donderdag 31 oktober 2019

Films gezien in oktober

Oktober was een prima maand op filmgebied met 2 vijf sterren televisieseries en 2 vijf sterren films.

Dwars door Afrika: Mooi reisprogramma waarin Bram Vermeulen door Zuid Afrika, Angola, Zimbabwe en Malawi reist. ****

Erica op reis: seizoen 3: Als serieus reisprogramma stelt dit niet veel voor. Toch grappig door Erica Terpstra. ***

Colette: Hollywoodfilm over het leven van de Franse schrijfster met een prachtige hoofdrol voor Keira Knightley als Colette. De film is zoals we van Hollywoodfilms gewend zijn: mooi om naar te kijken, goed geacteerd, maar tegelijkertijd ook wat oppervlakkig. Lees de enthousiaste bespreking van Bettina. ****

De bergen achter Sotsji: Reisprogramma met Jelle Brandt Corstius die door de landen van de Kaukasus reist. *****

30 minuten: Serie docudrama's geschreven door en met in de hoofdrol Arjen Ederveen. De 4 beste vind ik: "Gratis verstrekking", "Fout in 40-45", "Geboren in een verkeerd lichaam" en "The making of Nina Brink, the musical". De laatste van die 4 is overigens uit "25 minuten" het vervolg op "30 minuten". ****

Van Dis in Afrika: Van Dis maakte in 2008 dit prachtige reisprogramma, waarin hij Zuid Afrika, Namibië en Mozambique bezocht. Adriaan van Dis voerde uitgebreide gesprekken met een aantal deskundigen en graaft voor mijn gevoel dieper dan Bram Vermeulen. *****

Journal de France: Documentaire over de Franse fotograaf en filmer Raymond Depardon. De 4 jaar voor het uitkomen van de documentaire is Depardon bezig geweest met het vastleggen van Frankrijk op foto's. Beelden waarin Depardon bezig is met het fotograferen van Frankrijk worden afgewisseld met archiefbeelden van zijn vroegere films. De beelden over Frankrijk vond ik prachtig om naar te kijken, de archiefbeelden vond ik aanzienlijk minder interessant. ****

Alle films van Bert Haanstra: Wat mij betreft een van de belangrijkste Nederlandse regisseurs uit de filmgeschiedenis. Ik vind hem op zijn best als maker van documentaires en duidelijk minder als speelfilmregisseur.


Grensland: Opnieuw een mooie serie waarin Jelle Brandt Corstius een aantal landen bezoekt die tot de voormalige Sovjet-Unie behoorden en nu grenzen aan Rusland, te weten Moldavië, Kazachstan, Letland, Wit Rusland en vooral de Oekraïne. ****

Il Gattopardo: Mijn favoriete Italiaanse film, als ik de televisieserie "Le cose che restano" niet meetel. De film geeft een prachtige verbeelding van de Italiaanse aristocratie en heb ik nu voor de 5e of 6e keer gezien. *****


Aparajito: Het tweede deel van de beroemde Apu-trilogie van Satyajit Ray. Nu voor de 4e keer gezien. *****

vrijdag 25 oktober 2019

Een advies voor Tony's Chocolonely

Lezers van mijn blog zal het niet verbazen dat ik van chocolade houd. Ik houd zelfs erg veel van chocolade, wat dat betreft ben ik net een Oempa Loempa.

Er zijn tal van merken chocoladerepen die ik lekker vind: Côte d'Or, Milka, Verkade, Delicata, Lindt, Godiva, Toblerone, Ritter Sport.

Van een merk ben ik speciaal fan, dat is Tony's Chocolonely. Ik geef en krijg ze vaak cadeau. Mijn favoriete smaak is momenteel melk met karamel en zeezout.

Er is echter een groot probleem bij de repen van Tony's Chocolonely en dat is het formaat van de repen. Je hebt ze in 2 formaten: erg klein, ik geloof 47 gram voor 1,35 euro en vrij groot, 180 gram voor ongeveer 2,70 euro. Mijn bezwaar tegen de kleine repen laat zich wel raden, ze zijn duur en vooral ook erg klein. De grote repen zijn natuurlijk precies  goed voor een cadeau, maar mijn bezwaar laat zich natuurlijk ook makkelijk raden. Of ik nu een kleine reep van 47 gram in huis heb of een grote reep van 180 gram, als ik hem aanbreek dan is hij 10 minuten later op.

Daarom pleit ik voor een normaal formaat van 100 gram. Dat is een redelijke hoeveelheid en dan hoef ik mij niet zo schuldig te voelen dat ik alweer een enorme reep chocolade heb gegeten.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

De films van Bert Haanstra

Bert Haanstra - 10DVD BoxIk heb een prachtige verzamelbox met daarop alle 31 films van Bert Haanstra op 10 dvd's, plus een boekje met korte toelichtingen op elk van die 31 films. Ik heb de afgelopen weken in 10 dagen tijd alle films van Bert Haanstra bekeken. Hoewel een aantal van zijn films wat verouderd zijn en misschien wat braafjes en oubollig overkomen, heb ik mij prima vermaakt.

Bert Haanstra is in de eerste plaats bekend als maker van documentaires. Voor zover ik weet is hij samen met Joris Ivens en Johan van der Keuken een van de 3 bekendste Nederlandse documentairemakers. Joris Ivens was communist en legde vooral de strijd van het gewone volk voor betere levensomstandigheden vast. Johan van der Keuken wilde aan zijn documentaires een persoonlijke toets toevoegen in plaats van gewoon te filmen wat hij zag. In mijn ogen geeft dat veel van zijn films iets pretentieus.

Vanaf zijn eerste film "De Muiderkring herleeft", hoewel als film niet bijzonder, is het vakmanschap van Haanstra te herkennen. Alle shots zijn mooi belicht, de kadering is uitstekend en de montage is ook dik in orde. Voor alle films van Haanstra geldt dat ze aangenaam zijn om naar te kijken, mooie beelden en nooit schokkend. Haanstra was geen geniale filmer, maar gewoon een goed vakman.

In zijn 2e film "Spiegel van Holland" heeft Haanstra met zijn camera ondersteboven spiegelingen in het water gefilmd, zodat je vervreemdende fraaie effecten krijgt. Met dit filmpje van 10 minuten won hij zelfs een prijs in Cannes.

Daarna heeft Haanstra een aantal documentaires gemaakt, waaronder opdrachtfilms, bijvoorbeeld 4 filmpjes over de oliewinning voor Shell.

Zijn eerste echte meesterwerk is "Rembrandt, schilder van de mens" een film over Rembrandt van 20 minuten waarin hij op een prachtige manier een aantal van Rembrandts schilderijen heeft gefilmd. Hoogtepunt van deze film zijn een aantal shots waarin hij zelfportretten van Rembrandt vanaf zijn jeugd tot aan zijn ouderdom in elkaar laat overvloeien, zodat je als het ware de schilder ouder ziet worden. Over het commentaar en de keuze van de muziek ben ik niet zo enthousiast, maar dat neem ik voor lief.

Van de glasfabriek in Leerdam kreeg hij de opdracht om een film over de glasproductie te maken. Tijdens het maken van die film merkte hij dat een apparaat af en toe haperde wat een erg komisch effect had. Dit gebruikte hij voor een eigen film "Glas" van net 10 minuten in kleur zonder commentaar maar met jazz-muziek van Pim Jacobs. Met deze eigen film won hij de eerste Nederlandse Oscar.

Na "Glas" was de naam van Haanstra gemaakt en kreeg hij de mogelijkheid om een speelfilm te maken "Fanfare". "Fanfare" speelt zich af in Giethoorn en trok 2,5 miljoen bezoekers. Ik vind het van de 4 speelfilms die Haanstra heeft gemaakt duidelijk zijn beste.

Haanstra kreeg een idee voor een grote documentaire over Nederland te maken met een verborgen camera. Om te oefenen maakte hij "Zoo", waarbij hij gedurende een aantal weken in Artis de reacties van mensen op de dieren en van de dieren op de mensen filmde. Erg grappig. Vervolgens maakte hij "Alleman" wat in mijn ogen zijn beste film is. Voor "Alleman" filmde hij op allerlei locaties Nederlanders met een verborgen camera, wat veel komische effecten geeft en een fascinerend tijdsbeeld.

In 1973 kwam "Bij de beesten af" in de bioscoop, een grote natuurfilm waarvoor hij 3 jaar over de hele wereld heeft gefilmd. In die tijd was het een bijzondere film omdat voor het eerst het gedrag van dieren met het gedrag van mensen werd vergeleken. Als ik deze film nu bekijk, met de vele prachtige natuurfilms die tegenwoordig gemaakt worden, zijn de beelden niet meer zo indrukwekkend en de vergelijkingen tussen het gedrag van dieren en dat van mensen wat gezocht.

Haanstra zei tegen het einde van zijn leven dat hij als hij geen filmer was geworden, etholoog (onderzoeker van het gedrag van dieren) was geworden. Twee van zijn laatste films waren die over een groep Chimpansees in Burgers Bush in Arnhem en een groep Gorilla's ook in Burgers Bush.

Wie geïnteresseerd is in de Nederlandse filmgeschiedenis, kan in mijn ogen niet om het werk van Haanstra heen. Internationaal gezien stelt het werk van Haanstra misschien niet zo veel voor, maar in Nederland behoort hij tot de allergrootsten.

Voor wie de films van Haanstra wil bekijken raad ik in de eerste plaats de bovengenoemde films aan. Zijn 3 andere speelfilms en "Vroeger kon je lachen" over en met Simon Carmiggelt zijn op zich best aardig, maar kun je wat mij betreft gerust overslaan. De film "Retour Madrid" gaat over 2 voetbalwedstrijden tussen Ajax en Real Madrid en is vooral leuk vanwege de beelden van het publiek. Alle andere films van Haanstra zijn aardig om te bekijken, maar hoef je niet perse gezien te hebben.

Voor veel uitgebreidere besprekingen van de films, klik op het overzicht van Bert Haanstra op IMDB.com, zoek daar de film op waar je een bespreking van wilt lezen en kijk dan bij de reviews  naar de critics en klik dan de bespreking van Bart Rietvink van Cinemagazine aan. Bart Rietvink heeft over bijna alle films van Haanstra een uitgebreide bespreking geschreven en meestal ben ik het met zijn mening eens.

 Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

dinsdag 22 oktober 2019

Leven zonder internet is niet mogelijk

Het leek zo'n mooie stap, stoppen met mijn blog en gelijk mijn internetaansluiting opzeggen. Ik had er al maanden over nagedacht en gisterenavond besloot ik om de stap te zetten.

Vanochtend toen ik voor mijn doen uitzonderlijk vroeg wakker werd (rond 11.00 uur) heb ik Tele2 gebeld en mijn internetabonnement opgezegd. Ze meldden mij dat ik nog 7 dagen de tijd had om mijn opzegging te annuleren. Ik belde C, een vriendin, als eerste om te zeggen dat ik mijn internetabonnement had opgezegd. Ik deed het niet zozeer vanwege de kosten van het internetten, maar vooral toch omdat ik veel te veel koop op internet, vooral via marktplaats. C vond het een zeer verstandig besluit.

In de loop van de dag belde ik nog een aantal mensen. De meesten begrepen mijn besluit wel, maar zeiden ook dat ze dat zelf nooit zouden kunnen, leven zonder internet.

Toen ik rond 21.10 uur op bed ging liggen sloeg de twijfel toe bij mij. Was dit wel zo'n goed idee? Tien minuten later wist ik het al, ook ik kan niet zonder internet. Een van de komende dagen annuleer ik mijn opzegging.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Ik stop met het bijhouden van mijn blog

Ik heb besloten om te stoppen met het bijhouden van mijn blog. Ik zal hieronder vertellen waarom ik er mee stop.

Ik heb het altijd leuk gevonden om stukjes te schrijven over dingen die mij bezighouden. Als ik dan toch schrijf, dan is het ook leuk om wat ik schrijf aan anderen te laten lezen. Daarom heb ik altijd geprobeerd, om zo leesbaar mogelijk, met weinig moeilijke woorden en liefst met een lichte toon, te schrijven.

Ik ben begonnen met het bespreken van boeken, later heb ik ook restaurants en films besproken en heb ik een aantal algemene stukjes geschreven, vaak ook over persoonlijke zaken.

Aan het aantal paginaweergaven te zien, is mijn blog goed gelezen, ik denk dat ieder berichtje gemiddeld zo'n 100 keer is bekeken.

Ik heb nu iets meer dan 5 jaar geblogd. Ik heb zo'n beetje over alles geschreven waarover ik wilde schrijven en heb het gevoel niet meer zo veel toe te voegen.

Ik kan de komende 20 jaar nog wekelijks een boekbespreking of een filmbespreking toevoegen, dat maakt in totaal zo'n 1.000 extra besprekingen. Ik denk dat dat mijn blog maar een beperkte meerwaarde geeft ten opzichte van wat ik nu al heb geschreven.

Bovendien is bijna ieder boek, film of restaurant dat ik bespreek al meerdere malen door anderen besproken. Het enige unieke aan mijn blog zijn dan de persoonlijke stukjes, maar die zijn volgens mij vooral interessant voor mensen die mij kennen of die al gedurende langere tijd mijn blog bijhouden.

Ook speelt mee dat ik geen verdere ambities als schrijver heb. Ik vind dat er al veel te veel boeken worden gepubliceerd die niets toe te voegen hebben en ik heb geen enkele behoefte om aan die stapel iets toe te voegen.

Ook moet ik bescheiden zijn als schrijver. Ik denk dat ik best aardige stukjes schrijf, maar heel bijzonder zijn ze ook niet. De meeste stukjes heb ik vrij snel geschreven. Ik zou als ik er meer tijd en energie in zou steken, mogelijk betere en dieper gravende stukken kunnen schrijven. Daarvoor ontbreekt het bij mij aan de tijd, de energie en de zin.

Als ik dan toch stop met mijn blog dan vervalt voor mij de voornaamste reden om thuis een internetaansluiting te hebben. Ik heb maar een beperkt inkomen en vind een internetaansluiting best duur. Bovendien koop ik veel te veel op internet en dat zal veel minder worden als ik thuis niet meer kan internetten. Mijn voornemen is om mijn internetaansluiting op te zeggen en vervolgens alleen nog maar een keer in de week in de bibliotheek (slechts 4 minuten lopen) de allervoornaamste dingen op internet te doen.

Ik vind ook dat ik veel te veel achter de computer zit, misschien wel anderhalf uur per dag. Zonde van mijn tijd eigenlijk, ik kan in die tijd ook gewoon lekker in een boek lezen of een stuk wandelen of gewoon luieren.

Rest mij om mijn  lezers te bedanken, vooral diegenen die af en toe de moeite hebben genomen om op mijn stukjes te reageren. Ik houd het natuurlijk altijd voor mogelijk dat ik ooit weer verder zal gaan met mijn blog.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.



zondag 13 oktober 2019

In memoriam: Sylvère Prévoo (27 maart 1943- 9 oktober 2019)

Sylvère was de man van Joke, de jongste zus van mijn moeder. Hij was voor mij de meest markante oom van de familie en samen met oom Walther een van de meest geliefde.

Ik kom al van jongs af aan bij oom Sylvère en tante Joke op bezoek en ik heb mij altijd zeer welkom gevoeld. Eerst samen met mijn ouders, Margot en Paul en later alleen. Omdat Heerlen een eind reizen is vanuit Tilburg en later vanuit Zeist en Utrecht, bleef ik altijd overnachten als ik bij ze op bezoek kwam, meestal voor 2 of 3 nachten. Ik heb het aantal bezoeken aan hun niet bijgehouden, maar ik denk dat ik sinds ik ziek geworden ben in 1990 gemiddeld bijna 2 keer per jaar in Heerlen op bezoek geweest ben, alleen de laatste jaren sinds de ziekte van Sylvère wat minder vaak.

In zijn jonge jaren maakte Sylvère zijn Gymnasium niet af en meldde hij zich als matroos op de grote vaart. Hij verwees regelmatig naar die jaren, maar hij heeft er mij niet veel over verteld.

In de jaren dat Sylvère en Joke in Amsterdam woonden was pa een verdienstelijk schaker en logeerde hij bij hun als hij meedeed aan het Hoogoven toernooi in Wijk aan Zee. Ik hoorde van Sylvère dat pa bij die gelegenheden de koelkast en vooral ook de drankvoorraad plunderde.

Wij kwamen als gezin al bij hun op bezoek toen zij nog in Dordrecht en later in Goes woonden. Omdat Sylvère in Heerlen werk op de politieacademie kreeg zijn zij naar Heerlen verhuisd, ik denk rond 1980. Hij was natuurlijk een echte Limburger, en al kwam hij dan uit Maastricht, ook in Heerlen voelde hij zich prima thuis. Als je het mij vraagt voelde hij zich meer thuis in Limburg dan in het westen van het land.

Met Joke en Sylvère kon ik eindeloos kletsen, over de vrijmetselarij, over politiek (had en heeft niet zo mijn interesse), over reizen, over boeken en over muziek. Net als ik was oom Sylvère een groot liefhebber van klassieke muziek en ook net als ik speciaal van de opera.

Ook deden we bij elkaar ideeën voor schrijvers en boeken op. Sylvère maakte mij attent op "Het handorakel of de kunst van de voorzichtigheid" van Baltasar Gracian en vooral ook op de memoires van Giacomo Casanova die nog altijd tot mijn favoriete boeken behoren. Zelf bracht ik ook vaak een boek mee als ik bij ze kwam te logeren: Sylvère was erg enthousiast over "Liefde in tijden van cholera" van Gabriel Garcia Marquez en ook over de nieuwe vertaling van "Anna Karenina" van Leo Tolstoj door Hans Boland. Hij had ook de complete "Die man ohne eigenschaften" van Robert Musil gelezen. Zelf ben ik in de belabberde Nederlandse vertaling na 180 bladzijden gestrand.

Wat ik erg leuk aan ze vond is dat ze vaak allebei hetzelfde boek lazen als een van de twee er enthousiast over was.

Van Sylvère kwamen er een groot aantal anekdotes, vaak ook over mijn vader. Ik zal er hier een aantal vermelden:

- Toen ze nog in Amsterdam woonden, had Sylvère een keer op het huis van Cees Nooteboom en Liesbeth List gepast. Uit de daar aanwezige Playboys had hij zorgvuldig alle centerfolds verwijderd.

- In Amsterdam stalkte pa Pleuni Touw en wilde hij haar rozen aanbieden. Ma was not amused.

- Wij waren een keer op bezoek in Goes. Pa kwam met een broodmes op Sylvère af en zei dat hij zelfmoord wilde plegen. Sylvère vroeg of hij het mes alvast  voor hem moest slijpen.

- Mijn vader was een keer met mijn moeder in de schouwburg. Pa ging na de pauze naar huis toe met de auto en ma moest maar zien hoe ze thuis kwam.

- Pa sloeg ma af en toe. Toen dat oma ter ore kwam, zei oma tegen haar zoons dat ze daar wat aan moesten doen. Een delegatie van drie man werd naar pa gestuurd, Sylvère in gezelschap van oom Walther en van oom Jan Vogels. Ze gingen op bezoek in Tilburg en zeiden dat ze pa het ziekenhuis in zouden slaan als hij ma nog een keer sloeg. Het heeft geholpen. Later vroeg ik pa eens hoe dat zat. Hij ontkende dat hij ma ooit had geslagen.

- In het studiejaar 1984-1985 toen ik in Nijmegen natuurkunde studeerde, zei Sylvère dat ik de bonnen van de aangeschafte boeken moest bewaren, zodat hij die als studiekosten kon opgeven aan de belastingen en ik geld terug kon krijgen. Ik heb dat overigens nooit gedaan, ik weet niet waarom eigenlijk niet.

- In 1990 was ik psychotisch geworden. Na mijn eerste psychose kwam ik in Heerlen logeren, tegelijkertijd met oom Peter. Ik raakte weer psychotisch, was naar een wielerwedstrijd aan het kijken, was erg in de war en trok mijn kleren uit en riep "Vrede op aarde". Sylvère en Joke werden gebeld. Sylvère kwam mij ophalen, snauwde tegen mij dat ik mijn mond moest houden, de trein moest nemen en naar huis moest gaan. Wonder boven wonder ben ik heelhuis in de inrichting gekomen waar ik schreeuwde dat ik genezen was. Ze stopten mij gelijk in de isoleer.

- Tijdens een van mijn laatste bezoeken aan Heerlen vond Sylvère zoals gewoonlijk dat ik te snel at. Hij zei daar niets van, maar na de maaltijd pakte hij een stuk worst, hield dat boven Ibu (hun hond) en zei terwijl hij de worst losliet "Ibu, niet zo snel eten als Erik!".

Na zijn pensionering op vrij vroege leeftijd kochten ze het huis op de Willemstraat. Het was een monumentaal pand, maar het was ook volledig uitgewoond. Sylvère is 10 jaar bezig geweest met het renoveren van het huis, maar toen was het dan ook een vorstelijk onderkomen, waar vele mensen gastvrij werden ontvangen. Ik ben vooral onder de indruk van de zelfgemaakte raamkozijnen in de voorkamer en de boekenkasten die hij ook op maat had gemaakt. Later heeft hij ook nog een prachtig tuinhuis gemaakt.

Toen het huis aan de Willemstraat klaar was, schreef Sylvère zich in bij de vereniging van psychotherapeuten en werd hij een vrijgevestigd psychotherapeut. Jammer genoeg heb ik hem daar niet veel over horen vertellen.

Sylvère had als grote hobby schilderen. Hij hield van de oude meesters als Leonardo da Vinci, Michelangelo, Rembrandt en Vermeer. Van de moderne schilderkunst moest hij over het algemeen niet zoveel hebben. Er hing een tijdje een dure Karel Appel van een medelid van het loge bij hun in huis, maar hij vond zijn eigen schilderijen volgens mij mooier. Sylvère schilderde zeer verdienstelijk, hij heeft prachtige portretten gemaakt van tante Joke en hun kinderen, Mark en Manon. Ik denk dat er weinig schilders zijn die afgestudeerd zijn op de kunstacademie die zo goed portretten kunnen schilderen als Sylvère dat kon.

Een andere hobby van Sylvère was koken. De taakverdeling in het huis was dat Sylvère kookte en Joke de afwas deed. Sylvère kookte altijd voor 2 dagen tegelijk. Hij werkte vaak met rijst en pasta en maakte heerlijke stevige sauzen. Wat ook erg prettig was, was dat als ik bij hun meeat, de porties altijd ruim waren.

Als ik met Sylvère sprak dan werd er ook flink geroddeld over de familie. Vaak natuurlijk over pa, maar ook oom Josue en het vage new age denken van tante Petra moesten het ontgelden. Ik vond het ook grappig dat hij niets moest hebben van het geloof, met name van het katholicisme, daar niet toe bekeerd wenste te worden, maar graag anderen overtuigde van zijn scepticisme.

Ik zal Sylvère missen.

zaterdag 12 oktober 2019

Recept: Vegetarische (of veganistische) stamppot van spinazie

Soms moet je als kok eens wat proberen. Zoals de meeste koks heb ik wel een idee van welke ingrediënten goed bij elkaar passen en welke juist niet. Zo weet ik dat je in plaats van een stamppot met een rookworst een lekkere vegetarische stamppot kunt maken door in roomboter gebakken uien met champignons en een rode paprika toe te voegen. Om het helemaal af te maken voeg ik ook nog een flinke portie zelfgeraspte oude kaas toe.

Vanavond had ik een bevriend stel te eten. Het leek mij lekker om een stamppot met verse spinazie te maken.

Ingrediënten voor 3 personen:
- 1 kilo nieuwe aardappels in de schil
- 900 gram verse gewassen spinazie
- een flinke klont roomboter
- 1 ui
- 1 bakje champignons
- 1 rode paprika
- 250 vers geraspte oude kaas
- 150 gram cashewnoten

Bereiding: Snijdt de aardappelen in stukken en zet ze op in een grote pan met ruim water. Laat ze ongeveer 18 minuten koken (de kooktijd kan per soort aardappel iets verschillen). Smelt in een koekenpan een flinke klont roomboter en fruit daarin de ui en bak vervolgens de in stukken gesneden paprika en champignons mee totdat ze gaar zijn. Rasp de kaas. Giet de aardappels af, voeg het ui/paprika/champignonmengsel toe en stamp de spinazie door de aardappels. Warm de stamppot door en door totdat de spinazie geheel geslonken is en voeg op het laatst de geraspte kaas en de cashewnoten toe.

Het was voor het eerst dat ik dit gerecht maakte en zowel mijn bezoek als ik vonden dat het voortreffelijk smaakte. Eet smakelijk!

Van deze stamppot is eenvoudig een veganistische versie te maken door de uien, paprika en champignons te bakken in olijfolie en de kaas weg te laten. Lijkt mij ook erg lekker.

Als je erg grote eters hebt, dan kun je 200 gram aardappelen en 200 gram spinazie extra nemen.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

dinsdag 8 oktober 2019

Recept: Pasta met een saus van spinazie en blauwschimmelkaas

Vanavond maak ik een eenvoudige pasta klaar met een vegetarische saus.

Ingrediënten voor 4 personen:
- Een pak met 500 gram pasta
- 1200 gram verse spinazie (eventueel te vervangen door diepvriesspinazie)
- 2 uien
- 2 bakjes champignons
- 400 gram blauwschimmelkaas
- wat olijfolie

Bereiding:
Neem een grote pan en kook daarin de spinazie totdat hij geslonken is. Zet ondertussen een andere grote pan met water op voor de pasta.
Fruit de gesnipperde uien in olijfolie. Voeg dan de in plakjes gesneden champignons toe. Kook intussen de pasta. Als de uien en champignons klaar zijn, roer ze dan door de spinazie en voeg als laatste de blauwschimmelkaas toe. Al met al een heerlijk vegetarisch recept, maar je moet wel van blauwschimmelkaas houden. Eet smakelijk!

Opmerking: Voor de kaas neem ik meestal Danish blue. Dat is een goedkope kaas, die vrij mild van smaak is en erg goed tot zijn recht komt in dit gerecht.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

woensdag 2 oktober 2019

Dvd: Erica op reis: Seizoen 3

Erica op reis: seizoen 3 (Nederland, 2013): Presentatie Erica Terpstra

Erica op reis : de tv serie (Seizoen 3)In de eerste aflevering van het derde seizoen van "Erica op reis" bezoekt Erica Terpstra Argentinië, het land van de Gaucho's, de tango en koningin Maxima.

Ik heb nooit eerder een aflevering van dit reisprogramma gezien, dat blijkbaar populair genoeg is om al een derde seizoen te kennen.

Gezien mijn enthousiasme over de geweldige reisprogramma's van de VPRO die ik de laatste tijd heb gezien zou je kunnen denken dat het op pad sturen van een reporter plus een cameraman al voldoende voor mij is om een interessant programma te maken. Dat dit niet automatisch opgaat blijkt uit "Erica op reis".

Na een paar minuten vroeg ik mij al af of ik dit programma überhaupt wel uit wilde kijken. Het programma begint met een paar losse fragmenten aan elkaar gepraat door de voice-over van Erica Terpstra. Ik ben sowieso al geen fan van een voice-over en Erica Terpstra heeft een stem die mij niet bepaald aangenaam in de oren klinkt.

Erica Terpstra is een toerist zoals er in mijn ogen veel te veel zijn. Ze gaat op bezoek in een land waar ze vrijwel niets van af weet, behalve de bovengenoemde clichés, ze spreekt geen woord Spaans en slechts vrij gebrekkig Engels. Als ze met mensen praat dan doet ze dat in het Engels terwijl ze vaak commentaar in het Nederlands levert.

Hoogtepunt van deze aflevering is een bezoek aan een oudere Gaucho die openlijk met haar flirt. Het verslag van dit bezoek waarbij heel wat wordt gegeten neemt zo'n beetje de helft van deze aflevering in beslag en is, het moet gezegd worden, erg vermakelijk om naar te kijken.

Programma's als "Erica op reis" vallen wat mij betreft in de categorie infotainment. De informatiewaarde van het programma is vrij laag, maar het is wel redelijk onderhoudend. Wie verwacht een programma met de kwaliteiten van de door mij geroemde VPRO-programma's te gaan bekijken komt bedrogen uit.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.