Dvd: Werner Herzog: Fitzcarraldo

Fitzcarraldo (Duitsland, 1982): 150 min: Regisseur Werner Herzog

 

 

 

De Duitse regisseur Werner Herzog heeft veel films op zijn naam staan. Hij is vooral bekend geworden als eigenzinnig documentairemaker en ook door zijn samenwerking met Klaus  Kinski met wie hij vijf speelfilms heeft gemaakt. Van deze vijf is "Fitzcarraldo", dat zich afspeelt in het Peruaanse regenwoud ongetwijfeld de beroemdste. 

 

Klaus Kinski speelt Brian Fitzgerald, een maniakale avonturier met een grote liefde voor de opera en dan met name Enrico Caruso. De film begint en eindigt met een stuk uit de opera. Claudia Cardinale heeft een kleine rol als Molly, de vrouw van Brian. 

 

Als de film begint heeft Fitzgerald een poging gedaan om een spoorlijn over de Andes aan te leggen. Dit project is mislukt, hij is zijn geld kwijt, is zich gaan richten op de productie van ijs en droomt ervan om een eigen operahuis te bouwen in Iquitos, een stuk stroomopwaarts van Manaus. Om dat waar te maken moet hij veel geld verdienen en dat kan het beste met rubber.

 

Fitzgerald wil een stuk oerwoud claimen, koopt een grote stoomboot en vaart de Amazone op. Dan komt het spektakelstuk van de film. Fitzgerald besluit dat hij met de boot een forse heuvel wil  oversteken. Honderden indianen werken om dit mogelijk te maken. Iedere andere regisseur zou het met een schaalmodel hebben gedaan, maar Herzog besloot dat de hele boot heuvelop moest.

 

"Fitzcarraldo" is een fascinerende film met een hele bijzondere acteur in de hoofdrol. De scènes dat de boot omhoog getakeld wordt vergeet ik nooit meer.

 

Op IMDB krijgt "Fitzcarraldo" van 43.000 mensen een waardering van 7,9.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Frank van Rijn: De magische vijfduizend metergrens

Frank van Rijn: De magische vijfduizend metergrens: Een avontuurlijke reis door Argentinië, Chili, Bolivia en Peru (Nederland, 2020): 244 blz: Uitgeverij Elmar

 

 

"De magische vijfduizend metergrens" is het nieuwste boek van Frank van Rijn. Het gaat niet over zijn laatste reis, maar over een reis van 8½ maanden en 15.000 kilometer die hij in 2000 maakte door Argentinië, Chili, Bolivia en Peru voornamelijk over de hoogvlakten en de bergpassen van de Andes.

Liefhebbers van de boeken van Frank van Rijn zullen dit nieuwste boek ook wel weer weten te waarderen. Veel beschrijvingen van het afzien, de ontmoetingen met mensen, maar minder over de lokale cultuur, dit alles beschreven met de typische humor van Frank van Rijn.

Frank van Rijn is misschien geen groot schrijver, maar een groot wereldfietser is hij zeker wel en al zijn boeken zijn onderhoudend. Erg leuk om als een tussendoortje te lezen.

 

Citaten:

- "Heb je een lamp?" vroeg Carter, toen we voor de eerste, vrij lange tunnel stonden. 

 "Wel twee," antwoordde ik: "Ik heb ze vanochtend met vooruitziende blik speciaal klaargelegd voor eventuele tunnels."

 "En heb je ze ook meegenomen?"

 "Nee, dat helaas niet. Vergeten! Niet zo slim van mij, om helemaal eerlijk te zijn."

 "Ik heb vanochtend geen enkele lamp klaargelegd," zei Carter, "maar heb er wel meteen een in mijn rugzak gestopt. Met één lamp die je meeneemt, kun je beter een tunnel verlichten, dan met twee klaargelegde lampen, die je thuis laat!"

 "Dat lijkt wel een oosterse wijsheid," merkte ik op. "Die ga ik vanavond opschrijven in mijn dagboek."

 

- "Bordeaux is toch wel het  puikje van de zalm."

 "Absoluut!"

 "En weet je hoe je zo'n Bordeaux nog een stuk lekkerder kunt maken dan hij normaal al is?" vroeg ik.

 "Kan dat dan?" vroeg Jean Pierre verbaasd.

 "Wél wis en waarachtig!"

 "Vertel op," zei Jean Luc.

 "Door het te mengen met cola, 50%. Niet meer want dan wordt het te zoet."

 "Verschrikkelijk!" riep Jean Baptiste huiverend uit. De beide anderen knikten beamend en eveneens vol afgrijzen.

 "Dan is het net een licht mousserende Champagne," vervolgde ik onverstoorbaar.

 "Quel horreur!" riepen de drie Jeans in koor.

 "Hebben jullie het wel eens geprobeerd?" vroeg ik.

 "Nee, alsjeblieft niet!" Weer in koor.

 "Maar hoe weet je dan dat het horreur is? Probeer het eens! Misschien gaat er wel een nieuwe wereld voor je open, als je even door de zoete appel heen bijt."

 

- Als je high bent, kom je met een fiets niet erg high en daarom bleef ik die dag low, mij tevreden stellend met een zwart prikdrankje uit een rood blikje, iets waar piscokenners diep op neerkijken, maar dat mij vaak de energie geeft om hoog te stijgen.

 

- Er wordt wel eens gezegd: "Tegen kou kun je je kleden, tegen warmte niet." Misschien heb ik reptielenbloed, maar bij mij geldt het omgekeerde, zoals nu weer eens bleek: Tegen de échte kou kan ik me niet kleden, tegen de warmte altijd: hemd, T-shirt met korte mouwen, katoenen onderbroek, korte broek, wollen sokken, schoenen en een petje op mijn hoofd. Daarmee kan ik de hoogste temperaturen op aarde aan, mits ik genoeg water drink.

 

- Deze helling zou me normaal niet veel moeite kosten, maar nu was het een lijdensweg, of positiever uitgedrukt, een sportprestatie van de hoogste orde.

 

- Langs de wegen, zowel geasfalteerd als gravel, in de bergen en op vlak terrein, stonden de kruisen dicht gezaaid, met de namen van de verongelukte reizigers er op. Die kruisdichtheid langs de wegen verbaasde mij niet. Bier was goedkoop en het werd flink gedronken. De raad "Glaasje op, laat je rijden" werd over het algemeen niet erg serieus genomen en er werd hard gereden. Door bochten scheuren was stoer, dus je moest ook niet aankomen met "Beter vijf minuten later thuis, dan 50 jaar eerder in het hiernamaals".

    

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.