Henri Cartier-Bresson: The Face of Asia

Henri Cartier-Bresson: The Face of Asia (Frankrijk, 1972): 199 blz: Uitgeverij Thames and Hudson

 

 

 

Henri Cartier-Bresson (1908-2004) was een Franse fotograaf die door vele collega-fotografen (en trouwens ook door mij) als de belangrijkste fotograaf ooit wordt beschouwd. Hij staat bekend om zijn feilloze gevoel voor compositie, als één van de oprichters van het fotoagentschap Magnum, alsook om zijn theorie van "het beslissende moment", dat ene ogenblik waarop alles samenkomt voor het maken van een zo goed mogelijke foto.

 

Cartier-Bresson was als fotograaf altijd onderweg. Hij heeft uitgebreid rondgereisd in Azië, waarvan "The Face of Asia" een beknopt beeld geeft in 120 foto's. Alle foto's in het boek zijn gemaakt tussen 1947 en 1967. Het boek is onderverdeeld in een inleiding en vijf delen. Die inleiding heb ik gelezen, maar zegt niets van wezenlijk belang.

Deel een: Iran, Turkije, Irak, Oezbekistan, Mongolië

Deel twee: India, Pakistan, Ceylon [Sri Lanka]

Deel drie: Indonesië, Burma [Myanmar]

Deel vier: Japan

Deel vijf: China

 

Zoals je van Henri Cartier-Bresson kunt verwachten staan er veel prachtige foto's in het boek. En inderdaad, de compositie van de foto's is altijd optimaal. Ik beveel "The Face of Asia" aan iedereen aan met belangstelling voor mooie fotoboeken, en in het bijzonder aan mensen die geïnteresseerd zijn in Azië of in het werk van Henri Cartier-Bresson.

 

Voor een aantal foto's uit "The Face of Asia", klik hier.

 

      

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Carolijn Visser: Ver van hier

Carolijn Visser: Ver van hier (Nederland, 1995): 309 blz: Uitgeverij Meulenhoff

 

 

Met de Rainbow Pocket "Ver van hier" was ik wel heel snel klaar. Alle verhalen in deze bundel, op het laatste na, staan in eerdere boeken van Carolijn Visser. Alleen het laatste verhaal "Terug naar Middelburg" was nog niet eerder in boekvorm gepubliceerd. Dit verhaal met een lengte van slechts 4 bladzijden kun je rustig overslaan. Er is dus geen enkele reden om dit boek te lezen of te kopen, tenzij je erg van pockets houdt.  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Carolijn Visser: Verre reizen

Carolijn Visser: Verre reizen: Verhalen uit de werkelijkheid (Nederland, 1989): 175 blz: Uitgeverij Meulenhoff

 

 

In "Verre reizen" staan een aantal verhalen over mensen die Carolijn Visser heeft ontmoet in China, Japan, Malawi, Nicaragua en Armenië. Zoals altijd bij Carolijn Visser zijn de verhalen erg onderhoudend en lezen ze prettig.  

 

Citaten:

- Ik bezocht China voor de vijfde keer en weer waren de veranderingen die ik zag bijna te groot om te bevatten. Het land bevindt zich in zo'n enorm snelle omwenteling, als je na een paar maanden ergens terugkeert lijkt er wel een nieuw decor neergezet. Hele straten zijn in de tussentijd afgebroken, torenflats gebouwd, fabrieken geopend, wegen op palen omgelegd.

- Inmiddels was ons gezelschap behoorlijk aangezwollen, met z'n allen pasten we net in de woonkamer. "Nu krijgen we milk-tea," zei Lilly, "Mongolian style." In grote kroezen werd zwarte thee geschonken, daar werden vette boter en gierstkorrels bijgedaan, het drankje smaakte erg zout. "Dit is wat wij drinken op de graslanden," riepen de twee kunstenaars vrolijk.

- Ik was voor het eerst in Amsterdam, voor het eerst in een Chinese toko. Iets later at ik een kom noedels in een donker restaurant op de Zeedijk, vier Chinese mannen zaten aan een tafel bij een vuil raam iets te bekonkelen. Daarna heb ik er altijd van gedroomd naar China te gaan. Dat moest zoiets zijn, stelde ik mij voor, als een veelvoud van die prachtige winkel, van dat geheimzinnige restaurant.

- In Hongkong wordt er geen aandacht geschonken aan de buitenlandse bezoeker, je mag gaan en staan waar je wilt. Er zijn geen speciale hotels voor mensen met ronde ogen zoals in Kanton, Shanghai en Peking. De bezoeker die het kan betalen neemt een suite en laat zich rondrijden in een Rolls Royce. Wie weinig geld heeft kan een kamer krijgen in een gribus met uitzicht op een spelonk.

Carolijn krijgt een lift van een Japanner:

- "I  am salaryman," zei hij, alsof dat niet overduidelijk was. Hij deed de radio aan en er kwam een liedje van Dire Straits uit de luidsprekers. "You like?" vroeg Junji vriendelijk. Ik knikte enthousiast, want ik had al lang geen vertrouwde muziek gehoord. "Which country?" wilde hij toen weten. Zijn ogen lichtten op toen ik zei dat ik uit Nederland kwam. "Holland many Marianne," zei hij. Eerst begreep ik hem niet. Langzaam zei hij toen. "Mariuhana. You smoke?" Ik was verbaasd. Junji was geen doorsnee Japanner. "It is nice to be high," zei hij ...

Carolijn werkt als animeermeisje in een bar in Tokio:

- Tientallen keren hoor ik mezelf antwoord geven op de vragen wat het doel van mijn verblijf in Japan is, hoe lang ik er al ben, hoe lang ik nog denk te blijven, wat mijn indruk van het land is. "Very nice people, beautiful country," zeg ik steevast, want van een bezoeker wordt die mening verwacht. In ruil daarvoor sommen de mannen vervolgens de mooie kanten van Nederland op: de molens, de tulpen, de klompen en de jenever.

In Malawi:

- Het zoontje van de diplomaat en zijn vrouw is naast mij komen zitten, hij draagt een onberispelijk schooluniform. Als ik hem vraag wat voor kinderen bij hem in de klas zitten zegt hij: "Two blacks, de rest is blank." "Toe nou," zegt zijn moeder, "twee Malawianen moet je zeggen." "Toch zijn ze zwart," zegt het jongetje pesterig.

- De Zuidafrikaan rekent af en weigert mij mijn deel te laten betalen. "Je bent nu in Afrika," zegt hij, "zo zijn de regels hier." En dan volgt de voorspelbare vraag: "Wil je iets komen drinken op mijn kamer?"

 Ik denk aan alle waarschuwingen die ik kreeg voordat ik op reis ging. Van mijn huisarts, van vrienden, van de verpleegster bij de GGD die mij vaccinaties gaf. Wat je ook doet, kijk uit met de mannen daar. Vlak voor mijn vertrek had ik een artikel gelezen dat geheel gewijd was aan het feit dat vooral onder Afrikaanse zakenlieden, die veel reizen en veel verschillende vriendinnen hebben, het Aidsvirus wijdverspreid is. De Zuidafrikaan staat boven aan alle lijsten van risicogroepen. "Nee," zeg ik zo luchtig mogelijk, "ik ga maar eens vroeg naar bed."

- In Zuid-Afrika hebben ze zwarte vrienden, zeker. De meubelfabrikant gaat weleens een pilsje drinken met de manager van zijn fabriek, in een café waar het niet zo opvalt als er een zwarte en een blanke samen binnenkomen. "En weet je wat hij verdient, die zwarte manager? Zestienhonderd rand per maand! En wat dacht je dat deze barkeeper verdient, hier in dit land, met een zwarte president aan het roer?" "Geen idee," zeg ik. "Nog geen veertig kwacha per maand, dat is veertig keer zo weinig!" "Heel weinig," stem ik met hem in. Dat bedoelt hij nou! En de bediende in het huis waar ze hier logeren zeurt hen de hele dag aan het hoofd of ze hem alsjeblieft meenemen Down South.

- De Nederlandse arts praat verder op een fluistertoon. "Seks is verschrikkelijk belangrijk hier." Ze zoekt naar de juiste woorden, ze wil niet puriteins of ouderwets klinken. "Er komen weleens mannen naar mijn spreekuur die klagen over een "all over weakness", daarmee bedoelen ze dat ze impotent zijn. Maar wat blijkt als je even doorvraagt: ze gaan elke nacht met een vrouw naar bed! Maar dat is bij lange na niet genoeg. In gesprekken met onvruchtbare vrouwen komt dat ook steeds naar voren: gemiddeld doen ze het drie keer per nacht! Iedereen hier! Wie dat niet kan is ziek, ernstig ziek."

 

- "Eén keer heeft iemand mij hier uitgescholden," zegt ze, "een Malawiaanse hoofdverpleegster. Jij hebt hier alles te vertellen omdat je blank bent, zei ze." De Nederlandse had zich daarna diepbedroefd gevoeld, want het was waar.

In Nicaragua:

- "Wie de kans heeft, vertrekt," verzuchtte ze. Dagelijks kondigden professoren, artsen en ingenieurs in hun buurt en op hun werk aan dat ze naar het buitenland moesten voor een congres, een medische behandeling of familiebezoek. In het gezelschap van hun echtgenote of vaker nog hun minnares gingen ze met een enkele koffer naar het vliegveld. Veel geld namen ze niet mee want van alle dollars moest de herkomst aangetoond worden bij de douane. "Wel dragen de vrouwen al hun gouden sieraden," lachte Gloria somber. Het huis, in een villawijk, bleef achter onder de zorg van een bewaker die een paar maanden loon vooruit betaald had gekregen. Dat feit raakte bekend bij de buren en men ging vermoeden dat de reizigers wel nooit meer zouden terugkomen.

Armenië:

- Waar hij zich wel dagelijks over verwonderde, terwijl hij toch al vele malen eerder in Armenië was, is de corruptie. "Een voorbeeld?" vroeg hij verbaasd, "het leven hier is niets anders dan voorbeelden van corruptie." Hij wees naar een verwarmingsradiator vlak bij het raam. "Toen we hier kwamen wonen wilden we er een radiator bij, maar die zijn nergens te koop. Ritselen, alles moet je hier ritselen." In de gang liet hij zien hoe al hun elektrische apparaten direct op het net zijn aangesloten, buiten de meter om. "Komt er een inspecteur, die zegt: "Zo, u krijgt een boete." Zegt mijn vrouw: "Helemaal niet, als u een boete geeft krijgt u geen dertig roebel." Die man steekt dat bedrag in zijn zak, bij de bovenburen krijgt hij ook wat en over de elektriciteitsrekening wordt niet meer gesproken."

- "Je hebt geen idee hoe achterlijk de Sovjetunie is," zei Robert. "Satik en ik stonden pas in de rij op het postkantoor achter een jonge soldaat die een telegram dicteerde naar huis, ergens in Siberië. "Stuur geld, hier is alles te koop" luidde zijn tekst! Nou ja! Er is in Jerevan niets te krijgen wat ik wil kopen, maar die jongen dacht dat hij in het paradijs was beland. Moet je je voorstellen hoe het in zijn dorp is."

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Carolijn Visser: Alle dagen vrij

Carolijn Visser: Alle dagen vrij: Jeugd in de jaren 70-80 (Nederland, 1984): 164 blz: Uitgeverij Meulenhoff

 

 

"Alle dagen vrij" is een bundeling van de reportages over de jeugdcultuur, in Nederland, maar ook in de Verenigde Staten en Japan, die Carolijn Visser tussen 1977 en 1984 schreef voor het NRC Handelsblad en de Haagse Post. Zoals altijd bij Carolijn zijn de stukken zeer helder geformuleerd en genuanceerd. Wat wel opvalt is dat Carolijn veel jongeren sprak die het leven niet zo zagen zitten en wegvluchtten in alcohol- en drugsgebruik, in lang uitslapen en hele dagen in de kroeg hangen. Als ik naar de paar jongeren kijk die ik nu ken, dan geloof ik dat de meeste jongeren tegenwoordig toch een stuk positiever in het leven staan.

 

Citaten:

- Professor Goudsblom deed in 1960 een onderzoek naar de denkwereld van jongeren. Ze waren niet alleen precies zo gekleed als hun ouders (de jongens in manchesterbroek, de meisjes in een degelijke jurk), ze dachten ook precies zo. Zelfs hun mening over de Koude Oorlog was gelijk aan die van de ouderen: het communisme was niet meer en niet minder dan het rode gevaar. De westerse manier van leven was, vonden ze zonder uitzondering, de enige juiste.

 Een paar jaar later zijn er opeens twee werelden: die van de volwassenen en die van de jeugd. Het kapitalisme wordt ter discussie gesteld, de oorlog in Vietnam afgekeurd. De jongeren hebben hun eigen kleding: spijkerbroeken en T-shirts. Geen rustig weekend in de natuur maar gigantische popconcerten waar druk geëxperimenteerd wordt met hasj en hallucinerende middelen.

 

- Overal in het land, in de stad en daarbuiten, in bruine cafés en in disco's, worden enorme hoeveelheden drank, vooral bier, aan de jongeren gesleten. Op iedere school die ik bezocht, spraken de leraren met verbazing over de grote alcoholconsumptie van hun leerlingen. "Ze noemen zichzelf weekendalcoholisten," zei een leraar van een streekschool in Middelburg.

- Aan honderden veertien- tot negentienjarige jongens en meisjes op verschillende scholen in Amsterdam, Brabant, Limburg en Zeeland stelde ik in een enquête de vraag: "Wat lijkt jou het aantrekkelijkste van volwassen zijn?" Tientallen keren was het antwoord: "Daar lijkt mij helemaal niets aan" en "als het aan mij lag dan werd ik het nooit." Over de toekomst willen de meesten helemaal niet praten.

- "Ik ben best gelukkig," zegt Henry, een zeventienjarige elektricien uit Vlissingen. "Altijd ga ik op stap met mijn brommer en thuis heb ik een prima installatie en een tv. Ik leef van dag tot dag en dat gaat uitstekend. Maar laat ik eerlijk zijn, het laat mij koud of ik vandaag of morgen de pijp uitga, want op dat bedrijf waar ik werk hebben ze me zo vervangen, en mijn vrienden gaan wel met een ander een pilsje drinken." Een paar jongens aan dezelfde cafétafel knikken,  zo zien zij hun leven ook wel.

- Degenen die van plan zijn om te studeren, verheugen zich meer op het wonen op kamers dan de studie. "Lekker je eigen eten koken, vrienden ontvangen, thuiskomen wanneer je wilt." [hoe herkenbaar]

- De jongeren weten precies wat hun vader en moeder van hen verwachten. Zonder veel enthousiasme sommen ze het op, het is duidelijk dat zij er niet zo gecharmeerd van zijn: "Dat ik later iets presteer en nu gehoorzaam"; "dat ik over een tijdje met een man trouw die een goede baan heeft"; "dat ik altijd doe wat ze zeggen"; "dat ik veel spaar en mijn mond hou" waren veel voorkomende reacties.

In Hongarije:

- Voor westerse boeken of tijdschriften hebben ze helemaal géén belangstelling. Niemand heeft mij daar ooit naar gevraagd tijdens mijn verblijf in Hongarije. Wel waren er steeds mensen in restaurants en winkels die een bod deden op mijn spijkerbroek, variërend tussen honderd en honderdvijftig gulden.

- In een stadsbus komen Erika en ik op een dag een stel Hongaarse lifters tegen. Zij zijn absoluut niet geïnteresseerd in studieresultaten of een gezin. Ze hebben rugzakken, grote wijde broeken aan, een fles coca-cola en een hoed in de hand. Ze liften heel het "oostblok" rond. Geld om in hotels of jeugdherbergen te slapen hebben ze niet.

 

De Verenigde Staten:

- "Het symbool van de jaren zeventig," zegt Eduard, "vind ik de "Pet Rock". Duizenden mensen kochten zo'n ding, voor een hoop geld. Gewoon een stukje steen waar je verder niets mee kunt doen. Het ligt in een doosje, je kunt er naar kijken. Er was zo'n vernuftige reclamecampagne omheen gebouwd dat het toch aansloeg. Als een volk vatbaar is voor zulk soort onzin dan weet ik het niet meer."

- Onlangs is onderzocht in hoeverre de Amerikaanse jeugd "gelukkig" is. Driekwart van de jongeren vond van wel: "everything in life is fine." Toch zijn er ieder jaar twee miljoen Amerikaanse minderjarigen onder de achttien jaar die weglopen van huis. Mishandeling, alcoholisme van de ouders en incest worden als oorzaak opgegeven. Een grote meerderheid van de runaways zijn meisjes.

Verslaafden in Zeeland:

- Susan: "Het zijn allemaal van die stomme rippers. V, bijvoorbeeld, die pikte een stapel platen. Met die handel stapte hij een café binnen om het te verkopen. De eerste figuur die hij aanspreekt is de eigenaar van de zaak waar hij het net weggehaald had. Meteen erbij. En C. had bij allerlei mensen gereedschap geleend. Toen er volgende dag iets in de krant stond over een kraak, wist half Middelburg al wie het gedaan had. Ik heb zelf één keer zoiets gehad. Bij een juwelier pikte ik een horloge. Die man ontdekte dat en gaf een beschrijving van de paar klanten die hij die ochtend gehad had. De politie wist direct dat ik het had gedaan. God, wat sla je dan een pleefiguur."

 

- "In deze tijd is geen plaats voor nieuw talent. Het Stedelijk staat vol met de vorige generatie," zegt ze.

 Achter haar staat een ladder waarop vanaf de onderste trede staat: lagere school-middelbare school-universiteit-werkloos-dood.

Amsterdamse krakers:

- Frank: "Jij zit veel te veel in het systeem." Pim: "En jij dan? Met je pilsje en je jointje zit je net zo goed in het systeem. En ze geven jou alleen maar een uitkering omdat ze willen dat je je koest houdt." Frank: "Ja, ik ben aangepast. Maar het zou me niks kunnen schelen als ik geen geld meer kreeg. Dan ging ik stelen."

Alle dagen vrij:

- "Mijn winterslaap heb ik nu wel weer achter de rug," zegt Appie in zijn Middelburgse stamcafé De Verkeerde Wereld. "Ja," lacht hij, "ik ben inderdaad een werkloosheidsexpert geworden." Sinds hij in 1977 de mts de rug toekeerde heeft hij van al die jaren het grootste gedeelte niet gewerkt. Nu is hij vijfentwintig en in de statistieken telt hij niet meer als een jeugdwerkloze.

- Appies grootste avontuur van de afgelopen jaren was zijn wereldreis. ... Sindsdien heeft hij het leven in Nederland saai en grijs gevonden. "Als je eenmaal gereisd hebt ben je verslaafd, lijkt het wel." De regels van de Sociale Dienst zijn inmiddels een stuk vereenvoudigd. "Ik hoef alleen nog maar een briefje in te vullen zo nu en dan, en eens op te bellen. Dat kan iemand anders ook voor je doen. Een vriend van mij zit nu met de Sociale Dienst in Afrika."

- Appie neemt een slokje van zijn Duvel. "Er zijn veel mensen die tegen mij zeggen dat ik een mooi leven heb. Maar zo eenvoudig ligt het niet. Ik vind de Nederlandse samenleving soms net een Afrikaanse stam waarvan de meeste stamleden op jacht gaan en hutten bouwen. Apart zit dan een stelletje met een hek eromheen, die mogen niks doen. Zo nu en dan krijgen ze een bord eten voorgeschoteld. Dat zijn wij."

 

- Jan de Jonge gelooft niet in het medicijn tegen werkloosheid dat jongeren aanbevolen wordt door leraren, ouders, maatschappelijk werkers: verder leren. "Er is op het moment een soort wedren in het onderwijs ontstaan. Individueel kan iemand profiteren van meer opleiding, maar over het geheel lost het niets op. Er blijven bovendien veel banen bestaan die je in twee dagen kunt leren. Het enige wat je soms moet weten is dat je niet in slaap moet vallen. ..."

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Keiji Nakazawa: Gen Barrevoets in Hiroshima: Deel 1: De bom

Keiji Nakazawa: Gen Barrevoets in Hiroshima: Deel 1: De bom (Japan, vanaf 1973): 286 blz: Vertaler niet vermeld (2007): Uitgeverij XTRA

 

 

Ik heb dit najaar de eerste 5 delen van "Hiroshima" gelezen en besproken. De afgelopen dagen heb ik delen 6 tot 10 herlezen. Ik plaats de stukjes nu de komende dagen achter elkaar.

 

De 10-delige serie Graphic Novels "Gen Barrevoets in Hiroshima" is de meest indrukwekkende serie strips of Graphic Novels die ik ken. Dat ligt niet zozeer aan de tekeningen (ik ken strips of Graphic Novels waarvan de tekeningen mij meer aanspreken), maar vooral aan het verhaal dat wat mij betreft zich kan meten met de grote romans uit de wereldliteratuur. 

De hoofdpersonen uit "Hiroshima" zijn de leden van de familie Nakaoka, bestaande uit vader Daikichi, moeder Kimie, oudste zoon Koiji (aan het begin van het boek 17 jaar oud), dochter Eiko (14 jaar), tweede zoon Akira (11 jaar), derde zoon Gen (6 jaar en uiteindelijk de schrijver en verteller van het boek) en jongste zoon Shinji (4 jaar). 

 

"Hiroshima" is gebaseerd op de persoonlijke ervaringen van de schrijver Keiji Nakazawa. Het is wel wat opgeleukt zodat het verhaal beter binnen komt. De serie begint in de zomer van 1945 als de Japanse bevolking zucht onder de gevolgen van een militaire dictatuur en de oorlog. Als we het boek mogen geloven was de Japanse samenleving in die tijd zeer gewelddadig. Iedereen die hoger in rang stond mishandelde lager geplaatsten. Dat gebeurde niet alleen in het leger waar rekruten werden afgebeuld, maar ook bij leraren die leerlingen mishandelden en ook bij ouders die hun kinderen mishandelden. Zelfs de vredelievende Daikichi straft zijn kinderen geregeld erg hardhandig.

 

De bevolking is helemaal murw gemaakt en loopt achter de machthebbers aan. Vader Daikichi is één van de zeer weinigen die openlijk vraagtekens bij de oorlog zet en verkondigt dat de oorlog alleen gunstig is voor de rijken en niets goeds brengt voor de arme bevolking. Daarom wordt hij door de mensen in zijn omgeving als een verrader gezien die het leven zo zuur mogelijk gemaakt dient te worden. Omdat de vader een verrader is, zijn zijn vrouw Kimie en de kinderen dat automatisch ook. Oudste zoon Koiji kan dat niet aanzien en meldt zich als vrijwilliger voor het leger, hoewel hij nog te jong is om in dienst te moeten. Dit uiteraard tot ergernis van zijn vader.

 

Een voorbeeld uit "De bom". Een rekruut in het leger kan de moordende training in het leger niet aan en wordt daarom mishandeld door de commandant. Hij deserteert uit het leger, maar wordt algauw teruggevonden. Zijn commandant mishandelt hem daarop nog erger, waarop de rekruut zichzelf ophangt. De legerleiding stuurt een bericht naar de ouders van de rekruut dat hun zoon eervol is gestorven.

 

Op 6 augustus 1945 om 8.15 uur 's ochtends ontplofte de eerste atoombom zo'n 600 meter boven Hiroshima. Gen overleefde de ontploffing, evenals zijn moeder. Vader Daikichi, dochter Eiko en jongste zoon Shinji kwamen om het leven door instortend puin. 

Wat maakt de 10 delen "Gen Barrevoets in Hiroshima" zo bijzonder? De tekeningen in de boeken zijn erg mooi, maar het zit hem toch in de eerste plaats in de manier waarop het verhaal wordt verteld. De hoofdpersonen van het boek, Gen en zijn vriendjes, zijn straatschoffies die ongelooflijk veel lef hebben (keiharde gangsters worden zonder enige moeite vermoord) en die tegelijkertijd tegen het onrecht in de wereld strijden en een klein hartje hebben. 

 

In de boeken zit veel geweld, maar ook erg veel humor. Ik heb nog nooit zo meegeleefd met de personages in een boek als juist bij deze serie boeken. Ik las met een tempo van slechts 50 bladzijden per dag (ongeveer een kwartiertje lezen) om zo lang mogelijk van het verhaal te kunnen genieten. Het is jammer dat deze serie moeilijk verkrijgbaar is, hij is bij de bibliotheek niet te leen en de serie is vrij duur. Maar als je hem dan toch in zijn geheel aanschaft, dan heb je een werkelijk unieke serie boeken!

 

  

 

Lees verder in mijn bespreking van het tweede deel van Hiroshima: "De levende doden".

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Abbas Kiarostami: Like Someone in Love

Like Someone in Love (Iran, 2012): 105 min: Regisseur Abbas Kiarostami

 

 

Akiko werkt als escort girl in een bar in Tokio. Van haar baas krijgt ze de opdracht om naar een oudere klant te gaan die een vriend van de baas is. Akiko heeft eigenlijk geen zin, ze is doodmoe, heeft ruzie met haar vriend en haar oma is een dagje op bezoek in Tokio.

 

De oudere man blijkt een professor in de psychologie, het vak dat Akiko ook studeert. Hij ontvangt haar zeer galant, maar voordat er iets gebeurt valt Akiko al in slaap.

 

De twee krijgen een vriendschappelijke relatie en maken de omstanders wijs dat hij haar opa is.

 

Was ik eerder vandaag niet zo gecharmeerd van "Copie conforme", deze film gaf mij een prettig gevoel. "Like Someone in Love" is een onnadrukkelijke en sympathieke film, die heel anders is dan we van Kiarostami gewend zijn. Een mooie afsluiting van een imposante carrière!

Op IMDB krijgt "Like Someone in Love" van iets meer dan 12.500 mensen een waardering van 7,0.

         

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Shinzo Maeda: Bäume und gräser

Shinzo Maeda: Bäume und gräser (Japan, 1983): 91 blz: Uitgeverij Taschen

 

 

Ik kreeg vanavond met de post drie boeken van de Japanse natuurfotograaf Shinzo Maeda binnen. Alle drie de boeken zijn uitgegeven door Taschen. Ik had wel eens een paar foto's van Maeda gezien bij een advertentie op marktplaats en die zagen er veelbelovend uit, maar eigenlijk was Maeda voor mij een grote onbekende. Deze drie boeken waren allen eerst uitgekomen uit in Japans/Engelse uitgave.

Zoals gezegd fotografeert Maeda de natuur. "Bäume und gräser" is een lieflijk boek vol met prachtige foto's van de schitterende Japanse natuur. Eigenlijk vind ik alle foto's in dit boek mooi, sommige natuurlijk wat mooier dan de andere. Op de foto's staan onder andere bomen in bloei, bomen in herfsttooi, landschappen, beekjes en rivieren met water bevroren in een tijdopname, individuele planten. Op geen enkele foto in het boek is een spoor van menselijke aanwezigheid waar te nemen.

Ik vind "Bäume und gräser" een mooi boek met prachtige natuurfoto's. Sommige foto's uit het boek doen een beetje denken aan de foto's van Martin Kers uit het "Hollandboek". Ook de twee andere boeken die ik heb van Maeda: "Die Japanischen Alpen" en "Oku Mikawa" bevatten prachtige foto's. Als je van natuurfotografie houdt, dan zullen deze boeken je zeer goed bevallen.

Voor een aardige indruk van de foto's van Shinzo Maeda, klik hier.

    

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Kenji Mizoguchi: Uwasa No Onna

Uwasa No Onna (The Woman in the Rumour) (Japan, 1954): 84 min: Zwart-wit: Regisseur Kenji Mizoguchi

Yukiko is de dochter van een beroemde madam, die een bekend Geisha-huis runt. Als de film begint heeft ze net een mislukte poging tot zelfmoord gedaan omdat haar verloofde haar had verlaten nadat hij erachter kwam dat haar moeder een Geisha was.

"Uwasa No Onna" geeft net als de twee eerdere films van Mizoguchi over Geisha's, een beeld van het leven van de Geisha's. Mizoguchi kende dit leven van nabij. Zijn oudere zus werd uitgehuwelijkt aan een vermogend man en zelf bezocht Mizoguchi vaak Geisha's (en prostitués).

Ik vind "Uwasa No Onna" opnieuw een goede film van Mizoguchi, maar niet één van zijn beste.

Op IMDB krijgt "Uwasa No Onna" van iets meer dan 900 mensen een waardering van 7,5.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Hiroshige & Eisen: The Sixty-Nine Stations along the Kisokaido

Hiroshige & Eisen: The Sixty-Nine Stations along the Kisokaido (Duitsland, 2017): 191 blz: Uitgeverij Taschen

Ik zag dit boek twee weken geleden bij boekhandel Steven Sterk liggen, heb het even ingekeken en was gelijk verkocht.

De Kisokaido is een postweg in Centraal Japan van 534 kilometer lengte tussen Tokyo en Kyoto, aangelegd in de 17e eeuw, om ervoor te zorgen dat de communicatie in het keizerrijk sneller verliep. Op de Kisokaido liggen 69 postplaatsen waar overnacht kon worden. De houtblok-kunstenaars Hiroshige en Eisen hebben samen houtblok-etsen gemaakt van alle halteplaatsen, Eisen van 24 en Hiroshige van 47 plaatsen.

Het boek komt in een mooi vormgegeven doos, is een paperback in oblong formaat van 42 bij 30 centimeter. De 71 landschappen van Hiroshige en Eisen vormen de kern van het boek. De landschappen zijn zeer gestileerd, vaak met de weg, gebouwen en mensen op de voorgrond en het weidse landschap op de achtergrond. Ik heb het zeer sterke vermoeden dat Hergé (van Kuifje) zich hierdoor heeft laten inspireren, de landschappen van Hiroshige en Eisen zijn net striptekeningen, maar dan van superieure kwaliteit.

Ik ben zeer te spreken over dit boek. Het is op een speciale wijze gebonden, met 5 gaatjes aan de linkerrand waardoorheen touwtjes lopen zodat je als je de touwtjes losmaakt de losse afbeeldingen eventueel kunt inlijsten. Kortom, een prachtig boek voor iedereen die van mooie kunstboeken houdt!

 

Dvd: Jiro dreams of sushi

Jiro dreams of sushi: Regisseur David Gelb (Verenigde Staten, 2011, 80 minuten):



In Nederland schieten de sushi-restaurants als paddenstoelen uit de grond. Alleen al in de stad Utrecht ken ik er zes, mogelijk zijn er nog meer.

Aangezien ik erg graag sushi eet en sowieso van films over chefkoks houd leek het mij leuk om deze film te bekijken.

Jiro is een 85-jarige kok met 3 Michelin-sterren die al jaren chefkok is van een klein restaurantje (10 zitplaatsen!) in het centrum. Alom wordt zijn restaurant geroemd als de beste plaats in Tokio om sushi te eten. Er wordt ook alleen sushi geserveerd, snelle eters zijn na 15 minuten klaar en 300 euro lichter.

Jiro wordt gevolgd in zijn restaurant terwijl hij sushi aan het maken is, of naar de markt gaat om inkopen te doen. Zijn oudste zoon is 50 jaar en wordt klaargestoomd om het restaurant over te nemen zodra Jiro stopt of er niet meer zal zijn.

De film geeft een zeer onderhoudend beeld van hoe het er bij een sushi-restaurant aan toe gaat en staat tevens even stil bij de gevolgen van de overbevissing waardoor er steeds minder vis wordt aangeleverd op de markt. Een aanrader voor iedereen die van eetfilms houdt!

  

Ed Van der Elsken: De ontdekking van Japan

Ed Van der Elsken: De ontdekking van Japan (Nederland, 1988): Uitgeverij Fragment

Vanaf 1959 tot 1988 heeft Ed van der Elsken 15 reizen door Japan gemaakt, telkens van 1 tot 3 maanden. Hij is vooral een grote steden fotograaf en dan met name van Tokio. Zijn specialiteit is het fotograferen van mensen op straat.

Uit die enorme hoeveelheid materiaal heeft hij een selectie gemaakt. Het is een mooi boek geworden, maar ik vind het jammer dat hij in plaats van een foto per blz of zelfs per 2 blz, vaak een wat groter aantal foto's heeft afgedrukt per blz, waardoor er een wat onrustiger beeld ontstaat. Alleen hierom vind ik "De ontdekking van Japan" een iets minder mooi fotoboek dan "Hong Kong, the way it was".  

 

Will Durant: Our oriental heritage

Will Durant: Our Oriental Heritage (The Story of Civilization, deel 1) (Verenigde Staten, 1935): 1049 blz: Uitgeverij Simon & Schuster

Will Durant had na het succes van zijn "Story of philosophy" tijd en middelen om zich voltijds te wijden aan wat zijn levenswerk zou worden: de 11-delige serie "The story of civilization" waarvan dit het eerste deel vormt. 

Durant had een hekel aan de in zijn tijd gebruikelijke specialisatie, hij wilde een alomvattend geschiedwerk schrijven op de manier van Gibbons "History of the decline and fall of the Roman empire *****". 

In dit deel behandelt hij de oudste beschavingen. Het boek valt in twee delen uiteen. Het eerste deel gaat over: Sumerië, Egypte, Mesopotamië, Babylonië, Assyrië, Judea en Perzië. Het tweede deel gaat over de beschavingen van India, China en Japan. 

Het knappe van dit boek is dat Durant uit tonnen informatie een zeer leesbaar boek heeft geschreven. Ik ben benieuwd naar de 10 andere delen.