Het maken van mijn vriendenboek

Veel mensen denken dat om een boek te schrijven je alleen maar achter een computerscherm hoeft te gaan zitten, te beginnen met schrijven en dan doorgaan tot het boek klaar is. Zo kan het natuurlijk gaan, maar bij mij werkt het niet helemaal zo.

 

Ik ben nooit van plan geweest om een boek te schrijven. Afgelopen zomer, toen ik al ruim 9 jaar geblogd had, bedacht ik mij dat het leuk zo zijn om een vriendenboek samen te stellen met een selectie van de stukjes voor mijn blog. Dat zou ik dan mooi voor mijn 60e verjaardag kunnen doen. In februari heb ik het project naar voren geschoven, naar mijn 58e verjaardag, over 2 weken.

Om een boek te maken moet je het laten drukken. Het eerste wat ik moest doen was een geschikte drukker vinden. Een vriend keek op internet en kwam op de website van Bookadew uit Roermond. Bookadew is een drukkerij die boeken maakt in een kleine oplage van 1 tot 500 stuks. Hun website oogt zeer professioneel en je kunt eenvoudig berekenen wat het boek kost als je de volgende dingen invult: of je een hardcover of een paperback wilt hebben, het formaat van het boek, het aantal bladzijden, of je kleurenillustraties wilt of alleen zwart-wit teksten, de soort papier en het aantal exemplaren. Ik kwam voor 109 exemplaren hardcover op A5-formaat met 340 bladzijden 140 grams houtvrij papier, tweezijdig zwart bedrukt op 1.950 euro uit, ongeveer 18 euro per boek.

Daarna moest ik verder met de selectie van de stukjes die ik in mijn boek wilde hebben. Die selectie ging verrassend simpel. Van het begin af aan stond voor mij vast dat het boek zou beginnen met de 20 stukjes die ik heb geschreven over mijn leven als psychiatrisch patiënt. Vervolgens komen de boekbesprekingen. Bij de keuze van de boekbesprekingen wilde ik alleen die boeken uitkiezen die voor mij als lezer essentieel zijn, en waarover ik een mooi stukje had geschreven met interessante citaten. Ook zou het leuk zijn als de besproken schrijvers, althans de meeste ervan, mijn vrienden wat zeggen.

Bij de stukjes over filmregisseurs met hun voor mij favoriete film en de stukjes over losse films, ben ik geheel van mijn eigen smaak uitgegaan. Mijn vrienden zullen de meeste besproken regisseurs en films niet kennen. Wel heb ik stukjes toegevoegd over de films met James Bond en over mijn favoriete Amerikaanse en Nederlandse films.

De keuze van de overige stukjes, over muziek, lekker eten en van alles en nog wat, verliep ook simpel.

Het volgende probleem was om al die losse stukjes in een mooi bestand te krijgen. Ik kocht het programma Word van Microsoft en Kees, een vriend van mij, wilde mij helpen met de opmaak. Paul, een andere vriend, vroeg ik om een voorwoord te schrijven.

Kees deed de opmaak zeer professioneel. Hij mailde mij steeds een deel van de tekst waar hij mee klaar was en dan kon ik er de fouten uithalen. Uiteindelijk zette hij alles op PDF-formaat. Toen het binnenwerk klaar was vroeg ik Margot, mijn zus, om een omslagillustratie te ontwerpen.

 

Afgelopen dinsdag kreeg ik het proefexemplaar van mijn boek binnen en het ziet er geweldig uit. Als het goed is komt vrijdag de hele oplage van 109 stuks. Ik ben benieuwd!

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Een goede schrijver?

Ik denk dat ik een goede schrijver ben.

Maar er zijn tienduizend andere goede schrijvers in Nederland.

 

Veel fantasie heb ik niet.

Fictie zal ik niet kunnen schrijven

 

Tekenen kan ik niet.

Een kinderboek zit er ook niet in.

 

Ik ben weinig mobiel.

Dat is niet erg handig voor een biografie of een boek met interviews.

 

Ik heb geen specialistische kennis.

Ook geen wetenschappelijk werk.

 

Ik zou prima een bloemlezing kunnen maken.

Maar een bloemlezing samengesteld door een onbekende, wordt door niemand gelezen.

 

Een boek met boekbesprekingen misschien?

Daar zit niemand op te wachten.

 

Een boek over mijzelf?

Ik heb niet zo'n heel erg boeiend leven gehad.

 

Een boek met stukjes uit mijn blog?

Dat is mijn vriendenboek geworden, uitsluitend voor mensen die mij persoonlijk kennen.

 

Meer zit er niet in.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Waarom schrijf ik eigenlijk?

Er zijn denk ik twee goede redenen waarom ik schrijf. De eerste is dat ik meen wat te vertellen te hebben en de tweede is dat ik het leuk vind om stukjes te schrijven.

 

Daarmee samenhangend is de vraag waarom ik mijn stukjes op het internet plaats. 

Ik vind het fijn dat er een spoor van mijn leven wordt achtergelaten dat voor iedereen toegankelijk is. En ik denk dat er mensen zijn die graag mijn stukjes lezen.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Hoe ik een boekbespreking schrijf

Tolstoj vond dat alles wat hij schreef te begrijpen moest zijn voor een 13-jarige. Aandachtig dit principe probeer ik om helder en eenvoudig te schrijven met makkelijke woorden en korte zinnen. Bij het schrijven van een boekbespreking ga ik als volgt te werk:

 

Omdat mijn computer soms ongevraagd hele stukken tekst verwijdert, werk ik altijd met twee versies van dezelfde tekst. Nadat ik een stuk tekst heb ingetypt, kopieer ik dat en schakel ik over naar de andere versie zodat ik hooguit een klein stukje tekst kan verliezen.

 

Eerst schrijf ik de titelgegevens op bovenaan het stukje. Vervolgens begin ik, indien van toepassing, met het intypen van de citaten. De citaten heb ik in het boek genummerd en ik typ de beste citaten over. Het intypen van de citaten is meestal het meeste werk van de bespreking.

 

Nadat ik de citaten heb ingetypt heb ik wel een idee wat ik ongeveer wil schrijven. Ik schrijf de tekst van de bespreking. Vervolgens controleer ik of er geen type- of spelfouten in de tekst staan en verander ik af en toe een niet goed lopende zin.

 

Als laatste geef ik een sterrenwaardering, schrijf het standaardzinnetje "Reacties op dit blog zijn meer dan welkom." en voeg ik een afbeelding van de omslag toe die ik meestal van bol.com haal.

Als ik dan tevreden ben, dan publiceer ik het stukje. Daarna zorg ik meteen dat het stukje goed in de index terecht komt en dat de links kloppen.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Uitlijnen of niet?

Ik heb er nooit zo bij stilgestaan, maar ik heb de teksten van mijn blog nooit uitgelijnd. Ik let er eigenlijk nooit zo op, maar ik was benieuwd of andere bloggers wel rechts uitlijnen. Dat was snel uitgezocht, alle andere bloggers op mijn bloglijst lijnen ook nooit uit. Op zich is dat een niet zo heel verrassend resultaat. Op een computerscherm werken kleine blokjes tekst, zeg maximaal 6 regels en dan een witregel, het best. Als je zo'n klein stukje tekst rechts uitlijnt dan krijg je hele rare witruimtes tussen de woorden.

 

In een boek zijn witregels veel minder belangrijk dan op een computerscherm. Ik heb op goed geluk zo'n 10 boeken opengeslagen en even gekeken of de teksten rechts uitgelijnd waren. In 2 boeken was dat niet zo, maar in de andere boeken wel. Uit deze wel zeer kleine steekproef lijkt het dat de teksten in de grote meerderheid van de boeken zijn uitgelijnd. Dit is ook wat ik zou verwachten. Voor mijn gevoel klopt deze conclusie. 

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Het gebruik van witregels

Bij een gedrukte tekst maakt het niet zo heel veel uit of je regelmatig een witregel gebruikt of niet. Ik kan prima een bladzijde in een boek lezen zonder een witregel. Bij een tekst op een computerscherm zijn witregels van een groot belang om de tekst goed te kunnen lezen.

In het algemeen vind ik dat je op een computerscherm maximaal een regel of acht tekst prettig kunt lezen zonder een witregel. Zelf gebruik ik nog vaker een witregel, vaak wel na iedere 4 of 5 regels tekst. Witregels zorgen er voor dat een stuk tekst overzichtelijk blijft en dat je die goed tot je kunt nemen.

Ik heb even gekeken bij de bloggers die ik graag lees hoe zij met de witregels omgaan. Het blijkt dat ze allemaal veel gebruik maken van witregels om de tekst overzichtelijk te houden. Het klopt bij mij wel ongeveer, dat ik vind dat hoe vaker men een witregel gebruikt, hoe makkelijker ik de tekst vind lezen.

Alle bloggers die ik volg hebben terecht de conclusie getrokken dat een tekst op een beeldscherm zonder witregels nagenoeg onleesbaar is.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Over de lengte van teksten

De ideale lengte van een tekst hangt af van het medium waarin hij wordt gepubliceerd. Zo mag een tekst in een boek langer zijn dan in een tijdschrift. De tekst in een tijdschrift mag weer langer zijn dan in een krantenartikel. Een krantenartikel mag weer langer zijn dan een tekst op het internet, en de tekst op internet kan weer langer zijn dan een sms-je.

Wat is de ideale lengte voor een tekst op internet, bijvoorbeeld een artikel op een blog?

Andere mensen denken daar misschien anders over, maar ik vind dat je een blogartikel in maximaal 3 minuten moet kunnen lezen. Dat vind ik al aan de lange kant, zelf houd ik als maximale lengte ongeveer een A4-tje  aan, maar meestal zijn mijn teksten nog korter.

Van een aantal blogs vind ik de teksten eigenlijk te lang. Een voorbeeld daarvan is voor mij het blog van Tony Mallone. Tony schrijft schitterende stukken, die zonder meer de moeite waard zijn om te lezen. Toch gebeurt het mij steeds vaker dat ik alleen de eerste alinea en de slotalinea lees. Dat is zonde, iemand steekt zoveel moeite in zijn teksten en ik lees ze maar gedeeltelijk.

Om het mijn lezers makkelijk te maken, houd ik mijn teksten dus kort. Dat gaat natuurlijk ten koste van de diepgang, maar volgens mij zijn teksten op het internet niet in de eerste plaats bedoeld voor diepgang.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Hoe ik schrijf

Als ik een tekst lees, dan vind ik het erg prettig als hij soepel leest en weinig moeilijke woorden bevat. Mijn woordenschat is vrij groot (zeker in het Nederlands, maar ook in het Engels, minder in het Duits), maar als ik een woord niet ken, dan lees ik daar overheen. Ik ben meestal te lui om de precieze betekenis op te zoeken, dat doe ik eigenlijk alleen als ik een tekst herlees. Ook houd ik van een lichtvoetige stijl. Een tekst hoeft niet per se humoristisch te zijn, maar ik houd erg van een beetje humor.

Wat voor het lezen van een tekst geldt, dat probeer ik ook na te streven als ik zelf wat schrijf. Voordat ik begin met schrijven heb ik meestal een of meerdere zinnen in gedachten en heb ik ongeveer een idee wat ik wil schrijven.

Ik maak nooit een kladversie op papier, ik tik mijn teksten rechtstreeks op de computer. Ik kan maar met 2 vingers typen, dus mijn schrijfsnelheid is vrij laag. Dat geeft mij de gelegenheid om tijdens het typen de volgende zin te bedenken.

De stukjes die ik schrijf zijn vrij kort. Na maximaal een half uur vind ik het wel genoeg en zijn de meeste teksten ongeveer klaar.

Bij een  boekbespreking met citaten werk ik vaak anders. Ik typ dan eerst de citaten en schrijf vervolgens de rest van de tekst.

Ik probeer bij het schrijven zo min mogelijk moeilijke woorden te gebruiken. Ik houd daarbij het advies van Tolstoj in gedachten, die vond dat zijn teksten te begrijpen moesten zijn voor een kind van 13 jaar oud. Ik ben het daar helemaal mee eens.

Als de tekst klaar is, dan laat ik hem meestal een dagje rusten en dan probeer ik om de eventuele slordigheden in stijl of spelling eruit te halen.

Ik stel niet zulke hoge eisen aan mijn teksten. Ik ben geen professioneel schrijver en als ze een beetje prettig lezen ben ik tevreden. Het kan voor mij ook niet anders, ik heb geen tijd, energie en zin om uren met een tekst bezig te zijn.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.