Sebastião Salgado: Workers

Sebastiâo Salgado: Workers: An Archaelogy of the Industrial Age (Brazilië, 1993): 400 blz: Uitgeverij Aperture

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"Workers" is een fotoboek vol met zwart-witfoto's van mensen die zwaar lichamelijk werk doen van de Braziliaanse econoom en fotograaf Sebastião Salgado.

Zoals gebruikelijk bij dit soort fotoboeken zijn niet alle foto's even mooi of indrukwekkend. Ik zou zelf zeggen dat zo'n 90 % van de foto's in dit boek vrij gewoontjes zijn, maar tussen de overige 10 % zitten dan ook een aantal pareltjes.

Ik zou een aantal top foto's willen noemen:
- blz 30-31: Suikerrietwerkers na een dag werken
- blz 48-49: Betaaldag voor de arbeiders op de theeplantages in Rwanda
- blz 52: Portret van 2 Rwandese vrouwen
- blz 84-85: Vissersboten
- blz 96-97: Portretfoto van een vissersboot vol mensen
- blz 130-131: Mannen die zakken van jute maken
- blz 140-141: Café in Shanghai
- blz 194-195: Tegenlichtopname van een containeropslag
- blz 258-259: Langs het spoor in Frankrijk
- blz 270-271: Arbeiders die kolen laden in trucks
- blz 280-281: Mensen met een wagentje om voedsel te bezorgen
- blz 300-301: Enorme openluchtmijn in Brazilië
- blz 322-323: Arbeider in de olie-industrie
- blz 340: Oliearbeider in Koeweit
- blz 366-367: Man die aan een dam werkt
- blz 388-389: Vrouwen die aarde verwijderen voor de aanleg van een kanaal in India

Salgado heeft foto's gemaakt in een groot aantal verschillende landen. Wat opvalt is dat de beste foto's in het boek niet altijd direct iets te maken hebben met het productieproces. Voordat Salgado dit boek publiceerde had hij een boek over de Sahel gepubliceerd. Later zijn een boek over Afrika verschenen en een boek met de titel "Genesis". Salgado heeft een aantal jaren voor Magnum gewerkt, maar heeft later dit agentschap weer verlaten.

  

4: De psychiatrische patiënt en werk

Er wordt er nogal wat werk van gemaakt om psychiatrische patiënten weer aan het werk te krijgen. In de huidige maatschappij ligt dat ook voor de hand, iedereen wordt geacht om zijn steentje bij te dragen. Lukt dat ook?

Bij mij is dat niet gelukt, nadat ik ziek werd heb ik nog 2 keer een baantje gehad, een keer voor een maand en een keer voor een week en sinds oktober 1992 heb ik nooit meer betaalde arbeid verricht. Achteraf denk ik wel eens bij mijzelf dat ik met wat meer stimulans toch wel wat had kunnen werken, al was het dan in deeltijd. Misschien had mijn leven er dan anders uitgezien. Nu is het denk ik te laat, ik heb zo verschrikkelijk weinig energie dat dat gewoonweg niet meer lukt.

Wel heb ik een tijd vrijwilligerswerk gedaan. Ik heb gekookt bij de Steiger, een eetcafé in Zeist. Ik heb geholpen met het ordenen van het archief bij de Stichting Lekker Dier in Utrecht. Bij het jongerencentrum Ekko in Utrecht heb ik gekookt en in de filmgroep gezeten. In de kringloopwinkel in Zeist heb ik boeken uitgezocht, geprijsd en in de kast gezet. En als laatste heb ik bij de Vollenhof in Zeist gekookt. Sinds ik in Utrecht woon (vanaf 2007) heb ik geen vrijwilligerswerk meer gedaan in verband met een verstoord dag- en nachtritme en een gebrek aan energie.

Al snel tijdens mijn ziekte heb ik mij geconcentreerd op andere dingen, te weten een redelijke zelfverzorging en een goed contact met de mensen om me heen. Over dat eerste punt vertel ik later meer, maar ik ben er wel in geslaagd om een heel leuke en gevarieerde vriendenkring te behouden en verder op te bouwen.

Mijn vader zat in het onderwijs als leraar wiskunde en scheikunde. Nadat hij ziek werd kreeg hij zoals in die tijd gebruikelijk een heel royale uitkering via de WAO. Hij heeft nooit meer gewerkt, de noodzaak bij hem was ook niet zo aanwezig want hij kon royaal leven van de WAO.

In mijn vriendenkring zijn de ervaringen wisselend.
Wim is er ondanks zijn ziekte in geslaagd om altijd 32 uur per week te blijven werken.
Gijs handelt een beetje in boeken en werkt veel als vrijwilliger bij de cliëntenraad.
Tom is er met enige moeite in geslaagd een baan bij de sociale werkvoorziening te krijgen en werkt daar van maandag tot donderdag 5 uur per dag.
Ruben werkt ook, momenteel met wisselende uren.
Bernard die al wat ouder is vind het allemaal wel best. Hij geniet van zijn vrije tijd en zorgt een dag per week voor zijn kleinkinderen.

Als ik dit op een rijtje zet, dan lijkt het erop dat hoe korter geleden het was dat iemand ziek werd, hoe groter de kans dat hij of zij betaald werk heeft gevonden.

Lees verder in deel 5.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.