René Goscinny & Jean-Jacques Sempé (tekeningen): De kleine Nicolaas (Frankrijk, 1960): 157 blz: Vertaald door Marijke Koekoek (2005): Uitgeverij Atlas: Oorspronkelijk uitgever Éditions Denoël
Van alle kinderboeken die ik ken, en dat zijn er heel wat, is "De kleine Nicolaas" van het Franse duo Goscinny en Sempé mijn absolute favoriet. Nicolaas is een klein jongetje van een jaar of 8 die naar school gaat en met zijn schoolkameraadjes ook buiten school allerlei avonturen beleeft.
Een kort overzicht van zijn avonturen: er komt een fotograaf naar school om een klassefoto te maken, tegen de tijd dat de kinderen opgesteld staan is de fotograaf al weer vertrokken, Nicolaas en zijn vriendjes zijn cowboys, de surveillant, ze gaan voetballen, de inspecteur komt naar school, Nicolaas vindt een hondje, er komt een nieuw jongetje in de klas, Nicolaas koopt een boeket voor zijn moeder, ze krijgen hun rapport, een meisje komt op bezoek, Alcestus en Nicolaas roken een sigaar, Nicolaas krijgt een fiets, Nicolaas is ziek, Nicolaas en Alcestus spijbelen, Nicolaas loopt van huis weg.
De vriendjes van Nicolaas hebben allemaal heel aparte namen. De volgende vriendjes worden met hun namen en eigenaardigheden genoemd:
Alcestus is het beste vriendje van Nicolaas, hij is dik en heeft altijd wat om te eten.
Godfried vindt het leuk om zich te verkleden en heeft een heel rijke papa van wie hij alles krijgt wat hij wil.
Chlotarius is de slechtste van de klas.
Agnanus is de beste leerling op school en hij heeft een bril waardoor de andere kinderen hem geen klappen mogen geven want anders gaat de bril stuk.
Verder zijn er nog een aantal andere kinderen zoals Odo, Joachim en Rufus die niet speciale eigenschappen worden toebedeeld.
Wat het boek zo bijzonder maakt is dat alles consequent wordt beschreven vanuit het gezichtspunt van een acht-jarige. Ik heb het boek een keer of vijf gelezen en iedere keer lig ik weer in de deuk, zo grappig is het boek.
Een aantal citaten om de lezers van mijn blog lekker te maken.
- Dat is toch zo vervelend: als je helemaal alleen speelt, vermaak je je niet en als je niet helemaal alleen speelt, maken de anderen de hele tijd ruzie met je.
- We noemen de surveillant Bouillon, als hij er niet bij is uiteraard. We noemen hem zo, omdat hij de hele tijd zegt: "Kijk me in de ogen", en in bouillon drijven oogjes. Ik begreep het ook niet meteen, maar een paar grote jongens hebben het me uitgelegd.
Over Rex, een hondje dat Nicolaas vindt:
- Na het broodje, dat Rex bijna net zo snel had opgegeten als Alcestus gedaan zou hebben, een vriendje dat de hele tijd eet, was Rex me heel blij achternagelopen.
- Rex begon de begonia's op te eten, maar dat is niet zo erg als met de leunstoel, omdat we meer begonia's dan leunstoelen hebben .
- "Maak je niet druk," zei Joachim, "ik stap op m'n fiets en haal de auto in!" Hij is aardig Joachim, maar hij trapt niet snel, vooral niet wanneer de weg stijgt, en toch traint hij voor de Tour de France, waaraan hij mee gaat doen wanneer hij groot is.
- In het rapport van Alcestus stond: "Als deze leerling evenveel energie in zijn schoolwerk zou steken als in eten, was hij de beste van de klas, want hij zou beter kunnen."
- Ik wist wat papa tegen me zou zeggen. Hij zou zeggen dat hij altijd de beste van zijn klas was geweest en dat zíjn papa heel trots was op míjn papa en dat hij met een heleboel eervolle vermeldingen en plaatjes was thuisgekomen en dat hij me ze graag zou laten zien, maar dat ze toen hij ging trouwen bij een verhuizing zoek zijn geraakt.
- Alcestus haalde een dikke sigaar uit zijn zak. "En wat gaan we met die sigaar doen?" vroeg ik. Ik wist niet zeker of het nu wel zo'n goed idee was om de sigaar te roken, en bovendien had ik zo het gevoel dat mama en papa dat niet leuk zouden vinden, maar Alcestus vroeg of mijn mama en papa me hadden verboden sigaar te roken. Ik dacht na, en ik moet zeggen dat papa en mama me wel verboden hebben om op de muren van mijn kamer te tekenen, om als er bezoek is aan tafel iets te zeggen zonder dat me iets wordt gevraagd, om de badkuip vol te laten lopen om met mijn boot te spelen, om vóór het avondeten gebakjes te eten, om met deuren te slaan, om met mijn vingers in mijn neus te zitten en lelijke woorden te zeggen, maar sigaar roken hebben papa en mama me nooit verboden.
De fiets:
- Papa wilde geen fiets voor me kopen. Hij zei altijd dat kinderen heel onvoorzichtig zijn en dat ze acrobatentoeren willen uithalen en dat ze hun fietsen stukmaken en dat ze zich pijn doen.
- Papa bleef bij mij in de tuin. "Weet je dat ik vroeger verschrikkelijk goed kon wielrennen en dat ik als ik je moeder niet had leren kennen misschien wel profwielrenner zou zijn geworden?" vroeg hij. Dat wist ik niet. Ik wist dat papa verschrikkelijk goed had kunnen voetballen, rugby spelen, zwemmen en boksen, maar dat van de fiets was nieuw.
Ik moet nog vermelden dat de tekeningen van Sempé geweldig zijn. "De kleine Nicolaas" is bijzonder leuk om voor te lezen aan een jongetje tussen de 6 en 10 jaar oud en ook om op de middelbare school in klas 3 of 4 je Frans mee te oefenen.
Er zijn nog vier boeken van de avonturen van Nicolaas verschenen. Dit zijn: "De vakanties van de kleine Nicolaas", "Grote avonturen van de kleine Nicolaas", "Nieuwe avonturen van de kleine Nicolaas" en "Meer nieuwe avonturen van de kleine Nicolaas", ook allemaal vertaald door Marijke Koekoek. Allevier deze boeken zijn ook erg leuk om te lezen, maar toch net iets minder grappig dan "De kleine Nicolaas".
Ik kwam bij het sprankelende kinderboek "Dit is geen Cobra" door de zeer enthousiaste bespreking op de Leesclub van alles. Ik dacht meteen bij mezelf: "Dit is een boek dat ik moet lezen". Gelukkig kon ik het boek vrijwel meteen bij de bibliotheek lenen.
