Nicolien Mizee: Faxen aan Ger: Deel 5: Een licht bewoond eiland

Nicolien Mizee: Faxen aan Ger: Deel 5: Een licht bewoond eiland (Nederland, 2022): 444 blz: Uitgeverij van Oorschot

 

 

 

Het 5e deel van Faxen aan Ger "Een licht bewoond eiland" loopt van van februari tot en met juli 2000. Als Mizee in dit tempo doorgaat kunnen we nog heel wat faxboeken verwachten. Of haar lezers daar op zitten wachten weet ik niet. "Een licht bewoond eiland" is natuurlijk weer zeer onderhoudend, licht leesvoer. Maar het is ook méér van hetzelfde. Voor mij de hoogste tijd om weer eens wat anders te gaan lezen. Ik denk sowieso dat je de "Faxen aan Ger" beter gedoseerd kunt lezen dan een aantal delen achter elkaar wat ik nu heb gedaan. Maar Nicolien Mizee is ontegenzeggelijk een aanwinst voor de Nederlandse letteren.

 

Citaten:

- Tegen elven kwam ik thuis. Licht aan, verwarming aan, poes aaien, jas aan de kapstok, theewater opzetten, antwoordapparaat beluisteren. Twee boodschappen, zag ik.

 "Dit is je moeder. Je bent een verwend, egoïstisch kreng en ik hoef je voorlopig niet meer te zien." Rang, hoorn op de haak.

 

- "Daar heb je nou comités voor," zei ik, "om te ontdekken wat je niet wil, en zo over te houden wat je wel wil."

- Ik wou je al een tijd iets zeggen, maar vergat het steeds. Ik wou je zeggen dat ik het erg fijn vind dat je je altijd alleen maar in algemene, gunstige zin over mijn faxen uitlaat. Dat geeft me een immense vrijheid. Mijn faxen hebben geen literaire pretentie, ze hebben zelfs geen enkele pretentie, evenmin als gedachten dat hebben. Met kritiek zou ik dus niets aankunnen, behalve dat die me diepongelukkig zou maken. Ik geloof dat jij dat wel begrijpt, ik denk dat het voor jou volkomen vanzelfsprekend is, en toch wilde ik het je een keer zeggen, want hoewel het voor jou vanzelfsprekend is, zou het dat voor niemand anders zijn.

- Nee hoor, ik zou van mijn leven niet met een man willen samenleven. Ook ik zou onmiddellijk in het gebruikelijke rolpatroon stappen. Dat merk ik vaak in mijn omgang met mannen. Als de man zich niet op z'n gemak voelt, is het mijn schuld. En dan ga ik hem een beetje steunen, hem belangstellend aankijken en een paar keer gelijk geven, totdat hij weer is bijgedraaid.

 

- Net toen ik boven de la met toiletartikelen stond (vind jij "toilet" ook zo'n stom woord? Ik vind het een akelig, burgerlijk woord, voor mensen die in kleine huisjes wonen, schoon en netjes lijken, maar stiekem in hun neus peuteren, pornofilms kijken en op de Centrumpartij stemmen), ging de telefoon.

 

- Ik vind dat je nóóit hardop mag zeggen dat iemand lelijk of onaantrekkelijk is. 

 

- Ik hou niet van oordelen die niet strikt persoonlijk zijn.

 

- Groepsdenken is de voorloper van moord.

 

- Laatst moest Bio in haar schoolschrift woorden met een "ei" opschrijven. "Gezeik," schreef ze.

 

- Als iemand nog eens langszij komt en wil aanmeren, mij best, maar ik denk niet dat ik er ooit nog moeite voor ga doen. Het past niet bij mij. Ik ben niet iemand die "op zoek is naar een relatie". Want alles wat daaraan verbonden is, ga ik niet doen. Veranderen, geven, inleveren, concessies doen en meer van dat soort onmogelijkheden. Vreedzame co-existentie, meer valt er bij mij niet te halen.

 

- Gek genoeg kan ik beter omgaan met zinnige dan met onzinnige kritiek. [lijkt mij heel normaal]

 

- Mijn ervaring, ook met het dansen, is dat het voor een schrijver goed is om iets volkomen anders te doen, liefst iets waar hij van nature niet goed in is, iets wat hem niet komt aanwaaien. Zeer sterke  concentratie op iets non-verbaals werkt bijzonder ontspannend. Je gaat ervan openstaan, net als toen je een kind was.

 

- Ik herinner me dat Wolkers in een interview ooit zei: "Die (Annemarie, die model stond voor Olga) was gek. Die had een kronkel in haar hoofd. Anders laat je zoiets moois toch niet kapot gaan?"

 Maar ik dacht toen al: wat voor moois eigenlijk? Dat dat arme kind de hele tijd maar moest liggen neuken met die man? Die verder geen enkele aandacht voor haar had?

 

Lees verder in "Faxen aan Ger: Deel 6: Ik kus uw handen duizendmaal". 

 

      

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Nicolien Mizee: Faxen aan Ger: Deel 4: Hoog en laag springen

Nicolien Mizee: Faxen aan Ger: Deel 4: Hoog en laag springen (Nederland, 2021): 442 blz: Uitgeverij van Oorschot

 

 

 

Het 4e deel van Faxen aan Ger "Hoog en laag springen" loopt van juni 1999 tot februari 2000. De ouders van Nicolien hebben besloten om haar eenmalig een flinke som geld te geven. Nicolien peinst erover wat ze ermee moet doen, op de bank zetten of gebruiken als gedeeltelijke betaling van haar huis. Het Orakel raadt haar aan om het gewoon lekker uit te geven en er leuke dingen van te doen. Nicolien verbreekt haar relatie met Louise, maar ze blijven nog wel samen stijldansen. Er gebeurt niet zo heel veel, maar alles is prachtig beschreven. Deel 5 heb ik ook al besteld.

 

Citaten:

- Mijn moeder is in staat om aan de hele wereld te vertellen dat ik dol ben op rooie kool, en Ger, dan kan ik haar bedelven onder pamfletten waarin ik het tegenovergestelde beweer, ik kan het door een megafoon in haar oor toeteren: ze zal altijd blijven denken dat ze het écht beter weet. Zoals ik ook heteroseksueel ben en binnenkort een leuke baan als tandartsassistente ga zoeken.

- Hoe dwingender de presentatie, hoe groter het verzet bij de luisteraar. We kunnen de grootste waarheden beter in een klein terzijde zetten. Dat behoedt ons ook voor discussie.

 

- Ik denk dat ik daarom ook niet tegen discussies kan: ik ben ervan overtuigd dat mensen in hun hoofd slechts plaats hebben voor één denkbeeld. Dan kun je hoog en laag springen, daar verandert niets meer aan.

 

- "Wat was het leukste van het kamperen?" vroeg ik Bio toen ze terugkwamen van drie dagen kamperen met Toon in de Ardennen om de zonsverduistering te zien.

 "Tomatensoep eten in de slaapzak," zei ze.

 

- Als je vijftig bladzijden eigen tekst voorleest, word je behoorlijk met jezelf  geconfronteerd. Als tekst is het volgens mij in orde. De waarde kan ik niet beoordelen, maar het is een eenheid, het loopt als een trein en meer kan ik niet doen.

 

- Ikzelf geef niks om abstracte schilderkunst ... en vind: laat ze die flauwekul maar ophangen, laat generaties kunstacademiestudenten maar bloedig proberen nog origineler dan origineel te zijn, laat hordes kunstcritici maar onleesbare geschriften schrijven en zich bezighouden met het prediken van het belang ervan, zolang ik er maar niet naar hoef te kijken en gewoon met mijn museumkaart naar Rembrandt mag.

 

- Ik ben zelf een ongeduldige lezer, heb er een hekel aan om terug te bladeren en hecht eraan dat het soepel te volgen is.

 

- Het gedrag van Jochem uit Beverwijk raakte me als een bliksem die inslaat in een vergeet-me-nietje. 

 

- Niets is te gering om beschreven te worden. Als je maar weet wat je wil zeggen en dat dan zo goed mogelijk doet.

 

- Wat-ie zei, begreep en herkende ik wel allemaal, maar als iemand een uur lang, zonder éénmaal te lachen, zit te beweren hoeveel gelukkiger hij is zonder geld en daarbij afgeeft op rijke mensen die niet weten wat leven is, krijg je toch niet het gevoel dat-ie dolgelukkig is.

 

- "Ik hou van primair werk," zei ik, "een boek schrijven of een pan eten maken. Of iemand iets heel goed uitleggen, dat snap ik ook nog. Maar alles wat daar te ver van verwijderd raakt, onttrekt zich aan mijn waarneming. Daar kan ik me niks bij voorstellen."

 

- Zeuren, klagen, blijven steken in chagrijn, niet alles op alles zetten om het beste van je leven te maken, dat is misschien wel de enige doodzonde.

 

- De keelpijn was, toen ik thuiskwam, zo verschrikkelijk dat ik mijn spuug zo lang mogelijk opspaarde om het ten einde raad allemaal in één keer door te slikken, met het gevoel een rol prikkeldraad door een te nauwe opening te duwen.

 

- Eigenlijk vind ik dat je zó hoort te schrijven dat iemand als ik, met een modale intelligentie en interesse, alles in één keer begrijpt.

 

- Liefde is een rebelse vogel die zich door geen wet laat vangen.

 

- Nabokov zegt dat de basis van literatuur "the irrational belief in the goodness of man" is.

 

Lees verder in "Faxen aan Ger: Deel 5: Een licht bewoond eiland". 

 

      

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Nicolien Mizee: Faxen aan Ger: Deel 2: De porseleinkast

Nicolien Mizee: Faxen aan Ger: Deel 2: De porseleinkast (Nederland, 2018): 455 blz: Uitgeverij van Oorschot

 

 

 

"De porseleinkast" is het 2e deel van de "Faxen aan Ger" en beslaat de periode van juli 1997 tot juli 1998. Nicolien is constant bezig met haar zelfonderzoek. Het boek is erg hilarisch en ik heb het in slechts 4 dagen tijd uitgelezen.

 

Een nieuwe persoon in het boek is een zekere Yolande, consequent als het Orakel aangeduid. Het Orakel is een therapeute zonder diploma, maar wel eentje die goede adviezen geeft en waar Nicolien veel aan heeft.

 

An, de zus van Nicolien, heeft 2 kleine kinderen, Ster en Bio. Ster is zeer aangepast en Bio doet precies wat ze zelf wil, zij lijkt daarbij op een kleine versie van Nicolien.

 

Verder gaat het boek over Nicoliens eerste vriend Sybren, haar omgang met de sociale dienst en geldzaken en ook erg veel over haar moeder. "De porseleinkast" is na "De kennismaking" opnieuw een genot om te lezen! 

 

Citaten:

- Omdat ik nooit veel begrepen heb van de verlangens die de meeste mensen doen voortgaan, komen mijn periodes van depressie me reëler voor dan de tijden waarin ook ik lijd aan de verstandsverbijstering die ons de energie geeft 's ochtends op te staan, kleren aan te trekken en het huis te verlaten.

 

- Ik kon alleen iets van een ander aannemen als ik voelde dat het klopte, dat het aansloot bij iets wat ik zelf al vermoedde - en als dat niet zo was, raakte ik in een eigenaardige verlamming die me zelfs het spreken onmogelijk maakte.

- Blijft over een groot en belangrijk probleem: waarom word je per keer leuker? Nee nee, ik meen het. Het is verschrikkelijk. Na jou gezien te hebben valt er niets meer na te streven dan je nogmaals te zien.

 Ik moet zeggen: dit is wel een economische liefhebberij. Andere mensen betalen duizenden guldens om naar Ambon te vliegen, te bungeejumpen of de Mount Everest te beklimmen, en ik hoef alleen maar met jou een broodje te eten om hetzelfde effect te bereiken.

- Die AAW is ook gebaseerd op het minimumloon,  en zal dus ongeveer hetzelfde bedrag zijn als de bijstand, maar ik word niet langer beschouwd als "between jobs", als iemand die elk moment te werk kan worden gesteld. Geen inschrijving bij het Arbeidsbureau, geen maandelijkse briefjes, geen halfjaarlijkse controle, geen plicht "permanent beschikbaar te zijn voor de arbeidsmarkt", waardoor je in principe nog geen twee dagen weg mag en beboet wordt als ze erachter komen dat je tóch weggeweest bent, enzovoorts enzovoorts.

 

- Het probleem was dat Kees' leven eigenlijk min of meer om het consumeren van bier heen gecomponeerd was.

 

- Blijkbaar kan ik beter tegen onhandigheid dan tegen sophistication. En ik ben beter opgewassen tegen een rechtstreekse aanval ("jij vreet van mijn belastingcenten") dan tegen mensen als huisbaas H. en mijn moeder, die zeggen dat ze mijn werkeloze staat "accepteren", terwijl ik volkomen zeker weet - beter dan zijzelf - dat ze dat in hun hart niet doen.

 

- Zoals je je misschien nog herinnert, had ik ooit, in een aanval van balorigheid, "vanaf geboorte" ingevuld op het formulier waarop mij werd gevraagd sinds wanneer ik arbeidsongeschikt was.

 Dat bleek een gouden zet, want nu is er misschien een mogelijkheid dat ik bij "jonggehandicapten" word ingedeeld, hetgeen bijzonder gunstig zou zijn omdat deze groep als verloren wordt beschouwd. Daar moeten we heen. 

- Discussies met Louise zijn bijzonder vermoeiend, omdat ze in de veronderstelling leeft dat een mening ontstaat nadat alle argumenten tegen elkaar zijn afgewogen. Het is natuurlijk precies andersom: eerst heb je de mening, en pas daarna reconstrueer je je argumenten.

 

- Het is me in mijn functie als professioneel uitvreter vaak opgevallen dat de beste maaltijden niet te halen zijn bij mensen die ingewikkeld doen met het eten. Mik met haar lavendelbiefstukken. Armgard met haar exotische klonten en Balthasar die een soort breiwerken van verschillende soorten vis maakt - op de een of andere manier proef ik er alle kosten en moeite nooit aan af.

 Had het me maar in de oorspronkelijke vorm voorgezet, denk ik meestal spijtig.

 

- ..., maar waarom zouden we proberen te leven in de ontstentenis van dingen die ons beter doen functioneren? God, Ger en Seroxat, het maakt in elk geval minder herrie dan sportauto's, kinderen en vliegreizen - de zaken die andere mensen dan weer gelukkig maken.

- Het enige wat me werkelijk heel gelukkig kan maken, is iets voor iemand te kunnen betekenen. Dat Sybren z'n dochter naar me vernoemd heeft, dat Paul zo blij is met dat libretto, sommige dingen van jou.

 

Het Orakel over Nicolien:

- "Jij hebt echt iets te zeggen en dat moet honderd procent op jouw manier."

 

- Louises moeder is een klein vrouwtje, van wie een spanning uit gaat waarmee je een halve stad gemakkelijk van energie zou kunnen voorzien.

 

- Bij schrijvers valt me trouwens sowieso vaak op dat het beginwerk het beste is. Daarna is het telkens meer van hetzelfde, en meestal slechter, want doodgedacht.

 

- Alleen al het feit dat iemands gezicht oplicht als je binnenkomt, is een rechtvaardiging van je bestaan.

 

- "Nee, dat ben ik niet met je eens," zei je nadat ik zei dat kunst die pas door uitleg begrepen kon worden, niet deugde.

 

- 't Is nogal griezelig om te besluiten dat je alleen maar naar jezelf moet luisteren; de angst slaat toe dat je dan het contact met de realiteit verliest. Gek genoeg verlies je dat eerder als je te veel naar andere mensen luistert.

 

- Charlie zegt dat ik mezelf als een cadeau beschouw. Je mag ernaar kijken, het raadplegen, mee uit eten nemen, maar het komt geen millimeter naar je toe.

 

- (Jij riep ook ooit iets wat ik niet licht zal vergeten. Ik studeerde nog bij je, kwam langs met m'n werk, en jij vertelde verontwaardigd over de eindexamenstudenten van de Filmacademie. "En een kapsones dat ze hebben! En Nicolien, ze kunnen nog geen fractie van wat jij kan!" Van puur plezier ben ik toen in de verkeerde trein gestapt, waar ik pas in Amsterdam Amstel achter kwam.)

 

- Iemand afschrijven vind ik erger dan iemand beschrijven.

 

- Sybren legde zijn handen met uitgespreide vingers op mijn billen.

 "Wat een kont," zei hij waarderend, "daar kun je wel een huis op bouwen."

 

- "Weet je dat de gebroeders Grimm pas later stiefmoeders in al die sprookjes hebben ingevoerd? Oorspronkelijk waren dat moeders."

 

- Voor mij zijn de twee belangrijkste geboden in het leven: laat ieder wezen in zijn waarde en bescherm je kinderen.

 

- Ineens viel me in dat jij eergisteren, bij mijn laatste bezoek, meer gepraat had dan ik! Een wonder! Je zal zien, binnenkort kom ik een kwartier te laat, krijgen we ruzie, komt de zon op in het westen, nodig je me uit voor een weekend-uit, zijn er sterren bij dag en neem ik een vaste baan. 

 

Lees verder in "Faxen aan Ger: Deel 3: Allesverpletterende". 

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.