Dvd: The Makioka Sisters

The Makioka Sisters (Japan, 1981): 140 min: Regisseur Kon Ichikawa

 

 

Ik heb intussen al heel wat boekverfilmingen gezien. Als ik een mooi boek heb gelezen dat verfilmd is, dan ben ik altijd benieuwd hoe het boek in beeld is gebracht. Omgekeerd, als ik een mooie boekverfilming heb gezien van een boek dat ik nog niet gelezen heb, dan is de drang om het boek alsnog te gaan lezen aanzienlijk minder groot.

Ik heb nog nooit eerder zo snel na het lezen van een boek de verfilming ervan gezien als nu bij "The Makioka Sisters". Voor een bespreking van de inhoud zie mijn vorige stukje, de boekbespreking van "De stille sneeuwval" (Nederlandse titel).

Ik had afgelopen september naar de eerste 50 minuten van "The Makioka Sisters" gekeken. Toen was ik niet zo enthousiast, ik had het gevoel naar een toneelstuk te kijken. Wel vond ik toen de kostuums en de decors van de film prachtig.

Nu heb ik de film in zijn geheel gezien en ben ik van mening dat de film het boek zeer nauwgezet volgt, met natuurlijk de nadruk op de relaties tussen de vier zussen en de pogingen om Yukiko aan de man te helpen. Als verfilming van het boek is deze film uiterst geslaagd, en ook als  film op zichzelf is hij zeker de moeite waard. 

"The Makioka Sisters" is een typisch Japanse film, gemaakt zoals geen enkele westerse regisseur dat zou doen. De film is opgenomen in schitterende kleuren, is rustig van tempo en bevat mooie kostuums en decors. Het acteerwerk is ingetogen en komt aangenaam over.

Op IMDB krijgt "The Makioka Sisters" van 1.700 mensen een waardering van 7,2.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Tolstoj: Oorlog en vrede 6: Verfilmingen

Tolstoj: Oorlog en vrede (Rusland, 1867-1869): 2 delen: 1552 blz: Vertaald door Yolanda Bloemen & Marja Wiebes (2006): Uitgeverij van Oorschot: de Russische bibliotheek

 

 

Er zijn in de loop der jaren meerdere verfilmingen gemaakt van "Oorlog en vrede". Ik heb er 5 gezien die ik hieronder uiterst kort zal bespreken.

 

1): De Hollywoodversie van King Vidor uit 1956 met onder andere Audrey Hepburn als Natasja. Best een mooie film, maar met een lengte van slechts 208 minuten doet de film te weinig recht aan het boek.

 

2): De Russische verfilming uit 1965 door Sergej Bondartsjoek die zelf Pierre Bezoechov speelde. Dit vind ik een sublieme film, één van de grote films aller tijden. De film is met bijna 7 uur precies goed van lengte.

 

3): De BBC-serie uit 1972 met Anthony Hopkins als Pierre Bezoechov. Deze serie is met 15 uur veel te lang, te langdradig en deels slaapverwekkend. Ik denk dat het meer moeite kost om deze serie uit te zien dan de 1.552 bladzijden van het boek te lezen.

 

4): De internationale film uit 2005, opgenomen in Joegoslavië. Deze serie duurt ongeveer 7 uur en oogt erg mooi. 

5): De BBC-serie uit 2015, een prachtige verfilming die schitterend oogt en één van mijn favoriete televisieseries ooit.

 

Voor veel mensen zal de BBC-versie uit 2015 de eerste keus zijn. Daar valt heel veel voor te zeggen, maar mijn favoriete verfilming is die van Bondartsjoek uit 1965. De BBC-versie uit 2015 is mijn tweede keus, de internationale versie uit 2005 is keus drie, de Hollywood-film uit 1956 is keus vier en de BBC-serie uit 1972 zou ik vermijden.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Fantastic Mr. Fox

Fantastic Mr. Fox (Verenigde Staten, 2009): 82 min: Regisseur Wes Anderson

 

 

Het gebeurt zeer regelmatig dat beroemde boeken worden verfilmd. Hierbij kan de regisseur kiezen voor twee mogelijkheden: of hij gaat voor een zo getrouw mogelijke bewerking, of hij maakt een vrije bewerking waarbij hij zich losjes baseert op, of laat inspireren door, het boek. Ik ben meestal geen voorstander van de eerste methode, een film is nu eenmaal een heel ander medium dan een boek. Gelukkig heeft Wes Anderson ervoor gekozen om het verhaal van Roald Dahl vrijelijk naar eigen inzicht te bewerken.

 

"Fantastic Mr. Fox" is een stop-motion animatiefilm, vergelijkbaar met de films van "Wallace en Gromit" waarmee de Aardmanstudio zo beroemd is geworden. 

 

Voor wie het boek van Roald Dahl kent, zal het verhaal bekend voor komen. Meneer vos woont met zijn gezinnetje in een hol. Hij wil wel eens wat luxueuzer wonen en koopt daarom een huis in een enorme boom die op een heuvel staat. Helaas komt hij hierdoor in de buurt te wonen van drie heel gemene boeren die het op hem hebben voorzien. Er brandt een strijd los tussen meneer vos en de andere dieren en de drie gemene boeren.

Ik vind "Fantastic Mr. Fox" een verrukkelijke film met mooie animaties en een onderhoudend verhaal met de nodige humor. De film is ook wat sentimenteel wat de film ten goede komt. Aanbevolen voor iedereen die van een originele film houdt. Het is ook bij uitstek een familiefilm, geschikt voor alle leeftijden.

Op IMDB krijgt "Fantastic Mr. Fox" van bijna 221.000 mensen een waardering van 7,9.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Le Petit Nicolas

Le Petit Nicolas (Frankrijk, 2009): 88 min: Regisseur Laurent Tirard

 

 

Ik heb vanavond met veel plezier naar de Franse film "Le Petit Nicolas" gekeken die gebaseerd is op het gelijknamige boek van René Goscinny en Jean-Jacques Sempé.

 

Een filmmaker die besluit om een zo beroemd en geliefd boek als "De kleine Nicolaas" van Goscinny en Sempé te verfilmen neemt daarbij een enorm risico. Vrijwel iedereen die de film zal gaan bekijken kent het boek al en heeft er zijn eigen voorstelling bij. Bovendien bestaat "De kleine Nicolaas" niet uit een doorlopend verhaal, maar meer uit een verzameling losse stukjes.

 

Ik vind de film zeer geslaagd. De kinderen die Nicolaas en zijn vriendjes (Alceste, Rufus, Agnan, Joachim, Geoffrey, Clotaire ik vergeet er vast een paar) zijn uitstekend gecast. Zo goed zelfs dat ze zowel lijken op de oorspronkelijke tekeningen van de kinderen door Sempé als dat ze zeer naturel spelen. De ouders van Nicolaas spelen ook zeer goed.

De film moet het natuurlijk van zijn fijne gevoel voor humor hebben. Dit is een film waarbij ik heel vaak hardop heb moeten lachen (ik keek de film alleen) en de humor is van het vriendelijke soort, waarbij niemand in de zeik wordt genomen. Vergelijk de goedaardige humor van "Le Petit Nicolas" maar eens met de vooroordelen bevestigende humor van "Intouchables", die met een score van 8,5 en plaats 44 de hoogst gewaardeerde Franse film op IMDB is en dan weet ik wel aan welke film ik de voorkeur geef.

 

Ik vind "Le Petit Nicolaas" een hele leuke film waarbij ik vaak hardop heb moeten lachen. De film is misschien niet zo indrukwekkend als het boek waarop hij gebaseerd is, maar hij kan zeker zeer gewaardeerd worden, zowel door kinderen als door hun ouders. Het is dus een echte familiefilm.

Op IMDB krijgt "Le Petit Nicolas" van ruim 12.000 mensen een waardering van 7,1, wat ik erg aan de lage kant vind.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Charlie and the Chocolate Factory

Charlie and the Chocolate Factory (Verenigde Staten, 2005): 110 min: Regisseur Tim Burton

Gisteren heb ik "Willy Wonka and the Chocolate Factory" besproken, de verfilming van het beroemde boek van Roald Dahl. Hoewel ik dat een geweldige film vind, schijnt het dat Roald Dahl zelf minder tevreden was over de film. In 2005 heeft Tim Burton een nieuwe verfilming gemaakt van Roald Dahls "Sjakie en de chocoladefabriek".

"Charlie and the Chocolate Factory" ziet er fantastisch uit. Het is Tim Burton wel toevertrouwd om schitterende decors en kostuums te bedenken en te maken. Het is ook te zien dat deze film met een enorm budget gemaakt is. De rollen van Sjakie en Willy Wonka zijn evenals in de eerste verfilming voortreffelijk.

Waar ik minder enthousiast over ben, is de filmmuziek. De muziek is gecomponeerd door Danny Elfman, zoals altijd bij de films van Tim Burton. Ik vind de muziek veel te nadrukkelijk aanwezig. Ook vind ik de liedjes van de Oempa Loempa's veel minder dan in de eerdere film. In plaats van vrij eenvoudige liedjes heeft Tim Burton gekozen voor liedjes die als popsongs aandoen.

De toevoegingen aan de film (de jeugd van Willy Wonka, de avonturen in Afrika en de Indiase prins met zijn kasteel van chocolade) vind ik niet zo sterk en ik mis de vileine humor van de eerdere versie. Ook zit er een moralistisch kantje aan het verhaal dat Roald Dahl volgens mij altijd zorgvuldig vermeed in zijn kinderboeken.

Al met al vind ik "Charlie and the Chocolate Factory" zeker de moeite waard om naar te kijken, vooral vanwege het visuele aspect, maar geef ik toch duidelijk de voorkeur aan "Willy Wonka and the Chocolate Factory' uit 1971.

Op IMDB krijgt "Charlie and the Chocolate Factory" van bijna 415.000 mensen een teleurstellende waardering van 6,6.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Willy Wonka and the Chocolate Factory

Willy Wonka and the Chocolate Factory (Verenigde Staten, 1971): 96 min: Regisseur Mel Stuart

Soms gebeurt het dat ik vergeten ben hoe goed ik een film vond, hem opnieuw bekijk, en dan ontdek dat het een geweldige film is. Dit overkwam mij bij "Willy Wonka and the Chocolate Factory", gebaseerd op het beroemde kinderboek "Charlie and the Chocolate Factory" van Roald Dahl. Charlie heet in het Nederlands Sjakie en ook alle anderen hebben in de ondertitels een vernederlandste naam gekregen.

Sjakie is een eenvoudig jongetje en hij woont samen met zijn moeder en zijn 4 grootouders ergens op een armoedig zoldertje. Hij eet iedere dag koolsoep en krijgt zo nu en dan een reep van Willy Wonka's chocolade.

Willy Wonka heeft een wedstrijd uitgeschreven. Hij heeft in de verpakking van 5 chocoladerepen een Gouden Wikkel verstopt. De kinderen die een Gouden Wikkel vinden krijgen een rondleiding door zijn fabriek. Er breekt een heuse Wonkamanie uit, zoiets als de run op aandelen World Online een aantal jaren geleden.

Sjakie is het vijfde kind dat een Gouden Wikkel vindt. Hij mag zijn opa Joe meenemen naar de fabriek.

Hoogtepunt van de film is natuurlijk de rondleiding van de 5 kinderen met hun begeleiders door de fabriek. Voordat ze naar binnen mogen laat Willy Wonka iedereen een document ondertekenen dat hem van iedere verantwoordelijkheid ontslaat als er iets misgaat.

De film oogt fantastisch, bevat erg leuke liedjes, met name die van de Oempa Loempa's en de hoofdrolspelers Gene Wilder (Willy Wonka) en de jongen die Sjakie speelt zijn fantastisch. Ik denk dat deze film in een nieuwe editie van mijn film top 100 komt!

Op IMDB krijgt "Willy Wonka and the Chocolate Factory" van ruim 173.000 mensen een waardering van 7,8.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

3: La vie d'Adèle

 La vie d'Adèle (Frankrijk, 2013): 180 minuten: Regisseur Abdellatif Kechiche

Eerder had ik van Abdellatif Ketiche zijn prachtige film "La graine et le mulet" gezien over een Algerijnse man die op een scheepswerf in Marseille werkt, ontslagen wordt en dan als droom heeft om een couscous en vis restaurant te beginnen. Deze film heb ik nooit in de bioscoop gezien, maar wel een keer of vier op dvd.

Toen in 2013 de nieuwste film "La vie d'Adèle" van Kechiche uitkwam wilde ik hem perse in de bioscoop zien. Ik vond het een prachtige film en heb hem inmiddels een keer of zeven gezien. Voor mij is het de beste film van de laatste 20 jaar.

De film, die gebaseerd is op het boek "Blauw is een warme kleur" van Julie Maroh, gaat over het leven van Adèle. In het begin van de film is ze 16 jaar oud en zit ze op de middelbare school, waar ze lessen literatuur volgt. Ze houdt erg van lezen en wordt gevolgd in de klas. Vriendinnen van haar wijzen haar op een jongen die volgens hen wel interesse heeft in haar. Ze maken een afspraak, gaan naar de bioscoop en bedrijven de liefde. Van haar kant uit lijkt het of er iets mist. Ze heeft het nog niet zo goed in de gaten, maar al snel wordt duidelijk dat ze niet op mannen maar op vrouwen valt. Ze gaat een keer met een vriend naar een homobar en ontmoet daar de oudere Emma, die een blauw kapsel heeft. Emma studeert aan de academie voor schone kunsten en zit in haar vierde jaar. Al snel krijgen ze een relatie. Verder wordt in de film het verloop van hun relatie gevolgd met een paar vrij heftige vrijscene's, bezoeken aan wederzijdse ouders, en Adèles werk als kleuterjuf.

Ik vind het een fantastische film met een heel mooie hoofdrolspeelster (het oog wil ook wat) die ook nog eens geweldig acteert. Eigenlijk heb je geen moment het gevoel dat je naar een film zit te kijken, maar meer het idee dat je naar een stuk uit het leven van de hoofdrolspeelster kijkt. De film is vrij traag, waar ik wel van houd. Hij duurt 170 minuten en in de film is er aandacht voor belangrijke dingen uit het leven zoals lekker eten, muziek en seks. Warm aanbevolen!

Op IMDB krijgt "La vie d'Adèle" van een kleine 120.000 mensen een waardering van 7,8.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 
 

8: Oorlog en vrede (Sergej Bondartsjoek)

Oorlog en vrede (Rusland, 1965): 6 uur en 43 minuten: Regisseur: Sergej Bondartsjoek

Van de roman "Oorlog en vrede" van Leo Tolstoj bestaan tenminste 5 verfilmingen, die ik alle 5 gezien heb en die allen hun voors en tegens hebben.
Deze Russische verfilming is wat mij betreft de meest geniale verfilming van de geniale roman van Leo Tolstoj. Voor een overzicht van het verhaal, lees mijn bespreking van de roman.

Voor mensen die niet bekend zijn met de inhoud van de roman en zijn vele personages, is het handig om te beseffen dat er eigenlijk slechts 3 hoofdpersonen zijn in het boek en ook in de film. Allereerst heb je Pierre Bezoechow, de buitenechtelijke zoon van graag Bezoechow die na diens dood zijn titel en enorme vermogen erft. Dan heb je vorst Andrej Bolkonski, hartsvriend van Pierre, die net getrouwd is als het verhaal begint. En dan is er Natascha Rostov, de heldin van het verhaal.

Over het verhaal zal ik het verder niet hebben. Ik heb de roman meerdere keren in zijn geheel gelezen. Ik vind deze filmversie van "Oorlog en vrede" de meest tekstgetrouwe die ik ken. Met zijn lengte van ongeveer 7 uur heeft hij precies de goede lengte, er wordt genoeg de tijd genomen om het verhaal goed te vertellen en de film wordt nergens langdradig.

De beelden van de film zijn schitterend, een visueel hoogstandje. Dat geldt niet alleen voor de massascènes waar enorme hoeveelheden figuranten zijn gebruikt, maar ook voor de meer intieme scènes in vredestijd. Ook prachtig is de filmmuziek. Ik ken geen andere film waarin de beelden op zo'n krachtige wijze worden ondersteund door de muziek. Al met al vind ik deze versie van Bondartsjoek een van de absolute hoogtepunten uit de filmgeschiedenis.

Een kort overzicht van de andere 4 versies:
- De BBC-verfilming uit 1972-1973 is in mijn ogen veel te statisch en langdradig, de minste van de 5 verfilmingen. Waardering 8,3 door iets meer dan 500 mensen.
- De Hollywood-versie uit 1956 is een genot om naar te kijken, maar is veel te kort om het verhaal recht te doen. Waardering 6,8 door een kleine 8.000 mensen.
- De internationale verfilming opgenomen in Joegoslavië in 2007, ziet er erg mooi uit, maar heeft zwijmelmuziek.. Waardering 7,3 door een kleine 2.000 mensen.
- De BBC-versie van 2016 is een genot om naar te kijken, met meesterlijke acteerprestaties en voor de hedendaagse kijker de meest toegankelijke verfilming van "Oorlog en vrede". Waardering 8,2 door een kleine 17.000 mensen.

Op IMDB wordt "Oorlog en vrede" van Sergej Bondartsjoek door een kleine 5.500 mensen gewaardeerd met een 7,9.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

9: One flew over the Cuckoo's nest

One flew over the Cuckoo's nest (Verenigde Staten, 1975): 128 minuten: Regisseur: Milos Forman

"One flew over the Cuckoo's nest" is de film waarin Jack Nicholson doorbrak en een beroemd acteur werd.

Op een goede dag wordt in een psychiatrisch ziekenhuis Randall McMurphy (Jack Nicholson) binnengebracht. Het is niet helemaal duidelijk wat er met hem aan de hand is: hij is tamelijk gewelddadig, maar of hij nu echt gek is of alleen maar speelt dat hij gek is, daar probeert men in het ziekenhuis achter te komen.

McMurphy ontregelt de hele gang van zaken in het ziekenhuis. Zijn grote tegenspeelster is de verpleegkundige Mrs Ratched die probeert om hem in het gareel te krijgen wat niet lukt.

Op een dag klimt McMurphy over de omheining, opent het hek en neemt zijn medepatiënten mee op een bustochtje en een vistrip naar de zee.

"One flew over the cuckoo's nest" is wat mij betreft een van de beste films die ik ken. De sfeer in het psychiatrisch ziekenhuis is geweldig getroffen en ik kan uit eigen ervaring zeggen dat veel zaken nog steeds zo zijn als hier uitgebeeld: denk aan de uitdeling van de medicijnen, de groepstherapie, de manieren van recreatie. Gelukkig is men in Nederland wat minder streng.

Bij de dubbeldvd die ik heb zit een making of, die ook erg de moeite van het bekijken waard is. Een absoluut meesterwerk!

Op IMDB krijgt "One flew over the Cuckoo's nest" van ruim 800.000 mensen een waardering van 8,7 en staat daarmee op plaats 16 van de hoogst gewaardeerde films.


  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

44: The third man

The third man (Groot Brittannië, 1949): 100 minuten: Zwart-wit: Regisseur: Carol Reed

"The third man" speelt zich af in het Wenen van net na de Tweede Wereldoorlog, dat door de 4 geallieerde grootmachten is bezet.

De Amerikaan Holly Martins is door zijn jeugdvriend Harry Lime uitgenodigd om naar Wenen te komen. Daar aangekomen blijkt Harry Lime door een ongeluk met een vrachtwagen om het leven te zijn gekomen. Harry was dood voordat er een ambulance kwam. Uit de verklaring van getuigen blijkt dat 2 mensen aanwezig waren bij het ongeluk. Een getuige vertelt echter dat er een derde man bij was betrokken. Holly Martins gaat op onderzoek uit om te controleren of alles gebeurd is zoals hem verteld is.

"The third man" heeft een goed verhaal, er wordt goed in gespeeld, het is spannend en bovendien is de film een genot om naar te kijken en wordt de film muzikaal begeleid door een gitaardeuntje dat speciaal voor deze film is geschreven en in het hoofd blijft hangen.

Het is ook duidelijk geen Amerikaanse film. In een Amerikaanse film zou iedereen Engels praten. In deze film spreken de hoofdrolspelers Engels, maar de Oostenrijkers in de film spreken Duits. Dat luistert toch heel anders. Al met al een absolute topfilm!

Op IMDB krijgt "The third man" van een kleine 142.000 mensen een waardering van 8,2, en staat daarmee op plaats 134 van de hoogst gewaardeerde films.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.  

46: Il Gattopardo

Il gattopardo (Italië, 1963): 180 minuten: Regisseur: Luchino Visconti

"Il gattopardo" is de verfilming van het gelijknamige boek van Guiseppe Tomasi di Lampedusa. Zowel het boek als de verfilming ervan behoren tot de absolute top.

In een kast van een huis in een klein dorpje op Sicilië woont prins Don Fabrizio van Salina (Burt Lancaster). Hij en zijn familie leven het leven van de welgestelde adel vol verplichtingen en bals.

Intussen landt Garibaldi met zijn manschappen op Sicilië en verovert het eiland op weg naar de eenwording van Italië.

Don Fabrizio ziet dat zijn levenswijze geen stand kan houden. Een van zijn dochters is verliefd op zijn neef Tancredi (Alain Delon) die zijn favoriet is. Tancredi heeft echter zijn oog laten vallen op de absoluut onweerstaanbare Angelica (een prachtige rol van een nog jonge Claudia Cardinale).

De film eindigt met een drie kwartier lang bal. Ik zag zelden het leven van de aristocratie zo mooi verbeeld. Een van de grootste films uit Italië.

Op IMDB krijgt "Il Gattopardo" van bijna 20.000 mensen een waardering van 8,1.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

60: Aladdin

Aladdin (Verenigde Staten, 1992): 87 minuten

"Aladdin" is een wervelende tekenfilm van de Disney-studio's. Disney is bekend geworden door tekenfilms die met het gehele gezin kunnen worden bekeken. Mijn favoriete Disney-films zijn nog altijd de vroege films zoals: Sneeuwwitje en de zeven dwergen en Dombo. Bij Disney besloot men dat "Aladdin" wat meer eigentijds moest worden, met meer vaart, meer liedjes en meer grappen en grollen. Daar zijn ze uitstekend in geslaagd.

"Aladdin" is gebaseerd op het beroemde verhaal van "Aladdin en de wonderlamp" uit de vertellingen van duizend en een nacht. Aladdin is een arm straatschoffie met een hart van goud die als onafscheidelijke metgezel het aapje Abu heeft. Om aan voedsel te komen, stelen ze dat uit de stalletjes in de stad.

In de stad staat ook het paleis van de sultan. De sultan heeft een prachtige dochter, Jasmine, naar wiens hand alle prinsen dingen. Ook heeft hij een kwaadaardige vizier, Jaffar, die op de macht belust is en die ook een onafscheidelijke metgezel heeft: de papegaai Iago.

Ik vind "Aladdin" een heerlijke tekenfilm om naar te kijken, vol vaart, met heel veel humor en met een prachtige rol van de geest uit de lamp. Eigenlijk is deze Disney-film in tegenstelling tot de meeste andere Disney-films niet zo geschikt voor de allerkleinsten, maar verder kan iedereen hier veel plezier aan beleven.

Op IMDB krijgt "Aladdin" van ruim 300.000 mensen een waardering van 8,0

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

73: The Jungle Book

The Jungle Book (Verenigde Staten, 1967): 78 minuten: Disney

In het oerwoud ligt een mandje met daarin een klein jongetje. Bagheera, de panter ziet het jongetje en weet dat er voor gezorgd moet worden, want anders gaat hij dood. Gelukkig heeft de wolvin net een stel welpjes gekregen en heeft die dus melk om voor de kleine jongen te zorgen.

Tien jaar later. De kleine Mowgli is uitgegroeid tot een vrolijke jongen en hij is de lieveling van alle wolven en welpen in het oerwoud. Dan komt er bericht dat de verschrikkelijke tijger Sheer Khan weer terug is in het woud. De raad van wolven besluit dat Mowgli's leven gevaar loopt en vraagt Bhageera om hem naar het dorp van de mensen te brengen.

"The Jungle Book" is een verrukkelijke tekenfilm. Op zijn tocht door het oerwoud komt Mowgli allerlei interessante dieren tegen zoals: Baloe de beer, met wie hij dikke maatjes wordt, de slang Ka, die hem probeert te hypnotiseren, de olifanten die onder leiding van kolonel Harvey steeds parades houden, de apen, de gieren en op het einde ook Sheer Khan. Het is een Disney-film, dus alles loopt natuurlijk goed af.

Op IMDB krijgt "The Jungle Book" van een kleine 150.000 mensen een waardering van 7,6.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

79: Pinokkio

Pinokkio (Verenigde Staten, 1940): 88 minuten

De oude timmerman Geppetto woont samen met zijn kat Figaro en zijn goudvis Cleo in een knus huisje dat helemaal volhangt met door hemzelf gemaakte houten klokken. Het laatste wat hij gemaakt heeft is een houten marionet, die er erg levensecht uitziet en die hij Pinokkio heeft genoemd. Als Geppetto op een avond een vallende ster ziet, dan wenst hij dat Pinokkio tot leven komt.

Een goede fee verhoort zijn wens en Pinokkio kan ineens praten en zichzelf bewegen. De fee belooft hem dat als hij zijn best doet op school en zich gedraagt zoals een braaf jongetje dat zou doen, hij op een dag een echt jongetje zal worden. Natuurlijk loopt het anders. Pinokkio valt voor de charmes van een paar oplichters en komt in een theater terecht.

Daar wordt hij gevangen gehouden en de fee bevrijdt hem voor een laatste keer. Iedere keer als Pinokkio liegt, groeit zijn neus. Hij komt terecht op het eiland van plezier, waar alle luie jongetjes terechtkomen en aanvankelijk mogen snoepen en feestvieren zo veel als ze willen om vervolgens in ezels te veranderen.

De moraal van het verhaal ligt er dik bovenop. Alleen jongetjes die braaf zijn en hard werken komen goed terecht, met diegenen die lui zijn loopt het slecht af. Toch is het geen mierzoete tekenfilm geworden. "Pinokkio" is een van de eerste lange tekenfilms van de Disney-studio's en zoals bij alle Disney-films uit de beginjaren van de studio zijn de tekeningen geweldig. "Pinokkio" is een geweldige film om als kind te bekijken en blijft ook voor een volwassene een geweldige tekenfilm!

Op IMDB krijgt "Pinokkio" van iets meer dan 110.000 mensen een waardering van 7,5 wat ik aan de lage kant vind.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

82: The English Patient

The English Patient (Verenigde Staten, 1996): 155 minuten: Regisseur: Anthony Minghella

Toen ik "The English Patient" voor het eerst in de bioscoop zag, ruim 20 jaar geleden, vond ik het de mooiste film die ik ooit in de bioscoop had gezien. Dat zei overigens niet zo veel, ik was toen 30 en had misschien 20 films in de bioscoop gezien. Wel was toen al duidelijk dat ik het een mooie film vond. Inmiddels ben ik 20 jaar en zo'n 1.000 films verder (verreweg de meeste op dvd), en zie ik de beperkingen van deze film wat duidelijker, maar nog steeds vind ik het een mooie film, ook nu ik hem voor de vierde of vijfde keer zag.

"The English Patient" bestaat uit twee verhaallijnen. De eerste speelt zich af in de jaren 30, deels in Caïro en deels in de woestijn en vertelt het verhaal van een avonturier van Hongaarse afkomst, graaf Laszlo von Almasy die verliefd wordt op de vrouw van een van zijn collega's tijdens een trektocht door de woestijn.

De tweede verhaallijn speelt zich af in Italië in 1943 en 1944, en laat zien hoe een gewonde man, wiens gezicht geheel verbrand is, liefdevol wordt verzorgd door een verpleegster. Daar tussendoor speelt een liefdesverhaal tussen Hana, de verpleegster, en Kip, een Indiër, die werkt bij de mijnopruimingsdienst.

"The English Patient" is oogstrelend mooi gefilmd. Vooral de scènes die zich afspelen in de woestijn zijn prachtig om naar te kijken. Er komen twee mooie vrouwen voor in de film en de muziek die ter begeleiding klinkt is aangenaam om te horen. Een film die met vakmanschap gemaakt is, maar vooral ook een film om het grote publiek te behagen. Dat is dan ook eigenlijk mijn enige bezwaar tegen de film, het is allemaal wel een beetje te gelikt. Maar "The English Patient" is toch een mooie film, voor wie hiervoor open staat.

Op IMDB krijgt "The English Patient" van ruim 160.000 mensen een waardering van 7,4.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

95: Kaos

Kaos (Italië, 1985): 180 minuten: Regisseurs: Paolo & Vittorio Taviani

In de beginscène van "Kaos" rapen een stel mannen eieren onder een mannetjeskraai en binden vervolgens de kraai een belletje om.

"Kaos" bestaat uit 4 delen en een epiloog. Voor ieder deel komt de kraai met zijn belletje weer even in beeld.

1): De andere zoon. Een groep mannen heeft zich verzameld om naar Amerika te vertrekken. Een oude moeder heeft haar zoons 14 jaar geleden zien vertrekken, maar nog nooit wat van hen gehoord. Ze vraagt een vrouw een brief te schrijven en dicteert haar de tekst, niet beseffende dat de vrouw niet kan schrijven. De oude moeder vertelt over een stel bandieten, die haar man vermoordden en haar zwanger maakte van haar jongste zoon.

2): Maanziekte. Bata en Sidora zijn pas getrouwd. Wat Sidora nog niet weet is dat Bata aan de maanziekte lijdt. Bij iedere volle maan verandert hij 's nachts in een weerwolf.

3): De kruik. Een rijke landeigenaar heeft een enorme kruik besteld om zijn olijfolie in te bewaren. De kruik wordt keurig afgeleverd, maar hij breekt in tweeën. De man laat een reparateur komen. Dit deel is erg hilarisch en vind ik het beste deel van de film.

4): De bewoners van een klein dorpje willen een eigen kerkhof op hun grond, maar dat staat de rijke baron niet toe.

In de epiloog vertelt de moeder van de verteller hoe zij met haar vader naar haar opa op Malta ging met een klein bootje.

"Kaos" is erg mooi verfilmd, de dorre landschappen van Sicilië komen mooi in beeld. De acteurs en actrices maken een authentieke indruk en het verhaal wordt ondersteund door mooie muziek.

Op IMDB krijgt "Kaos"van iets meer dan 2.000 mensen een waardering van 8,0.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

99: The unbearable lightness of being

The unbearable lightness of being (Verenigde Staten, 1988): 164 minuten: Regisseur: Philip Kaufman

"The unbearable lightness of being" is de verfilming van het gelijknamige boek van de Tsjechische schrijver Milan Kundera. Het is 1968 en de hersenchirurg Thomas leidt in Praag een zorgeloos leven. Hij bemoeit zich niet met politiek en heeft veel losse affaires en één min of meer vaste vriendin: Sabina.

Thomas moet een keer in de provincie een operatie uitvoeren en ontmoet dan Tereza. Hij is geïnteresseerd in haar, maar gaat terug naar Praag en vergeet haar. Dan staat ineens Tereza op de stoep. Hij laat haar binnen, ze krijgen een heftige relatie en trouwen zelfs met elkaar.

Intussen speelt de politieke situatie een steeds belangrijker rol in het verhaal. Het is de Praagse lente en in Tsjechoslowakije opteert men voor communisme met een menselijk gezicht. Dan vallen de Russen binnen en slaan veel mensen op de vlucht onder anderen Thomas, Tereza en Sabina, die alle 3 in Zwitserland, in Genève, terechtkomen.

Ik vind het liefdesverhaal in deze film, een van de indrukwekkendste die ik ooit gezien heb en erg frivool gefilmd. De meer politiek getinte stukken kunnen mij niet in dezelfde mate bekoren, maar in zijn geheel vind ik "The unbearable lightness of being" toch een zeer aangename film om naar te kijken.

Er wordt vaak de vraag gesteld: wat is beter, het boek of de film. In het boek dat ik een jaar of 20 geleden heb gelezen, staan veel filosofische en andere terzijdes, die mijns inziens niet veel aan het verhaal toevoegen. Nu vinden veel lezers "De ondraaglijke lichtheid van het bestaan" juist zo'n mooi boek vanwege die terzijdes. Ik vond het tegenvallen. Bij de film heeft men alle filosofische uitweidingen achterwege gelaten en ervoor gekozen om zich voornamelijk op de driehoeksverhouding tussen Thomas, Tereza en Sabina te richten. Ik vind dit een terechte keuze en ben dan ook een veel groter fan van de film dan van het boek.

Op IMDB krijgt "The unbearable lightness of being" van 30.000 bezoekers een waardering van 7,4.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: War of the worlds (2005)

War of the Worlds (Verenigde Staten, 2005): 112 minuten: Regisseur: Steven Spielberg

Over het algemeen houd ik niet van actiefilms en/of science-fictionfilms. In deze films wordt vaak erg de nadruk gelegd op de actiescènes en de special effects, terwijl er weinig aandacht wordt besteed aan interessante karakters of een geloofwaardig verhaal. Toch zijn juist deze twee soorten films favoriet bij het grote publiek.

Steven Spielberg laat met deze verfilming van "War of the Worlds" zien, dat hij als geen ander een spannende film weet te maken, waarin de actiescènes en de special effects ongelooflijk spectaculair zijn, maar wel ten dienste staan van het verhaal en de personages en niet andersom.

Ray Ferrier (gespeeld door Tom Cruise) is gescheiden, woont in New York en moet regelmatig op zijn zoon van 17 en dochter van 10 oppassen. Op het nieuws zijn verontrustende berichten uit de Oekraïne waarin melding wordt gemaakt van plotseling optredende wervelstormen en het grootschalig uitvallen van de elektriciteit. Dit is maar het voorspel, een dag later komen er ontzettend grote tripoden uit de grond over heel de wereld, die overal enorme verwoestingen aanrichten.

Ray doet wat iedere vader zal doen, hij probeert om zijn gezin in veiligheid te brengen. Zijn zoon heeft het idee om terug te vechten samen met de militairen, maar Ray heeft het als vader voor het zeggen en kiest voor een meer realistische optie: vluchten en wel zo snel mogelijk.

Door te kiezen voor de vlucht van een gezinnetje van drie personen leef je (ik althans) erg mee met de hoofdpersonen. De film is ook erg spannend, wat voor mij normaal gesproken niet zo hoeft, maar hier veel extra's brengt. Spielberg zou Spielberg niet zijn, als hij de verwoesting van het land niet zeer overtuigend in beeld heeft gebracht. Nogmaals, ik houd niet van dit genre, maar "War of the worlds" vind ik een topfilm!

Op IMDB krijgt "War of the Worlds" van ruim 375.000 mensen een waardering van slechts 6,5. Blijkbaar deelt de grote meerderheid mijn enthousiasme niet.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

Dvd: Pride and Prejudice (Groot Brittannië, 2005)

Pride and Prejudice (Groot Brittannië, 2005): 122 minuten: Regisseur Joe Wright

Op het Engelse platteland wonen vader en moeder Bennett en hun 5 dochters. Vooral de moeder is er alles aan gelegen om de dochters zo spoedig mogelijk uit te huwelijken. Als mevrouw Bennett het bericht krijgt dat een rijke vrijgezel, meneer Bingley, met zijn vrienden intrek neemt in een buitenhuis dat vlakbij ligt, wil ze zo snel mogelijk haar dochters showen om in ieder geval een van hen uit te huwelijken.

Bingley wordt verliefd op Jane, de oudste dochter. Zijn puissant rijke vriend meneer Darcy heeft een oogje op Elizabeth (Keira Knightley), de op een na oudste dochter. Darcy is echter niet zo spraakzaam en weet Elizabeth tegen zich in het harnas te jagen.

"Pride and Prejudice" is een prachtige verfilming van het gelijknamige boek van Jane Austen uit het begin van de 19e eeuw. De sfeer van die tijd wordt erg mooi weergegeven, de aankleding en kostuums zijn prachtig en ook de conversaties zijn een genot om naar te luisteren.

"Pride and Prejudice"is veel vaker verfilmd. De BBC-verfilming uit 1995 met Colin Firth als meneer Darcy schijnt ook erg goed te zijn.

Op IMDB krijgt "Pride and Prejudice" van bijna 225.000 bezoekers een waardering van 7,8.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: De helaasheid der dingen

De helaasheid der dingen (België, 2009): 104 minuten: Regisseur Felix van Groeningen

"De helaasheid der dingen" is de verfilming van het gelijknamige boek van Dimitri Verhulst.

In het dorpje Reetverdegem woont de 13 jarige Gunther Strobbe samen met zijn vader Marcel en zijn 3 ooms Koen, Breejen en Petrol en zijn oma die voor iedereen zorgt. Alle mannen zijn zuipschuiten, het lijkt wel of het enige doel in hun leven is om zoveel mogelijk liters bier weg te werken.

Er wordt in het dorp een competitie gehouden om het wereldrecord bierdrinken te verbeteren. Deze wedstrijd wordt gewonnen door Koen, die vervolgens doodleuk in zijn auto stapt en in het ziekenhuis belandt. Breejen zorgt voor een nog grotere uitdaging: de Tour de France van het drinken, waarin behalve bier ook sterke drank wordt gedronken.

Het is een tragisch verhaal, waar door de lichtvoetige manier waarop het vertelt wordt veel bij valt te lachen. Sommige one-liners uit de film zijn ijzersterk:
- Marcel investeerde zijn salaris integraal in de dichtstbijzijnde kroeg.
- Oma had een hart dat groter was dan haar uitkering.

Het Vlaamse dialect dat veel gesproken wordt in de film draagt zeker ook bij aan de sfeer. Ik vind "De helaasheid der dingen" een van de beste Nederlandstalige films die ik ken. Ik heb de film inmiddels een keer of vier gezien en kan hem iedereen aanraden die van amusement met een serieuze ondertoon houdt!