Patrick de Wilde: Face Time

Patrick de Wilde: Face Time (België?, 2006): 144 blz: Uitgeverij Harry N. Abrams

 

 

"Face Time" van de Belgische? fotograaf Patrick de Wilde is maar een bescheiden boekje. Het is een hardcover met een hoogte van 22 cm en een breedte van 15 cm en het weegt slechts 450 gram. Als ik goed geteld heb staan er slechts 67 foto's in het boekje. Maar wat voor een foto's!

Reguliere lezers van mijn blog weten dat ik graag mooie fotoboeken bespreek. Ik heb nogal wat fors uitgevallen fotoboeken besproken, vaak van beroemde fotografen. Van Patrick de Wilde had ik nog nooit gehoord voordat ik dit boekje op marktplaats tegenkwam. 

 

Vrijwel ieder fotoboek bevat naast een aantal foto's die ik mooi of erg mooi vind, meestal ook een flink aantal foto's die mij niets of weinig zeggen. Zo niet in dit bescheiden boekje. Van de 67 foto's in dit boekje kunnen er zich minstens 60 meten met het beste werk van Steve McCurry, mijn favoriete fotograaf. Daarmee is "Face Time" het fotoboek met het hoogste percentage foto's die ik echt geweldig vind van alle fotoboeken die ik ken. Het gezegde "klein maar fijn" is hier duidelijk van toepassing!

 

Kortom "Face Time" is een bescheiden boekje met ongelooflijk mooie portretfoto's van mensen over de hele wereld.

 

Patrick de Wilde heeft een eigen website.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Films gezien in september

Venice: Zeer onderhoudende serie van de BBC uit 2004, gepresenteerd door de Venetiaan Francesco da Mosto. ****

 

Italy: Nog een zeer onderhoudende serie van de BBC uit 2006, opnieuw gepresenteerd door Francesco da Mosto. ****

Adventures in Architecture: Een prachtige BBC-serie uit 2008 waarin Dan Cruikshank ons meeneemt op een reis naar 32 bijzondere plaatsen. *****

Leven of theater: Documentaire van Frans Weisz over het leven en werk van Charlotte Salomon, een joodse kunstenares die in Auschwitz is vergast. Beelden van haar werken en interviews met mensen over haar worden afgewisseld met archiefbeelden en met scenes uit de film die Weisz 30 jaar eerder over Charlotte had gemaakt. ****

 

Women Make Film: Een 14-delige documentaire van de Ierse filmcriticus Mark Cousins uit 2018 over het maken van een film, waarbij alle filmfragmenten gehaald zijn uit films van vrouwelijke regisseurs. Zeer indrukwekkend en geeft zeer veel suggesties voor films om nog te zien. *****  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

A.L. Snijders: De taal is een hond

A.L. Snijders: De taal is een hond (Nederland, 2008): 283 blz: Uitgeverij Thomas Rap

 

 

Net zoals in de bundel "Ik leef aan de rand van de wereld" die ik kortgeleden van Snijders las, gaat het ook in "De taal is een hond" over alledaagse dingen en gebeurtenissen in het leven van de schrijver. Dit wordt opgeschreven in een trefzekere stijl waarbij regelmatig geciteerd wordt uit het werk van andere schrijvers. De verhalen in dit boek zijn nooit lang, hooguit 5 of 6 bladzijden. Wat mij ook erg bevalt is dat de verhalen vaak worden gevolgd (soms voorafgegaan) door brieven aan een zekere heer Van der Moer, die blijkbaar zijn hoofdredacteur is. De verhalen in "De taal is een hond" zijn geschreven tussen februari 1992 en september 1996.

 

Citaten:

- En ik houd van schrijven, echt lekker ouderwets schrijven, bedoel ik, met een pen op wit papier, aan een kleine tafel voor een raam - en daarbuiten vetbolletjes en pindanetjes voor de rumoerige mezen. Als ik even niet verder kan, kijk ik naar ze, en verwonder me erover dat de kleine pimpelmees het in the struggle for life soms wint van de grote en brutale koolmees. (Voor de volledigheid: glazig staren naar een beeldscherm, weerstandsloze toetsen bevingeren, je gedachten op een floppy, dat is natuurlijk geen schrijven.)

 

- Toen ik op school zat, las ik in boeken. En wat ik gelezen had, zette ik op een papiertje. Een proefwerk. Als de meester vond dat het voldoende was, gaf hij me een voldoende. Toen ik studeerde, las ik in boeken. En wat ik gelezen had, vertelde ik aan een professor. Een tentamen. Als die man vond dat het voldoende was, gat hij me een voldoende. Nu ik leraar ben, lees ik in boeken. En wat ik lees, vertel ik aan mijn leerlingen. Die zetten het op papier. Een proefwerk. Als ik vind dat het voldoende is, geef ik ze een voldoende. Mijn leven bestaat uit boeken en papier. Ik verteer papier in mijn boekmaag, en ik braak kennis uit. Daarvoor ontvang ik geld. Dat is mijn leven.

 

- Horizontale voorgeleiding is een politieterm die leerlingen soms gebruiken om mij te treiteren. Eerst sla je een verdachte plat, daarna draag je hem met zijn tweeën het bureau binnen. Ik weet niet of het vaak voorkomt, ik weet niets van de politie, en ik kan er ook niet achter komen want mijn collega's beschouwen me als een kind, praten sussend tegen me, leggen hun hand op mijn schouder, schudden hun politiehoofden en zeggen vriendelijk: Laat dat nou maar aan ons over, hou jij je nou maar bezig met de d'tjes en de t'tjes. (Ze spreken nooit over taal, alleen over d'tjes en t'tjes.)

- Jaren geleden moest ik van de school een Turks meisje bijspijkeren, zes uur per week. Na een tijdje kende ze enige spellingsregels. Ze wist dat in "moeder heeft boontjes gedop ..." een t moest worden ingevuld, volgens de regels van 't kofschip. 

 Maar ze wist niet wat moeder deed, wat was dat, boontjes doppen?

 

- Ik tel onder mijn vrienden en kennissen natuurlijk veel neerlandici. En ik ben banger voor hen dan voor gewone mensen, want de een weet meer van grammatica dan ik, de ander begrijpt meer van de literatuur, een derde is deskundiger op het terrein van de stijl, terwijl de vierde gespecialiseerd is in metaforen. En tel je ze bij elkaar, dan vormen ze een reus van kennis en smaak die op mij neerkijkt.

 

- In 1990 heb ik een opmerking van Scelsi opgeschreven: "Toelichtingen bij muziek zijn vervelend. Men moet luisteren en na afloop klappen of fluiten."

- Ik hoop natuurlijk dat U mij handhaaft als stukjesschrijver bij Uw krant, want de wekelijkse discipline stimuleert me en het geld kan ik ook goed gebruiken. (Mijn vijf kinderen mogen er één voor één hun rijbewijs van halen.)

- Die ochtend heb ik nu en dan zachtjes in de klas zitten grienen, op een voor mij kenmerkende manier: niemand mocht het zien. Pas veel later heb ik gehoord dat een man best in het openbaar mag huilen, dat het je zelfs siert als je dat kunt, maar voor mij kwam deze culturele koerswijziging te laat, ik verberg mijn verdriet, ik ben een man uit een ander tijdperk.

- Een jongen deed de oefening en maakte vermijdbare fouten. Ik zei: "Het staat toch in de theorie?" Hij zei: "Ik heb eerst de oefening gemaakt en toen de theorie bestudeerd." Ik zei: "Dat doe ik ook altijd, ik denk dat het te maken heeft met de angst voor het woord en ongeduldige liefde voor het handwerk. Eerst de cv-ketel aansluiten, dan het gas erop, dan de lucifer erbij, dan boem, het dak van het huis, en dan het instructieboekje bestuderen. Zo heb ik mijn eerste echtgenote verloren."

 

- In dit pandemonium vertelt mij ook nog iemand dat Karel van het Reve Gods liefde heeft vergeleken met de KGB die iedere ochtend aan je deur klopt om te vertellen dat je die dag niet gearresteerd wordt.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Women make Film

Women make Film (Ierland, 2018): 14 uur: Geschreven en geregisseerd door Mark Cousins

 

 

Van de 14 afleveringen van ieder 60 minuten van "Women make Film" heb ik inmiddels de eerste 4 afleveringen gezien, genoeg voor een voorlopige bespreking. 

De Ierse filmcriticus Mark Cousins, van wie ik eerder het zeer indrukwekkende "The Story of Film" heb gezien, vindt dat de officiële geschiedschrijving over de filmgeschiedenis veel te weinig aandacht schenkt aan vrouwelijke regisseurs, niet alleen die in Hollywood, maar over de hele wereld. In een uiterst ambitieuze poging om dit recht te zetten heeft hij "Women make Film" gemaakt, waarin alleen maar aandacht wordt geschonken aan vrouwelijke regisseurs.

"Women make Film" valt te beschouwen als een masterclass filmmaken, waarin 40 onderwerpen die te maken hebben met het maken van een film, worden besproken. Ieder onderwerp uit de serie wordt besproken aan de hand van filmfragmenten van door vrouwen geregisseerde films.

 

Wereldwijd zijn er duizenden door vrouwen geregisseerde films gemaakt. In "Women make Film" komen honderden van die films aan bod. Een klein aantal van de besproken vrouwelijke regisseurs kende ik al van naam, of ik heb een film van hen gezien, maar de overgrote meerderheid van deze regisseurs zijn totaal onbekend voor mij. Mooi is dat Mark Cousins zijn voorbeelden van over de hele wereld haalt, niet alleen de grote namen uit Hollywood, maar ook vele onbekende regisseurs uit talloze kleine filmlanden.

 

Ik maak zelf geen films en ben ook geen filmcriticus. Die masterclass filmmaken geloof ik wel, maar ik vind het wel erg leuk om aan de hand van de vele filmfragmenten films uit te zoeken die ik nog wil gaan bekijken. Mijn lijst met films die ik nog wil zien, groeit aanmerkelijk na het bekijken van deze serie.

 

Op IMDB krijgt "Women make Film" van 314 mensen een waardering van 7,7. 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Chinese dromen

Chinese dromen (Nederland, 2019): 170 min: Gepresenteerd door Ruben Terlou

 

 

"Chinese dromen" is de derde documentaire die de charismatische presentator Ruben Terlou heeft gemaakt over China in opdracht van de VPRO. In de serie komen gewone Chinezen aan het woord aan wie gevraagd wordt wat ze vinden van de droom van voorzitter Xi en wat hun eigen dromen zijn.

"Chinese dromen" telt 4 afleveringen. 

 

In aflevering 1 kijkt Ruben naar hoe ouders in China omgaan met kinderen die niet goed meekomen op school of opstandig zijn. 

In aflevering 2 gaat Ruben op bezoek bij de Yi, een 10 miljoen mensen tellende etnische minderheid die in een afgelegen berggebied woont. Hij kijkt in hoeverre de Yi hun eigen identiteit kunnen behouden ondanks de Chinese politiek van assimilatie en het gedwongen onderwijs in Han-Chinees.

In aflevering 3 gaat het over de liefde, echtscheiding en coaches die proberen om vastgelopen relaties weer op de rails te krijgen. Ruben spreekt met een "Mistress-killer", een man die probeert om maîtresses ervan te overtuigen hun relatie met de overspelige man op te geven.

In aflevering 4 gaat het over de problematische verhouding tussen China en Taiwan.

Net als de 2 eerdere series die Ruben Terlou heeft gemaakt over China, is "Chinese dromen" opnieuw een geweldige documentaire. Ruben Terlou is de welhaast ideale presentator, zachtmoedig, maar toch schuwt hij confronterende gesprekken niet. Iedereen die heeft genoten van "Langs de oevers van de Yangtze" en "Door het hart van China" zal deze nieuwe documentaire ook geweldig vinden.

Op IMDB krijgt "Chinese dromen" van 75 mensen een waardering van 8,4.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

A.L. Snijders: Ik leef aan de rand van de wereld

A.L. Snijders: Ik leef aan de rand van de wereld (Nederland, 2008): 344 blz: Uitgeverij Thomas Rap

 

 

"Ik leef aan de rand van de wereld" is pas het tweede boek dat ik van A.L. Snijders heb gelezen, en nu al is hij mijn favoriete Nederlandstalige schrijver. Het verheugt mij dat Snijders ongeveer 20 boeken heeft gepubliceerd, dus als ik af en toe een boek van hem lees, dan kan ik nog jaren vooruit. 

 

Net zoals in de bundel "Vijf bijlen" die ik eerder van Snijders las, gaat het ook in "Ik leef aan de rand van de wereld" over alledaagse dingen en gebeurtenissen in het leven van de schrijver. Dit wordt opgeschreven in een trefzekere stijl waarbij regelmatig geciteerd wordt uit het werk van andere schrijvers. De verhalen in dit boek zijn nooit lang, hooguit 5 of 6 bladzijden. Wat mij ook erg bevalt is dat de verhalen vaak worden gevolgd (soms voorafgegaan) door brieven aan een zekere heer Van der Moer, die blijkbaar zijn hoofdredacteur is. De verhalen in "Ik leef aan de rand van de wereld" zijn geschreven tussen september 1990 en januari 1992, toen A.L. Snijders nog vrij onbekend was.

 

Ik vind de onnadrukkelijke verhalen van A.L. Snijders veel onderhoudender en prettiger om te lezen dan het werk van veel bekendere schrijvers zoals Reve, Mulisch of Hermans. Voor een indruk van de inhoud en de stijl van A.L. Snijders lees vooral de citaten!

 

Citaten:

- Ik heb nog nooit parfum voor mijn vrouw gekocht. Eén keer deed ik een poging. Ik stond in de breekbare vrouwenatmosfeer van zo'n winkel met een piepklein flesje in mijn hand. Ik schatte het op f 4,95, maar de winkelier wilde f 95,-. En omdat ik maar een tientje te besteden had, ging het niet door.

 

- Dichten is net als koken

  je pleurt maar wat in de pan

 

  als je koken kan.

 

- Met dat schrijven van mij zit het zo: als ik klaar ben, voel ik me een fontein van euforie. Meestal komt dat door de laatste zin. Ik ben namelijk een laatstezinnenschrijver. Dat is niet bepaald het kenmerk van het ware. Een ware schrijver schrijft niet naar een climax, maar mompelt rustig voor zich uit en houdt dan plotseling op, zodat de lezer, die rustig op de rug van de kameel is meegedommeld, wakker schrikt met het gevoel "zijn we er al?" En ja, we zijn er al, zonder erg. Zo moet je schrijven, volgens mij.

 

- Op de terugweg vertelt mijn oudste dochter, die ooit aan een pedagogische academie haar diploma haalde, over een weifelmoedige en knappe leraar die een moeilijk probleem moest uitleggen, maar daarin na drie kwartier niet slaagde. Bijna niemand begreep er iets van. Tot iemand op het idee kwam het uit te laten leggen door een van de verlichte leerlingen. Hem lukte het in twee minuten. Iedereen was tevreden, ook de leraar - die dus uit het goede hout gesneden bleek.

- Ik doe niet aan sport en spel. Ik speel geen klaverjas, geen scrabble, geen monopoly, ik voetbal niet, ik loop niet hard. Ik doe niet mee in de staatsloterij, ik bezoek de casino's van Knokke en Monaco niet, ik koop geen lootjes van een blinde man in Boedapest. De reden is eenvoudig: al deze handelingen zijn zo zinloos dat ze alleen te verdragen zijn door gezonde, normale mensen. Als je elke dag worstelt met iets groters, namelijk de overweldigende zinloosheid van het leven, dan kun je de kleine zinloosheid niet aan.

- Voltaire (of een andere beroemde man) heeft gezegd dat alle genres goed zijn, behalve het vervelende.

- Tucholsky schrijft: Het meest ontaarde wezen op aarde is de moeder die er trots op is wanneer ze datgene wat haar schoot heeft voortgebracht in slijk en modder ziet omkomen.

- Wat de mensen bedacht hebben, is au fond kinderachtig en vervelend, ik bedoel, als je het vergelijkt met de onverschillige macht van de natuur. 's Morgens bij zonsopgang de dag opsnuiven, dat kun je miljoenen malen doen, het blijft de eerste dag.

- Toen ik dominee Visser hoorde en besloot over hem te schrijven, bedacht ik de laatste zin: De dominee is een brutale knecht van een Baas die niet bestaat.

- Hoe vindt u het woord "carrièrejaren"? Voor iemand die altijd onderwijzer is gebleven en in een oude auto rijdt. Uitdagend - bedoeld als grapje. De jaren tussen mijn jeugd en mijn ouderdom hebben nooit bestaan, het eerste deel was een uitloper van mijn jeugd, het laatste deel de aanloopjaren naar mijn ouderdom.

- Als kind heb ik een depressie verwekkende huilbui gehad toen mijn moeder me vertelde dat vlees (op mijn bord) afkomstig was van doodgemaakte dieren.

- Een van mijn grote idealen is zonder mening te zijn. Dat is helaas niet mogelijk, mijn karakter dwingt mij juist tot het tegendeel: ik heb over werkelijk alles een mening. Daarom rest mij maar één uitweg: zo veel opvattingen en theorieën en meningen dat het er in werkelijkheid geen zijn. Door overvloed naar nul.

- Terwijl ik bijvoorbeeld probeer uit te leggen dat spelling (en vooral de fouten) bijna nooit consequenties heeft voor begrip, verstaanbaarheid, communicatie, maar altijd gebruikt wordt als graadmeter voor de hiërarchische plaats in de maatschappij (gemeenschap, bedrijf, school, gezin).

 

- Mijn vrouw voert een solitaire strijd tegen de verloedering. Ze steelt bijvoorbeeld nooit en ze wil ook absoluut niet dat iemand haar daarvan verdenkt. Toen ze dan ook jaren geleden in een supermarkt door een overijverig chefje werd gesommeerd haar tas open te maken, zei ze tegen hem: "Ik doe 't alleen als u daarna uw excuses maakt als er niets in zit."

 En zo gebeurde het.

 

- Dat is mijn theorie: boven alles de muziek (abstract en onnavertelbaar), vervolgens de beeldende kunst (gedeeltelijk navertelbaar, maar eigenlijk nooit met succes) en ten slotte de schrijverij (volledig navertelbaar, alleen bij de allergrootsten lukt het niet, zie Nescio en Elsschot).

 

Over een boek van Charles Bukowski:

- Het boek voldoet aan twee noodzakelijke eisen, het moet je laten lachen en het moet je laten denken. Het is dus een goed boek.

 

- Ik hoop dat de kinderen zich mij zullen herinneren als "zonder program door het leven".

 

- Ik wil bijvoorbeeld een brief ontvangen van iemand die ontdekt dat ik met het zinsdeel "het water suist in de buizen" een Nijhoff-achtige jaren '30-sfeer probeer na te bootsen. Maar zo'n brief krijg ik niet. Ik weet wel wat er gebeurt, het hoofd van de huishoudelijke dienst van de politieschool, die mijn stukjes in de GOC leest, komt maandag naar me toe en vraagt welk lokaal dat was, dan zal hij er een monteur op afsturen.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Onno Blom: Zolang de voorraad strekt

Onno Blom: Zolang de voorraad strekt: De literaire boekenweekgeschenken 1984-2000 (Nederland, 2000): 72 blz: Stichting CPNB

 

 

"Zolang de voorraad strekt" is een gelegenheidsboekje bij een serie van gelegenheidsboekjes. Op voorhand dacht ik dat dit niet veel kon zijn. 

 

Ik heb mij zwaar vergist. Ik vind "Zolang de voorraad strekt" een zeer onderhoudend boek, met mooie teksten en ook nog eens prachtig vormgegeven. De manier waarop Onno Blom talloze citaten van anderen in zijn eigen tekst heeft geïntegreerd vind ik ronduit geweldig.

 

Zoals de ondertitel van het boek aangeeft gaat "Zolang de voorraad strekt" over de literaire boekenweekgeschenken tussen 1984 en 2000. Het mag dan een gelegenheidsboek zijn, maar ik ben zeer onder de indruk. Inmiddels begin ik wel fan te worden van Onno Blom als schrijver. Misschien komt het er toch nog eens van om zijn grote biografie over Jan Wolkers te lezen.

 

Citaten:

- Theo Sontrop: Een literair boek als geschenk lokt het grootste aantal mensen naar de boekhandel. Ik denk dat je als je een briljant boekje cadeau zou geven over vliegeren of postzegels je een heel dun beentje hebt om op te staan.

 

- Maarten 't Hart accepteerde de opdracht en besloot om De ortolaan beschikbaar te stellen als Boekenweekgeschenk. Een "hele eer" vond hij het. "Het betekent dat je als schrijver goed genoeg bent om zo'n geschenk te maken. Ze zullen daarvoor niet iedereen uitnodigen."

 

- Marga Minco: Een auteur hoeft aan het geschrevene niets toe te voegen, hij hoeft niet te interpreteren of toe te lichten. Die taak is weggelegd voor de criticus.

 

- Tessa de Loo: Had iemand me zes jaar geleden voorspeld dat ik op een dag niet naar een signeersessie van Reve zou kunnen gaan omdat ik zelf moest signeren, dan had ik hem in zijn gezicht uitgelachen.

 

- "Ik zou natuurlijk niet alles aannemen," zei Biesheuvel in een interview tijdens de Boekenweek. "Stel dat men mij erelid zou willen maken van een bodybuildersclub, dan zou ik dat afwijzen. Ook een jaar lang vrije toegang tot een discotheek in Noordwijk heeft niet mijn interesse. En zelfs bij de Nobelprijs zou ik denken: het is en blijft een kruitboer, die Nobel, een zuivere kanonnenboer."

 

- Maar toen het reisverhaal eenmaal algemeen werd geaccepteerd, had Cees Nooteboom genoeg zelfspot om Herman Mussert, de verteller van zijn kersverse Boekenweekgeschenk, te laten zeggen: "Sinds ik ontslagen ben schrijf ik reisgidsen, een debiel gedoe waar ik mijn boterham mee verdien, maar nog lang niet zo stompzinnig als die zogenaamde literaire reisschrijvers die zo nodig hun kostbare ziel over de landschappen van de hele wereld moeten uitsmeren om de burgerij te epateren."

 

- Hermans, die door de CPNB gevraagd was het Boekenweekgeschenk van zijn hand in de hoofdstedelijke Amstelkerk te komen presenteren, eiste, voordat hij een stap zou zetten in "de smerigste en misdadigste stad van Europa", excuses van de gezamenlijke Amsterdamse bewindslieden: "Ik wil dat ze een nieuw besluit nemen. Met als strekking: wat spijt het ons vreselijk dat we de grote schrijver Hermans volkomen onterecht hebben beledigd."

 

- Voor de gelegenheid hadden de Stichting Schrijvers School Samenleving (SSS) en zijn uitgever, Nijgh & Van Ditmar, een hilarisch filmpje laten maken waarin Grunberg werd geportretteerd in alle rollen die hij - op papier én in de werkelijkheid - met verve speelt. Zijn kwaliteiten als kantoorklerk, filmster, uitgever, wijnboer die zijn eigen voorraad opdrinkt, aandelenhandelaar, gigolo, komiek, filmregisseur, oplichter, Don Juan, zelfmoordkandidaat, wereldkampioen tafelvoetbal, secretaris van de vereniging voor genieën en geldwolf kwamen achtereenvolgens aan bod.

 

- Na afloop van de Boekenweek stelde hij in zijn stuk in NRC-Handelsblad zijn persoonlijke top-tien van boekhandels op. De Groningse boekhandel Scholtens Wristers eindigde op één. Grunberg had er niet alleen een waterpistool gekregen, maar ook de beha van een meisje gesigneerd. Hij vroeg zich af of het meisje nog meer gesigneerde beha's had en nu misschien een gesigneerd behamuseum wilde beginnen. "Daar wil ik best in investeren. Visitekaartjes met behasigneerder heb ik alvast laten drukken."

 

- In De erfenis verliest Lotte Inden zich in tirades tegen de recensenten. Een criticus is nu eens een domme "lapzwans" en dan weer een "talentloze onbenul met het verstand van een mossel en het dociele taalgebruik van een brugklasser, die weliswaar iets kan opschrijven, maar die niet kan schrijven".

Harry Mulisch:

- Het enige waar de CPNB specifieke eisen aan stelde, was de lengte van het boek. Het Boekenweekgeschenk bestaat immers altijd uit 96 pagina's. "Aanvankelijk noemden ze net een te groot aantal woorden. Dus toen heb ik afgedongen. Uiteindelijk werd het gemakkelijk lang genoeg, maar weer niet zó lang dat alle bladzijden - zoals bij veel Boekenweekgeschenken het geval is - volgeplempt staan met woorden. Dat wilde ik niet. Ik wilde gewoon een keurig boekje, met een mooie bladspiegel, een behoorlijk corps. En daar gingen ze mee accoord."

 

        

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Criticus of niet?

Ik voel mijzelf geen criticus. Bij de term criticus denk ik aan iemand die een kunstwerk (een boek of een film, maar het kan natuurlijk ook iets anders zijn) beschrijft en vertelt wat hij de sterke en zwakke punten van dat werk vindt. Vervolgens probeert hij zijn lezers te overtuigen van zijn gelijk.

 

Ik ben toevallig iemand die graag en veel leest en films bekijkt. Ik voel geen enkele behoefte om anderen van mijn mening te overtuigen, maar ik wil graag mijn enthousiasme voor iets delen met anderen. Vandaar dat ik geen uitgebreide kritiek schrijf, veel citaten geef en bijna alleen boeken of films bespreek waar ik enthousiast over ben.

 

Anderen doen het weer anders.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

Onno Blom: De conversationalist

Onno Blom: De conversationalist: Insulaire gesprekken met gentleman en ex-uitgever Theo Sontrop (Nederland, 2014): 69 blz: Uitgeverij de Arbeiderspers, serie Privé-domein

 

 

"De conversationalist" is het verslag van een aantal gesprekken die Onno Blom heeft gevoerd met Theo Sontrop, die uitgever was bij de Arbeiderspers en voor een groot deel verantwoordelijk voor de beroemde serie Privé-domein.

 

"De conversationalist" is een bescheiden boekje, dat ik op mijn gemak binnen een uur uitlas. Dat alleen al is ook wel eens lekker. Door zijn bescheiden omvang maakt het misschien niet zo veel indruk, maar ook in dit boek is Onno Blom, die de biograaf van Jan Wolkers is, erg onderhoudend. Geen verplichte kost, maar zeker een prettig tussendoortje.

 

Citaten:

Oscar Wilde:

- Ultimately the bond of all companionship is conversation.

 

- Poëzie? Een mussenveertje

in de Grand Canyon

laten vallen en dan op

de echo wachten.

 

- Biesheuvel liet de brief lang liggen voor hij durfde te antwoorden. Hij had ook eigenlijk willen debuteren bij Van Oorschot, vanwege het feit dat zijn held Karel van het Reve er werd uitgegeven, alsmede de door hem diep bewonderde Russische Bibliotheek. Maar Van Oorschot vond de verhalen van Biesheuvel, "het achterneefje van Tsjechov", die Karel van het Reve hem op een presenteerblaadje was komen brengen, "een gereformeerd rommeltje".

- Anja, mijn ex-genootje - ik heb copyright op dat woord - ...

- "De Arbeiderspest", zoals Sontrop De Arbeiderspers noemt én al noemde toen hij er nog werkte, was toen hij daar aantrad "een uitgeverijtje van niks".

- Bijzondere aandacht werd er besteed aan de uitvoering van de fameuze Privé-domeinreeks. In 1965 was de reeks bedacht door Johan Veeninga, de toenmalige, jong gestorven adjunct-directeur van De Arbeiderspers. De naam van de reeks was afgeleid van de Franse uitgever van het Journal particulier van Paul Léautaud, waarvan men delen wilde laten vertalen. Editions du Cap in Monte Carlo noemde zich "Domaine Privé". "Veeninga vond dat er een markt was voor een serie met een "sleutelgatkarakter" en dat die serie een chic jasje moest krijgen"

- Wat pas echt dom is, is pulp uitgeven en er níét mee verdienen.

- De basis van het uitgeven, volgens Sontrop, is de combinatie van de aanwinst van jong, hoogstaand talent, en de zorg voor de backlist.

- Het kan zelfs zo zijn dat de zeperds ineens wél gaan lopen - dat gebeurde bij mij destijds bij Brouwers en het overkwam De Bezige Bij onlangs met de Verzamelde Rommel van Jan Siebelink. Na Knielen op een bed violen gingen ook alle oude, onverkoopbare Siebeltjes ineens lopen. Het is een godswonder.

- "Ik ben een volkomen vreemde studeerkamergek," vertelde hij eens aan Ischa Meijer, "die op een bepaald moment - omdat hij het liefste vers brood at van de beste kwaliteit met smakelijke verse kaas - een vaste werkkring heeft gekozen en die, nu hij eenmaal toch werkt, probeert dat zo goed mogelijk te doen."

- Als Carmiggelt niet op tijd zijn verzameling columns inleverde, dan had ik een gat in mijn begroting van tweeënhalve ton, want de oplage van die bundels was vijftigduizend exemplaren.

   

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

Dvd: Adventures in Architecture

Adventures in Architecture (Groot-Brittannië, 2008): 400 min: Gepresenteerd door Dan Cruikshank

 

 

In 2019 heb ik een eerdere serie van Dan Cruikshank gezien: "Around the World in 80 Treasures". In die serie maakte Dan Cruikshank een uitputtende reis langs 80 bijzondere bouwwerken en andere kunstschatten over de gehele wereld. Ik vond dat een erg mooie serie, maar de afzonderlijke stukjes wel wat aan de korte kant.

In deze nieuwe serie (uit 2008) neemt Cruikshank gelukkig per onderwerp wat meer tijd, waardoor het geheel wat rustiger overkomt. 

Evenals in de eerdere serie bezoekt Cruikshank een aantal bijzondere bouwwerken. De 2 dvd's zijn thematisch geordend, met onderwerpen als: Beauty, Death, Paradise, Disaster, Connections, Power, Dreams, Pleasure. Deze onderverdeling lijkt wat gezocht en willekeurig, maar hij werkt wel.

In "Adventures in Architecture" bezoekt Cruikshank een aantal bekende plaatsen, maar ook een aantal minder bekende of zelfs geheel onbekende plaatsen. Hij komt onder andere bij: de stad Brasilia, waar eind jaren 50, begin jaren 60 een compleet nieuwe hoofdstad uit het niets werd gebouwd, Dharavi, een enorme sloppenwijk in Bombay, het Taj-hotel, ook in Bombay, Thimpu, de hoofdstad van Bhutan, het monstrueuze paleis van Ceausescu in Boekarest, de moskee van Jam op een  afgelegen plek in Afghanistan, het Rockefeller center in New York, een gebouw van Andrea Palladio in Italië, de tempel van Hatsjeput in Egypte en nog een aantal andere plekken.

 

Ik vind "Adventures in Architecture" een prachtige serie, aanmerkelijk onderhoudender dan het eerdere "Around the World in 80 Treasures". 

Op IMDB krijgt "Adventures in Architecture" van 125 mensen een waardering van 8,0.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Italy

Italy Top to Toe (Groot-Brittannië, 2006): 230 min: Geschreven en gepresenteerd door Francesco da Motto

 

 

Het is moeilijk om niet onder de charmes te geraken van presentator Francesco da Motto. Het is daarom begrijpelijk dat ze bij de BBC besloten hebben om Francesco da Motto na zijn prachtige serie over Venetië, opnieuw een serie te laten maken, ditmaal over een reis door Italië, vanaf zijn geboorte- en woonplaats Venetië, dwars door Italië tot aan Sicilië.

Francesco reist met zijn rode Alfa Romeo sportwagen met open dak over de Italiaanse wegen. Hij gaat niet zozeer de gebruikelijke toeristische trekpleisters langs, maar vooral plaatsen die hij kenmerkend vindt voor Italië. 

Plaatsen waar Francesco langs komt zijn onder andere: Vicenza met gebouwen van Andrea Palladio, Verona met het balkon waar Romeo en Juliette elkaar ontmoetten, Padua met een kapel met schilderijen van Giotto, Milaan met een fresco van Leonardo da Vinci: het laatste avondmaal, Turijn met de fabrieken van Fiat, Bologna met zijn universiteit, Sienna met zijn stadsplein, San Gimiagno met zijn torens, Lucca, de plaats van Puccini waar een plaatselijke operazangeres op het stadsplein een aria zingt, Saudabia, een modelstad gebouwd in opdracht van Mussolini, natuurlijk Rome, en verder naar het zuiden langs plaatsen die mij meestal niets zeggen.

Ik vind "Italy: Top to Toe" opnieuw een prachtige serie met een zeer innemende presentator. De afsluiting van de serie vind ik ook erg geslaagd.

 

        

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Venice

Venice (Groot-Brittannië, 2004): 4 uur: Geschreven en gepresenteerd door Francesco da Mosto

 

 

De BBC heeft een zeer grote reputatie op het gebied van de documentaire. Ze hebben documentaires uitgebracht over reizen, geschiedenis, wetenschap, kunst, de natuur en nog veel meer andere onderwerpen. "Venice" is opnieuw zo'n prachtige documentaire, over de Noord-Italiaanse stad Venetië.

 

"Venice" wordt gepresenteerd door de Venetiaan Francesco da Mosto, een man wiens voorouders al eeuwenlang tot de belangrijkste families van Venetië behoren. Francesco neemt ons mee op een reis door de geschiedenis en langs de gebouwen van Venetië. 

Periodes en personen die besproken worden in deze serie zijn onder andere: de stichting van de stad op een lagune in de Adriatische Zee door kolonisten die gevlucht waren voor het leger van Attila de Hun, de doge Enrico Dandalo die in 1201 met zijn vloot Constantinopel plunderde en met vele schatten naar huis kwam, Marco Polo die in 1299 thuiskwam van zijn reizen door de Oriënt, de schilder Titiaan die in 1565 aan de pest stierf waarbij 50.000 Venetianen om het leven kwamen, de architect Palladio, avonturier, vrouwenjager en schrijver Giacomo Casanova, die als geen ander het libertijnse ideaal in Venetië in de 18e eeuw belichaamde, de verovering van Venetië door Napoleon en het verval van de stad daarna. En gedurende de laatste eeuw, de strijd tegen het water en het opkomende toerisme.

Al met al vind ik "Venice" een zeer onderhoudende serie, met prachtig camerawerk, een innemende presentator en het geeft een goed overzicht van zowel de geschiedenis van de stad als de problemen waarmee Venetië tegenwoordig mee te maken heeft. Een absolute aanrader voor iedereen die in Venetië is geïnteresseerd en vooral natuurlijk voor diegenen die er zelf ooit geweest zijn.

        

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Judith Collins: Sculpture Today

Judith Collins: Sculpture Today (Groot-Brittannië, 2007): 484 blz: Uitgeverij Phaidon

 

 

"Sculpture Today" is een kolossale hardcover met stofomslag, in dezelfde serie waarin ik ook boeken met als titels "The Art Book", "The Movie Book" en "The Photo Book" heb. Het boek beoogt om een overzicht te geven van de ontwikkelingen die zich in de laatste 20 jaren (voor 2007) hebben voorgedaan in de driedimensionale kunstwerken.

Ik heb de inleiding en het eerste hoofdstuk (tot bladzijde 53) van "Sculpture Today" gelezen. De tekst is compact en geeft wat achtergrondinformatie over de artiesten wiens werk is afgebeeld en vaak ook informatie over de gebruikte materialen. Van de overige hoofdstukken heb ik alleen de plaatjes vluchtig bekeken.

"Sculpture Today" is een prachtig uitgegeven boek, maar is het ook een erg bruikbaar boek? Kunstboeken moeten het natuurlijk vooral van de afbeeldingen hebben en in (veel) mindere mate van de bijbehorende teksten. Bij driedimensionale kunstwerken heb je het grote probleem dat je bij foto's van die kunstwerken een tweedimensionale afbeelding op een plat vlak krijgt. Eigenlijk zou je alle kunstwerken die in het boek besproken worden in het echt moeten zien. Alleen door ze van dichtbij te bekijken en te ondergaan krijg je de kracht van driedimensionale kunst mee.

Een ander nadeel van "Sculpture Today" is dat het een overzichtswerk is en een enorm terrein beslaat. Er worden meer dan 300 individuele kunstenaars besproken met een plaatje van hun kunstwerk. Dat is niet echt te behappen. Ik gebruik het boek om de plaatjes te bekijken en bij de meest interessante plaatjes kan ik dan eventueel nog verdere informatie opzoeken op het internet of in andere boeken.

Kortom, "Sculpture Today" is een prachtig boek, maar van beperkte waarde.

        

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Carolijn Visser: De vader van Grace

Carolijn Visser: De vader van Grace (Nederland, 2020): 96 blz: Uitgeverij AtlasContact

 

 

De Zeeuwse schrijfster Carolijn Visser had op de kleuterschool en op de lagere school een vriendinnetje: Grace Comijs. Dat was natuurlijk niet zo bijzonder, maar wel bijzonder was (we praten over het begin van de jaren 60) dat Grace een zwarte vader had, Adel Comijs. De voorouders van Adel kwamen uit Afrika en hadden dienst genomen in het KNIL, waardoor ze in Indonesië terecht waren gekomen.

 

Een jaar of 15 geleden kwam Carolijn in haar woonplaats Amsterdam Grace tegen. Ze praatten uitgebreid met elkaar en Grace vertelde dat ze uitgebreid onderzoek had gedaan naar haar voorouders. Carolijn wist toen al dat hier mogelijk een toekomstig boek in zat.

 

Carolijn Visser werd gevraagd om het geschenk van de Week van het Zeeuwse Boek in 2020 te verzorgen. Zij vond dat een hele eer en heeft een prachtig, bescheiden boek geschreven. Al bij het aanvaarden van de opdracht wist zij dat het boek over de vader van Grace zou gaan.

 

"De vader van Grace" vertelt in het kort over de vriendschap tussen Carolijn en Grace, maar het grootste deel van het boekje gaat over het leven van Adel. De informatie uit het boek is voor het grootste deel gehaald uit de brieven die Adel naar zijn verloofde, Nelleke (de moeder van Grace) schreef die 20 jaar jonger was dan Adel.

 

Carolijn Visser is van huis uit schrijfster van reisverhalen. De laatste 10 jaar heeft zij zich steeds meer toegelegd op het schrijven van levensverhalen van anderen, met prachtige boeken als "Argentijnse avonden" en "Selma". "De vader van Grace" is als levensverhaal een waardige aanvulling op die boeken.

 

Ik kies ditmaal voor een lang citaat:

- Pas later, toen ze als lerares creatieve vakken was gaan werken op een vmbo-school in de buurt van Leiden, deed zich een incident voor. "Het was kort voor de zomervakantie. Ik had de leerlingen flink achter hun broek gezeten, ze moesten hun opdrachten met spoed afmaken en ik kan best streng zijn als het nodig is. Een deel van die leerlingen stuurde elkaar berichtjes via een groepsapp. "Wat vinden we van Comijs?" vroeg een van hen. "Laat die zwarte aap teruggaan naar het land waar ze vandaan komt," antwoordde iemand en daarop volgden meer van dat soort opmerkingen." Een leerling had de apps aan de directeur van de school laten zien, die ze vervolgens aan Grace liet lezen. "De ouders werden naar school geroepen. Die ontkenden dat hun kind zoiets gezegd zou kunnen hebben." Maar het bewijs was er: de namen van de kinderen stonden bij elke uitspraak vermeld. Collega-docenten werden erbij betrokken. Sommigen vonden dat Grace aangifte moest doen bij de politie, zijzelf was daarop tegen omdat de kwestie zich daardoor na de zomervakantie nog zou voortslepen. De kinderen werden wel drie dagen geschorst en moesten thuisblijven. "Ondertussen was de school verdeeld geraakt in twee kampen, ook de leerlingen. De kinderen die de apps hadden verstuurd, kregen bedreigingen." Het ging allemaal veel te ver, vond Grace, en ze wilde niet de vakantie in gaan voordat deze zaak was afgesloten. In overleg met de directeur gaf ze alle kinderen die beledigingen over haar hadden geappt, de opdracht een brief aan haar te schrijven waarin ze uitlegden waarom ze die uitspraken hadden gedaan en die persoonlijk aan haar te komen overhandigen. Daarna voerde ze een gesprek met ze onder vier ogen. "Sommige leerlingen begonnen te huilen toen ze tegenover me zaten. Anderen hadden cadeautjes voor me meegebracht. Uiteindelijk begrepen ze allemaal hoe fout het was wat ze hadden gedaan, hoe grievend zoiets kan zijn." Om te voorkomen dat de kwestie door de school bleef galmen, bezocht Grace elke klas. "Dit wordt de moeilijkste en de belangrijkste les die ik ooit zal geven en dit is de moeilijkste en belangrijkste les die jullie ooit zullen krijgen," kondigde ze aan. Vervolgens vertelde ze precies wat er was gebeurd en wat ze met de leerlingen in kwestie had besproken. "Ze hebben veel spijt en het is nu klaar," besloot Grace in elk lokaal. Daarna had ze in september zonder probleem de draad weer opgenomen.

 

De reguliere boekenweekgeschenken vallen mij steevast tegen. Sinds "De ortolaan", het boekenweekgeschenk van Maarten 't Hart uit 1984, heb ik geen geschenk meer gelezen waar ik echt enthousiast over was: allemaal zesjes of hier en daar een mager zeventje. Carolijn Visser heeft met "De vader van Grace" een geweldig geschenk geschreven, waarvan ik denk dat vele lezers na het lezen van dit boekje ook naar ander werk van haar zullen grijpen. Kortom, ze heeft zowel de lezer als zichzelf een groot plezier gedaan!

 

        

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Willemijn van der Zwaan: Bastiaan Woudt in Marokko

Willemijn van der Zwaan: Bastiaan Woudt in Marokko: Een Nederlandse kunstenaar in Noord-Afrika (Nederland, 2017): 96 blz: Uitgeverij Waanders

 

 

Van Bastiaan Woudt heb ik vorige week het boek "Amsterdam Portraits" gekocht. Ik was onder de indruk van dat boek en heb bij de bibliotheek gekeken of er nog meer boeken van hem waren. 

De stichting "Van Vlissingen Art Foundation" heeft Bastiaan Woudt in de gelegenheid gesteld om een reis te maken in een land naar keuze en om over die reis een boek te maken. Bastiaan Woudt koos voor een reis door Marokko.

De reis duurde 14 dagen en was een rondreis van Marrakech, via Rabat, Meknes, Fez, Taroudant en Essaouira terug naar Marrakech. De tocht ging per auto en iedere nacht werd op een andere plaats doorgebracht. Bastiaan Woudt wilde het hele land zien en was vooral geïnteresseerd in de stukken tussen de steden.

 

Al voor de reis had Bastiaan bedacht dat hij een aantal foto's achteraf zou maken in zijn studio. Hij wilde op zijn eigen manier tijdloze foto's maken van het Marokko van nu, die ook in 1900 gemaakt hadden kunnen zijn.

 

"Bastiaan Woudt in Marokko" is een prachtig uitgegeven boek. Het boek is gedrukt op stevig papier en de afdrukken van de foto's van Bastiaan zelf en van Bastiaan aan het werk door een meereizende filmer zijn erg mooi.

 

Het boek bevat zo'n 24 bladzijden tekst van Willemijn van der Zwaan. Ik vind de teksten het sterkste onderdeel van het boek, helder, beknopt en informatief. Over de foto's ben ik wat minder enthousiast. Als ik een fotoboek over een land bekijk, dan wil ik toch graag zien hoe het land er nu uitziet. Ik had liever gehad dat Bastiaan tijdens zijn reis wat meer foto's had gemaakt, dan achteraf in zijn studio.

 

Smaken verschillen natuurlijk. Ik vind "Bastiaan Woudt in Marokko" een prachtig uitgegeven boek met een uitstekende tekst, maar de foto's vind ik wat minder interessant. 

 

        

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Erik schrijft in cijfers

Datum waarop ik begonnen ben met Erik schrijft: 27 juni 2014

Tijdsduur waarin ik heb geblogd: 8 jaar 2 maanden en 8 dagen

 

Nadat ik begonnen ben met bloggen heb ik 350 stukjes gepubliceerd die ik al eerder had geschreven: 300 boekbesprekingen voor librarything en 50 restaurantbesprekingen voor Iens.

 

Aantal stukjes dat ik heb gepubliceerd: 1.679

Aantal stukjes per blogpagina:

Fictie: 184

Non-fictie: 351

Fotoboeken: 185

Mijn favoriete boeken: 41

Stoppen of doorlezen?: 13

Dvd's; 412

Muziek: 13

Restaurants: 121

Recepten: 33

Psychiatrie: 22

Overige berichten: 254

Totaal: 1631

Stukjes die ergens rondzwerven op mijn blog: 48

 

Totaal aantal paginaweergaven: 228.720

Aantal weergaven per jaar: 27.930

Aantal weergaven per maand: 2.328

Aantal weergaven per dag: 76,5

Aantal weergaven per stukje: 136

 

Aantal reacties op mijn blog: 2.450

 

Bladzijden tekst (naar schatting): 1.100 bladzijden A4

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Pedro Jarque Krebs: Fragile

Pedro Jarque Krebs: Fragile (Peru, 2019): 220 blz: Uitgeverij teNeues

 

 

De Peruaanse fotograaf Pedro Jarque Krebs heeft de hele wereld rondgereisd om foto's te maken van bedreigde diersoorten. Hij werkt in een traditie van het maken van beeldvullende portretten van dieren waarmee Frans Lanting "Oog in oog" is begonnen en die is voortgezet door succesvolle natuurfotografen als Tim Flach "Vogels" en "Endangered", Marsel van Oosten "Mother" en Joel Sartore "Photo Ark".

 

In "Fragile" staan in totaal 104 foto's van vooral wat grotere diersoorten. Olifanten, neushoorns, nijlpaarden, leeuwen, luipaarden, krokodillen, gorilla's, chimpansees, ze staan er allemaal in. De dieren zijn allemaal prachtig gefotografeerd, haarscherp, mooi belicht en tegen een zwarte achtergrond.

 

Waar ik in "Fragile" dan weer niet zo enthousiast over ben, dat zijn de teksten. Ik vind dat de teksten niet zo veel toevoegen. Erger nog is dat de uitgever het nodig vond om de teksten in 4 talen te plaatsen: Engels, Duits, Frans en Spaans. Zonde van de ruimte die de teksten innemen.

 

Ik vind "Fragile" een erg mooi boek, maar de foto's zijn niet zo oogstrelend mooi als die van Tim Flach en de teksten vallen mij wat tegen. Toch is het boek zonder meer een aanwinst voor iedere liefhebber van foto's van wilde dieren.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Basisbereiding van vlees en vis

Als je weet hoe je het moet doen is het bereiden van vlees en vis vrij makkelijk. 

 

Je hebt het volgende nodig:

- Een of meerdere stukken vlees of vis om te bakken

- Iets om in te bakken: roomboter, (zonnebloem)olie of margarine 

- Eventueel zout, peper of kruiden

- Water of (rode) wijn als het vlees of de vis lang moet sudderen

Ik bak mijn vlees of vis uitsluitend in roomboter. Wat mij betreft kun je in plaats van roomboter ook een goede kwaliteit olie gebruiken, maar margarine vind ik ronduit smerig.

Over mijn vlees strooi ik alleen wat zwarte peper die in een molentje zit en waarvan ik zelf de korrels maal. Zout gebruik ik nooit en andere kruiden al helemaal niet.

Als ik vis bak, dan gebruik ik helemaal niets over de vis, ik vind peper te overheersend bij de zachte smaak van vis. Bij de visboer gebruikt men automatisch viskruiden. Ik vind die viskruiden de smaak van mijn vis verpesten en bovendien zitten ze vol met smaakversterkers waar ik niet tegen kan.

Ik begin om de boter op hoog vuur te laten smelten in een grote koekenpan. Als de schuim wegtrekt en de boter bruin gekleurd is, dan is hij voldoende heet en kan het vlees of de vis erin. Vlees of vis even dichtschroeien en dan het vuur lager zetten.

De bereidingstijd van vlees of vis varieert per soort:

Biefstuk en hazenrugfilet bak ik aan beide kanten één minuut voor een mooi rood stuk vlees (als je het vlees medium wilt is 2 keer 2 minuten geschikt) 

Varkensschnitzel 2 keer 3 minuten

Varkenskarbonade 2 keer 5 minuten

Kipdijfilet 20 minuten

Lamsbout 14 minuten

Rundertartaartjes 2 keer 4 minuten

Varkenshaas ongeveer 20 minuten

Eendenborstfilet ongeveer 25 minuten

Hele kip ongeveer anderhalf uur (wel wat water of rode wijn toevoegen)

Als ik vis eet, bak ik uitsluitend vis uit de diepvries die ik bevroren in de hete boter leg. Zowel zalmfilet, tonijnsteak als kabeljauwfilet zijn na 15 minuten bakken precies goed. Wel omdraaien na ongeveer 8 minuten.

Eet smakelijk!

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Rik Suermondt: Havana - streetwise -

Rik Suermondt: Havana - streetwise - (Nederland, 2021): 268 blz: Uitgeverij Tienstuks

 

De docent kunstgeschiedenis aan de kunstacademies van Utrecht en Breda en fotograaf Rik Suermondt, die vooral bekend is als samensteller van "Het Nederlands fotoboek", maakte tussen 2006 en 2010 een aantal lange reizen naar Havana, de hoofdstad van Cuba. Rik werd verliefd op de stad en op een inwoonster van die stad. Hij nam haar mee naar Nederland, ze trouwden en ze kregen een kind, maar hun relatie hield helaas geen stand.

In 2021, ruim 10 jaar na dato, heeft Rik Suermondt uit de ruim 3.000 foto's die hij had gemaakt, alsnog een fotoboek van deze reis samengesteld en in een kleine oplage van 50 stuks uitgegeven. Het boek is te bestellen bij de fotograaf.

Rik Suermondt fotografeert zoals ik dat ook graag deed: rustig rondlopen door de stad, kijken wat je tegenkomt en maar fotograferen. Hij staat hiermee nadrukkelijk in de traditie van illustere fotografen als Henri Cartier-Bresson en Ed van der Elsken. De foto's van Rik ogen kleurrijk, zitten vol leven, zijn mooi van compositie en geven met zijn allen een prachtig beeld van Havana.

"Havana" is onderverdeeld in 10 thematische hoofdstukken met onderwerpen als: de oldtimers in Havana, engelen in steen en in levende lijve, muren, de revolutie, de haven, de groene stad en nog een aantal andere. De foto's zijn afgedrukt zonder bijschriften, wat uitnodigt om goed te kijken. Veel horizontale foto's zijn beeldvullend over de dubbele bladzijdes afgedrukt. Sowieso vind ik de vormgeving van het boek erg geslaagd.

Achterin "Havana" staan 20 bladzijdes met teksten bij de foto's. Hier zijn alle foto's nogmaals afgedrukt, in zwart-wit en op postzegelformaat. De teksten van het boek zijn geweldig. Het is duidelijk dat hier iemand aan het woord is die de stad door en door kent en bovendien beknopt en zeer informatief kan schrijven. Al met al vind ik "Havana" een prachtig fotoboek!

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Bill Watterson: Casper en Hobbes

Bill Watterson: Casper en Hobbes (Verenigde Staten, 1987): 120 blz: Vertaald door Maria van Galen & Gerrit de Jager & Cees de Groot (1999): Uitgeverij Big Balloon

 

 

"Casper en Hobbes" is eenvoudigweg de leukste strip die ik ken. Bij weinig boeken (of films) heb ik zo vaak en zo hard moeten lachen als bij deze strip over de 6-jarige Casper en zijn speelgoedtijger Hobbes.

 

Casper is een zeer eigenwijs jongetje van 6 jaar oud dat er zeer recalcitrante opvattingen op na houdt. Daarmee drijft hij zijn ouders regelmatig tot waanzin. De grootste vriend van Casper is zijn speelgoedtijger Hobbes. Op plaatjes waar Casper en Hobbes samen staan is Hobbes een levende tijger. Op de plaatjes waar zijn ouders (of andere mensen zoals Inge Dekker) opstaan is Hobbes niet meer dan een groot pluche knuffelbeest. 

De humor in "Casper en Hobbes" werkt zeer ontregelend en erg op de lachspieren. 

Ik heb ik het Engels de complete editie van "Calvin & Hobbes" en in de Nederlandse vertaling alle 13 delen die zijn uitgegeven. "Casper en Hobbes" is een absoluut geweldige strip!

 

Citaten:

- "Mag ik terugrijden, mam?"

 "Natuurlijk niet, Casper."

 "Alleen sturen dan! Ik zal niet botsen!"

 "Nee, Casper."

 "Of dan doe ik het gaspedaal en de rem en dan stuur jij!"

 "Nee, Casper."

 "Ik mag ook nooit 's wat."

 

- "Mam, mag ik m'n matras aansteken??"

 "Nee Casper."

 "Mag ik met m'n driewieler op het dak??"

 "Nee Casper"

 "Mag ik dan een koekje?"

 "Nee, Casper."

 "Ze heeft wat tegen me."

 

 - 2+7=_

 "Deze vraag kan ik niet beantwoorden want hij druist in tegen mijn godsdienstige overtuiging."

"Je kan het altijd proberen."

- "Een pond is net zo zwaar als vijf ons" ...hm...

 "Wat is een ons?"

 "Dat zijn jij en ik. Wij."

 "Ik denk dat ik dit vak nooit zal begrijpen ..."

- "Mam, kun je me even naar het centrum rijden?"

 "Waarom rijden? Het is prachtig weer buiten! Waar hebben mensen voeten voor, denk je??"

 "Om gas te geven."

- "Maaaaam!!! Ik heb dorst!!"

 "Wat krijgen we nou? Gewoon water!?"

 

- "Hou je van mij, pap?"

 "Tuurlijk, Casper!"

 "Zou je ook nog van me houden als ik iets ergs had gedaan?"

 "Eh ... ja... natuurlijk, ja ..."

 "Ja, maar ik bedoel iets héél héél ..."

 "Casper, wat heb je gedaan??"

 

- "Ergens in communistisch China woont vast een jongetje dat niet beter weet dan dat er censuur is en dat er onderdrukking bestaat ... Maar misschien heeft hij van het vrije westen gehoord en droomt hij ervan om hier te wonen in dit vrije, tolerante land. Dat jongetje wil ik dan ooit eens ontmoeten.  ... om hem de afschuwelijke waarheid over dit land te vertellen!!"

 "Casper, hou je mond en eet je bruine bonen op!!"

- "Waarom mag ik niet opblijven?? Jullie mogen wel!! Het is niet eerlijk!"

 "De wereld is oneerlijk, Casper ..."

 "Goed, maar waarom dan nooit 's oneerlijk in mijn voordeel??"

- "Joepie! Weer drie nieuwe blaadjes voor mij vandaag! Gisteren waren er vijf. Heerlijk, om al die post te krijgen!"

Hobbes: "Hoe kan dat, dat jij al die blaadjes krijgt?"

 "Ik heb in de bieb alle bonnen ingevuld waarop "betaal later" stond."

De vader van Casper verzucht:

 "Ik wíst dat we een fout hadden gemaakt, vanaf het moment dat ik dat kleine paarse hoopje in de wieg zag liggen."

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Films gezien in augustus

Denken doorzien: 22-delige televisieserie uit 2010 uitgebracht door de Teleac, waarin een aantal belangrijke onderwerpen uit de filosofie worden besproken. De serie gaat in op filosofische vragen als: Wat is de mens? Wat kunnen we weten? en Wat moeten we doen?

Het lijkt erop dat eerst een uitgebreid overzicht van het vakgebied is gemaakt, waar vervolgens een samenvatting van is gemaakt, waarna de belangrijkste begrippen uit de samenvatting worden besproken. In de serie worden zowel de antieke filosofen behandeld (van Plato en Aristoteles tot aan Kant, Hume en Bentham) als een aantal uit de 20e eeuw. Een stuk of 50 hedendaagse filosofen mogen eventjes opdraven om elk een paar zinnen te zeggen. Ik denk dat de serie een redelijk beeld geeft van het vakgebied van de filosofie, maar alles wordt wel heel kort aangestipt en ik vind de serie vrij oppervlakkig. Aardig voor de liefhebber, maar beslist niet een serie die je per se moet zien. ***