Films gezien in december

Drunk: Een film die ik naarmate ik hem vaker zie, steeds beter ga vinden. Inmiddels voor de 5e of 6e keer gezien samen met een vriend. *****

 

Civilisation: Prachtige BBC-serie uit 1969 over de kunstgeschiedenis vanaf de vroege Middeleeuwen tot het eind van de 19e eeuw. *****

 

la Sirène du Mississippi: Misdaadfilm uit 1969 van François Truffaut met in de hoofdrollen Catherine Deneuve en Jean-Paul Belmondo. ****

Dauw: Portret van de Nederlandse kunstenaar Marc Mulders. ****

 

Art of Spain: BBC-serie uit 2008 met aandacht voor onder andere de erfenis van de moren in Andalusië, een aantal bekende schilders als El Greco, Velazquez, Goya, Picasso en Salvador Dali en architecten als Gaudi en Calatrava. **** 

¡Vivan las Antipodas!: Documentaire van de Rus Victor Kossakovsky uit 2011, waarbij hij vier keer twee precies tegenover elkaar liggende locaties op de aarde heeft gefilmd. Acht korte documentaires die aangenaam zijn om te bekijken, maar ook niet veel meer dan dat. Erg storend vind ik dat een deel van de opnamen 90 graden gekanteld of ondersteboven worden weergegeven. ***

Henry & June: Een film uit 1990 gebaseerd op de dagboeken van Anaïs Nin over haar relatie met de Amerikaanse schrijver Henry Miller en zijn vrouw June. Een matig interessante film met veel bloot. ***

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

2.023 stukjes!

Vandaag is het zover, ik publiceer met dit stukje mijn 2.023e stukje, net zoveel als er jaren in onze christelijke jaartelling zijn. 

 

Mijn stukjes zijn onderverdeeld in de volgende categorieën:

Fictie: 230

Non-fictie: 385

Fotoboeken: 222

Filmboeken: 22

Mijn favoriete boeken: 42

Stoppen of doorlezen: 14

Dvd's: 496

Regisseurs: 32

Muziek: 13

Restaurants: 114

Recepten: 38

Psychiatrie: 24

Overige berichten: 322

 

Als ik al deze aantallen bij elkaar optel, dan kom ik uit op 1.954 stukjes. Er zijn blijkbaar ook nog eens 69 stukjes die ergens rondzwerven op mijn blog.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Prettige feestdagen en een gelukkig nieuwjaar!

Ik wens al mijn lezers

 

Prettige feestdagen

 

en een 

 

Gelukkig nieuwjaar!

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Jaaroverzicht 2023: Films en televisieseries

Als ik goed tel heb ik in 2023 ongeveer 238 films en televisieseries gezien, veel meer dan in 2022. Ik heb 126 stukjes geschreven over de films van een aantal van mijn favoriete regisseurs en de films van de Ghibli-studio, 12 stukjes over losse films en 12 maandoverzichten.

Van mijn favoriete regisseurs heb ik besproken:

Luis Buñuel: 16 stukjes

Nuri Bilge Ceylan: 9

Lee Chang-Dong: 4

Jean-Pierre & Luc Dardenne: 18

Ghibli-studio: 26

Abbas Kiarostami: 18

Francois Truffaut: 18

Zhang Yimou: 14

En één nagekomen stukje elk van: Ingmar Bergman, Kenji Mizoguchi en Bela Tarr.

 

De mooiste andere films die ik in 2023 heb gezien:

the Cloud-Capped Star: Prachtige Indiase film uit 1960 van Ritwik Ghatak over een familie van 5 personen waarin de oudste dochter zorgt voor de overige familieleden. *****

Asjik Kerib: Prachtige film uit 1988 van de Armeniër Sergej Paradzjanov is een kleurrijke sprookjesachtige vertelling met mooie muziek die doet denken aan de vertellingen van duizend-en-een-nacht. *****

il Grido: Van de 6 films die ik van Antonioni heb gezien is "Il grido" uit 1957 mijn favoriete. Een man wordt door zijn vriendin verlaten en gaat zwerven samen met zijn dochtertje. Erg sfeervol, een term die uitstekend bij de films van Antonioni past. ****

the Maltese Falcon: Beroemde detective van John Huston uit 1941 met Humphrey Bogart in de hoofdrol. Ik heb niet veel met detectives, maar dit vind ik een geweldige film. Ik heb deze film nu pas voor het eerst bekeken, maar dit is zonder enige twijfel één van de grote films uit Hollywood. *****

the Other Side of Hope: Vintage Kaurismäki-film uit 2017 over de belevenissen van een Syriër die per ongeluk in Helsinki aankomt afgewisseld met het verhaal van een Fin die "Theoretically Speaking" van restaurants houdt. De bekende absurde humor van Kaurismäki, spitse dialogen (You may be wiser, but I'm older) met een actueel thema en kritiek op de Finse (en iedere westerse) regering. Ik vind dit de beste van de ongeveer 10 films die ik van Kaurismäki heb gezien. Gezien met twee filmvrienden die ook allebei erg enthousiast waren. *****

Cornelis: Een mooie Zweedse biopic uit 2010 over het leven en werk van Cornelis Vreeswijk, de singer-songwriter van Nederlandse afkomst die op 12-jarige leeftijd in Zweden terechtkwam en in Nederland bekend werd en in Zweden wereldberoemd. In Zweden heeft hij in 23 jaar tijd 38 elpees uitgebracht. Een film over een muzikant hinkt altijd op twee gedachten. Enerzijds moet je een leven in beeld brengen, want anders heb je geen film. Anderzijds gaat het om de kwaliteit van de muziek en de songteksten. De Zweedse acteur die Cornelis Vreeswijk speelt, doet dat uitstekend. Ook de Nederlandse vertalingen van de Zweedse songteksten lopen uitstekend. Wat mij betreft is "Cornelis" één van de beste verfilmingen van een muzikantenleven die ik ken. Zijn liedjes zijn ook veel interessanter dan die van Queen of Elton John. ****

Heddy Honigmann in focus: Serie van 6 dvd's met daarop 13 films van Heddy Honigmann.

Human Planet: Prachtige 8-delige BBC-serie uit 2011 waarin men laat zien hoe mensen leven in moeilijke natuurlijke omstandigheden. *****

Silly Symphonies: Een serie van 31 animatiefilmpjes uit de jaren van 1929 tot 1939 van de Disney-studio's. Het vroege werk van Walt Disney ziet er veel simpeler uit dan de hedendaagse animatiefilms, maar het heeft een heel eigen charme. Geweldig! *****

I am Cuba: Prachtige film uit 1964 van de Russische regisseur Mikhail Kalatozov over het leven in Cuba. ***** 

the Spirit of the Beehive: Prachtige film uit 1973 van de Spanjaard Victor Erice met twee jonge meisjes in de hoofdrollen. *****

the Missing Picture: Zeer indrukwekkende Cambodjaanse kunstzinnige documentaire uit 2013 over de tijd van de Rode Khmer. *****

Civilisation: Prachtige BBC-serie uit 1969 over de kunstgeschiedenis vanaf de vroege Middeleeuwen tot het eind van de 19e eeuw. *****

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

 

Dvd: Dauw

Dauw (Nederland, 2008): 72 min: Regisseur Ben Jurna

 

 

"Dauw" is een film over een kunstenaar, Marc Mulders, en hoe die te werk gaat bij het maken van zijn kunst. Bij een poll over het mooiste kunstwerk in Nederland werden de glas in lood ramen van de Nieuwe Kerk in Amsterdam van Marc Mulders door het publiek uitgekozen als het mooiste Nederlandse kunstwerk van de afgelopen 50 jaren.

In "Dauw" wordt Marc Mulders gevolgd terwijl hij aan het werk is. Aan het begin van de film zien we hem bezig met het schilderen van een pauw in olieverf. Hij smijt de verf op het doek in dikke klodders, schildert heel precies een snavel, veegt die weer uit en begint opnieuw. Het doet wel een beetje denken aan de manier waarop Jackson Pollock schilderde, alleen maakte die abstracte doeken, terwijl de schilderijen van Marc Mulders nog wel enige gelijkenis vertonen met de werkelijkheid.

Marc Mulder is schilder, maar hij is het meest bekend geworden met zijn glas in lood ramen. Hij heeft glas in lood ramen gemaakt voor de Nieuwe Kerk in Amsterdam, het museum Catharijne Convent in Utrecht en tijdens de opnames van de film is hij bezig met glas in lood ramen voor de St. Jans Kathedraal in Den Bosch. Deze glas in lood ramen zien er zeer indrukwekkend uit, ik zou ze graag ter plekke gaan bekijken.

Ik vind het kijken naar hoe een kunstwerk tot stand komt altijd interessant, en "Dauw" is wat mij betreft een geslaagde documentaire en een mooi portret van de kunstenaar Marc Mulders.

Op IMDB zijn er geen gegevens over het aantal mensen die "Dauw" hebben gezien of over hun waardering.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Stephan Vanfleteren: Portret 1989-2009

Stephan Vanfleteren: Portret 1989-2009 (België, 2009): 318 blz: Uitgeverij Lannoo

 

 

"Portret" van de Belgische fotograaf Stephan Vanfleteren is een visuele "Wie is wie" van bekende Belgen en een enkele bekende Nederlander.  

"Portret" is een mooi uitgegeven boek met mooie afdrukken van de foto's van Vanfleteren. Stephan Vanfleteren is een eigenzinnige fotograaf. In tegenstelling tot beroemde voorgangers als portretfotografen zoals August Sander en Yousuf Karsh is hij niet tevreden met één vaste manier om zijn portretten te maken. Wel werkt hij altijd in zwart-wit. 

Ik vind zelf de meer standaard portretten van Vanfleteren zijn mooiste. In het boek staan prachtige foto's van onder andere Jan en Karina Wolkers, Eddy Merckx anno 2005 in zijn koerstrui uit zijn hoogtijdagen, een mij onbekende zangeres op een paard en vele andere markante koppen.

Maar Vanfleteren houd duidelijk ook van experimenteren. Er staan foto's in het boek van mensen die van achteren genomen zijn, onscherpe foto's, foto's waarbij de ogen niet te zien zijn en foto's waarin het gezicht wel heel klein staat afgebeeld.

Ik vind "Portret" zeker een mooi boek, met een aantal schitterende portretten in zwart-wit, maar helaas ook een boek met veel foto's waarvan ik bij mezelf denk, had maar een gewone foto gemaakt.

Voor een aantal foto's van Stephan Vanfleteren, klik hier.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: François Truffaut: La sirène du Mississippi

La sirène du Mississippi (Frankrijk, 1969): 122 min: Regisseur François Truffaut

 

 

"La sirène du Mississippi" is een misdaadfilm van François Truffaut, met in de hoofdrollen Jean-Paul Belmondo en Catherine Deneuve. 

De rijke tabakstycoon Louis Mahé, die op het eiland Réunion woont, ontmoet zijn postorderbruid Julie Rouselle en is overrompeld door haar schoonheid. Ze trouwen al vrij snel. Maar Julie blijkt niet helemaal degene te zijn die ze voorgeeft te zijn. Al gauw is Julie spoorloos verdwenen en is Louis al zijn geld kwijt.

Truffaut was een bewonderaar van de films van Alfred Hitchcock. "La sirène du Mississippi" is een hommage aan de Amerikaanse meester.

"La sirène du Mississippi" is een onderhoudende misdaadfilm die, zoals altijd bij Truffaut, aangenaam is om te bekijken.

Op IMDB krijgt "La sirène du Mississippi" van 7.100 mensen een waardering van 6,9.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Civilisation

Civilisation (Groot-Brittannië, 1969): 650 min: Geschreven en gepresenteerd door Kenneth Clark

 

 

De afgelopen dagen heb ik de schitterende 13-delige BBC-documentaire "Civilisation" uit 1969 gezien. Ik heb het mij nooit zo gerealiseerd, maar voor uitzending op televisie hanteert de BBC vier blokken van 13 weken lengte zodat een 13-delige serie ideaal te programmeren is.

 

"Civilisation" is het geesteskind van Kenneth Clarke, een vooraanstaande Britse kunsthistoricus die op 66-jarige leeftijd de serie schreef en presenteerde. Hij doet dat op een ontspannen wijze, gekleed in een net kostuum. Ten tijde van de uitzending was "Civilisation" met de kosten van 500.000 pond, de duurste en meest ambitieuze televisieserie ooit gemaakt door de BBC. Het was ook een van de eerste series geheel in kleur, wat een enorme winst is vergeleken met als het een zwart-wit serie zou zijn geweest.

 

In "Civilisation" behandelt Kenneth Clark de westerse kunstgeschiedenis (schilderkunst, beeldhouwkunst, architectuur, literatuur en muziek) vanaf de val van het Romeinse Rijk rond het jaar 500 tot aan het einde van de 19e eeuw. De kunst in de 20e eeuw wordt niet behandeld, daar ligt ook niet de expertise van Kenneth Clark. Bij iedere uitzending is passende muziek gezocht uit de tijd van de besproken kunstwerken. Deze muziek smaakt ook naar meer.

"Civilisation" is een prachtige serie om te zien. Kenneth Clark zorgt er voor dat hij niet teveel kunstwerken per uitzending behandelt en het tempo van de serie is aangenaam rustig waarbij de besproken kunstwerken prachtig in beeld worden gebracht. Al met al vind ik "Civilisation" behoren tot het allermooiste wat ik ooit op film- of televisiegebied heb gezien. Zeer warm aanbevolen voor alle kunstliefhebbers!

Op IMDB krijgt "Civilisation" van 1.000 mensen een waardering van 8,7.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Theo Bosboom: Terug naar IJsland

Theo Bosboom: Terug naar IJsland (Nederland, 2022): 176 blz: Uitgeverij Door de bomen

 

 

Theo Bosboom is een Nederlandse natuurfotograaf met een grote liefde voor IJsland. "Terug naar IJsland"  is het tweede boek dat Theo Bosboom heeft gepubliceerd over IJsland.

Toen Theo Bosboom in 2006 voor het eerst door IJsland rondtrok maakte hij vooral overzichtsfoto's van de spectaculaire landschappen op het eiland. In 2012 publiceerde hij zijn eerste fotoboek, over IJsland. Tot 2013 was Theo Bosboom advocaat, sinds die tijd is hij een professionele fotograaf die veel fotorondreizen door IJsland heeft begeleid. Hij is zich steeds meer op details van het landschap gaan richten waarbij vooral het spel van vormen en kleuren belangrijk is.

Ik vind "Terug naar IJsland" een schitterend fotoboek met vele prachtige kleurenfoto's. Theo Bosboom heeft er voor gekozen om geen bijschriften bij de foto's te plaatsen en alleen heel onopvallend een heel klein paginanummer midden onderaan de bladzijdes. Beide keuzes komen de beeldkwaliteit van het boek erg ten goede.

Voor een aantal foto's van Theo Bosboom, klik hier.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Réhahn: The Collection

Réhahn: The Collection (Frankrijk, 2017): 138 blz: Uitgeverij ?

 

 

Réhahn is een Franse fotograaf die al jaren in Vietnam woont. Voordat Réhahn zijn boek "The Collection" publiceerde had hij 10 jaar over de wereld rondgereisd. Hij is vooral gespecialiseerd in het maken van portretfoto's, bijna altijd in kleur. In "The Collection" staan een aantal foto's die Réhahn zelf als zijn beste foto's beschouwt. Hij heeft eerder twee fotoboeken over Vietnam gemaakt.

 

Er staan in het boek een paar foto's die Réhahn heeft gemaakt in Bolivia en Peru, maar verder vooral foto's gemaakt in Cuba, Maleisië, India en Vietnam. De meeste foto's zijn portretfoto's. Op de foto's uit Cuba staan vooral foto's van mannen en vrouwen met enorme sigaren in hun mond.

 

De foto's uit het boek zijn over het algemeen erg mooi. Waar ik minder enthousiast over ben, is de vormgeving van het boek. Het boek is in een horizontaal formaat. Vaak staan er twee verticale foto's naast elkaar op één bladzijde. Deze waren veel beter tot hun recht gekomen als beeldvullende foto's op een enkele verticale pagina. De bladzijden met de teksten bij de foto's ogen rommelig. De teksten zijn in het Engels en in het Frans. Ik had gekozen voor of teksten in het Frans (het is tenslotte een boek van een Franse fotograaf) of in het Engels. De paginanummering is ronduit lelijk en storend. 

 

Afgezien van deze minpunten bevat "The Collection" erg mooie foto's.

 

Voor een aantal foto's uit "The Collection", klik hier.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Robin de Puy: If This Is True ...

Robin de Puy: If This Is True ... (Nederland, 2016): 192 blz: Uitgeverij Ludion

 

 

De Nederlandse fotografe Robin de Puy (1986) is een veelgevraagde portretfotografe die onder andere voor de Volkskrant fotografeert. "If This Is True ..." is het eerste fotoboek dat zij heeft gepubliceerd.

 

Na een aantal jaren als portretfotografe te hebben gewerkt merkte Robin de Puy dat ze vooral bezig was met het fotograferen in opdracht en niet zozeer met wat ze zelf wilde fotograferen. Van mei tot juli 2015 trok ze met een motor 10 weken en 8.000 mijl door het westen van de Verenigde Staten. Voor een deel van die reis werd ze begeleid door een cameraploeg.

 

Het resultaat van die reis is een formidabel fotoboek. In "If This Is True" staan een paar foto's van de indrukwekkende landschappen en een enkele van de Harley Davidson waarmee ze rondreisde. Maar het overgrote deel van het boek is gevulde met fenomenale zwart-wit portretten van de mensen die ze onderweg tegenkwam. Bij de portretten van Robin de Puy zie je dat ze echt contact heeft gemaakt met de mensen die ze gefotografeerd heeft. Ik vind haar portretten tot de mooiste behoren die ik ooit heb gezien.

 

Verspreid door het boek staan een aantal bladzijden met teksten in het Engels. Het Engels leest een beetje raar, ik vermoed dat de teksten letterlijk uit het Nederlands vertaald zijn. Ze geven wel een goed beeld van de reis.

 

Ik vind "If This Is True ..." het mooiste boek van een Nederlandse fotograaf dat ik ken. Ik hoop ooit mijn eigen exemplaar te kunnen kopen.

 

Teksten: ****

 

Voor een aantal foto's uit "If This Is True ...", klik hier.

 

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Vikram Seth: De geschikte jongen 6: Delen 16-19

Vikram Seth: De geschikte jongen (India, 1993): 1357 blz: Vertaald door Christien Jonkheer & Babet Mossel (2008): Uitgeverij Van Oorschot: Delen 16-19: 1092-1357

 

 

Citaten:

- Maar toen Rupa Mehra het cadeau van Arun en Meenakshi had opengemaakt, barstte ze in gegriefde tranen uit. Het was een peperduur Japans lakdoosje, dat Meenakshi van iemand had gekregen en een keer, binnen gehoorsafstand van haar schoonmoeder, had omschreven als "spuuglelijk, maar ik kan het vast nog wel eens weggeven."

- Dipankar kwam zijn hut in de tuin uit nadat hij zeker een uur had zitten mediteren. Hij had een besluit genomen over de volgende stap in zijn leven. Het besluit was onherroepelijk, tenzij hij van gedachten veranderde.

- Als Amit met zijn roman worstelde had hij minder oog voor de gevoelens van zijn familie naarmate hij meer oog kreeg voor de gevoelens van zijn personages.

- "Is de auto gekukufisqueerd?"

- Haresh was zich er sterk van bewust dat de familie hem kritisch opnam maar wist niet goed hoe hij daarmee moest omgaan. Dit was geen Tsjechisch sollicitatiegesprek waarin hij het over spijkers met koppen en productienormen kon hebben. Dit vergde enige subtiliteit, en subtiliteit was niet zijn fort.

- "Maak je daar nu maar even niet druk over," zei Savita. "Neem een kop soep."

 Als niets meer helpt, bedacht Lata, is er altijd nog soep.

- Voor ieder feit of denkbeeldig feit dat in druk verscheen waren er tien geruchten, die bleven rondzoemen als wespen om een rottende mango.

 

- "Gelooft u in de kracht van de beperking?" vroeg een academisch gevormde dame gedecideerd.

 "Eh, jawel," zei Amit behoedzaam. Het was nogal een omvangrijke dame.

 "Waarom schijnt uw aanstaande roman - die naar ik begrijp in Bengalen speelt - dan zo dik te zijn? Ruim duizend bladzijden!" riep ze verwijtend uit, alsof hij persoonlijk aansprakelijk was voor de zenuwinstorting van een toekomstig promovendus. 

 "Tja, ik weet niet hoe dat is gekomen," zei Amit. "Ik ben niet zo gedisciplineerd. Maar ik moet ook niets van dikke boeken hebben; hoe beter ze zijn, des te erger het is. Als ze slecht zijn, krijg ik alleen maar ademnood van de moeite die het kost ze een paar minuten op te houden. Maar als ze goed zijn word ik een asociale idioot, weiger mijn kamer uit te komen, snauw en grauw als ik word onderbroken, laat bruiloften en begrafenissen voor wat ze zijn en maak mijn vrienden tot vijand. Ik heb nog steeds littekens van Middlemarch."

- Lata keek naar Savita en dacht: Savita is voor het huwelijk gemaakt. Ze schept er plezier in alles te doen wat nodig is voor een huishouden en een gezin, al die kleine, belangrijke zaken des levens. Ze is alleen rechten gaan studeren omdat Prans gezondheid haar geen keuze liet. Toen viel haar in dat Savita van wie dan ook zou hebben gehouden met wie ze getrouwd was, van iedereen die in de kern een goed mens was, ongeacht hoe lastig, ongeacht hoe anders dan Pran.

- "Hoe dan ook", zei Abdus Salaam, "de vooroordelen van slechte mensen zijn het probleem niet."

 "Ah, en wat is het probleem dan wel?" zei Mahesh Kapoor met een lichte glimlach.

 "Als het alleen slechte mensen waren die vooroordelen koesterden zou dat niet zo'n grote invloed hebben. De meeste mensen zouden hen niet willen imiteren - en daarom zouden zulke vooroordelen niet veel invloed hebben, behalve in uitzonderlijke tijden. De vooroordelen van goede mensen, die zijn juist zo gevaarlijk."

Haresh:

- Het zal je goed doen te horen dat ik geen paan meer eet. Kalpana heeft me laten weten dat jouw familie dat niet aantrekkelijk vindt, en wat ik er zelf ook van vind, ik heb besloten me in dit opzicht aan te passen. Ik hoop dat je onder de indruk bent van al mijn inspanningen om te vermehraïseren. 

- "... Zeg eens, wie van jullie is de oudste?"

 "Ik," zei Imtiaz.

 "Welnee," zei Meenakshi.

 "Ik verzeker u van wel, mevrouw Mehra. Vraag het maar aan mijn vader hier."

 "Hoe moet die dat nu weten?" zei Meenakshi. "Een bijzonder aardige man, van wie ik een beeldig lakdoosje heb gekregen, heeft me eens verteld dat volgens de Japanners de baby die als tweede komt de oudste is, want die bewijst zijn hoffelijkheid en grotere rijpheid door zijn jongere broertje voor te laten gaan."

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Vikram Seth: De geschikte jongen 5: Delen 12-15

Vikram Seth: De geschikte jongen (India, 1993): 1357 blz: Vertaald door Christien Jonkheer & Babet Mossel (2008): Uitgeverij Van Oorschot: Delen 12-15: Blz 762-1091

 

 

Citaten:

- De mensen vertellen een ander altijd wat die wil horen, niet wat ze werkelijk in het belang van die ander achten.

Over een masseur:

- Na nog wat knijpen en stompen zei hij: "Deze sesamolie is heel goed - hij heeft de verwarmende eigenschappen. Ik heb ook rijke klanten - veel marwari's in Calcutta kennen me. Ze zorgen niet voor het lichaam. Maar ik zeg, het lichaam is als de mooiste vooroorlogse auto, waarvan geen onderdelen te krijgen zijn op de markt. Daarom heeft het service en onderhoud nodig van een bekwame technicus, namelijk ..." en hij wees op zichzelf, "Maggu Gopal. En je moet je niet druk maken over onkosten. Zou je je Zwitserse horloge aan de onbekwame horlogeman geven omdat hij goedkoop is? Sommige mensen vragen bedienden, Ramu of Shamu, om massage te doen. Die denken dat het alleen in de olie zit."

- "Politici, begrijpt u, benoemen niet alleen liever middelmatige figuren op belangrijke posten omdat ze daar zelf gunstiger bij af zullen steken of omdat ze beducht zijn voor concurrentie, maar ook, begrijpt u, omdat iemand die op grond van verdienste is benoemd, vindt dat hem dat toekomt, terwijl een middelmatige figuur maar al te goed beseft dat dat niet zo is."

 

- "Volgens mij zou ons land er heel wat beter voorstaan als zij en u het zouden besturen en niet baoji en L.N. Agarwal," zei Veena.

 In plaats van Veena op de vingers te tikken voor die rebellie, zei mevrouw Kapoor alleen: "Ik denk het niet. Twee van die ongeletterde vrouwen ... we zouden niet eens een dossier kunnen lezen."

 "Maar u zou elkaar tenminste meer gunnen. Anders dan die mannen."

 "Welnee," zei haar moeder treurig. "Je weet niet half hoe kleinzielig vrouwen kunnen zijn. Als broers hebben besloten een gezamenlijk huishouden op te splitsen kunnen ze bezittingen ter waarde van lakhs [100.000] aan roepies soms met het grootste gemak binnen een paar minuten verdelen. Terwijl hun vrouwen in de gemeenschappelijke keuken dan zo'n heibel maken over de potten en pannen dat er bijna doden vallen."

 

- Het was aangenaam om geprezen te worden door iemand die van prijzen duidelijk niet zijn gewoonte maakte.

Arun Mehra over Haresh Khanna als huwelijkskandidaat voor Lata:

- Hij liet Rupa Mehra precies weten wat hij van zijn beoogde zwager dacht: een drammerig, ongelikt mannetje met veel te veel eigendunk. Met een laagje grauwe Midlands over de stinkende steegjes van Neel Darvaza. St.-Stephen noch de Londense cultuur had veel vat op hem gekregen. Hij kleedde zich opzichtig, bezat geen beschaafde omgangsvormen en zijn Engels was raar onidiomatisch voor iemand die het had gestudeerd en ook nog eens twee jaar in Engeland had gezeten. Bovendien zag Arun niet in hoe Khanna zich ooit in Aruns eigen kringen (de Calcutta Club, de renbaan van Tollygunge - de elite van Calcutta, zowel de Europese als Indiase) zou kunnen bewegen. Hij was ploegbaas - ploegbaas! - bij die Tsjechische schoenmakers. Zijn moeder kon toch niet werkelijk van mening zijn dat Khanna geschikt huwelijksmateriaal was voor een Mehra van hun klasse en achtergrond - om zo haar dochter mee de afgrond in te sleuren?

- "... Maar naar het schijnt kun je mensen niet met logica uit het hoofd praten wat ze ook nooit met logica is aangepraat."

 

- "... Beste chacha Nehru, had ik wel willen zeggen, dit is India, Hindoestan, Bharat, het land waar de pressiegroep eerder is uitgevonden dan het cijfer nul. Als zelfs het hart al in vieren is gedeeld, hoe kunt u van ons Indiërs dan verwachten dat we ons in minder dan vierhonderd partijen verdelen?"

 

Lees verder in deel 6 van deze bespreking.

 

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Vikram Seth: De geschikte jongen 4: Delen 8-11

Vikram Seth: De geschikte jongen (India, 1993): 1357 blz: Vertaald door Christien Jonkheer & Babet Mossel (2008): Uitgeverij Van Oorschot: Delen 8-11: Blz 505-761

 

 

Citaten:

- Slechts twee families hadden een eigen pomp: die van Rasheed en nog een. De rest van de bevolking, alles bij elkaar een stuk of vierhonderd gezinnen, haalden hun water uit een van de drie putten: de put voor de moslims op een open plek bij een neemboom; de kastenput voor de hindoes op een open plek bij een vijgeboom; en de put voor kasteloze hindoes ofwel onaanraakbaren aan de buitenste rand van het dorp tussen een dicht opeengepakt groepje leemhutten niet ver van een looikuil.

- Haresh stond Rupa Mehra inderdaad aan. Wat haar beviel was zijn levenslust, zijn onafhankelijkheid van zijn familie (al sprak hij met warmte over hen) en zijn goed verzorgde uiterlijk. Veel jongens zagen er tegenwoordig zo slonzig uit. En een beslissende factor in Haresh' voordeel was zijn naam. Een Khanna moest wel een khatri zijn.

- Op het ogenblik bestond het leven van Haresh uit weinig anders dan werk; India was geen Engeland, waar je probleemloos meisjes kon ontmoeten zonder dat er iemand bij was.

- Na een poosje waren ze in Salimpur. Ze hadden met de anderen afgesproken bij een zaak in stoffen en andere artikelen. Maar het was bomvol in de smalle drukke straatjes van Salimpur, vanwege de wekelijkse marktdag. Straatventers, marskramers, alle mogelijke soorten kooplui, slangenbezweerders met hun versufte cobra's, kwakzalvers, blikslagers, fruitverkopers met manden vol mango's en lychees op hun hoofd, suikerbakkers met hun dik met vliegen bedekte barfi's, laddu's en jalebi's, en een groot deel van de inwoners van zowel Salimpur als vele omringende dorpen had zich het centrum van de stad in weten te persen.

 

- De bus was zo aftands dat hij het om de paar minuten begaf. Hij was van een pottenbakker die nogal opzienbarend van beroep was veranderd; zo opzienbarend zelfs dat zijn plaatselijke kastebroeders hem niet meer wilden kennen, tot ze zijn bus onontbeerlijk vonden om naar het station te kunnen. De pottenbakker bestuurde en onderhield hem, voederde en drenkte hem, stelde de oorzaak van zijn geproest en schijndoodsrochel vast en loodste zijn karkas met zachte hand over de weg. Uit de motor stegen grijsblauwe rookwolken op, uit het oliereservoir lekte ruwe olie, telkens als hij remde verzengde de stank van brandend rubber de lucht en om de twee uur had hij wel een lege of lekke band. De weg, die voornamelijk uit halfsteens gelegde bakstenen bestond, was een en al kuil, en de wielen hadden niet de flauwste herinnering meer aan hun schokdempers. Rasheed had om de haverklap het gevoel dat hij gecastreerd dreigde te worden, en zijn knieën stootten steeds tegen de man voor hem, wiens stoel geen rugleuning meer had.

 

Lees verder in deel 5 van deze bespreking.

 

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Vikram Seth: De geschikte jongen 3: Delen 4-7

Vikram Seth: De geschikte jongen (India, 1993): 1357 blz: Vertaald door Christien Jonkheer & Babet Mossel (2008): Uitgeverij Van Oorschot: Delen 4-7: Blz 199-504

 

 

Citaten:

- Kedarnath merkte dat Haresh op het punt stond woedend uit te vallen. Hij voelde dat Haresh een bruusk en zeer onbevreesd man was, maar onbevreesdheid leek hem onpraktisch wanneer er wel degelijk iets te vrezen viel.

- Sunil herinnerde zich die keer dat hij en nog een stel vrienden Haresh - ergerlijk zelfverzekerd als altijd - hadden uitgedaagd om van een afstand het merk te noemen van alle vijftig auto's die vanwege een of andere officiële ontvangst voor het universiteitsgebouw geparkeerd stonden. Haresh had zich niet éénmaal vergist. Gezien zijn nagenoeg onfeilbare geheugen voor voorwerpen was het vreemd dat hij met maar een matig gemiddelde voor zijn doctoraal Engels was geslaagd en zijn scriptie voor poëzie had ontsierd met tal van onjuiste citaten.

- "... O, maar jullie kennen elkaar nog niet," zei Sunil nu in het Hindi. "Haresh Khanna ... Pran Kapoor. Jullie hebben allebei Engelse letterkunde gestudeerd, en ik ben nog nooit iemand tegengekomen die daar meer van weet dan de een of minder van weet dan de ander."

Over Bhaskar, de 9-jarige jongen met veel aanleg voor wiskunde:

- Toen Haresh een uur later terugkwam kreeg hij het gevoel dat hij een indringer was. Ze zaten inmiddels samen aan de eettafel, waarop onder andere enkele musammi's lagen, een paar musammischillen, een groot aantal tandenstokers in verschillende configuraties, een omgekeerde asbak, een paar in wonderlijk gekronkelde lussen aan elkaar gelegde stroken krantenpapier en een paarse vlieger. De rest van het tafelblad was bedekt met in geel krijt neergeschreven vergelijkingen.

- Rechter Chatterji was geen methodisch man, maar zijn vijf kinderen had hij keurig om en om mannelijk en vrouwelijk geproduceerd: Amit, Meenakshi (die met Arun Mehra was getrouwd), Dipankar, Kakoli en Tapan. Geen van hen had een baan, maar allen hadden wel een bezigheid. Amit schreef gedichten, Meenakshi speelde canasta, Dipankar zocht naar de Zin van het Leven, Kakoli hield de telefoon aan het werk en Tapan, met zijn dertien jaar een stuk jonger dan de rest, zat op de prestigieuze kostschool Jheel.

Over Cuddles, de hond van de Chatterji's:

- "Waar is Cuddles?" vroeg Amit halverwege de trap.

 "O," antwoordde Dipankar vaag. "dat weet ik niet."

 "Hij zou weleens iemand kunnen bijten."

 "Ja," beaamde Dipankar, niet al te verontrust bij die gedachte.

 Cuddles was geen gastvrije hond. De Chatterji's hadden hem nu ruim tien jaar, en in die tijd had hij zijn tanden gezet in Biswas babu, een paar kinderen (vriendjes en vriendinnetjes van school die kwamen spelen), een aantal juristen (die bij rechter Chatterji thuis kwamen vergaderen in diens tijd bij de balie), een zakenman, een arts die op huisbezoek kwam, en de gebruikelijk melange van postbodes en elektriciens.

Een Engelsman, Jock Mackay, over de Indiërs:

- "Ja. Maar een aardig volk, hoor: ze slijmen, roddelen, snoeven, weten alles beter, vinden zichzelf geweldig, hebben lak aan de wet, kruipen voor autoriteit, rijden als gekken en rochelen maar raak ... Ik had ooit nog wel meer puntjes op mijn klachtenlijstje staan, maar die ben ik vergeten."

 

- "Echt, Ma," ging Kakoli verder, "als je Tagore leest is het net of je met de schoolslag door de stroop moet zwemmen."

 

- Arun Mehra genoot van uitleggen - zich laten uitleggen beviel hem heel wat minder. Hij wekte graag de indruk alles te weten wat de moeite waard was, en het was hem nagenoeg gelukt dat zelf ook te geloven.

 

- "Studeren geeft een goede discipline," zei Rupa Mehra. "Je hebt er inzet voor nodig. Je vader zei altijd dat het niet uitmaakt wat je studeert. Zolang je het maar intensief doet, sterkt het de geest."

 

Over gedichten die Amit zo belabberd vond dat hij ze heeft verbrand:

 

- "Het waren verfoeilijke gedichten," zei Amit ter rechtvaardiging. "Beschamend slecht. IJdel, onoprecht."

 "Gedichten die ik niet verduur

 Werp ik ten offer aan het vuur,"

zei Kuku.

 "Van apekool tot hyperbool

 ik spoel ze weg door het riool,"

vulde Amit aan.

 "Heb je ook Chatterji's die geen spotrijmpjes maken?" vroeg Lata onverklaarbaar geërgerd. Waren ze dan nooit eens serieus? Hoe konden ze over zulke hartverscheurende zaken grapjes maken?

 "Jawel, ma en baba," zei Kuku. "Want die hebben Amit niet als oudste broer gehad. En Dipankar is er iets minder goed in dan de rest. Ons komt het aanwaaien, net zoals je een raga zingt als je die maar vaak genoeg gehoord hebt. Iedereen verbaast zich erover, maar het verbaast ons juist dat Dipankar het niet kan. Of maar één keer in de vier weken of zo, als hij zijn poëtische maandstonde heeft ..."

 

 "Uit de oude of de nieuwe doos -

 ze rijmen altijd grandioos,"

 

kirde Kakoli. die ze met zo'n verbijsterende frequentie uitbraakte dat ze Kakoliversjes waren gaan heten, al was Amit de aanstichter.

 

Lees verder in deel 4 van deze bespreking.

 

      

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Vikram Seth: De geschikte jongen 2: Delen 1-3

Vikram Seth: De geschikte jongen (India, 1993): 1357 blz: Vertaald door Christien Jonkheer & Babet Mossel (2008): Uitgeverij Van Oorschot: Delen 1-3: Blz 1-198

 

Twee lange citaten:

 

Een beschrijving van de bruiloft van Pran en Savita:

- Toen de kransen eenmaal waren uitgewisseld, schonk niemand verder veel aandacht aan de eigenlijke huwelijksrituelen. Die zouden nog bijna een uur lang doorgaan terwijl de gasten kwetterend over de gazons van Prem Nivas ronddrentelden. Ze lachten, ze drukten elkaar de hand of brachten hun handen samen tegen hun voorhoofd; ze versmolten tot groepjes, de mannen hier, de vrouwen daar; ze warmden zich bij de met houtskool gevulde stenen oventjes die strategisch in de tuin stonden opgesteld, terwijl hun gebabbel zich verdichtte tot opstijgende wolkjes; ze bewonderden de veelkleurige lichtjes; ze lachten gehoorzaam als de fotograaf in het Engels mompelde "Even zo blijven staan, alstublieft!"; ze snoven diep de geur van bloemen, parfum en gekruide gerechten op; ze wisselden geboortes, sterfgevallen, politieke nieuwtjes en schandalen uit onder het bontgekleurde baldakijn achter in de tuin waaronder op lange tafels eten stond uitgestald; met volgeladen borden vielen ze vermoeid neer op stoelen om onvermoeibaar toe te tasten. Bedienden, sommigen in witte livrei, anderen in kaki, brachten vruchtensap, thee, koffie en hapjes rond aan de gasten die in de tuin stonden: samosa's, kachauri's, laddu's, gulab-jamuns, barfi's, gajak en ijs werden geconsumeerd en aangevuld, samen met puri's en zes soorten groente. Vrienden die elkaar in maanden niet hadden gezien vielen elkaar onder luide kreten in de armen, verwanten die elkaar alleen op bruiloften en begrafenissen zagen omhelsden elkaar wenend en wisselden de laatste nieuwtjes over achterachterneven uit. Lata's tante uit Kanpur, ontzet over de huidskleur van de bruidegom, had het met een tante uit Lucknow over "de zwarte kleinkinderen van Rupa" alsof die er al waren. Ze maakten geweldige ophef over Aparna, ongetwijfeld het laatste blanke kleinkind van Rupa, en prezen haar nog toen ze pistache-ijs op haar lichtgele truitje van kasjmier morste. De onbehouwen dorpskinderen uit Rudhia renden schreeuwend rond alsof ze pitthu speelden op hun boerenerf. En de klaaglijke feestmuziek van de shahnai was weliswaar verstomd, maar de vrolijke stemmen rezen ten hemel in een uitgelaten getater dat de niet ter zake doende zang van de rituelen overstemde.

 

Een beschrijving van een rit door Brahmpur:

- De tonga had maar net genoeg ruimte om vooruit te komen tussen de ossewagens, riksja's, fietsers en de dichte drommen voetgangers op de weg en het trottoir, dat ze deelden met kappers die in de open lucht hun werk deden, waarzeggers, wiebelige theekraampjes, groentestalletjes, apentemmers, ooruitspuiters, zakkenrollers, loslopende koeien, een enkele slaperige, in verschoten kaki ronddrentelende politieagent, van zweet druipende mannen die onvoorstelbaar zware ladingen koperen of ijzeren stangen, glas of oud papier op hun rug vervoerden en er op de een of andere manier in slaagden met hun waarschuwingskreten - "Uit de weg! Uit de weg!" - de herrie te overstemmen, koperslagerijtjes en stoffenzaakjes (waarvan de eigenaars aarzelende klanten roepend en gebarend naar binnen trachtten te lokken), de smalle gebeeldhouwde stenen ingang van de Engelstalige Tinny Tots School die uitkwam op de binnenplaats voor de verbouwde haveli van een aan lager wal geraakte vorst, en bedelaars - jong en oud, agressief of gelaten, leproos, verminkt of blind - die bij het vallen van de avond stilletjes de Nabiganj bezetten en aan de politie probeerden te ontkomen terwijl ze de rijen voor de bioscopen afwerkten. Er krasten kraaien, in vodden gehulde kleine loopjongens renden af en aan (eentje hield, tussen de menigte door zigzaggend, een goedkoop blikken dienblad met zes vuile glaasjes thee in de lucht), aapjes sprongen kwetterend rond in het ritselende lover van een grote pipalboom en trachtten om onoplettende klanten te beroven wanneer ze wegliepen van het goedbewaakte fruitstalletje, vrouwen schuifelden met of zonder bijbehorende man rond in anonieme boerka's of kleurige sari's, bij een chaat-kraampje hingen een paar studenten die elkaar van nog geen halve meter afstand toescheeuwden, uit gewoonte of om zich verstaanbaar te maken, schurftige, bijterige honden werden weggetrapt, graatmagere , mauwende katten kregen stenen naar hun kop en overal streken vliegen neer: op stinkende hopen rottend afval, op de onbedekte lekkernijen van de snoepkraam, waar in enorme ronde pannen verrukkelijke jalebi's lagen te sissen in de ghee, op de gezichten van de in sari geklede - maar niet op die van de in boerka gehulde - vrouwen, en rond de neusgaten van het paard dat met zijn door oogkleppen afgeschermde hoofd schudde terwijl het zich door Oud-Brahmpur een weg naar de Barsaat Mahal probeerde te banen.

 

Ik geef nog een aantal kortere citaten plus een langer citaat ter afsluiting:

- "Wie was die Cad met wie je stond te praten?" vroeg ze nieuwsgierig aan Lata.

 Dat was minder erg dan het klonk. De studenten van Brahmpur bedoelden er niet mee dat de man in kwestie een cad, een schoft, was, maar gebruikten het woord - afgeleid van Cadbury Chocolate - als jargon voor knappe jongens.

- Met Ma valt niet redelijk te praten, ze zet gewoon de waterlanderskraan open.

- De traag bewegende rug van de ayah ergerde Meenakshi om de een of andere reden en ze dacht: We moeten de T.B. echt vervangen. Ze is volkomen nodeloos seniel. T.B. was de afkorting die Arun en zij voor de ayah gebruikten en Meenakshi lachte van plezier toen ze terugdacht aan die keer aan het ontbijt dat Arun van het cryptogram in de Statesman had opgekeken om te zeggen: "Zeg, werk die tandeloze bes eens de kamer uit. Zo smaakt mijn omelet me niet." Sindsdien was Miriam altijd de T.B. gebleven. Het leven met  Arun zat vol met zulke heerlijke onverwachte momenten dacht Meenakshi. Kon het maar altijd zo zijn.

- Maan was dol op Bhaskar en mocht hem graag rekensommen toewerpen, zoals je een afgerichte zeehond een bal toewerpt.

- Toen mijn vriendin Priya op de bruiloft van Pran kwam zag de tuin er zo mooi uit dat ze zei: "Ik heb het gevoel alsof ik uit een kooi ben gelaten." Zij heeft niet eens een daktuin, het arme kind. En ze mag nog bijna nooit het huis uit ook. "Met de draagstoel erin, op de lijkbaar eruit", zo vergaat het de schoondochters daar in huis.

Malati noemt een jongen die belangstelling voor Lata heeft een "Arm gekookt aardappeltje".

- ... en lachte toen naar Nowrojee, die wegdook in zijn stoel als een musje dat schuilt voor een orkaan.

- "En wat was dat andere verhaal dat je me zou vertellen, over Akbar en Birbal?" vroeg Lata.

 "Akbar en Birbal?" vroeg Kabir.

 "Niet vandaag - bij het concert."

 "O" zei Kabir. "Heb ik dat gezegd? Maar daar zijn zoveel verhalen over. Over welk had ik het dan? Ik bedoel, in wat voor verband zei ik het dan?"

 Hoe is het mogelijk dat hij zich die opmerkingen van hem die ik nog zo goed weet zelf niet herinnert? dacht Lata.

 "Volgens mij kwam het omdat mijn vriendinnen en ik je aan kwetterende papegaaien deden denken."

 "O. ja." Het gezicht van Kabir lichtte op bij de herinnering. "Het verhaal gaat als volgt. Akbar verveelde zich, dus vroeg hij zijn hovelingen hem eens iets echt verbazingwekkends te vertellen - maar dan niet iets wat ze van horen zeggen hadden, maar wat ze zelf hadden meegemaakt. Het verbazingwekkendste verhaal van allemaal zou een prijs krijgen. Zijn hovelingen en raadsheren kwamen aandragen met een keur van verbazingwekkende feiten - de gebruikelijke. De een vertelde dat hij een olifant doodsbang had zien trompetteren bij de aanblik van een mier. De ander dat hij een schip  door de lucht had zien vliegen. Weer een ander dat hij een sjeik had ontmoet die begraven schatten in de grond kon zien liggen. De volgende dat hij een buffel met drie koppen had gezien. Enzovoort, enzovoort. Toen Birbal aan de beurt was, zweeg hij. Ten slotte gaf hij toe dat hij die dag op weg naar het hof iets ongebruikelijks had gezien: een stuk of vijftig vrouwen die bij elkaar zaten onder een boom, zonder een woord te zeggen. Iedereen was het er meteen over eens dat de prijs aan Birbal toekwam." Kabir gooide schaterend zijn hoofd in zijn nek.

 

Lees verder in deel 3 van deze bespreking.

 

      

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Vikram Seth: De geschikte jongen 1: Inleiding

Vikram Seth: De geschikte jongen (India, 1993): 1357 blz: Vertaald door Christien Jonkheer & Babet Mossel (2008): Uitgeverij Van Oorschot

 

 

"De geschikte jongen" is een Tolstojaanse familiekroniek die zich afspeelt in India in de jaren 1951 en 1952, een paar jaar na de onafhankelijkheid. De roman is Tolstojaans in omvang en ook Tolstojaans in de manier waarop de personages worden beschreven en waardoor een hele samenleving tot leven komt.

Het boek opent met mevrouw Rupa Mehra die op de bruiloft van haar oudste dochter Savita tegen haar jongste dochter Lata zegt: "Ook jij gaat trouwen met een jongen die ik heb uitgezocht". 

 

In "De geschikte jongen" worden de verwikkelingen van 4 families beschreven die onderling met elkaar verbonden zijn. Je hebt de familie Mehra. Moeder Rupa is haar man Raghubir verloren en heeft 2 zoons: Arun en Varun en 2 dochters: Savita en Lata (de eerste hoofdpersoon). 

 

Dan heb je nog drie andere families: de familie Kapoor, bestaande uit minister van financiën Mahesh en zijn vrouw en hun kinderen Veena, Pran en Maan (de tweede hoofdpersoon), de familie Chatterji, met de vader die rechter is en de kinderen Amit, Meenakshi, Dipankar, Kakoli en Tapan en tenslotte de familie Khan (een moslimfamilie) met een vader die grootgrondbezitter is en zijn dochter Zainab en zijn tweelingzonen Imtiaz en Firoz. Het klinkt erg onoverzichtelijk, maar gelukkig staan voorin het boek de stambomen van deze 4 families. 

 

De andere personages zijn of rechtstreeks of zijdelings met Lata of Maan verbonden. In het boek zit veel couleur locale (er komen veel Indiase termen in voor en achterin het boek staat een uitgebreide woordenlijst), het heeft een lichte toon die mij uitermate goed bevalt, bevat veel humor en het leest erg makkelijk weg. Een criticus beschuldigde Vikram Seth van "crowdpleasing". Het was bedoeld als kritiek, maar in feite is het een groot compliment, het betekent dat Vikram Seth toegankelijk schrijft voor een groot publiek. 

Ik heb "De geschikte jongen" twee keer  eerder in zijn geheel gelezen. De eerste keer in het Engels in 1999 en de tweede keer in 2008 net nadat het boek in Nederland was verschenen. Vorig jaar heb ik de eerste 200 bladzijden herlezen voor een voorlopige bespreking. 

"De geschikte jongen" is één van mijn absoluut favoriete romans (met de ook al zeer lijvige romans "Anna Karenina", "Oorlog en vrede" en "Op zoek naar de verloren tijd"). Ik vind ook dat het boek geweldig is vertaald in het Nederlands. 

 

Het vertelplezier spat van de bladzijden af en het boek is een genoegen om te lezen. Bij de BBC hebben ze een televisieserie gemaakt naar het boek. Die zal ik vast ook nog wel een keer bekijken en bespreken. 

 

Vikram Seth heeft nog meer mooie boeken geschreven: het reisverhaal "From Heaven Lake", de roman in verzen "De Golden Gate" en de romans "Verwante stemmen" en "Twee levens", maar wat mij betreft is "De geschikte jongen" zijn absolute meesterwerk. 

 

De komende dagen publiceer ik nog vijf stukjes met citaten uit het boek zodat jullie zelf een oordeel kunnen vellen over de schrijfstijl van Vikram Seth. 

Lees verder in deel 2 van deze bespreking.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Jaaroverzicht 2023

2023 was kwantitatief niet zo'n bijzonder jaar, maar kwalitatief één van mijn beste leesjaren ooit. Ik heb veel van mijn absolute favorieten herlezen: de laatste 7 delen van de memoires van Giacomo Casanova, de eerste 3 delen verhalen van Tsjechov, "Oorlog en vrede" en "Anna Karenina" van Lev Tolstoi en "De geschikte jongen" van Vikram Seth. Ik heb erg weinig nieuwe boeken gelezen.

 

Het afgelopen jaar was een uitstekend lees- en bespreekjaar. In 2023 heb ik 102 stukjes geschreven over boeken die ik (gedeeltelijk) heb gelezen of, in het geval van fotoboeken, heb bekeken.

Stukjes over boeken die ik heb herlezen: 67

Nieuwe boeken: 11

Fotoboeken: 24

Hier een overzicht van de belangrijkste van die boeken:

 

Romans:

H Multatuli: Max Havelaar

Georges Perec: De wedergekeerden 

H Vikram Seth: De geschikte jongen (6 stukjes)

H Pramoedya Ananta Toer: Aarde der mensen

H Tolstoj: Oorlog en vrede (6 stukjes)

H Lev Tolstoj: Kinderjaren

H Lev Tolstoj: Jongensjaren

H Lev Tolstoj: Studentenjaren

H Lev Tolstoi: Anna Karenina (8 stukjes)

H Anton P. Tsjechov: Drama op de jacht

 

Verhalenbundels:

H Hans Christian Andersen: Sprookjes en verhalen (gedeeltelijk) 

A.L. Snijders: Tat Tvam Asi 

A.L. Snijders: De mol en andere dierenzkv's

H Anton P. Tsjechov: Verzamelde verhalen: Deel 1

H Anton P. Tsjechov: Verzamelde verhalen: Deel 2

H Anton P. Tsjechov: Verzamelde verhalen: Deel 3

 

Autobiografisch:

H Giacomo Casanova: Memoires: Delen 7-12

H Tolstoy's Letters

 

Graphic Novels en strips:

H Hergé: Raket naar de maan

H Hergé: Mannen op de maan

H Keiji Nakazawa: Gen Barrevoets in Hiroshima: Delen 1-5

Riad Sattouf: De Arabier van de toekomst: Deel 6

H Marten Toonder: Het beste van Bommel

Biografieën:

H A.N. Wilson: Tolstoy

Geschiedenis:

H J.M. Roberts: The Illustrated History of the World: Delen 6-10

 

Kunst:

H Blexbolex: Allemaal mensen

 

Ethiek:

Jonathan Safran Foer: Dieren eten

H Peter Singer: Dierenbevrijding 

Reisverhalen:

H Frank van Rijn: De rode kangoeroe

H Frank van Rijn: De twee scherven

H Frank van Rijn: De zuilen van Axum

H Frank van Rijn: De poort van de maan

 

Fotoboeken:

Serge Anton: Faces

Theo Bosboom: Terug naar IJsland 

H Gerry Badger & Martin Parr: The Photobook a History Volume 1

H Gerry Badger & Martin Parr: The Photobook a History Volume 2

H Gerry Badger & Martin Parr: The Photobook a History Volume 3

Mario Marino: Faces of Africa 

Irving Penn: Earthly Bodies 

Robin de Puy: If This Is True ...

Robin de Puy: Down by the Water

 

Bij de verkiezing van mijn boek (of serie boeken) van het jaar, heb ik in het verleden nogal eens gekozen voor enorm lange teksten. Daar wil ik een beetje vanaf. De keuzes van 2020-2022 waren al een stuk bescheidener. In 2023 heb ik vooral weer heel veel herlezen. Van de boeken genoemd in de bovenste alinea is alleen "De geschikte jongen" van Vikram Seth nog niet eerder uitgekozen tot boek van het jaar. Het is een geweldige roman, maar met 1.357 bladzijden ook wel erg aan de lange kant. Deze wordt het dus niet. Ik wil kiezen tussen "Max Havelaar", "Dierenbevrijding" van Peter Singer en beide boeken van A.L. Snijders. De "Max Havelaar" vind ik na herlezing de mooiste Nederlandse roman die ik ken. "Dierenbevrijding" geeft een heel nieuw inzicht in het leed dat andere diersoorten moeten verdragen ter genoegen van de mensen. Dan zijn er "Tat Tvam Asi" en "De mol ...". Het eerste boek telt veel meer bladzijden, maar ik kies toch voor "De mol en andere dierenzkv's" als mijn boek van het jaar, niet eens zozeer vanwege de tekst, maar vooral ook omdat ik het een prachtig uitgegeven boekje vind, met schitterende illustraties en een bijgevoegde cd waarop A.L. Snijders zelf de verhalen uit het boek voorleest. Ook een boekje dat iedereen aankan!

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Films gezien in november

MacBeth: Mooie verfilming uit 1971 van Roman Polanski. Deze versie was aanzienlijk beter te volgen dan die van Orson Welles, maar vind ik visueel minder sterk. Met "Throne of Blood" van Akira Kurosawa erbij, denk ik dat ik de drie beste verfilmingen van MacBeth heb gezien. ****

 

I am Cuba: Prachtige film uit 1964 van de Russische regisseur Mikhail Kalatozov over het leven in Cuba. ***** 

 

Lands of the Monsoon: Prachtige 5-delige natuurdocumentaire van de BBC uit 2014 over de landen die jaarlijks met de moesson te maken hebben. *****

 

Brave New World: Fascinerende 5-delige documentaireserie uit 2011 over de ontwikkelingen in wetenschap en technologie die een aantal vooraanstaande wetenschappers op dat moment van het grootste belang voor de toekomst achtten. **** 

The Doors: When You're Strange: Matig interessante documentaire uit 2009 van Tom Dicillo over de beroemde popgroep en met name hun zanger Jim Morrison. Ik zou zeggen: luister gewoon een cd van "The Doors", in plaats van deze documentaire te bekijken. ***

Jazz in Montreux met Ella Fitzgerald en Count Basie: Concertregistratie van het Montreux Jazz Festival uit 1979. Een prachtig concert, maar je kunt wat mij betreft net zo goed een cd luisteren, de beelden voegen niet zoveel toe. ****

Zjef Vanuytsel live op de BRT: Ik heb kort geleden een boxset gekocht met daarin 5 cd's, een tekstboekje en deze dvd van en over de Belgische zanger Zjef Vanuytsel. Ik ben erg onder de indruk van de liedjes van Vanuytsel, mijn grootste ontdekking op muzikaal gebied van het afgelopen jaar. Op de dvd staan fragmenten van interviews met Vanuytsel en natuurlijk een aantal liveopnames. Mooi materiaal voor de liefhebbers van Vanuytsel. ****

Het uur van de wolf: Een erg sterke film van Ingmar Bergman uit 1968 met in de hoofdrollen Max von Sydow en Liv Ullman. *****

Women of the Night: Een wat mindere film van Kenji Mizoguchi uit 1948 die het leven van prostituees in Osaka schetst. ****

the Outsider: Vroege film uit 1981 van de Hongaar Bela Tarr, waarin hij zijn voor hem typerende stijl nog niet helemaal heeft gevonden. ****

the Spirit of the Beehive: Prachtige film uit 1973 van de Spanjaard Victor Erice met twee jonge meisjes in de hoofdrollen. *****

the Missing Picture: Zeer indrukwekkende Cambodjaanse kunstzinnige documentaire uit 2013 over de tijd van de Rode Khmer. *****

Ik heb ook 4 films gezien van de Zuid-Koreaan Lee Chang-Dong:

Oasis (2002, 10.000, 7,8) *****

Secret Sunshine (2007, 9.300, 7,5) ****

Poetry (2010, 13.000, 7,8) *****

Burning (2018, 73.000, 7,5) ****

Storm over Azië: Russische stomme film uit 1928 van Vsevolod Poedovkin. Aardige beelden van de Mongoolse landschappen en de plaatselijke folklore. De beelden zullen mij niet bijblijven, maar wat wel bijblijft is de prachtige muziek die in 2008 speciaal voor deze film is gecomponeerd door Bernd Schultheis die lijkt op een mengeling van jazz en experimentele muziek met oosterse invloeden en met veel drums en bekkens. Een van de allermooiste soundtracks die ik ooit gehoord heb! Muziek *****   Film ***

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Wat is belangrijker in een boek: de tekst of de illustraties?

Het is een algemene vraag die een wat specifieker antwoord verdient. Het maakt nogal wat uit om welk soort boek het gaat en ook natuurlijk wie het boek tot zich neemt.

 

Er zijn erg veel boeken die geschreven zijn om voornamelijk gelezen te worden, zonder of met heel weinig afbeeldingen. Ik denk hierbij aan romans, verhalenbundels, reisverhalen, autobiografisch proza, biografieën of boeken over geschiedenis. Bij deze categorieën zijn de teksten verreweg het belangrijkst en de illustraties, zo ze er al zijn, van ondergeschikt belang.

 

Maar er zijn natuurlijk ook veel boeken waar de illustraties van veel meer belang zijn.

Bij fotoboeken gaat het vooral om de kwaliteit van de afdrukken en doet de tekst er meestal weinig toe.

Hetzelfde geldt in iets mindere mate voor kunstboeken, waar men toch vooral kijkt naar de afbeeldingen van de besproken kunstwerken.

Bij atlassen is het duidelijk, daar zijn de landkaarten verreweg het belangrijkste.

 

Er zijn nog drie soorten boeken die ik speciaal wil noemen.

Graphic novels en strips. Bij beide soorten vind ik eigenlijk de kwaliteit van het verhaal net iets belangrijker dan de kwaliteit van de afbeeldingen. Het heeft er denk ik mee te maken dat ik toch vooral de teksten lees en automatisch vlug de afbeeldingen scan. 

Bij kinderboeken, en zeker bij die kinderboeken die je voorleest aan kleine kinderen, denk ik dat voor de kinderen de plaatjes belangrijker zijn en voor de volwassenen die de boeken voorlezen, de teksten.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Irving Penn: Earthly Bodies

Irving Penn: Earthly Bodies: Nudes, 1949-50 (Verenigde Staten, 2002): 94 blz: Uitgeverij Bulfinch Press Book/ Little. Brown and Company

 

 

Bij naaktfotografie denkt men vooral aan knappe slanke vrouwen met een lichaam waar iedereen jaloers op is. Zo niet bij Irving Penn, die in 1949 en 1950 een groot aantal torso's van naakte vrouwen heeft gefotografeerd. De eerste foto die in het boek staat lijkt zelfs sprekend op de Venus van Willendorf, het beroemde vruchtbaarheidsbeeldje dat ongeveer 20.000 jaar oud is.

Fotoboeken koop je meestal voor de afbeeldingen en niet voor de begeleidende tekst. In "Earthly Bodies" is het al niet anders, de inleidende tekst van krap 13 bladzijden kan men met een gerust hart ongelezen laten. De foto's in het boek zijn figuurstudies van vrouwelijke torso's van veelal voluptueuze modellen. Ze zijn niet als erotische foto's bedoeld, maar ze hebben wel een hoge aantrekkingskracht. Alle foto's zijn schitterend afgedrukt.

"Earthly Bodies" is een prachtig fotoboek met schitterende afdrukken van de foto's. Een waar collector's item. Mijn exemplaar is in ieder geval niet te koop.

Voor een aantal foto's van Irving Penn, waaronder een klein aantal uit "Earthly Bodies", klik hier. 

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Riad Sattouf: De Arabier van de toekomst: Deel 6

Riad Sattouf: De Arabier van de toekomst: Deel 6: Een jeugd in het Midden-Oosten (1994-2011) (Frankrijk, 2022): 176 blz: Vertaald door Toon Dohmen (2023): Uitgeverij de Geus

 

In het zesde en laatste deel van zijn geweldige serie Graphic Novels "De Arabier van de toekomst" vertelt Riad Sattouf over zijn leven vanaf zijn 16e jaar op de middelbare school tot aan zijn 33e als hij een gevestigde striptekenaar is. De ondertitel "Een jeugd in het Midden-Oosten", klopt niet voor dit deel, het verhaal speelt zich geheel af in Frankrijk. Lees ook de recensie van collega-blogger Teunis.

Aan het begin van dit zesde deel introduceert Riad zichzelf aldus:

- Ik heet Riad. In 1994 was ik zestien en een halve psychopaat.

Vindt zichzelf lelijk en afstotelijk

Draagt twee T-shirts over elkaar om gespierder te lijken

Graatmager

Nog altijd te korte broeken

Smoezelige Adidas

Ogen half dicht, gluiperige blik

Richt zijn geestelijke vermogens enkel op het bedenken van onmogelijke seksuele fantasieën

Weet zeker dat de hele wereld hem verafschuwt, terwijl feitelijk niemand weet dat hij bestaat

Riad heeft als ambitie om een striptekenaar te worden. Hij meldt zich aan bij een prestigieuze opleiding tot animator en wordt daar tot zijn eigen verbazing aangenomen. Hij verveelt zich bij het maken van animaties in de stijl van Lucky Luke of de Smurfen, maar de docent zegt tegen hem dat zijn tekeningen op zijn best matig zijn en dat hij nog veel moet leren.

Om van zijn angsten af te komen gaat Riad in psychotherapie. Bij iedere psychotherapeut is het eerste consult gratis om rustig een keuze te kunnen maken. Met psychotherapeute nummer 3 gaat Riad in zee. 

Riad probeert om onder zijn dienstplicht uit te komen, wat hem lukt. Het tweede deel van het boek gaat vooral over de ontwikkeling van Riad als striptekenaar en vind ik wat minder interessant. 

Een lang citaat over de dienstplicht:

- In de middagpauze gingen Franpin en ik ook wel langs bij boekhandels in de buurt. We spraken vaak over wat ons het meeste angst aanjoeg: DE DIENSTPLICHT.

 "De keuring duurt drie dagen, ze wegen je als 'n dier, en als ze dan zeggen dat je geschikt bent, ben je de sigaar. Als je boft, krijg je uitstel om te studeren ..."

De dienstplicht duurde destijds tien maanden en was verplicht voor alle Franse jongemannen. 

 "Mijn vader heeft er een trauma aan overgehouden, hij had lang haar en ze hebben hem onder dwang kaalgeschoren."

Franpin droeg zijn angsten op me over.

 "Een rocker als hij moesten ze niet en ze hebben hem wekenlang opgesloten ..."

Bij militairen had ik mij altijd Tom Cruise in "Top Gun" voorgesteld, dieper had ik er nooit over nagedacht.

 "Joh, die militairen zijn allemaal gestoord, het is hun werk om mensen af te maken, mooi niet dat ik het leger in ga! Spichtige lui als wij, die beulen ze af. Zie jij jezelf al 40 km. marcheren? In dienst blijft er niets over van je dromen. Jij wil tekenaar worden? Dat kan pas nadat je het leger in bent geweest, en je komt er zo getraumatiseerd uit dat je helemaal geen zin meer hebt om nog te tekenen."

Er bestonden maar twee ontsnappingsroutes.

 "Je kunt als gewetensbezwaarde dienstweigeren. Dan moet je twee jaar lang voor nop zwoegen bij een of andere sociale instelling. Dan hoef je niet in dienst."

 "Ja, lang hè ... Of je moet tijdens die drie dagen S5 zien te krijgen. Dat is eigenlijk het beste ..."

 "Wat is S5?"

 "Dan vinden ze je een "psychopaat", iemand met psychische problemen ... Dan ben je ongeschikt, mag je zo naar huis ... Maar het is bloedlink ... Ik kende 'n jongen die drie dagen lang de leipste dingen heeft gedaan en tijdens de tests de leipste antwoorden heeft opgeschreven ..."

 "Klinkt op zich niet slecht."

 "Ja, hij kreeg S5, maar ze hebben hem meteen doorgestuurd naar een gesticht. Hij was helemaal niet gek, toch hebben ze hem zes maanden vastgehouden ... Toen hij weer naar buiten mocht, was-ie wél kierewiet. En dan heb je nog luitjes die zeggen dat ze flikkers zijn om niet in dienst te hoeven, dat schijnt vroeger te hebben gewerkt ... Maar tegenwoordig voeren ze je gelijk af naar een kazerne waar alleen maar flikkers zitten en ze elkaar de hele dag bespringen, dus daar kun je maar beter mee oppassen. Onze enige kans is dat Chirac wordt gekozen. Die wil de dienstplicht afschaffen ..." 

 "Echt waar?"

 "CHIRAC, RED ONS!"

Waardering voor de hele serie: *****

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Geert Wilders als onze nieuwe premier

Ik had verwacht dat er na deze verkiezingen een regering uit zou komen met Dilan Yesilgöz, Pieter Omtzigt en Geert Wilders. Maar ik had verwacht dat de VVD als grootste partij uit de verkiezingen zou komen en dat Yesilgöz onze nieuwe premier zou worden. Blijkbaar zien veel mensen die normaal op de VVD stemmen een allochtone vrouw als premier niet zitten en hebben ze op Geert Wilders gestemd. 

Het is wel even schrikken, een monsterzege voor een man die de afgelopen twintig jaar alleen maar heeft lopen roepen wat er allemaal fout is in Nederland en die zelf zeer weinig constructieve voorstellen heeft gedaan over hoe het dan wel moet. Ik houd mijn hart vast voor als Geert Wilders premier wordt en alle engerds die hij meeneemt naar Den Haag.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.