Gedachten aan zelfmoord

Vanavond was het weer eens zover. De aanleiding was iets onbenulligs, mijn zus had over de telefoon wat scherp op mij gereageerd. Ik had heerlijk gegeten bij Kolintang, een forse kom ossenstaartsoep, 2 stokjes saté, een portie gebakken banaan en een ei. Ik had een tevreden gevoel in mijn maag.

 

Opeens bedacht ik dat ik wel naar het spoor kon lopen, zomaar om te kijken wat dat met mij zou doen. Bij dergelijke gedachten zoek ik bijna altijd  hulp als ik nog thuis ben, wat natuurlijk wel zo verstandig is. Ik liep luchtig gekleed naar de spoorwegovergang hier bij Lunetten. Daar ging ik vlak bij de overgang zitten bellen met C. mijn beste vriendin. Zij zei dat ik gauw naar huis moest gaan. Dat wilde ik niet. Intussen kwamen er paar voorbijgangers langs die vroegen of het wel goed met mij ging, waarop ik geheel naar waarheid met nee antwoordde. Zij belden 012 en bleven bij mij om wat te praten. Ze waren verwonderd dat ik zo rustig was, waarop ik zei dat dit wel vaker voorkwam. Ik ben ervaringsdeskundige zogezegd.

 

Na een minuut of 10 kwam de politie, ik stond net te plassen. Blijkbaar is er een elektronisch meldsysteem bij de overgang, ze hadden een aankomende trein laten stoppen. Ik heb een tijdje met een agent staan praten, de trein reed weer en ik belde voor de zekerheid P. mijn beste vriend om te vragen of die nog even bij mij op bezoek kon komen. De agenten vonden het niet verantwoord om mij alleen naar huis te laten gaan en brachten mij netjes thuis. Geweldige service van de politie, dat mag ook wel eens gezegd.  

 

Het was ongeveer de 100e keer dat ik sterke gedachten aan zelfmoord had en ik denk de 5e keer dat 112 is gebeld. Het bezoek was gezellig en daarna naar bed gegaan. Nu was ik even wakker omdat ik naar het toilet moest en heb ik dit stukje geschreven.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

Dvd: Last Life in the Universe

Last Life in the Universe (Thailand, 2003): 104 min: Regisseur Pen-Ek Ratanaruang

 

 

 

Waar de titel van de Thaise film "Last Life in the Universe" op slaat is me na het zien van de film niet duidelijk. 

 

De hoofdpersoon van "Last Life in the Universe" is Kenji, een Japanse bibliothecaris, die om onduidelijke redenen in Thailand terecht is gekomen. Hij woont in een groot kraakhelder appartement dat vol staat met boeken. In de film wil Kenji meerdere keren zelfmoord plegen, maar steeds komt er iets tussen. Wel sneuvelen er tussendoor wat andere mensen.

 

Kenji ontmoet Noi, een Thaise vrouw, die net na een ruzie haar zus is verloren. Ze trekken een aantal dagen samen op, hoewel Kenji slechts een paar woorden Thais spreekt, Noi slechts een paar woorden Japans en beiden maar een heel klein beetje Engels. Ze communiceren met elkaar voornamelijk door gebaren en stiltes. Het appartement van Noi is een zwijnenstal en Kenji koopt schoonmaakmiddelen en maakt het schoon.

 

"Last Life in the Universe" is mij uitstekend bevallen. Het gaat in film niet zozeer om het verhaal, als wel om de sfeertekening met prachtig camerawerk, mooie muziek en uitstekend spel van vooral de acteur die Kenji speelt. Aanbevolen!

 

Op IMDB krijgt "Last Life in the Universe" van 12.000 mensen een waardering van 7,4.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Abbas Kiarostami: Taste of Cherry

Taste of Cherry (Iran, 1997): 95 min: Regisseur Abbas Kiarostami

 

 

In "Taste of Cherry" rijdt een man rond in een landrover door een woest landschap. Het blijkt dat hij van plan is om de volgende dag zelfmoord te plegen door een overdosis slaappillen te slikken. 

 

De man heeft zijn graf al gegraven. Hij wil de overdosis nemen en vervolgens in zijn zelfgegraven graf gaan liggen. Hij zoekt een "helper" die zijn graf met aarde wil bedekken als hij gestorven is.

 

Met dat doel rijdt hij rond om iemand te vinden. Hij krijgt meerdere mensen in zijn auto, maar niemand wil hem helpen, ook niet tegen een vrij forse betaling. Als laatste ontmoet hij een oudere taxidermist die zijn verhaal vertelt. Deze taxidermist wilde ook ooit zelfmoord plegen en zag daar na het eten van een moerbei vanaf. De taxidermist belooft de man te helpen.

 

Het grootste deel van "Taste of Cherry" zien we een man rondrijden in zijn auto. Dat klinkt als erg saai, en ik vermoed dat veel filmliefhebbers deze film ook als zijnde saai zullen omschrijven. Ik vind het toch een onderhoudende film, maar niet één van de beste van Kiarostami.

 

Op IMDB krijgt "Taste of Cherry" van 33.000 mensen een waardering van 7,7.

 

         

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Zelfmoordgedachten

Ik heb er helaas regelmatig last van, gedachten aan zelfmoord. Dan bedoel ik niet dat ik denk aan zelfmoord in het algemeen of als een eventuele mogelijkheid als ik oud en versleten ben. Nee, ik denk regelmatig dat ik hier en nu, gelijk op dit moment, er een eind aan moet maken door naar het spoor te lopen en voor de trein te gaan staan.

 

Er zijn wel enige factoren aan te wijzen die van invloed lijken te zijn op het ontstaan van die gedachten. Als ik 's nachts slecht heb geslapen en overdag laat ben opgestaan heb ik er vaker last van. Zo ook als ik de hele dag niemand heb gezien en/of veel televisie heb gekeken. Als ik twee dagen achter elkaar niemand heb gezien heb ik er altijd last van. Verder heb ik er vaker last van als ik al chagrijnig ben om te beginnen.

 

De gedachtes aan zelfmoord komen bij mij op zoals een wolk  voor de zon schuift. Het ene moment lijkt alles redelijk normaal en 30 seconden later wil ik er plotseling een eind aan maken. 

 

Gelukkig heb ik een paar hele goede vrienden en vriendinnen die ik altijd kan bellen als ik er last van heb, ook al is het om 2.00 's nachts. Meestal heb ik de gedachten in de loop van de avond of soms ook 's middags en dan kan ik het vrijwel altijd van me af praten.

 

Vanavond heb ik er weer eens last van gehad, vandaar dit stukje. Ik hoop dat ik de kracht kan opbrengen om nooit aan die gedachten toe te geven.

Ik heb er in het verleden veel vaker last van gehad, tussen 2011 en 2018 gemiddeld wel één keer per maand. Eind 2017 ben ik van medicijnen veranderd en sinds die tijd heb ik er gelukkig veel minder vaak last van, maar een paar keer per jaar.

 

Het is 2 keer bijna mis gegaan, beide keren met een duidelijke oorzaak. 

In september 2013 heb ik een paar dagen antidepressiva geslikt. Omdat ik daar beroerd van werd ben ik daarmee gestopt. De nacht nadat ik daarmee gestopt was ben ik om 4.00 uur naar het spoor gelopen om voor de trein te springen. Er kwam maar geen trein aan en toen ben ik maar weer naar huis terug gelopen.

Eind maart vorig jaar had ik een aantal dagen niemand gezien omdat ik dacht dat ik misschien Corona had. Na 9 dagen isolement, terwijl ik nog ziek was ben ik naar Amelisweerd gelopen en op de terugweg bij het spoor zag ik een trein aankomen. Ik ging op het spoor staan om de trein af te wachten en 5 seconden voordat de trein mij zou overrijden bedacht ik me en ben ik weer verder gelopen.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Aimée de Jongh: De terugkeer van de wespendief

Aimée de Jongh: De terugkeer van de wespendief (Nederland, 2014): 160 blz: Uitgeverij Oog & Blik en de Bezige Bij

Sinds ik een tijdje terug "Taxi" las, ben ik fan van Aimée de Jongh. "De terugkeer van de wespendief" is het verhaal van de boekhandelaar Simon Antonisse die door tegenvallende verkopen zijn boekwinkel moet sluiten. Tijdens een autorit is hij getuige van een vrouw die zelfmoord pleegt door op de rails te gaan staan als de trein eraan komt. Simon voelt zich schuldig dat hij haar niet heeft kunnen redden.

Door het gebeurde komen bij Simon de herinneringen naar boven aan zijn jeugdvriend Ralph. Ralph en hij waren al vanaf de lagere school vrienden. Op de middelbare school wordt Ralph steeds gepest. Hij besluit wraak te nemen op zijn belagers en steelt het pistool van zijn broer.

"De terugkeer van de wespendief" is de eerste graphic novel van Aimée de Jongh en is werkelijk prachtig getekend. Wat ook erg prettig is, is dat er weinig tekst in het boek staat, de tekeningen spreken voor zich. Zoals ik een film vaak beter vind naarmate hij minder dialogen bevat, zo vind ik het ook voor graphic novels en strips een pre als ze weinig tekst bevatten.

Voor mensen die van mooie graphic novels houden is het werk van Aimée de Jongh een absolute must. Ik ga proberen om al het werk van haar dat verschenen is te lezen. Voor een veel uitgebreidere bespreking, zie het blog van Teunis.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

9: De psychiatrische patiënt en zelfmoord

Een tante van mijn vaderskant heeft een overdosis slaappillen genomen.
Een huisgenoot van een studievriend is van een flat gesprongen.
Een vriend van een vriendin van mijn zus heeft zich vergast in zijn auto.
Een jongen die ik kende is door zijn vriend gevonden nadat hij zich had opgehangen.
Een vriend van een vroegere huisgenoot is voor de trein gesprongen.
Een oud-leraar van de middelbare school is ook voor de trein gesprongen.

Er zijn meerdere methoden om de natuur een handje te helpen. Hoe sta ik tegenover zelfmoord?

Het is een onderwerp waar ik vaak bij heb stilgestaan en veel over heb nagedacht. Zelf heb ik het vaak overwogen, maar (tot dusver) nog nooit een poging ondernomen. Hoe zit dat?

In de eerste jaren van mijn ziekte heb ik er vaak over gedacht, zeg maar van 1990 tot 1995. Daarna heb ik gedurende 16 jaar, van 1995 tot 2011 nauwelijks zelfmoordgedachten gehad. In 2011 ben ik 3 weken opgenomen geweest en sinds die tijd heb er toch wel ongeveer 1 keer in de maand last van.
Hoe ga ik hiermee om? Praten over zelfmoord is een van de laatste taboes die er nog zijn.

Ik heb het grote geluk dat ik er met mijn behandelaars en vooral met een aantal van mijn vrienden over kan praten. Inmiddels is het zo dat iedereen in mijn vriendenkring weet dat ik daar regelmatig last van heb. Zelfmoordgedachten komen bij mij op zoals een wolk voor de zon schuift. Het ene moment lijkt alles in orde en even later zijn ze er. Meestal gebeurt dat 's avonds voor 22.00 uur. Gelukkig is dat een tijd dat ik nog een goede vriend of vriendin kan bellen om wat stoom af te blazen. Na een gesprek van 20 minuten gaat het meestal weer, en als het niet zo is, dan bel ik nog iemand.

Op dit moment ben ik bezig om met een ervaringsdeskundige de dingen die me belasten en de dingen die me steunen in beeld te brengen met behulp van een methode die met blokjes werkt. Het werkt in ieder geval zeer inzichtgevend. Over de vraag wat de toekomst zal brengen durf ik niet veel te zeggen. Ik acht het zeer wel mogelijk dat ik ooit onder een trein zal lopen, maar ik hoop dat ik een natuurlijke dood zal sterven. Hoe oud ik zal worden maakt mij niets uit. Of ik vanavond in bed sterf, of dat ik 90 jaar oud (onwaarschijnlijk!) word, ik vind het best.

Van mijn vader weet ik dat hij ook regelmatig aan zelfmoord dacht. Toen ik nog op de middelbare school zat heb ik een keer op zijn bureau een afscheidsbrief voor ons gevonden. Ik schrok mij te pletter. Ook heb ik van een oom van moederszijde wel eens gehoord dat mijn vader met een mes op hem afkwam en zei dat hij zich van kant wilde maken. Mijn oom vroeg heel beleefd of hij het mes alvast moest slijpen.
De laatste paar jaren van zijn leven vroeg mijn vader altijd als ik op bezoek kwam wat ik ervan vond als hij euthanasie liet plegen. Ik gaf altijd een ontwijkend antwoord. Aan mijn zus en aan mijn broer vroeg hij dat ook regelmatig.

Met mijn vrienden met schizofrenie praat ik eigenlijk bijna nooit over mijn zelfmoordgedachten. Ik ben bang dat het voor hen te dichtbij zou komen. Van Tom weet ik dat hij ook wel eens zulke gedachten heeft, maar hij is vrij stil van aard, dus hoe erg die gedachten bij hem zijn kan ik moeilijk beoordelen.

Lees verder in deel 10.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Jeroen Brouwers: De laatste deur

Jeroen Brouwers: De laatste deur: Essays over zelfmoord in de Nederlandstalige letteren (Nederland, 1983): 506 blz: Uitgeverij de Arbeiderspers

"De laaste deur" is een vuistdikke studie over zelfmoord in de Nederlandstalige literatuur.

Bijna uitputtend behandelt Jeroen Brouwers schrijvers die verkozen hebben de dood te bespoedigen door zelfmoord te plegen. Van iedere besproken schrijver wordt door Brouwers geschetst van hoeveel (meestal hoe weinig) belang hij of zij voor de literatuur was en wat de gekozen methode van zelfmoord was.

Dit boek stond al lang op mijn nog te lezen lijstje, niet in de laatste plaats omdat ik zelf ook vaak over zelfmoord heb nagedacht.

Koen de Jager heeft eerder een enthousiaste recensie van dit boek geschreven. Ik deel zijn enthousiasme niet, ik vond het een saai boek en heb het op blz 227 weggelegd.

Ik vind dat Brouwers geen inzicht geeft in de vraag waarom mensen zelfmoord plegen en al helemaal niet hoe het voorkomen had kunnen worden. Hij blijft bij de constatering dat die en die het op die en die manier hebben gedaan.

Wat het boek nog enigszins te verteren maakt zijn de prachtige formuleringen die Brouwers af en toe gebruikt.
Hieronder een aantal voorbeelden:

- Jan Emiel Daele was niet "een goed schrijver", -in zekere zin kon hij niet schrijven. Zijn Nederlands was gebrekkig, zijn woordenschat besmet, stileren vond hij nutteloos, van zinsbouw trok hij zich weinig aan, zijn literaire creaties waren moerassen van slordigheid en onmacht.

- Jan werd: zielig werd hij. Hij maakte het niet en hij begon het zich bewust te worden. Hij was niet getalenteerd, hij was niet handig, hij had de flair niet, hij was niet gewetenloos.

- De Hongaarse dichter Atilla József (1905-1937) had als scholier al twee zelfmoordpogingen achter de rug toen hij, zeventien à achttien jaar oud, het besluit nam dat hij zelfmoord zou begaan op geen andere wijze dan zich door een trein te laten vermorzelen. Op die leeftijd legde hij zich op een avond op de rails, maar moest het beleven dat toen hij de trein al hoorde naderen deze plotseling op enige afstand van hem vandaan tot stilstand kwam: -aldaar had op hetzelfde ogenblik iemand anders zich eveneens met hetzelfde oogmerk op de rails neergevlijd ...

- De Franse schrijver Roch de Chamfort (1741-1794) schoot zich in zijn werkkamer met zijn pistool voor het hoofd, -de kogel verbrijzelde zijn neuswortel en drong in zijn rechteroog, maar zijn hersens bleven onbeschadigd. Toen greep hij zijn scheermes en bracht zichzelf diepe maar niet dodelijke kerven in zijn hals toe, daarna begon hij met dat scheermes ook andere lichaamsdelen te verwonden, zonder ten gevolge van dit alles te sterven. Tegen zijn vriendin zei hij: "Zo zie je wat er gebeurt als je onhandig bent. Zo'n stommerd als ik kan niks, niet eens zichzelf doden."

Taboedoorbrekend, maar daarom nog niet persé de moeite waaard.