Ik heb "Djam" nu voor de derde keer in relatief korte tijd bekeken. Zoals bij alle echt goede films wordt deze film bij iedere keer opnieuw kijken beter.Djam is een levenslustige, wereldwijze en vrijgevochten Griekse jonge vrouw . Zij woont samen met haar stiefvader Kakourgos, die ze oom noemt, en haar tante op het eiland Lesbos. De moeder van Djam was een befaamde Rebetiko-zangeres en is al overleden.
Djam krijgt van haar oom de opdracht om naar Istanbul af te reizen om daar een krukas te kopen om hun boot te kunnen repareren.
In de eerste scene in Istanbul is Djam aan het buikdansen in een café vol muzikanten. Vervolgens ontmoet ze Avril, een jonge Franse vrouw die onderdak zoekt en die haar bezittingen is kwijtgeraakt. In tegenstelling tot de levenslustige Djam is Avril eerder wat teruggetrokken en erg verlegen. De vriendschap tussen Djam en Avril is het centrale onderwerp van de film.
Samen maken ze allerlei avonturen mee. Ze slapen bovenop het dak van een hotel, ze ontmoeten allerlei mensen en Djam speelt regelmatig op haar baglamadaki (een snaarinstrument) en zingt daarbij.
Er zitten een flink aantal prachtige scenes in "Djam" en een paar die een beetje wringen, maar als geheel is "Djam" een zeer aangename film om te bekijken en meer dan de moeite waard.
Ik vind "Djam" duidelijk de beste film die ik de afgelopen tijd van Tony Gatlif heb gezien. Ik vind de rol van hoofdrolspeelster Daphné Patakia één van de meest indrukwekkende vrouwelijke hoofdrollen die ik ooit in een film heb gezien. Daarbij komt dat Daphné Patakia alles kan: ze acteert geweldig, zingt prachtig, kan goed dansen en buikdansen, speelt de baglamadaki en ze ziet er ook erg goed uit. Bovendien straalt ze een enorme levenslust uit.
Op IMDB krijgt "Djam" van een kleine 1.200 mensen een veel te lage waardering van slechts 7,2.
