Marcel Proust: Op zoek naar de verloren tijd: Deel 3: De kant van Guermantes

Marcel Proust: Op zoek naar de verloren tijd: Deel 3: De kant van Guermantes (Frankrijk, 1921): 623 blz: Vertaald door Thérèse Cornips (1986): Uitgeverij de Bezige Bij

 

 

 

"De kant van Guermantes" is het derde deel van de zevendelige romancyclus "Op zoek naar de verloren tijd" van de Franse schrijver Marcel Proust. Ruim twee jaar geleden was ik bezig met het herlezen van die cyclus en toen ben ik afgehaakt na een bladzijde of 30 in dit derde deel.

 

Ook nu had ik veel moeite om op te starten met "De kant van Guermantes". Een kleine 2 maanden geleden las ik op een dag zo'n 30 bladzijden. Ik legde het boek toen 2 weken weg en las de volgende 30 bladzijden. Opnieuw legde ik het boek twee weken weg en las weer 30 bladzijden. Pas bij de vierde poging kwam ik in het boek en las ik het in 2 weken uit. 

 

In "De kant van Guermantes" dringt de schrijver door in het leven van de hoge adel met hun salons en gezamenlijke diners. Marcel raakt bevriend met Robert de Saint Loup die hem een introductie biedt tot de salon van Mme de Villeparsis. In eerste instantie kijkt Marcel hoog op tegen die rijke adel, maar al gauw blijkt dat in hun salons net zulke onbenullige gesprekken worden gevoerd als overal elders. De gesprekken bij die salons nemen het overgrote deel van "De kant van Guermantes" in beslag.

 

Opnieuw geeft Proust blijk van een groot psychologisch inzicht, heeft veel levenswijsheden voor ons en maakt talloze prachtige vergelijkingen. Op naar het vierde deel! 

 

Citaten:

- En de naam Guermantes van toen is ook als zo'n kleine ballon waarin zuurstof zit opgesloten of een ander gas: als het me lukt hem te laten knappen, er uit te laten ontsnappen wat hij inhoudt, adem ik de lucht van het Combray van dat jaar, van die dag, vermengd met de geur van meidoorn, meewaaiend met de wind van de hoek van het plein, voorbode van de regen, die de zon beurtelings liet opvliegen, zich liet neervlijen over het rode wollen vloerkleed van de sacristie en er de glanzende, haast roze vleeskleur van geranium overheen liet strijken, van een, temidden van de blijdschap, als het ware wagneriaanse lieflijkheid die de festiviteit iets zo voornaams deed behouden.

 

- Want naast alle individuele karakteristieken bestond er indertijd tussen een dandyachtige rijke man uit de bovenlaag van de aristocratie en een dandyachtige rijke man uit de wereld der financiën en groot-industrie nog een markant verschil. Daar waar de laatste zou hebben gemeend zijn deftigheid te onderstrepen door tegenover minderen een afgemeten, hautaine toon aan te slaan, leek de grand seigneur, een en al zachtzinnige glimlach, zijn vertoon van bescheidenheid en geduld, zijn houding van doodgewone schouwburgganger te beschouwen en aan de dag te leggen als eigen aan zijn goede opvoeding.

 

- Want als je verliefd bent zou je alle kleine onbekende voorrechten die je geniet tegen de vrouw die je bemint willen uitbazuinen, zoals in het dagelijks leven de misdeelden en zeurkousen dat doen.

 

- Zodat - als je weet hoe je de krijgsgeschiedenis moet lezen - alles wat voor de doorsnee lezer maar een verward relaas is, voor jou net zo'n rationele samenhang krijgt als een schilderij heeft voor de kenner die weet te kijken naar wat een figuur bij zich draagt, naar wat hij in zijn hand houdt, terwijl de overdonderde museumbezoeker daas en suf wordt van een hoop kleuren.

 

- En aangezien, om te groeien, van alle menselijke gewassen gewoonte het minst een voedingsbodem behoeft en als eerste op de schijnbaar allerkaalste rots tevoorschijn komt, ...

 

- Hij had haar al lief. Een hang tot dromen, het verlangen om door degene van wie je droomt gelukkig te worden, zorgen dat er niet veel tijd nodig is of je zet al je gelukskansen op die ene die een paar dagen tevoren nog maar een toevallige, onbekende, bijkomstige verschijning was op de planken.

 

- "De liefde?" had ze een keer tot antwoord gegeven aan een pretentieuze dame die haar had gevraagd: "Hoe denkt u over de liefde?" "De liefde? Die bedrijf ik vaak, maar ik spreek er nooit over."

 

- Maar men maakt pas de som op van iemands ondeugden wanneer hij ternauwernood nog in staat is ze te beoefenen en men naar de omvang van zijn sociale afstraffing, die zich begint te voltrekken en die het enige te constateren feit is, de omvang van de begane wandaad meet, bedenkt en overdrijft.

- Want de hertogin ontving graag bepaalde vooraanstaande mannen, zij het op voorwaarde dat ze vrijgezel waren, iets waaraan ze, zelfs indien getrouwd, wat haar betrof altijd voldeden, want aangezien hun vrouwen, altijd min of meer vulgair, te veel zouden afsteken in een salon waar zich alleen de elegantste schoonheden van Parijs bevonden, werden ze altijd zonder hen uitgenodigd; en om eventuele overgevoeligheden te ondervangen legde de hertog zulke onbestorven weduwnaars uit dat de hertogin nooit vrouwen ontving, geen vrouwengezelschap kon velen, bijna alsof het op doktersvoorschrift was en zoals hij zou hebben gezegd dat ze niet in een kamer kon verblijven waar een luchtje hing, niet te zout kon eten, niet achteruit kon reizen of een korset dragen.

- Heus, het is iets heel raadselachtigs, de liefde, hernam de hertogin met een zachtaardige glimlach van vriendelijke beschaafde vrouw, maar ook met de onwrikbare overtuiging van een wagneriaan die tegen een clubman zegt dat de Walküre niet alleen maar lawaai is.

 

- Grande dame zijn is de grande dame spelen, dat wil voor een deel zeggen, eenvoudig doen. Het is een rol die handenvol geld kost, vooral omdat eenvoud pas aanspreekt onder voorwaarde dat anderen weten dat je niet eenvoudig zou hoeven zijn, dat wil zeggen, steenrijk bent.

 

- En toch, ze hechtte niet aan geld, tenzij misschien om het te kunnen uitgeven zonder zuinig aan te hoeven doen.

 

- Pas bij een ziekte besef je dat je niet alleen leeft, maar geketend aan een wezen van een ander rijk, waarvan afgronden je scheiden, dat jou niet kent en dat je onmogelijk om begrip voor jezelf kunt vragen: je lichaam.

 

- Op het gebied van de zielsziekten is een arts die niet al te veel onzin verkoopt een half genezen zieke, zoals een criticus een dichter is die geen poëzie meer schrijft en een politieman een dief is die niet meer steelt.

 

- Zeer zeker is het verstandiger je leven aan vrouwen te wijden dan aan postzegels, oude tabaksdozen of zelfs schilderijen en beelden. Alleen aan deze andere collecties zou je het voorbeeld moeten nemen om voor afwisseling te zorgen, om niet één vrouw te hebben, maar vele.

 

- Maar afwezig zijn, een invitatie voor een diner afslaan of onopzettelijke, onbewuste onvermurwbaarheid, helpen in de liefde, zelfs bij de kleinere aangelegenheden vandien, meer dan cosmetica en de mooiste kleren.

 

- Voor een Guermantes (al was hij dom) betekende intelligent-zijn een scherpe tong hebben, in staat zijn hatelijkheden te zeggen, een ander af te troeven, het betekende ook zijn man te kunnen staan op het gebied van de schilderkunst, de muziek, de architectuur, en Engels te kunnen spreken.

 

- Als bij een boek, als bij een huis, berust de kwaliteit van een "salon", dacht Mme de Guermantes terecht, op de hoeksteen van de beperking.

 

- In de liefde doen dankbaarheid en de behoefte om de ander een plezier te doen, vaak meer geven dan hoop en eigenbelang hadden doen beloven.

 

      

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Alfred Russel Wallace: Het Maleise eilandenrijk

Alfred Russel Wallace: Het Maleise eilandenrijk (Groot-Brittannië, 1869): 679 blz: Vertaald door Ruud Rook (1996): Uitgeverij Atlas
 

 

 

"Het Maleise eilandenrijk" van Alfred Russel Wallace wordt algemeen beschouwd als een van de belangrijkste reisverhalen uit de 19e eeuw.
 

Alfred Russel Wallace was een bioloog die tegelijkertijd met Charles Darwin op het idee van evolutie kwam. Het verschil tussen hen beiden was dat Wallace in een creatieve flits kwam tot een schets van hoe evolutie volgens hem verliep terwijl Darwin al 20 jaar met het idee bezig was en uitgebreid alle voors en tegens had overdacht.
 

Wallace deelt het eilandengebied in vijf regio's in:
1): De Indo-Maleise eilanden: bestaande uit het schiereiland Malakka en Singapore, Borneo, Java en Sumatra.
2): De Timor-groep: bestaande uit de eilanden Timor, Flores, Sumbawa en Lombok, alsmede verscheidene kleinere eilanden.
3): Celebes (tegenwoordig Sulawesi genaamd).
4): De Molukken.
5): De Papoease groep: bestaande uit Nieuw-Guinea alsmede de Aroe-eilanden en verscheidene andere eilanden.
 

Van iedere regio beschrijft Wallace zijn reizen door dat gebied, terwijl hij steeds afsluit met een hoofdstuk over de natuurlijke historie van het besproken gebied.
 

In "Het Maleise eilandenrijk" doet Wallace verslag van zijn verblijf gedurende de jaren 1854-1862 in wat toen Maleisië heette (tegenwoordig spreekt men van Indonesië). Wallace was van arme afkomst en moest om zijn reis te kunnen bekostigen dieren verzamelen. Dat deed hij met ongekende overgave, een groot deel van zijn boek wordt gevuld met beschrijvingen van vangsten van vooral vogel-, vlinder- en keversoorten. Hij verzamelde 1000 soorten vogels en 7000 soorten kevers en vlinders. Daar zaten een aantal nieuwe soorten bij waarvan er ook enkele naar hem vernoemd zijn, waaronder een soort paradijsvogel.
 

Wallace ontdekte dat er een grens liep tussen Bali en Lombok en ten oosten van Celebes ten westen en oosten waarvan de dierenwereld flink verschilde. Deze grenslijn wordt sinds die tijd de Wallace-lijn genoemd.
 

Verder schrijft Wallace over zijn ontmoetingen met het Maleise en Papoease mensenras. Geheel in de trant van de 19e eeuw beschrijft hij deze als lui en een treetje lager op de evolutieladder staand dan de  westerse mens.

Hij schrijft ook over de jacht op de orang oetans, over de doerian, over bamboe en over de productie van sago.

 

Kenmerkend voor de onbevooroordeelde blik waarmee Wallace kijkt is dat hij het Nederlandse cultuurstelsel als het beste systeem beschouwt dat hij kent in de koloniën.
 

Ook is Wallace enthousiast over de waterklok (een halve kokosnoot met onderin een gaatje die geleidelijk volstroomt met water) en vindt hij reizen met de inheemse prauw gerieflijker dan met een stoomboot, die toch als een hoogtepunt van de westerse beschaving wordt beschouwd.
 

Wallace sluit het boek af met een beschouwing over Engeland, het rijkste land ter wereld waarin desondanks tien procent van de bevolking in armoede leeft of van de misdaad.  

 

Het is een erg onderhoudend boek waarin de vele opsommingen van verzamelde dieren soms wat langdradig zijn. De vertaling van Ruud Rook leest uitstekend.

 

Citaten:

- De Chinese bazaar telt honderden winkeltjes die een veelzijdige verzameling ijzerwaren en manufacturen te bieden hebben, veelal tegen wonderbaarlijk lage prijzen. Men kan er fretboortjes kopen voor een stuiver per stuk, vier bollen wit katoendraad voor een halve stuiver, en pennemesjes, kurketrekkers, kruit, schrijfpapier en vele andere artikelen kosten hetzelfde of zijn goedkoper dan in Engeland.

 

- Laat in de middag bereikten we Sodos, gelegen op een heuvelrug tussen twee rivieren, maar omringd door fruitbomen, zodat er van het landschap weinig te zien was. Het huis was ruim, schoon en gerieflijk, en de mensen waren erg voorkomend. Veel vrouwen en kinderen hadden nog nooit een blanke gezien en betwijfelden of ik overal dezelfde kleur had als in mijn gezicht. Ze smeekten me om mijn armen en lichaam te ontbloten en waren zo aardig en vrolijk dat ik me verplicht voelde om ze enigszins tegemoet te komen, zodat ik mijn broek optrok en mijn been liet zien, waarna ze dit lichaamsdeel belangstellend onderzochten.

 

Over de doerian:

- Het vruchtvlees is het eetbare deel, en de consistentie en smaak zijn onbeschrijflijk. Machtige boterachtige custardvla, op smaak gebracht met amandelen, is nog de beste beschrijving, maar dan bijgemengd met wat vleugjes van smaken die doen denken aan roomkaas, uiensoep, brown sherry en andere onverenigbare zaken.

 

Over bamboe:

 - Bamboe groeit in bijna alle tropische landen, en overal waar het algemeen is maken de inlanders er op de meest uiteenlopende manieren nuttig gebruik van. Bamboe is sterk, licht, glad, recht, rond en hol, men kan het makkelijk en netjes splijten, het groeit in alle mogelijke lengtes, het laat zich probleemloos kappen en men kan er makkelijk gaatjes in boren, het is uitwendig keihard, heeft geen uitgesproken smaak of geur, komt overvloedig voor en groeit en vermeerdert zich snel. Stuk voor stuk eigenschappen die het geschikt maken voor talloze toepassingen, waarvoor andere materialen veel meer werk en toebereidselen zouden vergen.

 

- De inlanders leven (in elk geval tijdens de natte moesson) uitsluitend van rijst, zoals de arme Ieren van aardappelen. Een groot deel van het jaar eten ze tweemaal per dag een pan kurkdroog gekookte rijst met zout en rode pepers en verder niets.

 

Over de prauw:

- In de loop van die vier sombere dagen had ik het heel prettig in dit knusse hokje - prettiger dan het geval zou zijn geweest als ik dezelfde tijdsduur opgesloten zou hebben gezeten in de protserige en ongezellige eetzaal van een eersteklas stoomboot. Want wat rook alles fris aan boord - geen verf, geen teer, geen nieuw touw, geen vet (voor wie er gevoelig voor is, de afschuwelijkste geur van allemaal), olie of vernis, maar in plaats daarvan bamboe en rotan, kokostouw en dakbedekking van palmbladeren, louter zuiver plantaardige vezels, die aangenaam ruiken, als ze al ruiken, en rustige tafereeltjes in het groene en schaduwrijke bos voor de geest roepen.

      

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Ernest Shackleton: Zuid

Ernest Shackleton: Zuid (Groot-Brittannië, 1919): 404 blz: Vertaald door Inge Kok (1999): Uitgeverij Atlas: Eerdere vertaling door L.G. Robberecht (1987): Uitgeverij Hollandia BV 

  

 

 

"Zuid" is het verhaal van de beroemde Zuidpoolexpeditie uit de jaren 1914-1917 onder leiding van sir Ernest Shackleton.

Shackleton was een ervaren poolreiziger. In 1902-1903 had hij deelgenomen aan een Zuidpoolexpeditie onder leiding van kapitein Robert Falcon Scott. Hij ging samen met Scott op weg naar de Zuidpool, maar kreeg scheurbuik en moest geëvacueerd worden.

Deze mislukking belette hem niet om in 1908 voor een tweede maal naar het Zuidpoolgebied af te reizen, ditmaal als leider van de expeditie. Hij kwam tot op 160 km van de Zuidpool, maar moest omkeren omdat de trekpony's dood waren en er te weinig voedsel over was. In tegenstelling tot Scott 2 jaar later slaagde hij er wel in om alle expeditieleden veilig thuis te brengen.

In 1914 nadat de Zuidpool bereikt was door zowel Amundsen als Scott was er nog een huzarenstuk mogelijk, een doorsteek van de ene kust van Antarctica over de Zuidpool naar de andere kant van Antarctica.

Net na het begin van de Eerste Wereldoorlog in augustus 1914 ging Shackleton op pad met 2 boten: met de Endurance onder leiding van hemzelf en met als kapitein Frank Worsley, en met de Aurora. Shackleton zelf zou met een groep Antarctica oversteken vanuit de Weddellzee, de andere groep van de Aurora zou vanuit de Rosszee voedsel en brandstofdepots aanleggen tot aan de 83e breedtegraad om de oversteek mogelijk te maken.

Het liep anders. De depots werden met veel moeite uitgezet door de groep vanuit de Rosszee, maar de Endurance kwam vast te zitten in het ijs van de Weddellzee. De boot werd verlaten op 27 oktober 1915 en zonk uiteindelijk op 21 november.
Shackleton had er lang over na gedacht hoe hij de groep veilig terug naar huis zou brengen. Er werden 3 reddingsboten, de honden en een deel van de voedselvoorraden gered. Persoonlijke bezittingen werden bijna alle achtergelaten.

Gedurende enkele maanden zat het team vast op een grote ijsschots. Uiteindelijk voeren ze naar Elephant eiland. Daar bouwden ze een provisorische hut.

Terwijl het grootste deel van de groep daar achterbleef onder leiding van Frank Wild, ging Shackleton met Frank Worsley en 4 anderen in de James Caird (een van de 3 boten) op weg naar Zuid Georgië, zo'n 1000 km verderop. Na een zeer moeilijke bootreis landden ze uitgeput op Zuid Georgië en daar moesten ze nog een tocht maken over een indrukwekkende bergrug met gletsjers om in veiligheid te komen.

"Zuid" is een ongelofelijk avonturenverhaal, het is waarschijnlijk de meest indrukwekkende overlevingstocht ooit beschreven. De stijl van Shackleton is niet zo bijzonder, maar dat geeft niet, ik in ieder geval bleef van begin tot eind geboeid lezen. De speciale kwaliteiten van Shackleton als leider komen in kleine details naar voren.

Roland Huntford heeft een prachtige biografie over Shackleton geschreven, waarin het verhaal van deze tocht uitgebreid verteld wordt.
Alfred Lansing heeft deze tocht opnieuw beschreven in "Endurance".
Frank Worsley heeft de boottocht met de James Caird beschreven in "Shackleton's boat journey".
In 2000 heeft de expeditiereiziger Arved Fuchs samen met drie metgezellen de boottocht en tocht door Zuid Georgië overgedaan. Het boek van deze reis is "In de schaduw van de Zuidpool".
Ook is er een prachtige verfilming van het leven van Shackleton gemaakt door Kenneth Branagh. 

 
De eerdere vertaling van Uitgeverij Hollandia heeft als extra's een voorwoord door Boudewijn Büch, een register en een 17-tal foto's waaronder een prachtige van de Endurance die tot ondergang gedoemd is. 

 

Citaten:

- De enige vorm van tegenprestatie of privilege waarover een ontdekkingsreiziger beschikt om zijn dankbaarheid voor de hem geboden hulp uit te drukken, bestaat eruit de ontdekte gebieden te noemen naar de mensen aan wie de expeditie haar bestaan dankt.

 

- Pakijs kan worden omschreven als een gigantische, oneindige legpuzzel van de natuur. In los pakijs zijn de puzzelstukken enigszins uit elkaar gedreven en door elkaar geraakt, maar op talrijke plaatsen zijn ze weer tegen elkaar gedrukt, en als het pakijs zich verder sluit, worden de gebieden die verstopt zitten groter en worden de stukken harder tegen elkaar geklemd, tot het uiteindelijk "gesloten" pakijs wordt wanneer de hele puzzel zo sterk tegen elkaar is gedrukt dat hij met zorg en inspanning in alle richtingen te voet kan worden doorkruist.

 

- De viering van Kerstmis werd niet vergeten. Om middernacht werd aan iedereen aan dek grog uitgedeeld. Bij het ontbijt was er opnieuw grog voor diegenen die om middernacht in hun kooi hadden gelegen. Orde-Lees had de longroom met vlaggen versierd en had voor iedereen een klein kerstcadeautje. Sommigen hadden cadeaus van thuis die moesten worden uitgepakt. Later was er een werkelijk fantastisch  diner van schildpadsoep, sprot, hazenpeper, kerstpudding, appelgebakjes, dadels, vijgen en gekonfijte vruchten, waarbij rum en donker bier werd gedronken.

 

- We verloren nog steeds enkele honden door wormen en het was jammer dat de artsen niet de juiste medicijnen hadden. De ervaren Canadese hondendrijver die ik voor mijn vertrek naar het zuiden had aangenomen, had voor wormpoeder moeten zorgen en toen die man niet met de expeditie was meegegaan, was dat punt over het hoofd gezien.

 

- We wisten dat de Endurance hecht was en voldeed aan alle eisen, maar geen enkel schip dat door mensen was gebouwd, kon het overleven als de schollen er werkelijk greep op kregen en het beletten omhoog te komen naar het oppervlak van het schurende ijs.

 

- ... De petroleum laaide fel op onder het vat van drieëntwintig liter dat we als pan gebruikten, en de warme melk was vlug klaar. Daarop gingen we als drie reddende engelen met de levenwekkende drank de tenten af, en we waren verbaasd en een tikje geërgerd door de nuchtere manier waarop sommige mannen deze bijdrage aan hun gerief accepteerden. Ze beseften niet helemaal hoeveel werk we op de vroege ochtend voor hen hadden verzet en ik hoorde Wild zeggen: "Als er nog laarzen moeten worden schoongemaakt, hoeven de heren ze slechts buiten te zetten!"

 

- De kok stak het spekfornuis aan en even later, toen ik om de hoek van het fornuis zat, hoorde ik iemand zeggen: "Ik houd van sterke thee, kok." Een ander deed ook een duit in het zakje: "Ik heb liever slappe thee, kok." Het was prettig om te weten dat ze zich geen zorgen maakten, maar dit leek me het juiste ogenblik om mee te delen dat iedereen dezelfde thee zou krijgen en dat we boften als er over twee maanden überhaupt nog thee was. Dit incident leek me toen van psychologisch belang. Hier waren mannen wier schip was vernietigd, die bivakkeerden op de onstabiele schollen en die zo te zien niet veel kans hadden om in veiligheid te komen, maar ze richtten zich kalm op de bijzaken van hun bestaan en besteedden aandacht aan zulke onbenulligheden als de sterkte van hun thee.

 

- "... Onze lepels behoren hier tot de onontbeerlijke bezittingen. Het zou voor ons bijna even erg zijn om een lepel kwijt te raken als voor een tandenloze om zijn kunstgebit te verliezen."

 

- Iedereen was heel opgewekt. We werden allemaal opgefleurd door het vooruitzicht dat er een eind zou komen aan de sleur van het leven op de schol. Iemand schreef in zijn dagboek: "Het is een hard, ruig en vrolijk bestaan, dat marcheren en kamperen; we wassen noch onszelf, noch de vaat, en we kleden ons niet uit of om. We krijgen in elk geval te eten, altijd doortrokken van spekrook, slapen bijna op de kale sneeuw en werken zo hard als het menselijk lichaam bij een minimum aan voedsel maar kan." 

 

- Ik geef toe dat de last van de verantwoordelijkheid zwaar op mijn schouders drukte, maar aan de andere kant was de houding van de mannen voor mij een stimulans en een bemoediging. Eenzaamheid is de keerzijde van leiderschap, maar de man die de besluiten moet nemen, wordt enorm geholpen als hij het gevoel heeft dat de mensen die hem volgen niet inwendig aan hem twijfelen en dat zijn bevelen vol vertrouwen en in de hoop op succes zullen worden uitgevoerd.

 

- Toen de storm die nacht op zijn hoogtepunt was, kocht Cheetham lucifers van mij voor flessen champagne, een fles per lucifer - te goedkoop, ik had twee flessen moeten rekenen. De champagne wordt uitbetaald als hij zijn "pub" in Hull opent en ik in de gelegenheid ben daar aan te gaan ...

 

- Met die gedachte in mijn hoofd bereikte ik mijn tent en viel ik in slaap op de grond vol keien, die een prettig gevoel van stabiliteit gaf. De sprookjesprinses die niet op haar zeven donsmatrassen wilde rusten omdat er een erwt onder de stapel lag, had wellicht niet begrepen dat we allemaal genoegen beleefden aan de zware stenen, die onmogelijk onder ons konden breken of wegdrijven; doordat we overal bulten voelden, werden we er juist aangenaam aan herinnerd dat we veilig waren.

 

- Vervolgens liet ik de kok vervangen door iemand die de wens had geuit zich neer te leggen om te sterven. De taak om het vuur in de kombuis brandend te houden was zowel lastig als inspannend en leidde zijn gedachte af van de kansen op een snel einde. Even later trof ik hem aan terwijl hij uiterst serieus bezig was een paar uiteraard niet al te schone sokken te drogen die dicht bij onze avondmelk waren opgehangen.

 

Op Zuid Georgië:

- Terwijl het kamp werd ingedeeld, beklommen Crean en ik de helling met beemdgras achter het strand en we bereikten de top van een kaap die over de zeearm uitkeek. Daar vonden we albatrosnesten en tot onze grote vreugde zaten er jonge vogels in. De vliegvlugge dieren waren dik en vet, en we besloten zonder aarzelen dat ze jong zouden sterven.

      

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Barbara Savage: Miles from Nowhere

Barbara Savage: Miles from Nowhere: a round-the-world bicycle adventure (Verenigde Staten, 1983): 324 blz: Uitgeverij the Mountaineers

 

 

Ik heb naar schatting zo'n 80 boeken gelezen met reisverhalen over grote fietstochten, waaronder alle 17 boeken van Frank van Rijn, een flink aantal Engelstalige, een stuk of 10 Duitstalige en zelfs eentje in het Frans. Van al deze fietsboeken zijn er 6 die mijn lijstje met mijn favoriete reisverhalen hebben gehaald. Van die 6 vind ik het vorige boek dat ik las: "Ich radle um die Welt" van Heinz Helfgen en "Miles from Nowhere" van Barbara Savage veruit de meest interessante. Nu ik achter elkaar een Duitstalig en een Engelstalig boek heb gelezen, is het mij wel duidelijk dat het lezen van Engelse teksten mij veel makkelijker afgaat dan dat van Duitse teksten. 

 

"Miles from nowhere" is het verhaal van een fietstocht rond de wereld van het Amerikaanse echtpaar Larry en Barbara Savage van april 1978 tot april 1980.

Ze beginnen in de buurt van Los Angeles, fietsen vervolgens naar het noorden naar Canada, naar het oosten en weer naar het zuiden tot Florida. Daar nemen ze het vliegtuig naar Spanje. Ze bezoeken Marokko, Portugal, opnieuw Spanje, Ierland, Groot-Brittannië, Frankrijk, Duitsland, Oostenrijk, Joegoslavië en Griekenland. Vanuit Athene vliegen ze heen en weer naar Egypte en vervolgens naar New Delhi in India. Ze fietsen van New Delhi naar Kathmandu en vliegen van daaruit naar Bangkok. Vanuit Bangkok fietsen ze naar Singapore. De twee laatste landen die ze bezoeken zijn Nieuw Zeeland en Tahiti.

Het boek is erg onderhoudend geschreven en geeft een goed verslag van de talloze ontmoetingen onderweg en ook van de onderlinge strubbelingen in hun relatie. 

 

Citaten:

- There were twelve miles of low rolling hills between San Luis Obispo and the campground at Morro Bay. In that short distance I learned that the difference between the maneuverability of my bike with and without fifty pounds of gear closely resembled the difference in the handling of a Mack truck and a Porsche.

 

Gedurende een van de eerste weken van hun tocht hebben Larry en Barbara de hele dag in de brandende zon gefietst: 

- It was seven o'clock when we reached the campground. ... Larry set to work pitching our tent while I lay on the table ... I curled on top of my sleeping bag, and promptly passed out. If Larry hadn't started ranting hysterically about an hour later I would probably have slept through the night ... "What's the matter?" I asked as I climbed out of the tent. [Larry had een onderdeel van het kooktoestel verloren en kon dat nu niet gebruiken]. ... "Don't you understand what this means?" he pleaded ... "It means I'm going to die of hunger right here and now before your very eyes!" he shouted. "It's been eight hours since I have eaten anything! ... I've got to eat somethin right this minute or I'll die" I wanted to tell Larry ... that nobody who weighs one hundred sixty pounds and is in top physical shape has ever starved to death overnight simply by skipping dinner, but I decided that wouldn't be a good thing to say at at the moment ... I tried to calm him. "Look, I'll go borrow a stove from someone," I said. "It'll only take a minute."

Een ontmoeting met een beer:

- "I'm finding out what happened after the bear left us last night," Larry explained to me. "Turns out my ugly mug scared him so bad that, when he took off, he didn't even take the time to look where he was going."

 "You bet," Dave nodded. "He was makin' for home for all's worth, and I guess our tent was dead centre between yours and home. When he came flyin' by us, he tripped over one of our guy lines and crashlanded into the top of the tent."

 "I'll tell you something, wakin' up inside of a collapsed tent and feelin' a bear on top of you is one horrifyin' experience. I knew it was a bear right off, 'cause one of its paws was spread out over my face ..."

Na vierenhalve maand fietsen en 6.450 mijlen, logeerden Larry en Barbara twee weken bij vrienden:

- The livin' was easy at Fritzi's. Everything in her house was a luxury to us - the stove with its four burners, the oven, the refrigerator, the washing machine and dryer, the carpenting, and the pillows and clean sheets on the perfectly even surface of our bed. I'd almost forgotten just how pampered life could be. When I woke up in the middle of the night with an urge to go to the toilet, there was no need to struggle into shoes and layers of clothes, feel blindly for the toilet paper, fumble with the tent door and the rainfly, trip over rocks and ferns, and squat in the cold or pouring rain; then climb back into the tent and search out and squish any mosquitoes that had flown in while I was opening and closing the door.

In Marokko demonstreren Larry en Barbara het gebruik van hun tent:

- "We want to know how you get inside," Merouane explained.

 Larry unzipped the door, then crawled in and looked back out at us through the windows. That impressed everyone; and when I unpacked our sleeping pads and down sleeping bags, the men took turns feeling them. Merouane wanted to know if President Jimmy Carter owned a tent like ours.

 

Cary, een goede vriend van Larry, komt over naar Schotland om een paar weken samen met Larry en Barbara te fietsen:

- "Tough! You folks 'er real tough. I'm dyin', and ya'll 'er goin' a mile a minute. They'll never believe this back in good 'ole Paso Robles," Cary chuckled in his country drawl. "I thought the rough part o' yer undertakin' would be gettin' used ta pedalin' long distances. Heck, that's only a fraction of it! You've gotta get used ta bugs in yer food and campin' in animal manure and shoppin' fer food three times 'er more a day. An' then at the end o' the day, when yer tired and hungry, you've gotta search fer a good campin' spot and cook up yer dinner on that little stove before ya kin eat. And then you've still gotta wash the dishes before ya kin go ta bed, and lotsa times ya go ta bed dirty. And besides all that, you hafta bicycle in the rain and git all wet and miserable. Now that's what I call tough!"

 

- Larry suddenly realized that he hadn't eaten anything since breakfast and that he was nearing his state of "acute starvation," which commonly set in whenever he went longer than three or four hours without food.

 

In Egypte:

- "Remember, foreign tourists never venture into the tiny villlages in Upper Egypt, so be prepared fot the masses of curious peasants. Two foreigners - and especially a foreign woman - on bicycles with huge packs will be one of the strangest sights those people have ever seen. As a matter of fact, in some of the settlements, this year will quite probably be referred to in the future as the year when the fair-skinned aliens appeared riding their bizarre bicycles"

 

Larry, Barbara en Geoff in India op zoek naar een plek om te kamperen:

- Geoff pushed his bike toward the lobby, but Larry and I hesitated. Geoff was a mess, and he stunk; and we knew we were no better off. It had sprinkled in the morning, and Geoff's dusty body was spotted with droplets of mud. His bare legs and arms were smeared with chain grease, and his hair was matted in sweet and dirt. His bike and panniers were filthy, and the wheels reeked from rolling through manure. Today, as every day, Geoff was wearing his shiny-blue running shorts and his tan tennis shoes - they were probably white underneath the layers of grease and dirt - and nothing else. Larry had on his khaki shorts, and I had donned a sleeveless T-shirt riddled with holes and my Egyptian pedal pushers. To the average westerner, we were a disgusting looking threesome.

Tot hun verbazing krijgen ze een uitstekende kampeerplek.

 

Het eten in Nepal:

- When I poured the rice into our pot of boiling water, dozens of tiny, leggy bug bodies floated up to the surface. We watched the bodies bubble in the water for a moment, and then we looked inside the sack of rice. It was crawling with bugs.

 "I'm eatin' it anyway," announced Geoff, breaking the long silence that followed our discovery. "If we toss it out, there's nothing else to eat except for a few bites of granola, and I'm not to keen on cyclin' these mountains on empty."

Fietsen in Nieuw Zeeland is relaxed:

- We were cruising. We'd returned to "civilized" bicycle touring. Everyone spoke our language, and we were no longer forced to communicate with people in some awkward mixture of grunts, hand motions, and a few foreign words. There was no need to hassle with purifying water or to worry about getting sick on it or the food we ate. We camped out anywhere we pleased without a thought about cobras, bandits, crowds of staring faces, or government regulations forbidding free camping. The campgrounds in New Zealand, which we rolled into now and then when the idea of hot shower struck our fancy, provided washers and dryers; kitchens with stoves, ovens, toasters and sinks; and rest rooms filled with sit toilets and hot showers.

 

      

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Heinz Helfgen: Ich radle um die Welt

Heinz Helfgen: Ich radle um die Welt (Duitsland, 1954 deze editie 1988): 487 blz: Uitgeverij Bielefelder Verlagsanstalt KG

 

 

Heinz Helfgen (1910-1990), was een Duitse journalist die in Duitsland wereldberoemd is geworden door de reportages die hij maakte over zijn wereldreis per fiets van september 1951 tot december 1953. Zijn boek "Ich radle um die Welt" verscheen in 1954 in 2 delen. In de heruitgave uit 1988 die ik heb gelezen zijn een aantal veranderingen aangebracht. 

 

Heinz vertrok vanuit zijn woonplaats Dusseldorf richting het oosten en doorkruiste achtereenvolgens de volgende landen: Duitsland, Oostenrijk, Joegoslavië, Griekenland, Turkije, Syrië, Irak, Iran, Pakistan, India, Birma, Thailand, Cambodja, Vietnam, Hong Kong, Japan, de Verenigde Staten, Cuba, Jamaica, Aruba, Venezuela en Brazilië. Na 2 jaar en 3 maanden was hij weer thuis.
 

Hij maakte nogal wat mee:
- Een bezoek aan het Joegoslavische parlement en een ontmoeting met generaal Tito
- In Iran overnacht hij in een grot met een brandend vuur om de wolven op afstand te houden
- In Birma wordt hij bijna aangevallen door een tijger.
- In Birma steekt hij op een zelfgebouwd vlot de Irawaddy over.
- In Indochina gaat hij op tijgerjacht met de keizer van Vietnam en krijgt hij de gelegenheid om de oorlog mee te maken
- In Japan zit hij met een stel knappe jonge vrouwen in een groot bad.
- In de Verenigde Staten maakt hij een proefexplosie van een atoombom mee.
- In Cuba bezoekt hij Ernest Hemingway die hem vertelt over zijn werkwijze.
- In Jamaica overnacht hij een paar weken bij de Maroons
- Tussen Venezuela en Brazilië doorsteekt hij een onbekend stuk oerwoud en maakt kennis met een indianenstam.

Dit zijn maar enige van de talloze avonturen die Heinz meemaakte. Hij fietst flink door, regelmatig heeft hij het over dagafstanden van 150 km of meer. Onderweg stuurde hij berichten naar een krant in Duitsland. Ook wist men in veel landen dat hij onderweg was en stuurde men journalisten en kreeg hij uitnodigingen om ergens te overnachten. Vaak overnachtte hij bij Duitsers. Wat hem opviel was de goede naam die de Duitsers in het buitenland hadden ondanks de Tweede Wereldoorlog.

Het boek is zeer prettig leesbaar, het leest als een trein. Zonder meer het mooiste boek dat ik ooit over een fietstocht heb gelezen en een van de beste reisverhalen die ik ooit heb gelezen.
 

Citaten:

- Die beruflichen Chancen eines so spät aus Kriegsgefangenschaft heimgekehrten Journalisten waren trostlos. Andere, meist jüngere Kollegen hatten die Stühle bereist besetzt. Und so zog ich Bilanz, stellte fest, dass ich ausser meinen Erfahrungen als ehemaliger Auslandskorrespondent Anfang der dreissiger Jahre, einer guten wissenschaftlichen Basis und Sprachkenntnissen vor allem auch noch einen durch ständigen Sport während der US-Kriegsgefangenschaft blendend durchtrainierten Körper besass.

Heinz vertrekt met slechts 3,80 Duitse Marken op zak:

- ... DM 3,80 hatte ich. Dafür gab es zwei liter Milch für je 60 Pfennige. Dazu drei Pfund kräftiges Schwarzbrot für DM 1,20 und einen Ring Fleischwurst für DM 1,40. Genug für zwei Tage, wenn ich mich auf den umliegenden Feldern mit Kartoffeln und Äpflen selbst bediente.

 

- Zwischen den Beinen schien sich eine Hautentzündung anzubahnen. Da erinnerte ich mich an ein Hausrezept, das ich während der Semesterferien meiner südamerikanischen Studienzeit bei langen Pferderitten angewandt hatte - seidene Damenschlüpfer mit Beinansatz! Die Mädchen in einem Regensburger Damenbekleidungsgeschäft hörten nicht auf zu kichern, als ich dort zwei Paar seidene Damenschlüpfer mit Beinansatz verlangte.

 

In Joegoslavië wordt aan tafel aan Heinz gevraagd hoe het zit met de communistische partij in Duitsland:

- Dann wurde mir die Fragerei und Besserwisserei doch zu bunt, und ich sagte: "Schreiben Sie ruhig, in Westdeutschland ist das gesamte Volk von den Kapitalisten bestochen worden." Alle drei legten Messer und Gabel hin und schauten mich gross an. "Natürlich sind alle Westdeutschen bestochen", sagte ich nochmals und fügte hinzu: "Die Kapitalisten haben jedem Bundesbürger absolute persönliche Freiheit gegeben, alles zu sagen, was sie wollen, zu reisen, wohin sie wollen, und einen vollen Markt, wo sie alles kaufen können, was sie wollen, und so sind alle der kommunistischen Idee untreu geworden, und weil die Russen wegen der Amerikaner Angst haben einzumarschieren, gibt es halt keine Kommunisten mehr und - jetzt will ich erst einmal Ihre hervorragende Gastfreundschaft mit vollen Zügen geniessen."

 

Heinz ontmoet een sjeik in Syrië. Volgens goed gebruik vertelt zijn gastheer hem over zijn bezittingen: 

- "Ich besitze dort zehntausend Dattelpalme, achthundert Kamele, zwölftausend Schafe und fünfhundert Männer. (Frauen erwähnte er nicht!) So, mein Sohn, berichte Du nun von deinen Besitztümern!" "Yes", sagte ich , "also ich habe ein Fahrrad und eine Zelt ausrüstung ... und mich selbst mit einem starken Herzen!".

 

In Iran is Heinz er getuige van hoe de bevolking van een heel dorp uit hun huizen gejaagd wordt:

- Der Offizier rief einige Befehle hinüber. Ich verstand nichts davon. Dann wandte er sich mir wieder zu und sagte:

 "Am besten, Sie vergessen, was Sie hier sehen!" Er reichte mir die Hand: "Vergessen Sie! Ihr Deutsche habt ja auch vergessen, dass Ihr Millionen Unschuldige ermordert habt. Das hier ist bei weitem nicht so schlimm!"

 Ich nickte nur, stieg auf mein Rad und fuhr zitterend vor Kälte weiter.

In Pakistan wil iemand zijn dochter verkopen aan Heinz:

- Die Verhandlung nahm folgenden Verlauf:

 "Was verlangst Du also für Deine Tochter, Laki Kadir?"

 "Unter fünfzehn Kamelen", erwiderte der Belutschi, "kann ich es nicht machen. Das verlangt die Ehre meines Stammes und die Schönheit meiner Tochter. Und", fügte er grinsend hinzu, "drie der fünfzehn Kamele müssen Reittiere sein!" (Reitkamele stehen höher im Wert als Lastkamele). 

 

Heinz probeert om met een zelf gemaakt vlot de Irawaddy over te steken:

- Bei der guten alten Wehrmacht hatte ich gelernt, aus einem Zelt ein schwimmbares Floss zu machen. Ausserdem hatte ich sieben Fahrradschläuche bei mir, die zwar alle porös und geflickt waren - ich benutze die meisten als Bindung für Zelt und Schlafsack -, für ein paar Stunden aber würden sie bestimmt die Luft halten!

... Ich warf in aller Eile mein gesamtes Gepäck in das selbstgebastelte Schlauchboot - konstruiert aus besagten x-mal geflickten und porösen Fahrradschläuchen und meinem Zelt - und knickte mit Hilfe der Zeltverschnürung die Öffnung so oft, dass mir ein Eindringen des Wassers ausgeschlossen erschien. Dann pumpte ich sämtliche sieben Schläuche auf und band sie an die vier Zeltklappen, die normalerweise zum Einschlagen der Heringe dienen. Mein Rad band ich so obenauf, dass die verhältnismassig leichten Vorder- und Hinterräder ins Wasser zu liegen kamen.

 

- Es ist ein riesiger Unterschied zwischen der asiatischen, also der buddhistischen, und der weissen, sogenannten christlichen Welt. Durch den Fernen Osten kommt jeder Wanderer ohne einen Pfennig Geld. Dort nehmen sich die Menschen die Zeit, sich um jeden Fremden zu kümmern, sich in ihn hineinzuversetzen und ihm ihre ganze Gastfreundschaft anzubieten. - Dies war mit dem Betreten amerikanischen Bodens anders. Wer hier weder Geld besitzt noch bettelt oder arbeitet, der muss verhungern.

 

      

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Bill Watterson: Casper en Hobbes: Deel 13: Elke dag een nieuwe uitdaging

Bill Watterson: Casper en Hobbes: Deel 13: Elke dag een nieuwe uitdaging (Verenigde Staten, 1987-1996): 112 blz: Vertaald door Cees de Groot (2003): Uitgeverij Big Balloon

 

 

"Elke dag een nieuwe uitdaging" is het 13e en laatste deel van de avonturen van de 6-jarige Casper en zijn knuffeltijger Hobbes. Het is een geweldige serie zeer humoristische stripboeken waarvan ik de afgelopen week de laatste 8 delen met zeer veel plezier heb herlezen en besproken. Ik vind het jammer dat ik nu klaar ben met de serie, maar ik zal de boeken in de toekomst ongetwijfeld nog vaker oppakken. Een portie "Casper en Hobbes" werkt goed voor het verkrijgen van een betere stemming.

 

Ik heb in mijn blogs alleen tekstfragmenten gegeven. Ik hoop dat jullie daarvan hebben genoten. Maar "Casper en Hobbes" is natuurlijk een strip en de tekeningen zijn eigenlijk belangrijker dan de tekst. Ik vind de tekeningen prachtig. Om een vergelijking met "Asterix" te maken, ik vind Bill Watterson als tekstschrijver even goed als René Goscinny, maar als tekenaar duidelijk beter dan Alberto Uderzo. Voor een kleine indruk van de tekeningen van Bill Watterson, klik hier.

 

Citaten:

- "Iedereen die ik ken, heeft betaaltelevisie of een dvd-speler. Ze kunnen kijken naar wat ze willen.

 Maar hoe zit het met mij? Ik moet naar alle stomme herhalingen kijken die ze in de zomer uitzenden!"

 "Hoe wreed word je behandeld, Casper."

 " ... En dus gaf hij me Olivier Twist. Pap zei dat ik me daarmee kon identificeren."

 "Wel verd... Vanavond is er op canal plus "massaslachting op meisjesinternaat"!"

 

- "Ik denk dat pap net zo dol is op Halloween als wij."

 "Gaat hij vanavond met ons mee langs de deuren op snoepjesjacht?"

 "Nee, mam gaat mee."

 "Blijft hij thuis om snoep uit te delen?"

 "Nee, hij verstopt zich in de bosjes met de tuinslang om kinderen nat te spuiten."

 

- "Ha, pap! Krijg ik een euro van je als ik een tor opeet?"

 "Nee, om een euro te verdienen moet je een emmer met torren opeten."

 "Een hele emmer?"

 "Je kunt ook een euro verdienen met takken verzamelen in de tuin."

 "Mijn echte kwaliteiten worden niet gewaardeerd."

- "Ha, ha! Het is kerstmis! Mam, pap, schiet op! Het is al bijna ochtend!"

 "Kijk, hier is een cadeautje voor je."

 "Een cadeautje voor mij, goh, Hobbes, dank je wel!"

 "Ik heb het zelf uitgekozen! Maak open!"

 "Tja ... het is ... het zijn drie blikken met ... eh ... zalm ... eh, dank je, Hobbes."

 "Graag gedaan!"

 "Tjee, ik heb geen cadeau voor jou. Ik voel me zo rot."

 "Daar heb ik aan gedacht. Je kunt ze aan mij teruggeven! Dat zou 'n prima cadeau zijn!"

 "Nou, vooruit dan maar! Gelukkig kerstfeest, Hobbes!"

 "Tjee, dank je wel! Precies wat ik graag wilde hebben! Gelukkig kerstfeest!"

 

- "Met de bibliotheek? Hebt u ook boeken over hoe je zelf een bom kunt maken?

 Ja, u heeft het goed verstaan. Ik ben op zoek naar een boek waarin staat welke spullen je nodig hebt om een bom te maken plus een handleiding hoe je 'm in elkaar zet.

 En een andere afdeling? Is daar zo'n boek ook niet te vinden?

 En dan vragen ze zich nog af waarom kinderen niet lezen."

 

- "Lieve oma, dank u wel voor de mooie krijtjes die ik voor Kerstmis van u kreeg."

 "Dat is snel."

 "Jawel ... Ik stuur oma altijd onmiddellijk een bedankje ...

 ... Sinds die keer dat ze een lege doos stuurde met een sarcastisch briefje waarin stond dat ze wilde nagaan of de post het nog wel deed."

 

- "Ha! Ik ben op "kans" terechtgekomen! Ik neem een kaart!"

 "Oh nee!"

 "Er staat, "Door een fout van het computersysteem van de bank is er een bedrag van 5.000 euro op uw rekening gestort.""

 "5.000 euro?!"

 "Ik denk dat ik maar een paar dozijn hotels koop."

 "Oooh, wacht maar tot ik op "kans" terechtkom!

 Monopoly is veel leuker als je je eigen kanskaarten maakt."

 

Een tekening van een sneeuwlandschap waarin Casper een zwemmende sneeuwpop heeft gemaakt voor een stel driehoeken:

- "Sneeuwhaaien?"

 "Die gast is er geweest."

 

- "Mam zegt dat de tandenfee misschien wel 50 eurocent voor deze tand geeft."

 "Wauw!"

 "Dat bracht me op een idee. Ik maak een gipsafdruk van deze tand en dan kan ik duplicaattanden maken.

 Iedere nacht leg ik er eentje onder mijn kussen en tegen het eind van het jaar heb ik 150 euro!"

 "Denk je dat de tandenfee gelooft dat er 300 tanden in jouw mond hebben gezeten?"

 "Als ze 50 cent voor een oude tand geeft, kan ze niet erg slim zijn!"

 

- "Ik wil niet langer een "jongen" genoemd worden."

 "Maar is dat niet wat je bent?"

 "Ja, maar ik vind die omschrijving vernederend en seksistisch."

 "Hoe zou je dan genoemd willen worden?"

 "Een "Door chromosomen begunstigde jongere"."

 "Misschien is dat iets te lang."

 

- "Wat gebeurde er in 1648 in Munster?"

 "Als ik eerlijk ben, heb ik geen idee. Ik heb zelfs geen flauw benul waar Munster ligt. Als ik met de bus ga, vertrouw ik op de chauffeur dat hij de weg weet. Hij zal wel weten waar Munster ligt.

 ... en wat er zo'n 350 jaar geleden plaatsvond? Ik ben nog maar een kind, hoor. Ik weet zelfs niet wat er vandaag allemaal gebeurt. Ik heb werkelijk geen idee, in de verste verte niet. Het is hopeloos, juf.

 Zo af en toe moet je elkaar de waarheid zeggen."

 

Casper komt aanzetten met een groot kubusvormig blok:

- "Wil je mijn laatste uitvinding kopen?"

 "Wat is het?"

 "Het is een "schrijversblok". Je zet het boven op je bureau en dan kun je niet langer schrijven!

 Ik ben vast mijn tijd jaren vooruit!"

 

- "School zou niet zo erg zijn als je er maar niet elke dag naar toe hoefde.

 ... En als je niet iets zou hoeven leren ... En als de leerkrachten en de andere kinderen er niet zouden zijn ... Dan is alles anders, school zou geweldig zijn."

 "Zo kan ik er nog wel 'n paar verzinnen."

 "Niemand vraagt mij ooit iets. Ik barst van de ideeën!"

 

- "Voor de korte termijn zou het wel leuk zijn om buiten te spelen.

 Maar voor de lange termijn zou het beter zijn om m'n huiswerk te maken en later succes te hebben.

 Maar op de hele lange termijn weet ik wel wat de leukste herinneringen oplevert."

 

      

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Bill Watterson: Casper en Hobbes: Deel 12: Beter dan nu wordt het nooit

Bill Watterson: Casper en Hobbes: Deel 12: Beter dan nu wordt het nooit (Verenigde Staten, 1993-1996): 112 blz: Vertaald door Cees de Groot (2002): Uitgeverij Big Balloon

 

 

Citaten:

- "Lieve help, wat zie jij er moe uit."

 "De monsters onder mijn bed hebben me de hele nacht wakker gehouden."

 "Maar ik heb nog gekeken of er monsters waren toen ik je instopte ... en die waren er niet."

 "Weet ik."

 "Hoe kunnen ze er dan zijn gekomen nadat ik wegging?"

 "Wil je soms dat ik onder het bed kruip om het ze te vragen?!"

 

- "Noem me maar Casper.

 Of liever, maak ervan: "Casper, jeugdig genie, hoop der mensheid."

 ... of "redder der aarde", om het kort te houden.

 (Dat wil zeggen, meneer, redder der aarde voor jou.)

 Een mooi begin van mijn dagboek."

  

- "Wat ben je aan het doen?"

 "Ik ga na of het heet genoeg is om een ei op de stoep te bakken."

 "Zo te zien niet."

 "Beuh, wat een troep.

 Kom mee, ik wed dat het wel lukt op de motorkap van paps auto."

 

- "Ik ben erachter gekomen hoe ik succes kan hebben zonder ergens m'n best voor te doen."

 "Hoe dan?"

 "Ik kies een beroep waarin iedereen slechter is dan ik."

 "Daar zal je nog flink je best voor moeten doen."

 

 - "Een dilemma.

 Mam zegt dat ze altijd van me houden zal,

 Maar stel, ik verander in een reuzenkwal!

 Haar zoontje is dan niet leuk om te zien,

 nat, glibberig en slijmerig bovendien!

 Een gedrocht waar iedereen van moet beven,

 Zou mam dan nog zoveel om hem geven?

 Van goede poëzie krijg ik altijd kippenvel."

 

- "Hallo, met de openbare bibliotheek? Heeft u ook boeken die verklaren waarom meisjes zo stom zijn?

 Ja, dat heeft u goed verstaan. Anders zoekt u maar bij "hersenloosheid".

 Wat is dat nou?! Daar valt niet op te zoeken?? 

 Het lijkt erop dat de bibliotheek erop uit is om mensen onwetend te houden."

- "De literaire wereld staat op z'n kop vanwege het tweede deel van "Harrie de hamster en het zompige moeras".

 We moeten het echt kopen! De titel is "Slavendrijversalamander en de eenarmige buikschuiver"!"

 "Architecten zouden gedwongen moeten worden in de huizen te wonen die ze ontwerpen en kinderboekenschrijvers zouden gedwongen moeten worden voor de rest van hun bestaan iedere avond hun eigen verhalen hardop voor te lezen."

 

- "Ik heb gelezen dat wetenschappers proberen om computers te laten denken!

 Is dat niet griezelig? Als computers kunnen denken, waarin zouden mensen dan nog beter zijn dan machines?"

 "Irrationeel gedrag."

 "Misschien kunnen ze een psychotische computer uitvinden."

 

- "Kijk eens, wat ik heb!"

 "Wat is het?"

 "Een zeepdoosje.

 Het is een traditie dat je op een zeepdoos staat als je een menigte toespreekt."

 "Bedoel je niet een zeepkist?"

 "Je moet klein beginnen. Waarschuw me als je een menigte ziet."

 

- "Mijn ellebogen zijn groen van het gras, ik heb strootjes in mijn haar, ik zit onder de muggenbeten, schrammen en bulten ...

 Er zit zand in mijn sokken en in mijn shirt zitten blaadjes. Mijn handen zijn kleverig en mijn schoenen doorweekt! Ik ben vies, plakkerig en doodop!"

 "Ik moet zeggen dat we vandaag niet hebben stilgezeten!"

 "Morgen gaan we er pas goed tegenaan!"

 

- "Een schilderij. Ontroerend. Verrijkt de geest. Subliem ... "hoge" kunst.

 Strips. Flauw. Kinderachtig. Commerciële troep ... "lage" kunst.

 Een schilderij van een stripplaatje. Intelligente ironie. Filosofisch prikkelend ... "hoge" kunst."

 "En als ik nu eens een cartoon teken van een schilderij van een stripplaatje?"

 "Hupsafladder. Intellectueel zonder betekenis ... "lage" kunst."

 

- "Die reality soaps zijn fantastisch!

 Doodgewone mensen die uit verveling elkaar de hersens inslaan en alles wordt live uitgezonden! Topamusement!

 Het is opdringerig, indiscreet en voyeuristisch tegelijk! Je weet nooit waar de camera zich bevindt! Dat houdt de spanning erin!"

 "Ja, Big Brother is een zegen voor de mensheid."

 "Ik mag graag gniffelen om andermans leed."

 

 - "Pap, wat is een regelneef?"

  "Dat is een naam die luie, onverantwoordelijke nietsnutten geven aan iemand die het de moeite waard vindt om zijn zaakjes voor elkaar te hebben."

 "Sta ik toevallig tegenover hun opperhoofd? Moet ik knielen?"

 "Als er nog iets van de wereld terechtkomt, is het dankzij ons die de boel regelen."

 

Casper zit achter een bureautje met daarop geschreven: levensles 20 eurocent:

- "Oké, hier heb je 20 eurocent. Wat is je levensles?"

 "Die heb ik niet. Je bent zojuist opgelicht."

 "Wat?!"

 "Zo is het leven!"

 

- "Het tempo van het moderne leven is helemaal verkeerd. Iedere dag is een vuurproef. Iedereen is uitgeput, gestresst en slechtgehumeurd!

 Neem mij nou! Waarom wacht ik op dit verschrikkelijke tijdstip op een bus?! Het is onnatuurlijk en ongezond!

 We zouden de dag wat relaxter moeten beginnen! Eerst je krantje lezen, daarna een kopje warme chocola, een ommetje door de buurt om je gedachten te ordenen."

 "Dan zijn we al in de middag aangeland."

 "Juist! Tijd voor 'n middagslaapje en daarna nadenken over het avondeten."

 

- "Casper, wil jij de prullenbak even legen?"

 "Waarom zou ik dat doen? Wat krijg ik er voor terug?"

 "Eten en kleren, een dak boven je hoofd en een schoolopleiding tot je achttiende."

 "Ik haat het als de dingen in perspectief gezet worden."

 

- "Het is hier om te bevriezen!! Kan de thermostaat niet wat hoger?!"

 "Minder energie gebruiken is beter voor het milieu en het bespaart geld."

 "Oh."

 "... En je wordt er een kerel van."

 "Ik wist het!"

 

      

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Bill Watterson: Casper en Hobbes: Deel 11: Het is een wonderlijke wereld

Bill Watterson: Casper en Hobbes: Deel 11: Het is een wonderlijke wereld (Verenigde Staten, 1996): 128 blz: Vertaald door Cees de Groot (2002): Uitgeverij Big Balloon

 

 

Citaten:

- "Waar is Inge?"

 "In de huiskamer, ze maakt haar huiswerk!"

 "Nu al? Stelt ze het niet uit tot vlak voor bedtijd?"

 "Ze zegt dat ze het nu wil doen zodat ze straks thuis nog kan pianospelen."

 "Wauw, dit lijkt nog het meeste op een soort science fiction."

 "De uitsloofster van een verre planeet!"

 

- "Wat is de betekenis van de opening van het Suezkanaal?

 Vanuit kosmisch perspectief bekeken zo ongeveer nul.

 Mensen zoals ik, die alles breed zien, worden zelden geschiedkundige."

 

- "Wat heeft het voor zin om je lievelingsonderbroek met ruimteraketjes te dragen als niemand vraagt of ie 'm een keer mag zien?"

- "15 mensen in de rij en de kassa gaat dicht zonder dat er een vervangster komt.

 Nadat ik tien minuten gewacht heb openen ze een nieuwe kassa voor alle mensen achter mij die twee minuten gewacht hebben.

 Ik sta hier om af te rekenen en de caissière zet me in de wacht in plaats van degene met wie ze telefoneert."

 

- "Ik heb gehoord dat de juf er vandaag niet is."

 "Echt? Mogen we dan naar huis?"

 "Natuurlijk niet. We krijgen een vervangende leerkracht."

 "Mag ik dan een vervangende leerling sturen?"

 

- "Ik ben een man van weinig woorden."

 "Als je wat meer zou lezen, zou je een grotere woordenschat hebben."

 

- "Waarom drijft ijs?"

 "Omdat het koud is. IJs wil het warm krijgen, daarom wil het naar de oppervlakte van een vloeistof omdat het dan dichter bij de zon is."

 "Is dat echt waar?"

 "Zoek het op, dan merk je het wel."

 "Ik zou het eigenlijk meteen moeten opzoeken."

 "Je kunt nog heel wat van mij opsteken."

 

- "Wat bedoelen ze als ze zeggen "ouwe jongens krentenbrood"?"

 "Dat betekent dat als je als man ouder wordt je graag krentenbrood eet."

 

- "Ik wil dat je vandaag je kamer opruimt, oké?"

 "Krijg ik er geld voor?"

  "Nee."

 "Als ik er niet voor betaald word, hoe weet ik dan dat het belangrijk is?"

 "Op dat punt kun je een moeder vertrouwen."

 

- "Ooit was het zo dat als een klant iets binnen een week wilde hebben, er sprake was van een haastklus.

 Nu, met faxen, modems en mobiele telefoons, wil iedereen alles onmiddellijk hebben! Met 't voortschrijden van de techniek nemen ook de verwachtingen toe.

 Al die apparaten maken het leven niet gemakkelijker - ze zorgen ervoor dat het leven steeds hectischer wordt."

 "Zes minuten in de magnetron voordat het klaar is?! Wie heeft daar nog de tijd voor?!"

 "We zullen apparaten moeten uitvinden die minder efficiënt zijn."

- "Hebben we een draadje van katoen?"

 "IK denk het wel ... hoezo?"

 "Voor een pit. Ik spaar al mijn oorsmeer op om een kaars van te maken."

 "Oh! Casper! Bleeegh!"

 "Of zal ik er anders vetkrijtjes van maken?"

 

- "Hallo? Hm ... Hmmm ... Nee, dank u. Ik ben niet geïnteresseerd.

 Hmm? ... Nee, dat wil ik niet ... mm ... zoals ik al zei, wil ik niet ... mm-hm ... nee ... ik ... mm ... kijk, ik ben niet ... hmmm ...

 Is het ooit in je opgekomen dat er buiten dit verkooppraatje nog leven is en dat je dat nu aan het vergallen bent?

 Er zou meer fatsoen in deze wereld zijn als mensen fatsoen niet zouden zien als een uitnodiging om zich aan je op te dringen."

 

- "Zo tegen Kerstmis is het weer de tijd voor persoonlijke reflecties.

 Al te vaak denken we niet na over ons leven. Dit is het moment om stil te staan bij de dingen die er echt toe doen.

 Het is de tijd om ons weer over te geven aan ongebreidelde koopdrift ... de tijd voor de verkondiging van het geluk dat materiële overvloed geeft ... de tijd voor de verheerlijking van overdaad."

 "... Alledaagse behoeftebevrediging maakt van consumentisme een populair geloof."

 "... De tijd om boete te doen voor matigheid!"

 

      

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Bill Watterson: Casper en Hobbes: Deel 10: Er zijn schatten in overvloed

Bill Watterson: Casper en Hobbes: Deel 10: Er zijn schatten in overvloed (Verenigde Staten, 1996): 128 blz: Vertaald door Cees de Groot (2001): Uitgeverij Big Balloon

 

 

Citaten:

- "Casper, wil je de tafel voor me dekken, alsjeblieft?"

 "Hmm ... ik zou zeggen, nee ... Ik ben niet zo dol op tafeldekken.

 Ik vind niet dat je iets zou moeten doen tenzij je er dol op bent."

 

- "Ik ben bezig met een kruiswoordpuzzel. Nummer drie verticaal is "vogel"."

 "Hmm ..."

 "Ik heb het! "Geelgestreepte boomklever"!"

 "Maar je hebt maar vijf vakjes."

 "Dat zie ik ook wel. Die idioten dwingen je om superklein te schrijven."

- "Hoe meer feitenkennis je bezit, hoe moeilijker het is om een beslissing te nemen.

 Zodra je goed bent geïnformeerd, begin je complicaties en nuances te zien,

 Je beseft dat niets zo duidelijk en simpel is als het eerst leek. Uiteindelijk raak je door kennis verlamd.

  Als man van de daad, kan ik dat risico niet lopen."

 "Je weet niks, maar je handelt er in ieder geval naar."

 

Een van de allersterkste teksten uit de 13 delen: Caspers vader komt thuis en ziet Casper met een bord staan waarop staat: "Verwerp de zonden, maar vergeef de zondaar!"

 

- "Hier ben ik, gelukkig en tevreden.

 ... Maar niet euforisch."

 

- "Zijn Hamburgers gemaakt van mensen die in Hamburg wonen?"

 "Natuurlijk niet! Het is een soort biefstuk."

 "Eet ik een koe?"

 "Jawel."

 "Ik kan geen hap meer door mijn keel krijgen."

 

- "Pap, waarom doe je je ogen dicht als je niest?"

 "Als je oogleden niet gesloten zouden zijn, zouden door de kracht van de explosie je oogbollen eruit springen en aan de oogzenuw blijven bungelen. Als je iets wilt zien zou je met je vingers je oogbollen moeten vasthouden."

 "Smerig.

 Hoe weet jij  dat allemaal?"

 "Het staat in het boek dat je krijgt als je vader wordt."

 

- "Zzzucht ... Ze zeggen wel dat niemand op zijn sterfbed wenst dat hij meer tijd op kantoor had doorgebracht."

[Caspers vader kijkt naar zijn zoontje]

 "Nou, tijd om naar kantoor te gaan."

 "Het is duidelijk dat hij dat niet zomaar zei."

 

- "Waarom zou ik in bad gaan? Ik word toch weer vuil.

 Waarom zou ik mijn tanden poetsen? Ik ga toch weer eten.

 Waarom zou ik mijn haar kammen? Straks zit het weer door de war.

 Je kunt beter efficiënt zijn dan hygiënisch."

 

- "Ha, ik ben het! De grootste prestatie van je leven!"

 "Ik zit in een dip."

 

- "Ik kan wel wat hulp bij mijn huiswerk gebruiken, Hobbes."

 "Wat moet je doen?"

 "Ik moet een opstel schrijven waarin ik twee kanten van een zaak bekijk en daarna moet ik een van de argumenten verdedigen."

 "En wat is het onderwerp?"

 "Dat is het probleem! Ik kan niets verzinnen waarover je van mening kan verschillen."

 "Dat is moeilijk te geloven."

 "Ik heb altijd gelijk en de ander nooit! Wat valt daar nou over te twisten?!"

 

- "Yep, Kerstmis komt er alweer aan.

 En hoe kun je beter een christelijke feestdag vieren dan met een maand vol ongebreidelde consumptiedrift!"

"Ik sta altijd verbaasd dat andere religies dat niet hebben overgenomen."

 "Een stapel cadeaus krijgen is voor mij een diepe, spirituele ervaring."

 

- "Hé, pap, waarom zaag je niet alle bomen om op de heuvel verderop en maak je een skilift?"

 "Omdat een skilift lelijk, lawaaiig en volstrekt overbodig is."

 "Het probleem van pap is dat hij de vooruitgang niet herkent."

 

- "We worden omringd met apparaten die gemaakt zijn om het werk lichter te maken en het gemak te dienen. We hebben meer vrije tijd dan de mens ooit had.

 En wat doen we met die vrije tijd? Werken we aan onze ontwikkeling? Ondernemen we interessante dingen? Brengen we iets tot stand?"

 "Pap, ik kan die reclame niet verstaan."

[Caspers vader trapt Casper naar buiten]

 "Als het aan pap lag, zou vrije tijd net zo waardeloos zijn als werk."

 

- "Hier is de nieuwste opiniepeiling van je prestaties als vader. Je populariteitscijfer is nogal laag, ben ik bang."

 "Dat komt omdat er geen vanzelfsprekende relatie bestaat tussen wat nodig is en wat gewenst wordt. IK doe wat ik moet doen en daarmee word je niet populair."

 "Met zo'n houding kun je je baan wel vergeten."

 "Geef me een seintje als iemand anders het over wil nemen."

 

- "Ik ben gek op het nieuws! Populaire kranten weten heel goed dat ik niet zit te wachten op serieuze polemieken over ingewikkelde en saaie onderwerpen.

 Ze bieden aan wat ik graag wil hebben: roddels, schandalen, sound bites, huilerige verhalen en populariteitspolls, alles verpakt in hapklare brokken! Buitengewoon amusant."

 "En dan vragen opiniemakers zich nog af waarom het publiek zo cynisch is over politiek."

 "Je kunt zien dat dit een diepgaand artikel is, want er staat tekst naast het kaartje."

 

- "Ik ben vastbesloten om het wereldrecord "Zo lang mogelijk je vinger in je neus steken" te verbeteren."

 "Ik geloof niet dat zoiets officieel bestaat."

 "Als dat zo is ben ik sowieso kampioen!"

 

 - "Als het sneeuwt kan je gaan sleeën. Als het waait kan je gaan vliegeren. Als het warm is kan je gaan zwemmen.

 Maar als het regent ... zucht ...

 ... Het enige wat je dan kunt doen is mam de zenuwen te bezorgen."

 

      

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Bill Watterson: Casper en Hobbes: Deel 9: Maniakale moordzuchtige junglekat

Bill Watterson: Casper en Hobbes: Deel 9: Maniakale moordzuchtige junglekat (Verenigde Staten, 1994): 128 blz: Vertaald door Cees de Groot (2001): Uitgeverij Big Balloon

 

 

De paperbacks van "Casper en Hobbes" zijn gelijmd, niet ingebonden. Dat heeft als zeer groot nadeel dat als ze vaker gelezen worden, de kans bestaat dat er bladzijden los komen te zitten. Mijn exemplaar van "Maniakale moordzuchtige junglekat" telt helaas vele losse bladzijden. Ik zal moeten uitzien naar een nieuw exemplaar.

 

Citaten:

- "Hallo? ... Nee, mijn moeder kan nu niet aan de telefoon komen.

 Tuurlijk wil ik een boodschap aannemen.

 Schrijf het maar op een stuk papier, kom langs, betaal me vijf piek en ik geef het zodra ik haar zie.

 Nou, zo dringend was het kennelijk ook weer niet."

 

- "Hoe werken geldautomaten?"

 "Kijk, stel dat je vijftig euro wilt hebben ... Je toetst het bedrag in ...

 ... en aan de andere kant van de automaat zit een man met een drukpers die het geld drukt en de biljetten in dit luikje stopt."

 "Zo ongeveer als die vent die bij ons in de garage woont en de deur open- en dichtdoet?"

 "Precies!"

 

- "Inge, mag ik jouw antwoorden overschrijven?"

 "Natuurlijk niet!"

 "Waarom niet?"

 "Omdat je dan een mooi cijfer krijgt terwijl je er niets voor gedaan hebt."

 "Nou en?"

 "Het is verkeerd om 'n beloning te krijgen die je niet hebt verdiend."

 "Wie kan daar nou niet mee leven?"

- "Ik ben gek op stenen, dit is een mooi exemplaar.

 Zie je hoe glad hij is? Het heeft een eeuwigheid geduurd voordat ie zo mooi rond was.

 Deze steen is gevormd door sedimentaire afzetting, dus tegenovergesteld aan stollingsgesteente dat vulkanisch van oorsprong is."

 "Wat weet jij veel van stenen."

 "Reken maar. Door God gezonden ballistische projectielen noem ik ze."

 

- "Lieve Sint, vorig jaar vroeg ik een thermo-nucleaire langeafstandsraket met lanceerinrichting,

 In plaats daarvan kreeg ik sokken en een shirt. U moet mijn bestelling verwisseld hebben met die van een ander.

 Deze keer houden we ons wel aan de regels, ja?!

 Het feit dat hij de spullen voor niks weggeeft is nog geen excuus voor een incompetente organisatie."

 

- "Kijk nou eens toch naar deze boterham die mijn moeder voor me heeft gemaakt! Die eet ik niet. hoor!

 De inktvis is niet eens vers! Ruik maar! Het lijkt wel rubber! En het brood is helemaal doorweekt van de inkt! De augurken zijn geplet! Wat smerig!

 Ruilen?

 Niemand wil ruilen met een kind wiens moeder vieze boterhammen maakt!"

 

Inge Dekker:

- "Als mam aan me vraagt hoe het op school was zeg ik gewoon "goed" en begin over iets anders."

 

Casper heeft drie smeltende sneeuwpoppen gemaakt met borden als: Bekeer u! Het einde is nabij! De lente breekt aan!:

- "Het zijn sneeuwmannen die de ondergang voorstellen."

 "Je vergalt wel het plezier van het uitkijken naar de eerste bloeiende krokusjes!"

 

- "Mam! Wakker worden! Kom snel!"

 "Wat heb je? Wat is er aan de hand?"

 "Geloof jij dat liefde een biochemische reactie is die alleen maar bestaat om onze genen door te geven?"

 "Wat het ook is, het is het enige wat me ervan weerhoudt om je nu ter plekke te wurgen."

 "Mams geruststellingen zijn nooit erg geruststellend."

 

- "Ik wil niet opstaan. Ik wil me niet aankleden. Ik wil niet op de bus wachten. Ik wil niet naar school. Ik wil niet naar de juf luisteren. Ik wil niet leren. Ik wil geen opgaves. Ik wil geen huiswerk."

 "Hoe was het vandaag?"

 "Die hoef ik alleen maar in te koppen."

 

- "In het overzicht van de tv-programma's staat dat deze film "strikt voor volwassenen" is. Wat zouden ze daarmee bedoelen?"

 "Waarschijnlijk dat ze dingen laten zien zoals naar het werk gaan, rekeningen en belasting betalen en andere verantwoordelijke taken."

 "Wauw, ze maken geen geintjes als ze "voor volwassenen" erbij zetten."

 "Ik heb nooit begrepen hoe die films geld kunnen opbrengen."

 

- "Weet je waar ik een hekel aan heb? Als ik met iemand praat en die gaat dan over zichzelf beginnen.

 Het is zo onbeleefd! Waarom denken ze eigenlijk dat ik een gesprek met ze aanknoop? Ze kunnen het toch over mij hebben! Wat kan het iemand schelen wat zij te vertellen hebben? Als ik met iemand praat hoort het over mij te gaan!"

 

- "Ik stuur aan op verandering."

 "Jij?!

 Je maakte vanmorgen nog geweldige stennis omdat je moeder minder jam op je boterham had gedaan dan gisteren!"

 "Ik stuur aan op verandering bij anderen."

 

- "Er is niets op de televisie."

 "Zet 'm dan uit." 

 "'m uitzetten?? Je denkt toch niet dat ik hier de hele dag naar een leeg scherm ga zitten staren?"

 

- "Wat ben jij aan het doen, Casper?"

 "Ik eet wormen op voor tien eurocent!"

 "Daar komt niets van in! Tijd om naar huis te gaan! En, Inge, het is niet aardig om misbruik te maken van kinderen zonder gezond verstand."

 

- "Kleine genoegens van het leven

1. Een nieuw stripboek lezen

2. Een lieve hond aaien

3. Een brief krijgen

4. Een mok warme chocolademelk met slagroom opdrinken.

5. Grijnzen als een grote jongen je uitscheldt ... en hem daarna z'n tanden door z'n lip slaan."

 "Je lijstje vervult me met grote ontroering."

 "Helaas heb ik niet alle dingen zelf meegemaakt."

 

- "Juf, kunnen we in de kring gaan zitten en ergens over discussiëren?

 Om precies te zijn, zou ik het willen hebben over de vraag of kannibalisme een verzachtende omstandigheid voor moord is omdat het minder afval oplevert.

  Om een of andere reden willen ze ons alleen dingen leren die iedere sufferd in een boek kan opzoeken."

 

- "Ik heb vandaag een proefwerk verprutst, maar dat kan me niet schelen."

 "Nee?"

 "Het is een kwestie van prioriteiten Hobbes, je moet ruimte maken voor wat je echt belangrijk vindt.

 De dagen zijn kostbaar en ik wil ze liever gebruiken om pret te maken dan om te leren."

 "Ik had nooit gedacht dat onwetendheid een onderdeel is van de kwaliteit van het leven."

 "Nou, pap blijkbaar ook niet."

 

- "Ik vind dat we een telefoonbeantwoorder nodig hebben."

 "Nou, ik weet 't niet ...

 Als je zo'n apparaat hebt voel je je verplicht een heleboel telefoontjes te beantwoorden van mensen die je eigenlijk helemaal niet wil spreken.

 Zonder een antwoordapparaat kan je de telefoon gewoon laten rinkelen en als de beller het opgeeft hoef je ook niet met hem te praten."

 "Dat is niet helemaal wat ik bedoel."

 "Dat is ook het probleem op kantoor. De secretaresses laten de telefoon niet rinkelen en daarom ben ik steeds met mensen in gesprek."

 

      

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.