb ik de gedachten in de loop van de avond of soms ook 's middags en dan kan ik het vrijwel altijd van me af praten.
 
Vanavond heb ik er weer eens last van gehad, vandaar dit stukje. Ik hoop dat ik de kracht kan opbrengen om nooit aan die gedachten toe te geven.

Ik heb er in het verleden veel vaker last van gehad, tussen 2011 en 2018 gemiddeld wel één keer per maand. Eind 2017 ben ik van medicijnen veranderd en sinds die tijd heb ik er gelukkig veel minder vaak last van, maar een paar keer per jaar.
 
Het is 2 keer bijna mis gegaan, beide keren met een duidelijke oorzaak. 

In september 2013 heb ik een paar dagen antidepressiva geslikt. Omdat ik daar beroerd van werd ben ik daarmee gestopt. De nacht nadat ik daarmee gestopt was ben ik om 4.00 uur naar het spoor gelopen om voor de trein te springen. Er kwam maar geen trein aan en toen ben ik maar weer naar huis terug gelopen.

Eind maart vorig jaar had ik een aantal dagen niemand gezien omdat ik dacht dat ik misschien Corona had. Na 9 dagen isolement, terwijl ik nog ziek was ben ik naar Amelisweerd gelopen en op de terugweg bij het spoor zag ik een trein aankomen. Ik ging op het spoor staan om de trein af te wachten en 5 seconden voordat de trein mij zou overrijden bedacht ik me en ben ik weer verder gelopen.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

7 opmerkingen:

  1. Erik toch. Ik schrik ervan. Ik ben heel blij dat er in elk geval vrienden in de buurt zijn die je ervoor kunnen behoeden. Antidepressiva en het plotseling ermee stoppen zijn uitlokkers in mijn ogen. Deze eenzame tijden helpen ook niet mee. Slecht slapen is ook een risico, maar daar hebben we het al vaker over gehad. Ik vermoed dat je apneu hebt en er zijn tegenwoordig genoeg manieren om daar iets aan te doen. Dat neemt niet alles weg, maar wie zich fitter voelt kan meer aan. Ik kan je alleen maar sterkte wensen. Al is het nog fris, de zomer komt eraan. Naar buiten, weer vrienden bezoeken, het is allemaal weer mogelijk binnenkort. Niet opgeven hoor Erik, er is heus, ook voor jou, nog genoeg fijns te beleven. Groetjes, Jannie.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hoi lieve Erik, wat een enorme worsteling is jouw leven. Iets dat je ook al zo mooi beschreven hebt in je blogs over je ziekte. Ik hoop dat het schrijven over zelfmoordgedachten je ook helpen om dat gevoel van je af te kunnen zetten. En zoals Jannie ook schrijft, fijn dat je vrienden hebt waar je altijd contact mee op kunt nemen. En hopelijk dat je daar dan ook gebruik van blijft maken. Dat de wolk die voor de zon schuift dan ook maar weer snel wegdrijft en je van de zon kunt genieten.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Hoi Jannie en Niek bedankt voor jullie begripvolle reacties. Ik denk dat het iets is waar ik altijd mee zal moeten leven. Ik had er al in 1991 last van, soms een aantal jaren niet en dan weer vrij vaak. Gelukkig valt het de laatste jaren mee.

    Ik denk dat openheid over zaken als zelfmoord(-gedachten) erg belangrijk is. Er zijn veel mensen die er last van hebben en vrijwel iedereen zal er bij gebaat zijn om over zijn gedachten te kunnen spreken zonder meteen te worden uitgemaakt voor loser of iets dergelijks.

    Ik hoop het nog lang vol te houden. Groetjes, Erik

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Hey Erik, wat een heftig verhaal zeg. Ik hoop dat je blijft praten, het is goed om te horen dat je bij vrienden terecht kan. Ik hoop dat je er gebruik van blijft maken zodat je in ieder geval kan wachten op de zon. Want die komt altijd weer een keer

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hoi Koen, zoals gezegd hoop ik het nog lang vol te houden. De laatste jaren heb ik ook nogal veel lichamelijke klachten wat het er niet makkelijker op maakt. Groetjes, Erik

      Verwijderen
  5. Wat knap dat je er zo open over bent, ook tegen je vrienden. Ik heb bewondering voor jou en voor hen!

    Er is nu ook een tv-programma 'Leven voor de dood' wat over dit onderwerp gaat, heel mooi gemaakt. Ook erg goed vond ik een uitzending met Aafke Romeijn over depressie. Daarin zingt ze een liedje waarin ze opsomt wat redenen zijn om toch door te gaan met leven, bijvoorbeeld dat er nog plantjes zijn die ze water moet geven. Dit is terug te kijken via https://www.npostart.nl/lazarus/10-05-2021/VPWON_1331086
    Je krijgt vast ook binnenkort een coronavaccin en dan komen er gelukkig weer meer mogelijkheden om mensen te ontmoeten.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hoi Barbara, dank je. Dat ik er vrij open over ben heeft ook te maken met dat ik therapie heb gevolgd. Ëén van de dingen die je leert tijdens therapie is om over je problemen te praten. Hoewel ik moet zeggen dat tijdens therapie praten over zelfmoordgedachten niet echt werd gewaardeerd, gelukkig kan ik daar bij mijn vrienden wel mee terecht. Het pleit ook voor mijn vrienden. Groetjes, Erik

      Verwijderen