Jacques Plouvier: Face to Face

Jacques Plouvier: Face to Face (Nederland, 2018): 264 blz: Uitgave in eigen beheer

 

 

 

"Face to Face" is een vierkant boek van bescheiden formaat (21 bij 21 cm) met daarin een verslag van 4 reizen die Jacques Plouvier heeft gemaakt in Azië met foto's en teksten. Plouvier heeft achtereenvolgens India, Rajasthan (2010), Noord-Vietnam (2014), Zuid-China en Vietnam (2015) en Zuid-India (2017) bezocht. Voor de laatste reis naar India werd bij Plouvier blaaskanker geconstateerd. De laatste 8 bladzijden van het boek gaan over zijn strijd tegen blaaskanker.

 

Om met het voor de hand liggende te beginnen, de foto's in "Face to Face" zijn prachtig. Plouvier was van beroep reclamefotograaf in de schoenenbranche en vrijwel iedere foto is mooi om te zien. Plouvier had al gauw last van tempelmoeheid, iets waar ik tijdens mijn reis door Indonesië en Thailand in 1992 ook in toenemende mate last van had, en hij concentreerde zich op het fotograferen van mensen. Voor de meeste reizigers, en zeker ook voor mij, vormen de ontmoetingen met mensen van andere culturen de hoogtepunten van de reizen, zeker in niet-westerse landen. 

 

Een fotoboek bestaat niet alleen uit foto's. Zoals Plouvier op de laatste bladzijde van "Face to Face" aangeeft, verzorgde hij ook zelf de vormgeving en de teksten van het boek. Ik vind de teksten ook uitstekend, ze zijn lekker beknopt en ze geven een uitstekend beeld van de reizen. Jammer dat "Face to Face" het laatste fotoboek van Plouvier zal zijn, een eerder boek van hem "Flushing Moments" staat nog op mijn verlanglijstje.

 

      

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Komt een vrouw bij de dokter

Komt een vrouw bij de dokter (Nederland, 2009): 109 min: Regisseur Reinout Oerlemans

Stijn van Diepen (Barry Atsma) heeft het voor elkaar, hij heeft een goede baan en hij heeft een hele mooie vrouw, Carmen (een prachtige rol van Carice van Houten).

Dan gebeurt er iets vreselijks, bij Carmen wordt borstkanker geconstateerd. Carmen is troosteloos, maar Stijn houdt vol dat Carmen de strijd tegen de kanker gaat winnen.

"Komt een vrouw bij de dokter" volgt het ziekteproces van Carmen en de invloed die dit heeft op de relatie van Stijn en Carmen tot het bittere einde.

Stijn zorgt liefdevol voor Carmen, maar hij heeft wel iets waar Carmen veel moeite mee heeft. Zoals een andere man in zijn neus peutert, zo gaat Stijn vreemd. Niet eenmalig, maar veelvuldig. Omdat Stijn met Carmen alleen maar zorgen heeft, vlucht hij in de armen van de eveneens mooie Roos (Anna Drijver).

Ik vind "Komt een vrouw bij de dokter" een erg mooie film met twee hoofdrolspelers die uitstekend zijn en die er goed uitzien, ook in hun blootje. In "Komt een vrouw bij de dokter" zitten vele naaktscenes, die mooi gefotografeerd zijn en veel minder plat dan gebruikelijk is in Nederlandse films. Een zeer verdienstelijk debuut van Reinout Oerlemans als regisseur!

Op IMDB krijgt "Komt een vrouw bij de dokter" van ruim 5.100 mensen een waardering van 6,8.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Akira Kurosawa: Ikiru

Ikiru (Japan,1952): 137 minuten: Zwart-wit: Regisseur: Akira Kurosawa

Watanabe Kanji is een klerk op het gemeentehuis. Hij leeft al lang niet meer echt, hij zet alleen zinloze stempels op zinloze papieren en verveelt zich suf. Zonder dat hij het weet wordt hij door zijn collega's de mummie genoemd.

Op een dag heeft hij maagklachten. De dokter die hem onderzoekt zegt dat hij een lichte maagzweer heeft, en dat die vanzelf over zal gaan. Watanabe gelooft de dokter niet en vermoedt de waarheid, hij heeft maagkanker en niet meer zo lang te leven. Watanabe besluit om van het laatste beetje leven dat hem rest nog wat te maken. Om te beginnen neemt hij zijn spaargeld op en gaat hij een aantal dagen fuiven, waarna hij een jongere vrouwelijke collega van zijn werk ontmoet en haar mee uit eten neemt.

Op het gemeentebureau vragen een aantal vrouwen of er een speelplaats voor hun kinderen kan worden gemaakt op een plek die nu moerassig is. Ze worden van het kastje naar de muur gestuurd, totdat Watanabe zich met hun zaak gaat bemoeien.

"Ikiru" is een geweldige film over enerzijds een verstikkende bureaucratie en anderzijds het vermogen van mensen om het heft in eigen handen te nemen als ze dat maar willen. Ik vind "Ikiru" een van de beste films van Akira Kurosawa.

Op IMDB krijgt "Ikiru" van ruim 63.000 mensen een waardering van 8,3 en staat daarmee op plaats 113 van de hoogst gewaardeerde films.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Willem Ritstier: Wills kracht

Willem Ritstier: Wills kracht (Nederland, 2017): 164 blz: Uitgeverij SubQ

Willem Ritstier is scenarist en tekenaar. "Wills kracht" is zijn eerste graphic novel. Voor een eersteling is het een onvoorstelbaar goed boek.

Op een dag ontdekt Will, de vrouw van Willem een knobbeltje in haar borst. Het is het begin van een lange lijdensweg langs ziekenhuizen, specialisten en alternatieve genezers. Dit proces wordt in tekst en beeld met zeer veel zeggingskracht weergegeven. Willem Ritstier heeft er voor gekozen om in de gezichten die hij tekent geen verdere detaillering aan te brengen. Dit lijkt onmogelijk, maar door de uitgekiende weergave van gebaren en de bijbehorende teksten vergroot dit juist de kracht van de tekeningen.

"Wills kracht" komt zeer dicht bij mijn persoonlijke leefwereld. Ook bij mijn moeder werd een knobbeltje in haar borst ontdekt, en ook maakte zij de gang door ziekenhuizen en langs specialisten mee. In tegenstelling tot Will, koos mijn moeder wel voor een chemokuur, maar uiteindelijk hielp dat haar ook niet, ze stierf in 1998 op 61-jarige leeftijd.

Ik kwam bij "Wills kracht" door de uitgebreide bespreking van Teunis van "Opstaan en doorgaan", het nieuwste boek van Willem Ritstier, waarbij hij ook dit boek noemde. Teunis heeft "Wills kracht" al eerder besproken, dat heb ik toen langs mij heen laten gaan.

Om dit boek te kunnen beoordelen moet je eigenlijk een paar tekeningen zien. Ik weet niet precies hoe het zit met copyright, dus ik beperk me tot een paar tekstfragmenten.

Blz 28/29:
Veerle: Ma, Alwin zegt net dat je borst eraf moet. Is dat waar?
Will: Ja, volgende week word ik geopereerd. En daarna gaan ze natuurlijk beginnen over Chemo ... Maar daar begin ik toch niet aan.
Willem: Het is jouw lichaam schat, dus jij beslist.
Will: Inderdaad ... Het is mijn lichaam.

Blz 46/47
Alwin: Ma?
Will: Ja?
Alwin: Heb je nu een nepborst?
Will: Ja.
Alwin: Het is toch de linker?
Will: Ja. Je mag 'm wel even aanraken, of wil je hem even zien?
Alwin: Eh... Neuh! Ik ga weer naar boven. Doei.

Een bezoek aan een Orthomoleculair arts (hier OA)
Blz 93/95:
OA: Tja, dat klinkt niet goed. Er wordt een enorme aanslag op uw lichaam gepleegd. En u heeft vrij gekregen van uw baas, om met uw vrouw mee te gaan?
Willem: Ik ben eigen baas.
OA: Wat doet u voor werk?
Willem:Ik maak strips en ontwerp wenskaarten.
OA: Strips? Leuk, die las ik vroeger graag. Asterix. Kuifje. Lucky Luke. Kun je daar nog een boterham mee verdienen?
Willem: ... Eh ja, maar ...
OA: Heeft u weleens een Asterixstrip getekend?
Willem: Nee, maar we komen eigenlijk voor mijn vrouw.
OA: Juist. Ik ga u enkele supplementen voorschrijven voor de komende vier weken. Daarna komt u terug en kijken we wat er aanslaat. Zijn er nog vragen?
Willem: Hij heeft amper vijf minuten aan je besteed ... 140 euro voor het consult en 800 euro aan supplementen.
Will: Het is wel een hoop geld. Vind je het niet erg?
Willem: Niet als je er ook iets aan hebt.

"Wills kracht" is een graphic novel zoals ik hem graag zie, met mooie tekeningen die voor zichzelf spreken en relatief weinig tekst. Ik vind "Wills kracht" van absolute wereldklasse!

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

26; Biutiful

Biutiful (Mexico, 2010): 142 minuten: Regisseur Alejandro Gonzalez Inarittu

Inarittu is een van mijn favoriete hedendaagse regisseurs. Van hem heb ik "Amores perros", "Babel", "Biutiful", "The bird man"en "The revenant" gezien.

Van de 3 eerste films kon ik het meest genieten, de films die hij gemaakt heeft in Hollywood vind ik toch een stukje minder. Van al zijn films is "Biutiful" mijn persoonlijke favoriet.

"Biutiful" is het verhaal van Uxbal (prachtig gespeeld door Javier Bardem) die gescheiden is van zijn vrouw en de zorg voor hun twee kinderen heeft. Uxbal is ernstig ziek en probeert om zijn kinderen na zijn dood zo goed mogelijk achter te laten. Uxbal is begaan met het lot van zijn medemensen en hoewel hij een aantal illegalen (Afrikanen en Chinezen) in dienst heeft probeert hij om ze niet uit te buiten.

 "Biutiful" is een rauw realistische film en geeft een ontnuchterend beeld van het leven aan de onderzijde van een wereldstad. Ik vind het een prachtige film maar verwacht geen feelgoodmovie.

Op IMDB krijgt "Biutiful" van een kleine 80.000 mensen een waardering van 7,5.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

80: Ikiru

Ikiru (Japan,1952): 137 minuten: Zwart-wit: Regisseur: Akira Kurosawa

Watanabe Kanji is een klerk op het gemeentehuis. Hij leeft al lang niet meer echt, hij zet alleen zinloze stempels op zinloze papieren en verveelt zich suf. Zonder dat hij het weet wordt hij door zijn collega's de mummie genoemd.

Op een dag heeft hij maagklachten. De dokter die hem onderzoekt zegt dat hij een lichte maagzweer heeft, en dat die vanzelf over zal gaan. Watanabe gelooft de dokter niet en vermoedt de waarheid, hij heeft maagkanker en niet meer zo lang te leven. Watanabe besluit om van het laatste beetje leven dat hem rest nog wat te maken. Om te beginnen neemt hij zijn spaargeld op en gaat hij een aantal dagen fuiven, waarna hij een jongere vrouwelijke collega van zijn werk ontmoet en haar mee uit eten neemt.

Op het gemeentebureau vragen een aantal vrouwen of er een speelplaats voor hun kinderen kan worden gemaakt op een plek die nu moerassig is. Ze worden van het kastje naar de muur gestuurd, totdat Watanabe zich met hun zaak gaat bemoeien.

"Ikiru" is een geweldige film over enerzijds een verstikkende bureaucratie en anderzijds het vermogen van mensen om het heft in eigen handen te nemen als ze dat maar willen. Ik vind "Ikiru" een van de beste films van de Japanse topregisseur Akira Kurosawa.

Op IMDB krijgt "Ikiru" van ruim 56.000 mensen een waardering van 8,3 en staat daarmee op plaats 123 van de hoogst gewaardeerde films.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Ed van der Elsken: Bye

Ed van der Elsken: Bye (Nederland, 1990): 108 minuten

Ed van der Elsken is bij het grote publiek vooral bekend als straatfotograaf. Hij heeft prachtige boeken over oa Japan, Hong Kong, Parijs en Amsterdam gemaakt. 

Minder bekend is dat van der Elsken ook een enthousiast filmer was. "Bye" is een film over de laatste twee jaren van het leven van van der Elsken. In oktober 1988 krijgt hij te horen dat hij een ongeneeslijke vorm van kanker heeft. Van der Elsken is er niet de man naar om bij de pakken neer te gaan zitten. Behalve deze film zorgt hij er in deze periode voor dat zijn boek over Japan naar de drukker kan en staat hij nog 5 weken in de donkere kamer om afdrukken te maken van zijn foto's uit Hong Kong van 1960 en 1961. In "Bye" vertelt van der Elsken zonder schroom over zijn ziekte en wat die ziekte met hem doet. Al met al een zeer aangrijpende en bij tijden ook ontroerende film. Zonder enige twijfel zijn laatste meesterwerk!