Posts tonen met het label Wereld. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Wereld. Alle posts tonen

zaterdag 27 juni 2026

Tim Dirven: Yesterday's People

Tim Dirven: Yesterday's People (België, 2006): 120 blz: Uitgeverij FotoMuseum Provincie Antwerpen
 
 
 
Afgelopen week kwam ik het fotoboek "Yesterday's People" van de Belgische fotograaf Tim Dirven, tegen op marktplaats. Ik vond de foto's bij de advertentie geweldig en heb gelijk het boek besteld. Dat bleek een erg goede keus.
 
De naam Tim Dirven zal bij de meeste fotoliefhebbers niet meteen een belletje doen rinkelen. Ik was hem al eerder tegengekomen in de uitgave van de Belgische krant "De Morgen". Tim Dirven is een reportagefotograaf die over de hele wereld heeft rondgereisd, steeds op zoek naar dat éne beeld. 

Tegenwoordig lijkt het mode te zijn om steeds maar grotere en dikkere fotoboeken te publiceren. "Yesterday's People" is qua omvang een bescheiden boek, maar wel een met prachtige zwart-wit foto's van over de hele wereld. Tim Dirven is wat mij betreft een fotograaf om in de gaten te houden.
 
Tim Dirven heeft een eigen website.
 
    
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

donderdag 21 mei 2026

Dvd: Around the World in 80 Days

Around the World in 80 Days (Groot-Brittannië, 1989): 315 min: Geschreven en gepresenteerd door Michael Palin
 
 
 
De Franse schrijver Jules Verne schreef zijn "Reis om de wereld in 80 dagen" ergens in de jaren 70 van de 19e eeuw. Phileas Fogg, zijn fictieve hoofdpersoon, maakte de tocht van begin oktober tot eind december 1872, iets minder dan 116 jaar eerder dan dat Michael Palin de beschreven reis in het echt maakte. Phileas Fogg had één bediende bij zich, Passepartout, die overal voor zorgde, voor het eten en voor gestreken kleding. De Passepartout van Michael Palin bestond uit 5 man van de BBC die hem overal volgde en filmde, maar die niet voor hem kookte of de was deed.

Nu kunnen we ons dit programma niet meer voorstellen zonder Michael Palin, maar hij was slechts de vierde keus voor de BBC. Toen hij gevraagd werd vroeg hij om 4 dagen bedenktijd, 2 minuten later zei hij al dat hij het wilde doen.
 
"Around the World in 80 Days" is een geweldig reisprogramma, nog altijd één van de meest interessante die ooit gemaakt zijn. Dat is natuurlijk te danken aan het voortreffelijke camerawerk, maar meer  nog aan de uiterst innemende Michael Palin. Michael Palin blijft altijd vriendelijk en zorgt voor een milde dosis humor. Palin doet in feite wat doorsnee toeristen ook doen. In Venetië speelt hij voor vuilnisman, in Caïro figureert hij op een filmset, in China eet hij slang en in de Rockies maakt hij een ballonvaart en rijdt hij mee op een hondenslee.
 
De meest bijzondere episode van "Around the World ..." is de derde aflevering waarin Palin met een Indiase bemanning op een dhow van Dubai naar Bombay vaart. Oorspronkelijk waren 6 afleveringen van 50 minuten gepland. De episode met de dhow zou slechts 10 minuten in beslag nemen. Degene die de montage deed was zo onder de indruk van het materiaal, dat hij voorstelde om er een extra aflevering van 50 minuten van te maken. Met wat tegenstribbelen van de BBC gebeurde het ook zo.
 
Na "Around the World ..." had Michael Palin de smaak van het reizen te pakken en zou hij nog vele reisprogramma's voor de BBC maken. Al deze programma's zijn ook zeer de moeite waard.
 
Op IMDB krijgt "Around the World in 80 Days" van 2.100 mensen een waardering van 8,6.
 
   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

woensdag 26 november 2025

Jacques Plouvier: Flushing Moments

Jacques Plouvier: Flushing Moments: Een fotoreis langs 25 landen, met Vlissingen als thuishaven ... (Nederland, 2013): 308 blz: Uitgave in eigen beheer
 
Plouvier , Jacques - Flushing Moments Een fotoreis langs 25 landen , met Vlissingen als thuishaven 
 
Nadat ik het prachtige "Face to Face" van de Zeeuwse schoenenverkoper en reclamefotograaf Jacques Plouvier had gelezen en bekeken was ik benieuwd naar zijn eerste boek. Ook "Flushing Moments" is een boek waar ik helemaal blij van wordt. Mooie foto's uiteraard, maar ook goede, informatieve en beknopte teksten over de reizen die hij heeft gemaakt. De vormgeving van het boek is ook uitstekend.
 
Jacques is, meestal samen met zijn vrouw Wilma, op heel wat plekken geweest. Achtereenvolgens komen aan bod reizen naar: Londen, Malta, Engeland, Spanje, Italië, Ierland, Bali, Rusland, Marokko, Noorwegen, Sicilië, Schotland, Mexico, Oostenrijk, Thailand, IJsland, Brazilië, Wales, Parijs, Guatemala/Honduras, Cuba, Lissabon, India en China. 
 
De foto's zijn een beetje wat je kunt verwachten van een boek met reisfoto's. Af en toe een foto van een toeristische attractie, maar meestal foto's van mensen. Ik heb zelf een sterke voorkeur voor die laatste foto's.
 
Voor een paar foto's uit "Flushing Moments", klik hier
 
      
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

donderdag 4 september 2025

Serge Anton: Emotions

Serge Anton: Emotions (België, 2025): 192 blz: Uitgeverij Lannoo
 
Emotions
Emotions
Emotions 
 
Hoeveel tekst heeft een fotoboek nodig? Dat is een vraag die veel liefhebbers van fotoboeken zich wel eens zullen stellen. Rik, een vriend van mij die docent fotografie aan de kunstacademie is, vindt dat een goed fotoboek een verhaal hoort te vertellen en dat daar een min of meer uitgebreide tekst bij hoort. Zelf heeft hij de teksten van een aantal fotoboeken geschreven en gezegd moet worden dat dat zeer goed geschreven en informatieve teksten zijn met een duidelijke meerwaarde.
 
Ik moet helaas echter constateren dat de teksten bij de meeste fotoboeken of veel te uitgebreid zijn of onbenullig en niets toevoegen. Zelf houd ik van fotoboeken met zo min mogelijk tekst. Ik vind een foto mooi of niet mooi en daar kan geen enkele tekst verandering in brengen. 

Net als in zijn eerdere boek "Faces" heeft de Belgische fotograaf Serge Anton ervoor gekozen om in zijn nieuwe boek "Emotions" zijn foto's af te laten drukken zonder enige vorm van begeleidende tekst. Ik vind dit prima, maar Rik moppert hierover en heeft daarom zijn exemplaar aan mij gegeven.

Ik vind "Emotions" een erg mooi boek, met tal van schitterende portretfoto's, vooral in zwart-wit, maar ook een aantal in kleur.
 
Voor een aantal foto's uit "Emotions", klik hier.
 
      
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

zondag 24 augustus 2025

Alex Webb: The Suffering of Light

Alex Webb: The Suffering of Light: Thirty Years of Photographs (Verenigde Staten, 2011): 204 blz: Uitgeverij Aperture
 
 
 
"The Suffering of Light" is een op groot formaat uitgegeven hardcover dat een prachtige chronologische selectie bevat van de kleurenfoto's van de Amerikaanse fotograaf Alex Webb (1952) uit de jaren 1979-2010.
 
Alex Webb heeft veel gereisd. In "The Suffering of Light" staan foto's uit vooral Latijns Amerika (Brazilië, Cuba, Dominicaanse Republiek, Grenada, Haïti, Mexico, Nicaragua, Panama, Paraguay, Peru) en verder uit de Verenigde Staten, Barbados, Puerto Rico, Ethiopië, Oeganda, Zaïre, Spanje, India en Turkije. 
 
De foto's van Alex Webb kenmerken zich door het zeer expressieve kleurgebruik, door het feit dat de mensen die erop staan nooit hebben geposeerd voor de foto en vooral ook doordat er zeer veel te zien valt op iedere foto waarbij ze een licht chaotische indruk maken. Juist door dat laatste aspect zijn de foto's van Alex Webb bij uitstek geschikt om lang naar te kijken of om als poster aan de muur te hangen.
 
Al met al vind ik "The Suffering of Light" één van de allermooiste fotoboeken die ik ken. Ik ga zeker nog op zoek naar andere fotoboeken van Alex Webb.
 
Citaat:
- I only know how to approach a place by walking. For what does a street photographer do but walk and watch and wait and talk, and then watch and wait some more: trying to be confident that the unexpected, the unknown, or  the secret heart of the known awaits just around the corner. 
 
Voor een aantal foto's uit "The Suffering of Light", klik hier.
 
      
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

maandag 11 augustus 2025

Ruben Timman: Crown of Creation

Ruben Timman: Crown of Creation (Nederland, 2021): 160 blz: Uitgeverij Museum of Humanity
 
Crowns of Creation 
 
In 2001 kreeg de Nederlandse fotograaf Ruben Timman (1963) een droom toen hij voor zijn werk in Vietnam was. Hij droomde dat hij in het Museum van de mensheid was, een vervallen oud gebouw, waarin zijn eigen foto's met portretten van mensen waren tentoongesteld. Sinds die dag is hij bezig geweest om die droom waar te maken.
 
Vanaf 2004 heeft Ruben Timman zo'n 5.500 portretfoto's gemaakt van mensen over de hele wereld. Omdat hij vanaf het begin dacht in termen van series, heeft hij alle foto's op dezelfde wijze gemaakt. Het zijn allemaal geposeerde portretten waarbij Ruben heeft gevraagd om een zo neutraal mogelijke gezichtsuitdrukking, genomen voor een zwarte achtergrond, in kleur, belicht met natuurlijk licht uit het noorden en haarscherp. Door deze methode van werken zien de portretten er allemaal ongeveer hetzelfde uit en laten ze zich gemakkelijk met elkaar vergelijken.

Ik vind "Crown of Creation" een boek met prachtige foto's. Het belangrijkste deel van het boek zijn de 57 portretfoto's die op groot formaat zijn afgedrukt. De foto's staan steeds op de rechterpagina, terwijl de linkerpagina aanvullende informatie bevat, zoals het geboortejaar en de naam van de geportretteerde, de plaats en het jaar waarin de foto is genomen en soms wat uitgebreidere informatie.
 
Ruben Timman beoogt om met zijn boek de schoonheid van ieder mensenleven te laten zien en wat mij betreft is hij daarin uitstekend geslaagd!
 
Voor een klein aantal foto's uit "Crown of Creation", klik hier.
 
      
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

vrijdag 25 juli 2025

Barbara Savage: Miles from Nowhere


 
 
Ik heb naar schatting zo'n 80 boeken gelezen met reisverhalen over grote fietstochten, waaronder alle 17 boeken van Frank van Rijn, een flink aantal Engelstalige, een stuk of 10 Duitstalige en zelfs eentje in het Frans. Van al deze fietsboeken zijn er 6 die mijn lijstje met mijn favoriete reisverhalen hebben gehaald. Van die 6 vind ik het vorige boek dat ik las: "Ich radle um die Welt" van Heinz Helfgen en "Miles from Nowhere" van Barbara Savage veruit de meest interessante. Nu ik achter elkaar een Duitstalig en een Engelstalig boek heb gelezen, is het mij wel duidelijk dat het lezen van Engelse teksten mij veel makkelijker afgaat dan dat van Duitse teksten. 
 
"Miles from nowhere" is het verhaal van een fietstocht rond de wereld van het Amerikaanse echtpaar Larry en Barbara Savage van april 1978 tot april 1980.

Ze beginnen in de buurt van Los Angeles, fietsen vervolgens naar het noorden naar Canada, naar het oosten en weer naar het zuiden tot Florida. Daar nemen ze het vliegtuig naar Spanje. Ze bezoeken Marokko, Portugal, opnieuw Spanje, Ierland, Groot-Brittannië, Frankrijk, Duitsland, Oostenrijk, Joegoslavië en Griekenland. Vanuit Athene vliegen ze heen en weer naar Egypte en vervolgens naar New Delhi in India. Ze fietsen van New Delhi naar Kathmandu en vliegen van daaruit naar Bangkok. Vanuit Bangkok fietsen ze naar Singapore. De twee laatste landen die ze bezoeken zijn Nieuw Zeeland en Tahiti.

Het boek is erg onderhoudend geschreven en geeft een goed verslag van de talloze ontmoetingen onderweg en ook van de onderlinge strubbelingen in hun relatie. 
 
Citaten:
- There were twelve miles of low rolling hills between San Luis Obispo and the campground at Morro Bay. In that short distance I learned that the difference between the maneuverability of my bike with and without fifty pounds of gear closely resembled the difference in the handling of a Mack truck and a Porsche.
 
Gedurende een van de eerste weken van hun tocht hebben Larry en Barbara de hele dag in de brandende zon gefietst: 
- It was seven o'clock when we reached the campground. ... Larry set to work pitching our tent while I lay on the table ... I curled on top of my sleeping bag, and promptly passed out. If Larry hadn't started ranting hysterically about an hour later I would probably have slept through the night ... "What's the matter?" I asked as I climbed out of the tent. [Larry had een onderdeel van het kooktoestel verloren en kon dat nu niet gebruiken]. ... "Don't you understand what this means?" he pleaded ... "It means I'm going to die of hunger right here and now before your very eyes!" he shouted. "It's been eight hours since I have eaten anything! ... I've got to eat somethin right this minute or I'll die" I wanted to tell Larry ... that nobody who weighs one hundred sixty pounds and is in top physical shape has ever starved to death overnight simply by skipping dinner, but I decided that wouldn't be a good thing to say at at the moment ... I tried to calm him. "Look, I'll go borrow a stove from someone," I said. "It'll only take a minute."

Een ontmoeting met een beer:
- "I'm finding out what happened after the bear left us last night," Larry explained to me. "Turns out my ugly mug scared him so bad that, when he took off, he didn't even take the time to look where he was going."
 "You bet," Dave nodded. "He was makin' for home for all's worth, and I guess our tent was dead centre between yours and home. When he came flyin' by us, he tripped over one of our guy lines and crashlanded into the top of the tent."
 "I'll tell you something, wakin' up inside of a collapsed tent and feelin' a bear on top of you is one horrifyin' experience. I knew it was a bear right off, 'cause one of its paws was spread out over my face ..."

Na vierenhalve maand fietsen en 6.450 mijlen, logeerden Larry en Barbara twee weken bij vrienden:
- The livin' was easy at Fritzi's. Everything in her house was a luxury to us - the stove with its four burners, the oven, the refrigerator, the washing machine and dryer, the carpenting, and the pillows and clean sheets on the perfectly even surface of our bed. I'd almost forgotten just how pampered life could be. When I woke up in the middle of the night with an urge to go to the toilet, there was no need to struggle into shoes and layers of clothes, feel blindly for the toilet paper, fumble with the tent door and the rainfly, trip over rocks and ferns, and squat in the cold or pouring rain; then climb back into the tent and search out and squish any mosquitoes that had flown in while I was opening and closing the door.

In Marokko demonstreren Larry en Barbara het gebruik van hun tent:
- "We want to know how you get inside," Merouane explained.
 Larry unzipped the door, then crawled in and looked back out at us through the windows. That impressed everyone; and when I unpacked our sleeping pads and down sleeping bags, the men took turns feeling them. Merouane wanted to know if President Jimmy Carter owned a tent like ours.
 
Cary, een goede vriend van Larry, komt over naar Schotland om een paar weken samen met Larry en Barbara te fietsen:
- "Tough! You folks 'er real tough. I'm dyin', and ya'll 'er goin' a mile a minute. They'll never believe this back in good 'ole Paso Robles," Cary chuckled in his country drawl. "I thought the rough part o' yer undertakin' would be gettin' used ta pedalin' long distances. Heck, that's only a fraction of it! You've gotta get used ta bugs in yer food and campin' in animal manure and shoppin' fer food three times 'er more a day. An' then at the end o' the day, when yer tired and hungry, you've gotta search fer a good campin' spot and cook up yer dinner on that little stove before ya kin eat. And then you've still gotta wash the dishes before ya kin go ta bed, and lotsa times ya go ta bed dirty. And besides all that, you hafta bicycle in the rain and git all wet and miserable. Now that's what I call tough!"
 
- Larry suddenly realized that he hadn't eaten anything since breakfast and that he was nearing his state of "acute starvation," which commonly set in whenever he went longer than three or four hours without food.
 
In Egypte:
- "Remember, foreign tourists never venture into the tiny villlages in Upper Egypt, so be prepared fot the masses of curious peasants. Two foreigners - and especially a foreign woman - on bicycles with huge packs will be one of the strangest sights those people have ever seen. As a matter of fact, in some of the settlements, this year will quite probably be referred to in the future as the year when the fair-skinned aliens appeared riding their bizarre bicycles"
 
Larry, Barbara en Geoff in India op zoek naar een plek om te kamperen:
- Geoff pushed his bike toward the lobby, but Larry and I hesitated. Geoff was a mess, and he stunk; and we knew we were no better off. It had sprinkled in the morning, and Geoff's dusty body was spotted with droplets of mud. His bare legs and arms were smeared with chain grease, and his hair was matted in sweet and dirt. His bike and panniers were filthy, and the wheels reeked from rolling through manure. Today, as every day, Geoff was wearing his shiny-blue running shorts and his tan tennis shoes - they were probably white underneath the layers of grease and dirt - and nothing else. Larry had on his khaki shorts, and I had donned a sleeveless T-shirt riddled with holes and my Egyptian pedal pushers. To the average westerner, we were a disgusting looking threesome.
Tot hun verbazing krijgen ze een uitstekende kampeerplek.
 
Het eten in Nepal:
- When I poured the rice into our pot of boiling water, dozens of tiny, leggy bug bodies floated up to the surface. We watched the bodies bubble in the water for a moment, and then we looked inside the sack of rice. It was crawling with bugs.
 "I'm eatin' it anyway," announced Geoff, breaking the long silence that followed our discovery. "If we toss it out, there's nothing else to eat except for a few bites of granola, and I'm not to keen on cyclin' these mountains on empty."

Fietsen in Nieuw Zeeland is relaxed:
- We were cruising. We'd returned to "civilized" bicycle touring. Everyone spoke our language, and we were no longer forced to communicate with people in some awkward mixture of grunts, hand motions, and a few foreign words. There was no need to hassle with purifying water or to worry about getting sick on it or the food we ate. We camped out anywhere we pleased without a thought about cobras, bandits, crowds of staring faces, or government regulations forbidding free camping. The campgrounds in New Zealand, which we rolled into now and then when the idea of hot shower struck our fancy, provided washers and dryers; kitchens with stoves, ovens, toasters and sinks; and rest rooms filled with sit toilets and hot showers.
 
      
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

zondag 20 juli 2025

Heinz Helfgen: Ich radle um die Welt

Heinz Helfgen: Ich radle um die Welt (Duitsland, 1954 deze editie 1988): 487 blz: Uitgeverij Bielefelder Verlagsanstalt KG

 
 
Heinz Helfgen (1910-1990), was een Duitse journalist die in Duitsland wereldberoemd is geworden door de reportages die hij maakte over zijn wereldreis per fiets van september 1951 tot december 1953. Zijn boek "Ich radle um die Welt" verscheen in 1954 in 2 delen. In de heruitgave uit 1988 die ik heb gelezen zijn een aantal veranderingen aangebracht. 
 
Heinz vertrok vanuit zijn woonplaats Dusseldorf richting het oosten en doorkruiste achtereenvolgens de volgende landen: Duitsland, Oostenrijk, Joegoslavië, Griekenland, Turkije, Syrië, Irak, Iran, Pakistan, India, Birma, Thailand, Cambodja, Vietnam, Hong Kong, Japan, de Verenigde Staten, Cuba, Jamaica, Aruba, Venezuela en Brazilië. Na 2 jaar en 3 maanden was hij weer thuis.
 
Hij maakte nogal wat mee:
- Een bezoek aan het Joegoslavische parlement en een ontmoeting met generaal Tito
- In Iran overnacht hij in een grot met een brandend vuur om de wolven op afstand te houden
- In Birma wordt hij bijna aangevallen door een tijger.
- In Birma steekt hij op een zelfgebouwd vlot de Irawaddy over.
- In Indochina gaat hij op tijgerjacht met de keizer van Vietnam en krijgt hij de gelegenheid om de oorlog mee te maken
- In Japan zit hij met een stel knappe jonge vrouwen in een groot bad.
- In de Verenigde Staten maakt hij een proefexplosie van een atoombom mee.
- In Cuba bezoekt hij Ernest Hemingway die hem vertelt over zijn werkwijze.
- In Jamaica overnacht hij een paar weken bij de Maroons
- Tussen Venezuela en Brazilië doorsteekt hij een onbekend stuk oerwoud en maakt kennis met een indianenstam.

Dit zijn maar enige van de talloze avonturen die Heinz meemaakte. Hij fietst flink door, regelmatig heeft hij het over dagafstanden van 150 km of meer. Onderweg stuurde hij berichten naar een krant in Duitsland. Ook wist men in veel landen dat hij onderweg was en stuurde men journalisten en kreeg hij uitnodigingen om ergens te overnachten. Vaak overnachtte hij bij Duitsers. Wat hem opviel was de goede naam die de Duitsers in het buitenland hadden ondanks de Tweede Wereldoorlog.

Het boek is zeer prettig leesbaar, het leest als een trein. Zonder meer het mooiste boek dat ik ooit over een fietstocht heb gelezen en een van de beste reisverhalen die ik ooit heb gelezen.
 
Citaten:
- Die beruflichen Chancen eines so spät aus Kriegsgefangenschaft heimgekehrten Journalisten waren trostlos. Andere, meist jüngere Kollegen hatten die Stühle bereist besetzt. Und so zog ich Bilanz, stellte fest, dass ich ausser meinen Erfahrungen als ehemaliger Auslandskorrespondent Anfang der dreissiger Jahre, einer guten wissenschaftlichen Basis und Sprachkenntnissen vor allem auch noch einen durch ständigen Sport während der US-Kriegsgefangenschaft blendend durchtrainierten Körper besass.

Heinz vertrekt met slechts 3,80 Duitse Marken op zak:
- ... DM 3,80 hatte ich. Dafür gab es zwei liter Milch für je 60 Pfennige. Dazu drei Pfund kräftiges Schwarzbrot für DM 1,20 und einen Ring Fleischwurst für DM 1,40. Genug für zwei Tage, wenn ich mich auf den umliegenden Feldern mit Kartoffeln und Äpflen selbst bediente.
 
- Zwischen den Beinen schien sich eine Hautentzündung anzubahnen. Da erinnerte ich mich an ein Hausrezept, das ich während der Semesterferien meiner südamerikanischen Studienzeit bei langen Pferderitten angewandt hatte - seidene Damenschlüpfer mit Beinansatz! Die Mädchen in einem Regensburger Damenbekleidungsgeschäft hörten nicht auf zu kichern, als ich dort zwei Paar seidene Damenschlüpfer mit Beinansatz verlangte.
 
In Joegoslavië wordt aan tafel aan Heinz gevraagd hoe het zit met de communistische partij in Duitsland:
- Dann wurde mir die Fragerei und Besserwisserei doch zu bunt, und ich sagte: "Schreiben Sie ruhig, in Westdeutschland ist das gesamte Volk von den Kapitalisten bestochen worden." Alle drei legten Messer und Gabel hin und schauten mich gross an. "Natürlich sind alle Westdeutschen bestochen", sagte ich nochmals und fügte hinzu: "Die Kapitalisten haben jedem Bundesbürger absolute persönliche Freiheit gegeben, alles zu sagen, was sie wollen, zu reisen, wohin sie wollen, und einen vollen Markt, wo sie alles kaufen können, was sie wollen, und so sind alle der kommunistischen Idee untreu geworden, und weil die Russen wegen der Amerikaner Angst haben einzumarschieren, gibt es halt keine Kommunisten mehr und - jetzt will ich erst einmal Ihre hervorragende Gastfreundschaft mit vollen Zügen geniessen."
 
Heinz ontmoet een sjeik in Syrië. Volgens goed gebruik vertelt zijn gastheer hem over zijn bezittingen: 
- "Ich besitze dort zehntausend Dattelpalme, achthundert Kamele, zwölftausend Schafe und fünfhundert Männer. (Frauen erwähnte er nicht!) So, mein Sohn, berichte Du nun von deinen Besitztümern!" "Yes", sagte ich , "also ich habe ein Fahrrad und eine Zelt ausrüstung ... und mich selbst mit einem starken Herzen!".
 
In Iran is Heinz er getuige van hoe de bevolking van een heel dorp uit hun huizen gejaagd wordt:
- Der Offizier rief einige Befehle hinüber. Ich verstand nichts davon. Dann wandte er sich mir wieder zu und sagte:
 "Am besten, Sie vergessen, was Sie hier sehen!" Er reichte mir die Hand: "Vergessen Sie! Ihr Deutsche habt ja auch vergessen, dass Ihr Millionen Unschuldige ermordert habt. Das hier ist bei weitem nicht so schlimm!"
 Ich nickte nur, stieg auf mein Rad und fuhr zitterend vor Kälte weiter.

In Pakistan wil iemand zijn dochter verkopen aan Heinz:
- Die Verhandlung nahm folgenden Verlauf:
 "Was verlangst Du also für Deine Tochter, Laki Kadir?"
 "Unter fünfzehn Kamelen", erwiderte der Belutschi, "kann ich es nicht machen. Das verlangt die Ehre meines Stammes und die Schönheit meiner Tochter. Und", fügte er grinsend hinzu, "drie der fünfzehn Kamele müssen Reittiere sein!" (Reitkamele stehen höher im Wert als Lastkamele). 
 
Heinz probeert om met een zelf gemaakt vlot de Irawaddy over te steken:
- Bei der guten alten Wehrmacht hatte ich gelernt, aus einem Zelt ein schwimmbares Floss zu machen. Ausserdem hatte ich sieben Fahrradschläuche bei mir, die zwar alle porös und geflickt waren - ich benutze die meisten als Bindung für Zelt und Schlafsack -, für ein paar Stunden aber würden sie bestimmt die Luft halten!
... Ich warf in aller Eile mein gesamtes Gepäck in das selbstgebastelte Schlauchboot - konstruiert aus besagten x-mal geflickten und porösen Fahrradschläuchen und meinem Zelt - und knickte mit Hilfe der Zeltverschnürung die Öffnung so oft, dass mir ein Eindringen des Wassers ausgeschlossen erschien. Dann pumpte ich sämtliche sieben Schläuche auf und band sie an die vier Zeltklappen, die normalerweise zum Einschlagen der Heringe dienen. Mein Rad band ich so obenauf, dass die verhältnismassig leichten Vorder- und Hinterräder ins Wasser zu liegen kamen.
 
- Es ist ein riesiger Unterschied zwischen der asiatischen, also der buddhistischen, und der weissen, sogenannten christlichen Welt. Durch den Fernen Osten kommt jeder Wanderer ohne einen Pfennig Geld. Dort nehmen sich die Menschen die Zeit, sich um jeden Fremden zu kümmern, sich in ihn hineinzuversetzen und ihm ihre ganze Gastfreundschaft anzubieten. - Dies war mit dem Betreten amerikanischen Bodens anders. Wer hier weder Geld besitzt noch bettelt oder arbeitet, der muss verhungern.
 
      
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

donderdag 19 juni 2025

Mario Marino: Children of the World

Mario Marino: Children of the World (Oostenrijk, 2022): 256 blz: Uitgeverij teNeues
 
 
 
De Oostenrijkse fotograaf Mario Marino heeft al veel fotoboeken gepubliceerd en staat vooral bekend als portretfotograaf. Voor zijn boek "Children of the World" heeft hij foto's uitgezocht uit zijn archief van kinderen in zwart-wit. Hij is op veel plekken geweest. Ik heb foto's gezien, gemaakt in: de Verenigde Staten, Cuba, Frankrijk, Mauretanië, Kenia, India, Nepal, Mongolië en vooral heel veel in Cambodja.
 
Veel fotografen doen het fotograferen van kinderen af als niet van belang. Daar ben ik het volstrekt mee oneens. De meeste kinderen zijn nog  erg spontaan en je kunt de meest onverwachte foto's van ze maken. Toen ik nog serieus fotografeerde en reisde, ongeveer van 1988 tot 1994 maakte ik veel foto's van kinderen, vooral in Turkije, Indonesië en Thailand waar overal kinderen te vinden waren op straat.
 
"Children of the World" is een mooi boek met een aantal prachtige foto's van kinderen. Het boek komt zonder meer op mijn lijstje met mijn favoriete fotoboeken. Wat ik wel jammer vind aan het boek, is dat de op zich schaarse bijschriften, zowel in het Duits als in het Engels vermeld staan. TeNeues is een Duitse uitgever en dan zijn bijschriften in het Duits logisch. De teksten zijn ook zo basaal dat iemand die twee jaar Duits gehad heeft op school, ze moeiteloos kan lezen. Los van dit minpuntje vind ik "Children of the World" een erg mooi boek.
 
Voor een paar foto's uit "Children of the World", klik hier.
 
      
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

vrijdag 25 april 2025

Josef Hoflehner: Retrospective 1975-2015

Josef Hoflehner: Retrospective 1975-2015 (Oostenrijk, 2015): 224 blz: Uitgeverij teNeues
 
Josef Hoflehner
 
Het retrospectief van de Oostenrijkse fotograaf Josef Hoflehner is een mooi uitgegeven boek met ruim 200 zwart-wit foto's afgedrukt op groot formaat (iets meer dan 25 cm in het vierkant). Hoflehner is als fotograaf bekend om zijn mooie, prettig voor het oog aandoende, rustige zwart-wit foto's van vooral landschappen en stadsgezichten. 
 
Ik vind "Retrospective 1975-2015" een erg mooi boek met vele prachtige zwart-wit foto's die uitnodigen om er op je gemak naar te kijken. Over het algemeen houd ik het meeste van foto's van mensen, maar dit boek is een prachtige aanvulling op mijn collectie.
 
Voor een aantal foto's uit "Retrospective 1975-2015", klik hier.
 
  
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

maandag 16 december 2024

Stefan Forster: Chasing Light

Stefan Forster: Chasing Light (Zwitserland, 2017): 222 blz: Uitgeverij teNeues
 

 
"Chasing Light" is een boek van de Zwitserse landschapsfotograaf Stefan Forster met foto's die hij over de hele wereld heeft gemaakt tussen 2008 en 2017. Het zijn vooral foto's gemaakt in gematigde en koude gebieden, van meestal zeer spectaculaire landschappen. Stefan Forster heeft ook af en toe wilde dieren gefotografeerd, maar daar is hij beduidend minder bedreven in dan in het vastleggen van landschappen. Er staat in "Chasing Light" een hoofdstuk met luchtfoto's gemaakt vanuit een drone en ook eentje met foto's van het Noorderlicht.
 
Als je een boek zoekt met spectaculaire foto's van prachtige landschappen, dan zit je bij Stefan Forster aan het juiste adres. "Chasing Light" is gewoon een mooi uitgegeven boek met spectaculaire landschapsfoto's. 
 
Voor een klein aantal foto's uit "Chasing Light", klik hier.
 
  
 
Reacties op dit blog zijn meer  dan welkom.

maandag 9 december 2024

Alex Webb: Dislocations

Alex Webb: Dislocations (Verenigde Staten, 2023): 128 blz: Uitgeverij Thames & Hudson
 

 
Alex Webb (1952) is een Amerikaanse fotograaf die vooral bekend is geworden vanwege zijn expressieve gebruik van kleuren. Ik heb voor het eerst van dit boek gehoord dankzij een vriend met een gedeelde interesse in mooie fotoboeken.
 
In "Dislocations" staan, zoals de titel al suggereert, vervreemdende elementen. Dit aspect, in combinatie met de opvallende kleuren zorgt ervoor dat vrijwel iedere foto in het boek spannend is om naar te kijken. "Dislocations" is een bescheiden boek met maar 80 foto's, maar is de moeite meer dan waard,
 
Voor een aantal foto's uit "Dislocations", klik hier.

  
 
Reacties op dit blog zijn meer  dan welkom.

Eddy Posthuma de Boer: Het menselijk bestaan

Eddy Posthuma de Boer: Het menselijk bestaan (Nederland, 2015): 301 blz: Uitgeverij Lecturis
 

 
Eddy Posthuma de Boer was één van de meest vooraanstaande Nederlandse fotografen. Hij heeft over de hele wereld rondgezworven. In "Het menselijk bestaan" staat een ruime selectie van zijn foto's, onderverdeeld in 16 categorieën. Het zijn zowel kleurenfoto's als zwart-wit foto's en er staan veel erg mooie foto's in het boek.
 
Ik heb eerder "Voor het oog van de wereld" van Eddy Posthuma de Boer besproken op mijn blog. In dat boek stonden nogal veel foto's van allerlei narigheid. Gelukkig is dat in "Het menselijk bestaan" veel minder het geval. Ook stonden in het eerdere boek alleen zwart-wit foto's, en staan in "Het menselijk bestaan" veel kleurenfoto's. De teksten die Eddy Posthuma de Boer voor "Het menselijk bestaan" heeft geschreven vind ik ook veel sterker dan die van zijn eerdere boek. Het obligate voorwoord van Cees Nooteboom kunt u gerust overslaan, die man schrijft altijd alsof alleen hij de wijsheid in pacht heeft.
 
Ik vind "Het menselijk bestaan" een duidelijk mooier boek dan "Voor het oog van de wereld". Helaas zie ik zo gauw op het web geen afbeeldingen uit het boek.

  
 
Reacties op dit blog zijn meer  dan welkom.

zondag 8 december 2024

Olga Michi: Vulnerable

Olga Michi: Vulnerable (Rusland, 2020): 237 blz: Uitgeverij teNeues
 

 
De Russische fotografe Olga Michi heeft zo'n beetje de hele wereld doorgereisd, op zoek naar mensen die nog min of meer in eeuwenoude stammen leven. De foto's in "Vulnerable" doen erg denken aan die van de Engelse fotograaf Jimmy Nelson.  

Voor haar prachtige boek "Vulnerable" heeft Olga Michi foto's gebruikt die in drie verschillende gebieden zijn gemaakt. Het boek opent met foto's van mensen uit stammen die in de Omo-vallei in het zuiden van Ethiopië leven. Vervolgens een deel met foto's over stammen in Myanmar waarbij vooral de foto's van vrouwen met uitgerekte nekken opvallen. En als laatste foto's van de nomadische Tsjoekten die in het noorden van Siberië leven in de uitgestrekte toendra.

De foto's van Olga Michi zijn zonder meer prachtig. Wat opvalt zijn de vele lichaamsversieringen op de foto's. Wat ook opvalt zijn de tekenen van de moderne tijd die vrij opvallend op de foto's aanwezig zijn. Veel mensen dragen een kalasjnikov, een man poseert op een motor, een vrouw is aan het bellen met een mobieltje. Ook in deze afgelegen gebieden dringt de westerse cultuur onstuitbaar op. 

Voor een aantal foto's uit "Vulnerable", klik hier.

  
 
Reacties op dit blog zijn meer  dan welkom.

zaterdag 7 december 2024

Steve McCurry: Devotion

Steve McCurry: Devotion (Verenigde Staten, 2023): 199 blz: Uitgeverij Prestel
 

 
De laatste 20 jaar, komt er vrijwel jaarlijks een nieuw boek uit van de Amerikaanse fotograaf Steve McCurry. Dat is fijn, want Steve McCurry is een geweldige fotograaf met een enorm archief met de meest prachtige foto's.
 
Er zijn een aantal wereldberoemde fotografen, maar Steve McCurry is mijn absoluut favoriete fotograaf. Ik heb al zijn boeken besproken op mijn blog. "Devotion" is zijn nieuwste boek, "devotion" is het Engelse woord voor toewijding, toewijding aan zijn naasten, aan zijn werk of aan zijn geloof. 

Het spreekt natuurlijk voor zichzelf dat de foto's uit "Devotion" de moeite waard zijn. Toch zitten er weinig echte toppers in het boek, en die toppers zijn dan ook meestal al in eerdere boeken gepubliceerd. Kortom "Devotion" is een mooi boek, maar Steve McCurry heeft eerder boeken gepubliceerd met mooiere foto's. Voor mij is "Devotion" niet een boek dat ik als eerste van Steve McCurry zou aanschaffen.

Voor een aantal foto's uit "Devotion", klik hier.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

zondag 6 oktober 2024

Carolijn Visser: Oom Brian de pitbullwerper

Carolijn Visser: Oom Brian de pitbullwerper (Nederland, 2009): 271 blz: Uitgeverij Augustus
 

 
In "Oom Brian de pitbullwerper" zijn korte verhalen gebundeld van Carolijn Visser, die eerder verschenen zijn in de NRC en in andere bladen, maar nooit eerder in boekvorm. De verhalen geven tezamen een aardig beeld van Carolijns reizen en de mensen die ze onderweg heeft ontmoet. Niet het boek van Carolijn om mee te beginnen, maar een must voor iedere liefhebber van haar werk.
 
Citaten:
- In 1981, toen ik in mijn eentje door China trok, sprak ik geen woord Chinees. Ik was als een blinde die op de tast de weg moest vinden. In elke stad was maar één hotel dat buitenlanders mocht toelaten. En dan nog: de receptionist zei altijd dat het vol was, ook al logeerde er geen enkele gast. Ze wilden niet lastiggevallen worden en bovendien waren ze erop ingesteld groepen te ontvangen. Aan alleenreizenden hadden ze een broertje dood. Het kon uren duren voordat er eindelijk iemand voor me uit sjokte naar een kamer die in de meeste gevallen op een gevangeniscel leek. Eén keer trof ik een tot de rand gevulde po aan onder mijn bed. Toen ik een personeelslid daarop wees zei ze: "Daar ga ik niet over."

- Toen ik meer geld kon uitgeven zorgde ik ervoor dat mijn kamer altijd wel een raam had. En, vreemd genoeg, al snel was dat niet genoeg. Dat raam moest een uitzicht hebben, over glooiende velden, een straat, een interessante buurt of over een turkoois gekleurde zee. Steeds meer eisen ging ik stellen. Ik wilde een badkamer bij de hand, een restaurant in de buurt, vriendelijk personeel.

- "Tegenwoordig wonen veel  Australische mannen overdag in de garage," legde mijn echtgenoot uit. Vroeger brachten ze vrijwel al hun vrije tijd in de pub door, maar sinds de politie automobilisten streng op alcohol controleert, kunnen ze daar moeilijk komen, er is niet altijd een pub dicht in de buurt. De garage is een redelijk alternatief. Bezoekende vrienden lopen direct door, ze weten waar ze hun mate kunnen vinden. Tot opluchting van de vrouw des huizes, want die heeft liever geen manvolk over de vloer. De strijd der seksen wordt in Australië nog steeds met veel vuur gestreden.

- Toen ik terugkeerde naar de bokstent heerste daar een merkwaardige stilte. Naast de Kenworth trof ik Wayne op een veldbed met een vrijwel onherkenbaar gezicht en lippen die niet meer wilden sluiten. Michael en vier Aboriginals keken moederlijk op hem neer. "Hij wilde het zelf," pleitten ze zichzelf vrij. "We konden hem niet tegenhouden." "Heb je al je tanden nog?" vroeg ik. Braaf opende Wayne zijn mond. "Die andere kerel was veertig kilo zwaarder en twintig jaar jonger," probeerde hij zijn eer te redden. "Waarom heb je het dan in hemelsnaam gedaan?" wilde ik weten. "Ik kon niet anders," bracht Wayne met moeite uit, blikken werpend naar de mannen om ons heen. Toen begreep ik het. Hij was het verplicht geweest aan zijn stam.

- Sinds zijn laatste mededeling is het gezicht van Da Wei verstard. Als bevroren kijkt hij naar buiten. "Mijn moeder ..." mompelt hij, zoekend naar de juiste Engelse woorden, "mijn moeder was oogarts. Op een dag tijdens de Culturele Revolutie kwam een groep middelbare scholieren naar ons huis. Klasgenoten van mijn zus. Ze namen mijn moeder mee en sloegen haar dood."
 "Wat?" reageer ik geschokt.
 "Ze sloegen haar dood," herhaalt Da Wei toonloos.
 "Klasgenoten van je zus?"
 Hij knikt.
 "En kom je die nog wel eens tegen?"
 Hij knikt weer. "Soms."
 "En wat zeg je dan tegen hen?"
 "Niet veel."

Als Carolijn een keer denkt dat ze haar Chinese gastvrouw tot last is geweest, denkt ze aan de keren dat ze zelf bezoek had:
- En wat te denken van het stel dat een paar weken bij mij op de grond sliep in de tijd dat ik slechts één kamer tot mijn beschikking had? Zodra het licht uitging klonk er een vreselijk gesmak, geslurp en gesabbel op van de matras naast mijn bed. Het leek alsof ze een schaap geroosterd hadden en dat met een hongerig gezelschap aan het verslinden waren. Elke nacht weer! Zelfs als ik luidruchtig langs hen naar de wc stampte, werd het niet rustig.

- Tegenwoordig hebben logés digitale foto- en filmcamera's bij zich, mobiele telefoons, blackberry's, iPods en usb-sticks. Alles moet voortdurend geladen, gedownload en ingelogd worden. Iedereen is steeds zijn codes kwijt, gebruiksaanwijzingen zijn thuis blijven liggen, aansluitingen passen niet. De gastvrouw weet vast de oplossing wel!

- De eerste keer dat ik China bezocht was in 1981, toen vrijwel alle Chinezen nog in blauwe of groene maopakken waren gekleed. Ik sprak geen woord Chinees, ik kon geen enkel karakter lezen en voelde me een blinde die op de tast de weg moest vinden in dat land.
 Elk restaurant was staatseigendom in die tijd, en leek meer op een kantine. Ze waren maar een paar uur per dag geopend en altijd overvol. De enige manier om aan de beurt te komen was om je op te stellen achter een gelukkige die al zat te schranzen. Je ademde in de nek van iemand die rustig zijn noedels met stokjes naar binnen werkte, zijn bier dronk, boerde, of een wind liet. Als je eindelijk kon plaatsnemen was het wiebelige krukje nog warm en moest je eerst wachten tot het slagveld van afgekloven botjes en vette kringen was op geruimd.

- Na zijn opleiding hoopt Faeng voor een internationale ontwikkelingsorganisatie te gaan werken. "En je nicht heeft gezegd dat ze na hun pensionering misschien wel in Laos willen komen wonen," zegt Faeng. "Ja," zeg ik, "dat is het plan." Ik kan mijn ogen niet afhouden van de maanverlichte rivier en zeg: "Dat vind ik nou het mooie van deze geglobaliseerde tijd waarin we leven." Faeng denkt dat ik het internet bedoel, of het mobiele telefoonverkeer, maar ik dacht aan de bijzondere band die zomaar kan groeien tussen twee Amsterdamse vrouwen en een ex-monnik aan de oever van de Mekong.

- De oude, spichtige kokkin lijkt meerdere armen te hebben, als een hindoeïstische godin. In razende vaart heeft ze oranje gekleurde kruidenpasta en garnalen aangebakken. Nu strooit ze noedels in haar grote wok en mikt er een plens donkere saus achteraan, het vuur draait ze op tot verzengende hoogte. Twee eieren vliegen door de lucht, de schalen breken op de rand, de inhoud belandt midden in het gerecht. Taugé, lenteuitjes en drie scheuten van het een of ander volgen. Een assistente staat al klaar met een plastic bord, op de bodem ligt een stuk bananenblad gevlijd. Dan barst een regenbui los, druppels roffelen op het zinken dak. De kokkin hoort niets, ziet niets, is alweer halverwege de volgende bestelling.

- Meer dan twintig jaar hadden we elkaar niet gesproken, maar in nog geen seconde had Google haar voor me opgespoord. Deense Susan. In het midden van de jaren zeventig maakten we een reis van zes maanden door de Verenigde Staten. "Ik moet binnenkort in Amsterdam zijn," mailt ze terug. Op het moment dat ze mijn woonkamer binnenstapt, zijn we weer twintig en on the road. De hele middag zitten we gebogen over een kaart van Amerika. Op Long Island logeerden we bij een tante van Susan, in Connecticut bij een neef. "Jij had overal familie," zeg ik. "En oom Henry dan?" vraagt ze. God ja, oom Henry.

- Ik had eerder overwogen ergens anders te gaan logeren nadat een van de meisjes verteld had over een gewapende overval op de hotelgasten kortgeleden, alleen moest ik dan eerst betalen en ik was weliswaar met honderden dollars op zak naar Puerto Cabezas gekomen, maar daar was vrijwel niets meer van over. Mensen die ik kende uit de tijd dat ik hier woonde hadden mij geld gevraagd voor medicijnen, medische behandelingen, een opleiding, en schooluniformpjes voor hun kinderen. In het Nicaraguaanse stadje was geen pinautomaat.

- Ik ken Kenny uit de tijd dat hij in een krot woonde en in een uitgeholde boomstam de zee op ging om te vissen. Op een dag vond hij een kist cocaïne. Dat komt vaak voor aan deze kust: straatarme Miskito-indianen vissen regelmatig een hoeveelheid drugs op uit zee die ze voor honderd- of tweehonderdduizend dollar aan een handelaar kunnen verkopen. Het bijzonderste van de hele zaak is dat het Miskito's lukt zo'n bedrag in een maand te verbrassen. Weken achter elkaar wordt er gedronken, gefeest en gewinkeld. Daarna gaat iedereen weer vissen met z'n kayuko en water halen bij de put alsof er niets is gebeurd. Maar Kenny heeft een sloep met een motor aan het avontuur overgehouden. En een huis van cement.

- Café Coca Cola is voor mij een vertrouwde huiskamer in den vreemde. Het zijn meest mannen die hier komen, maar als vrouw word ik buitengewoon beleefd bejegend. Het is señora voor, señora na. Hoeden worden gelicht. Als, zoals dat wel eens gaat, de vraag zich opdringt: waarom leeft een mens? kan ik die in Coca Cola moeiteloos beantwoorden: om hier koffie te drinken. Desgewenst kan daarna de tijd gerekt worden tot de soep van de dag gereed is.

- Ze had verteld over de vorige winter, toen een storm het ijs op de Oostzee in stukken had geslagen en de veerpont niet meer uit kon varen. Twee jonge Russische vertegenwoordigers zaten voor onbepaalde tijd op het eiland gevangen. Nadat ze onderdak hadden gevonden en drank hadden ingeslagen kwamen ze in het restaurant informeren of er meisjes op het eiland waren. "Dat soort meisjes komt van het vasteland en is hier alleen in de zomer," had de serveerster geantwoord. "Maar we hebben geld," drongen de mannen aan. "Geld heeft op dit eiland geen enkele waarde," had de serveerster het gesprek besloten.

- Later, bij een biertje naast de aalbesstruiken, hebben we het over het begin, toen hij Ests ging leren in Tartu, de universiteitsstad in het zuiden. "Het lukte mij anders niet informatie te verzamelen voor mijn onderzoek, vrijwel geen enkele Est sprak Engels in die tijd. Het lokaal waar ik les kreeg was onverwarmd, daar was geen geld voor. We zaten met onze jassen aan rond een oliekachel." Met bevriende Estse studenten ging hij soms iets drinken in de bierkelder van Tartu. "Je kon er knoflookbrood en schnitzel bij krijgen, dan had je het wel gehad." Onvoorstelbaar karig was alles in Estland in die tijd, toch zijn het herinneringen van niet meer dan anderhalf decennium terug.

Over Zeeland:
- De moderne tijd tijd dient zich aan met een kracht die sterker lijkt dan het water ooit is geweest.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

vrijdag 20 september 2024

Carolijn Visser: De hele wereld

Carolijn Visser: De hele wereld: Een reis langs vijf continenten (Nederland, 2003): 476 blz: Uitgeverij Meulenhoff
 

 
Carolijn Visser heeft "De hele wereld" in de zomer van 2003 samengesteld. Ze heeft daarbij gekozen voor verhalen uit eerdere verhalenbundels van haar en fragmenten uit boeken die een reis naar één land tot onderwerp hebben. Voor wie, zoals ik, alle eerdere boeken van Carolijn Visser heeft gelezen bevat "De hele wereld" vrij weinig nieuws. 
 
Er staan in totaal 12 nieuwe stukken in "De hele wereld", met een gezamenlijke lengte van 62 bladzijden die niet eerder in boekvorm zijn gepubliceerd. Hieronder: haar eerste gepubliceerde stuk over haar leven als studente pedagogiek in Amsterdam, een bezoek aan de metro in Londen, een bezoek met de organisatie "Women Against Pornography" aan een seksbedrijf in New York, een ritje met een bus vol toeristen langs de westelijke Jordaanoever en een bezoek aan een Turks ziekenhuis waar een Deense vriendin van Carolijn met darmproblemen ligt.

Zoals altijd bij Carolijn Visser is "De hele wereld" een zeer onderhoudend boek, misschien wel één van de meest geschikte boeken van Carolijn om mee te beginnen als je nog nooit wat van haar hebt gelezen. Ik geef een aantal citaten uit de inleiding van Reinjan Mulder:

Over haar eerste grote reis, naar Polen, in 1972 toen Carolijn zestien jaar was:
- Tegelijkertijd maakte ze in Polen voor het eerst kennis met een maatschappijvorm die sterk verschilde van de onze, het reëel bestaande socialisme. "Alles was daar anders. Ik was opgegroeid met de koude oorlog, we hadden thuis nog voorraden in de kelder voor als de bom viel, maar hier zag ik zelf de sjofele kantines waar de mensen cichoreikoffie stonden te drinken. Ik maakte kennis met de zwarte markt, zag handige jongens die overal hun voordeel mee deden, en hoorde over mensen met connecties."

Als studente pedagogiek:
- Ik had me van de wetenschap iets anders voorgesteld: geen propaganda, geen afstraffingen van een eigen mening, en geen stroomlijning van iedereen die uit de pas liep.

- Het stuk over de universiteit, hier voor het eerst herdrukt, werd het begin van een lange reeks stukken en boeken die doorloopt tot aan de dag van vandaag. "Ik had nooit gedacht dat schrijven een beroep kon zijn," zegt de schrijfster, "maar na dat tweede stuk dacht ik: dit is het. Het sprak me enorm aan, de vrijheid, de afwisseling, de haast en het directe."

- Toch was de achterpagina van de NRC bereid een serie verhalen te plaatsen nadat ze in haar eentje een reis door China had gemaakt. En die maakten in brede kring indruk. Hadden voor die tijd Nederlanders alleen maar in groepsverband en met officiële tolken de Volksrepubliek bezocht, haar stukken lieten zien hoe het er in werkelijkheid aan toe ging achter de Chinese muur.

- Nog steeds, zegt ze, kost het haar moeite om gebeurtenissen die eenmaal zijn verwoord opnieuw te formuleren in een andere vorm. Als het dik en doorlopend moet, dan maar liever in één keer goed geformuleerd. Dat is ook de reden waarom ze de laatste jaren een aantal boeken heeft geschreven die niet eerst als artikelen werden gepubliceerd: Buigend Bamboe, weer over China, Hoge bomen in Hanoi, over Vietnam, en over Estland Uit het moeras. En onlangs verscheen over Tibet Tibetaanse perziken.
 
- Doordat Carolijn zich overal snel thuis voelt en met heel veel mensen gesprekken aangaat, ziet ze in de vele landen op haar pad vaak meer dan degenen die er al jaren wonen of die er aan de universiteit hun specialisatie van hebben gemaakt.
 
   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

vrijdag 6 september 2024

Stephan Vanfleteren: Surf Tribe

Stephan Vanfleteren: Surf Tribe (België, 2018): 400 blz: Uitgeverij Hannibal
 

 
De Belgische fotograaf Stephan Vanfleteren is naar eigen zeggen niet zo'n goede surfer. Wel is hij gefascineerd door alles wat met surfen, surfers en de surfcultuur te maken heeft. Voor "Surf Tribe" reisde Vanfleteren de hele wereld rond op zoek naar plekken waar gesurfd wordt om daar bekende en onbekende surfers te portretteren. 

"Surf Tribe" is een prachtig uitgegeven boek vol met prachtige zwart-wit portretten in de typische stijl van Vanfleteren. Vanfleteren heeft gezichten van surfers en torso's met gezichten gefotografeerd, en een aantal mannen en vrouwen vanaf ongeveer kniehoogte, maar nooit de gehele persoon. Op de foto's staan mannen en vrouwen, nog nat van het surfen of al opgedroogd, met zwembroek of zwempak of wetsuit, met of zonder surfplank. Het resultaat is een verzameling prachtige foto's en ik vind "Surf Tribe" misschien wel het mooiste fotoboek van Stephan Vanfleteren, in ieder geval een stuk mooier dan zijn bekendste boek "Portret".

Voor een flink aantal foto's uit "Surf Tribe", klik hier.

       

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

vrijdag 12 juli 2024

Jimmy Nelson: The Last Sentinels

Jimmy Nelson: The Last Sentinels: Images from Before They Pass Away & Homage to Humanity (Groot-Brittannië, 2020): 241 blz: Uitgeverij Jimmy Nelson
 
Jimmy Nelson - The Last Sentinels - Soft cover catalogue
 
Jimmy Nelson heeft voor zijn opzienbarende boeken "Before They Pass Away" en "Homage to Humanity" de hele wereld rondgereisd op zoek naar mensen die nog in stamverband leven. Dit leverde twee schitterende fotoboeken op. In "The Last Sentinels" staan een aantal foto's uit die twee eerdere boeken en ik heb het idee dat er ook foto's in staan die niet eerder gepubliceerd zijn, hoewel ik dat niet heb gecheckt.
 
"The Last Sentinels" is een bijboek, waarschijnlijk bedoeld voor mensen die de twee oorspronkelijke boeken te duur of te groot vinden. Het boek heeft nog altijd een grootte van 29 bij 22,5 cm. 

Zoals we van Jimmy Nelson gewend zijn, bevat "The Last Sentinels" prachtige foto's van mensen die in vol ornaat poseren. Het boek is door zijn kleinere omvang niet zo indrukwekkend als zijn andere boeken, maar zeer zeker de moeite waard.

Voor een aantal foto's uit "The Last Sentinels", klik hier.

       

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

vrijdag 5 januari 2024

Tim Flach: Equus

Tim Flach: Equus (Groot-Brittannië, 2008): 305 blz: Uitgeverij Abrams
 

 
Equus is de Latijnse naam voor de familie van dieren waar ezels, zebra's en vooral paarden toe behoren. Van oudsher worden paarden beschouwd als nobele dieren. Ze hebben geen poten maar benen en ze hebben geen kop maar een hoofd. Onnodig om te zeggen dat paarden behoren tot de meest geliefde dieren.
 
Voor "Equus" heeft Tim Flach foto's gemaakt van talloze paarden en een enkele ezel, zebra, zonkey (kruising tussen een zebra en een ezel) of zorse (kruising tussen een zebra en een paard). Het boek begint met een aantal kunstzinnige foto's met details van paarden. Vervolgens staan er foto's in van paarden in weidse landschappen en het boek sluit af met een aantal foto's van een embryo en paarden getooid voor menselijk gebruik.
 
Ik heb van Tim Flach ook twee latere boeken: "Endangered" en "Vogels", die ik allebei schitterend vind. "Equus" is het eerste boek dat Tim Flach heeft gepubliceerd. Ik vind het een erg mooi boek, maar niet zo fantastisch mooi als zijn twee latere boeken.
 
Voor een aantal van de foto's uit "Equus", klik hier.
 
   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.