Nicole de Cock: Abcdas

Nicole de Cock: Abcdas (Nederland, 2008): 60 blz: Uitgeverij Gottmer

"Abcdas" is een ABC-boekje waarin je in stemmige tekeningen in de tinten geel, oranje en bruin een aantal dieren, bomen en planten tegenkomt.

Steeds staat op de rechterbladzijde in het groot de naam van het dier, boom of plant met een aantal kleinere tekeningetjes van andere dieren, bomen of planten. Op de linkerbladzijde staat dan een groter afbeelding in de tinten geel, oranje en bruin.

Het boekje is erg mooi en stevig uitgevoerd met extra stevig papier. Kleine kinderen vanaf ongeveer 3 jaar zullen het prachtig vinden, maar ook volwassenen kunnen hiervan genieten. Een dikke aanrader als prentenboek!

 

Ook gelezen de afgelopen maanden maar niet afzonderlijk besproken

Ik probeer eigenlijk om over ieder boek dat ik echt de moeite waard vind een stukje te schrijven. Natuurlijk zijn er ook wel eens boeken die ik tussendoor lees en die me niet genoeg konden boeien om er een stukje over te schrijven. Vandaag een overzichtje van wat ik dit jaar tot dusver heb gelezen en  waar ik nog niet over heb geschreven.

Maaike Hartjes: van haar heb ik 4 titels gelezen: Hartjes, Gruwelijk, Donker, Maaikes grote dagboekje. Na het lezen van de strips van Barbara Stok was ik benieuwd naar de autobiografische strips van Maaike Hartje. Ze zijn wel aardig om te lezen, maar ik geef duidelijk de voorkeur aan de strips van Barbara Stok.

 



Teeuw: Boek over Pramoedya Ananta Toer: Interessant, maar het heeft alleen zin om dit boek te lezen als je al aardig wat van Pramoedya Anata Toer hebt gelezen. Toer zelf vind ik een van de grootste schrijvers van de 20e eeuw.

 




Asterix bij de Picten: Beter dan de Asterix-albums die Uderzo alleen heeft gemaakt, maar het haalt het toch niet bij de albums van Uderzo en Goscinny. De tekeningen zijn erg mooi, maar de nieuwe Goscinny is nog niet opgestaan.

 





Marjane Satrapi: De muzikant. Mooie graphic novel van detekenares van Persepolis, iets minder indrukwekkend dan deze.

 






Frank van Rijn: In de ban van Stempelstan en Even naar de evenaar: Boeken met de typische Frank van Rijn humor. Het moet je een beetje liggen, maar ik mag het wel.


 









Joost Zwagerman: Alles is gekleurd.Gelezen naar aanleiding van de bespreking van Koen. Inhoudelijk vond ik het wel interessant, maar ik vind Zwagerman niet zo onderhoudend. Het boek had ook wel wat meer illustraties mogen bevatten van de besproken kunstwerken.

 




Pieter Steinz: Waanzin in de wereldliteratuur. Opsomming van namen, eerdere boeken van Steinz zijn een stuk interessanter.

 






Dimitri Verhulst: De zomer houd je ook niet tegen. Matig verhaal van een schrijver die veel beter kan.

 

René Kahn: De tien geboden voor het brein

René Kahn: De tien geboden voor het brein: Studeer, slaap, maak muziek, stress niet, maak vrienden, geniet aanzien, drink niet, zweet, speel, kies uw ouders met zorg (Nederland, 2012): 146 blz: Uitgeverij Balans

"De tien geboden voor het brein" is een klein maar elegant boekje waarin de Utrechtse psychiater René Kahn vertelt over recent hersenonderzoek en een aantal eenvoudig op te volgen regels geeft waarmee de achteruitgang van het brein op latere leeftijd tegengegaan kan worden.

De laatste regel: kies uw ouders met zorg is de belangrijkste. Uit hersenonderzoek blijkt dat 50-90 % van de prestaties van het brein afhankelijk is van de genetische aanleg. 

Toch valt er zelf ook nog het nodige te doen. Om kort te zeggen studeer, slaap voldoende, maak muziek, zorg voor niet teveel stress, maak vrienden, heb aanzien, drink geen alcohol, sport en speel. Opvallend is dan bijvoorbeeld weer wel dat van het oefenen van zogeheten hersenkrakers de hersenen niet beter gaan presteren (uitgezonderd dan in de specifieke taak die geoefend werd) en door de andere genoemde activiteiten wel. 

"De tien geboden voor het brein" is een dun boekje dat makkelijk te lezen is en veel stof tot nadenken geeft.    

 

Sebastião Salgado: Genesis

Sebastião Salgado: Genesis (Brazilië, 2013): 517 blz: Uitgeverij Taschen

Sebastião Salgado, een wereldberoemd Braziliaans zwart-witfotograaf die bekend is van de boeken "Workers" en "Africa" had eind jaren 90 lange tijd de wereld rondgetrokken om in fotoessays de massale migratie van mensenmassa's weer te geven. Deze migratie ging gepaard met veel geweld waar Salgado nogal somber werd over de toekomst van de planeet.

In die tijd kon hij een landgoed kopen in de staat Minas Gerais in Brazilië en daar begon hij aan een project van herbebossing. Hierdoor enthousiast geworden besloot hij om een groot fotoproject te beginnen waarbij hij zoveel mogelijk de ongerepte aarde inclusief haar natuurlijke bewoners in beeld zou brengen. Dit project werd "Genesis" en gedurende 8 jaar, van 2004 tot 2011 bezocht hij in totaal 30 gebieden, elk voor 2 maanden.

Het boek is erg mooi geworden. Er staan vele prachtige foto's in. Alleen: waarom heeft Salgado ervoor gekozen om een boek over de veelkleurige Aarde in zwart-wit te fotograferen? Ik heb sterk het vermoeden dat een veel minder goede fotograaf dan Salgado in kleur een mooier boek had kunnen maken. Je kunt kijken naar het werk van Yann-Arthus Bertrand "De Aarde vanuit de hemel", Jimmy Nelson "Before they pass away" of Steve McCurry of Frans Lanting hoe mooi fotografie in kleur kan zijn. Wat mij betreft een gemiste kans voor open doel!