Films gezien in februari

Ik heb eind januari een partij van 176 films gekocht op marktplaats. Een groot aantal films die ik in februari heb gezien komen uit deze partij. Halverwege februari heb ik nog een partij van 126 films gekocht, de Volkskrant filmfestival dvd's nummers 1-128 waarvan er 2 ontbreken. Deze ga ik bekijken als ik met de eerste partij klaar ben.

 

le Prix du pardon: Senegalese film uit 2001 met een wel erg mager verhaaltje dat wordt gered door mooie beelden met veel couleur locale en mooie muziek. ****

 

the Other Final: Omdat Nederland zich niet plaatste voor het WK voetbal van 2002 in Zuid-Korea en Japan, kreeg Matthijs de Jongh het idee om een alternatieve finale te organiseren tussen de twee laagst geplaatste landen op de ranglijst van de FIFA. Deze alternatieve finale werd gespeeld in Bhutan en ging tussen de teams van Bhutan en Mont Serrat. Onderhoudende documentaire met een hoog feel good gehalte. ****

 

My Mistress: Amerikaanse film uit 2014 over een jongen die een relatie krijgt met een veel oudere vrouw. De vrouwelijke hoofdrol is voor de Franse actrice Emmanuelle Béart die er, hoewel een beetje verlopen, prachtig uitziet en overtuigend speelt. Mooi camerawerk en mooie muziek. De film wordt aangeprezen als een erotische thriller. Dat laatste valt gelukkig wel mee, maar er zit een zekere erotische spanning in de film die voor mij onderhoudend is. "My Mistress" krijgt op IMDB een wel erg lage waardering van 5,4. ***

 

la Belle Noiseuse: Trage film van Jacques Rivette uit 1991 over een schilder (Michel Piccoli) en zijn naaktmodel (Emmanuelle Béart). Je krijgt goed te zien hoe het schilderen van een portret in zijn werk gaat en ook krijg je Béart in de meest ongemakkelijke houdingen naakt te zien. Langzaam, maar zeker de moeite waard. ****

 

Paris nous appartient: Voor het verhaal hoef je deze film van Jacques Rivette uit 1961 niet te zien. Wel een heel erg mooi sfeerbeeld met prachtig camerawerk en intrigerende muziek. ****

 

Er zit een boxset van 5 films van Spike Lee in. Ik heb Do the Right Thing: de bekendste en hoogst gewaardeerde van die 5 films voor 20 minuten gekeken en daarna afgezet omdat de film mij niet boeide.

 

Ook zit er een boxset met 10 films van David Lean in het pakket. David Lean ken ik van "Lawrence of Arabia", "Dr Zhivago" en "A Passage to India", maar natuurlijk vooral van "Brief Encounter" dat ik met afstand zijn beste film vind.

Great Expectations: Een verfilming van het boek van Charles Dickens. Ik heb de eerste helft van deze film bekeken en vond het toen wel genoeg. Ik laat de rest van de box ongezien, ik kan tenslotte ook niet alles kijken.

 

Red Desert: Mooie sfeervolle film van de Italiaan Michelangelo Antonioni uit 1964 met weinig verhaal maar prachtige fotografie van industriële bouwwerken en een mooie Monica Vitti in de vrouwelijke hoofdrol. ****

the Outsider: Kleurenfilm uit 1979 van de Hongaar Bela Tarr over Andras, een man die het moeilijk heeft in het leven, deels door de maatschappij waarin hij leeft en deels door zijn eigen beperkingen. Anders dan de meeste films van Tarr is deze in kleur en bevat hij veel dialogen. Met "the Outsider" heeft Bela Tarr zijn karakteristieke stijl nog niet gevonden. ***

Asjik Kerib: Prachtige film uit 1988 van de Armeniër Sergej Paradzjanov is een kleurrijke sprookjesachtige vertelling met mooie muziek die doet denken aan de vertellingen van duizend-en-een-nacht. *****

Last Year in Marienbad: Hoog aangeslagen film van Alain Resnais uit 1961 die ik volgens een filmvriend beslist moest zien. Mooi camerawerk, maar het verhaal wordt verteld vanuit een voice-over, een verteltechniek waaraan ik een grondige hekel heb, en de film komt steriel op mij over. Na 25 minuten heb ik deze film afgezet.

the Virgin Suicides: Film van Sofia Coppola uit 1999 over een gezin met 5 dochters in de leeftijd van 13 tot 17 jaar die allen zelfmoord plegen. Ondanks het thema geen zware kost en een onderhoudende film. Kirsten Dunst is prachtig als de oudste dochter Lux. ****

Stranded: Het verhaal is bekend, op 12 oktober 1972 stort een vliegtuig neer op 4.000 meter hoogte in de Chileense Andes met aan boord een Uruguayaans rugbyteam. De overlevenden van de crash weten het te redden door het eten van hun dode kameraden. "Stranded" is een ingetogen documentaire uit 2007 waarin een aantal overlevenden vertellen hoe het er aan toe is gegaan die wordt afgewisseld met archieffoto's en gespeelde filmfragmenten. Geen vrolijk verhaal, wel erg onderhoudend. ****

l'Avventura: Mooie sfeervolle film van de Italiaan Michelangelo Antonioni uit 1960. De film gaat over de zoektocht naar een jonge vrouw die verdwijnt tijdens een uitstapje op een eiland. Weinig verhaal, veel sfeer. ****

het Nieuwe Rijksmuseum: Documentaire over de verbouwing van het Rijksmuseum in Amsterdam tussen 2003 en 2011. Mooi in beeld gebracht, maar het vele geharrewar tijdens de verbouwing is niet echt interessant om te volgen. Je kunt beter naar het museum gaan dan deze film over het museum te bekijken. Na 45 minuten (van de 135) afgezet.

de Kleur van granaatappels: Zeer originele en kleurrijke film  in tableaux vivants van de Armeniër Sergej Paradzjanov uit 1969 die min of meer het levensverhaal van de dichter Sayat Nova uitbeeldt. ****

 

Three Times: Film van de Taiwanees Hou Hsiao Hsien uit 2005 bevat drie liefdesverhalen die zich afspelen in 1911, 1966 en 2005, telkens met dezelfde man en vrouw in de hoofdrollen. Redelijk onderhoudend, maar toch niet echt heel bijzonder. ***

 

a Short Film About Love: Film van de Pool Krzysztof Kieslowski uit 1988. Volgens mij is deze film identiek aan een deel van "Dekaloog". Een jongeman bespiedt met een telescoop een oudere vrouw die tegen betaling mannen ontvangt. Raar verhaal, maar wel intrigerend. ****

East of Eden: De eerste belangrijke film die uitkwam met James Dean in de hoofdrol (1954) die een jaar later zou sterven bij een auto ongeluk. Aardige film met een mooie rol van James Dean, maar wat mij betreft te moralistisch van toon. ****

il Grido: Van de 6 films die ik deze maand van Antonioni heb gezien is "Il grido" uit 1957 mijn favoriete. Een man wordt door zijn vriendin verlaten en gaat zwerven samen met zijn dochtertje. Erg sfeervol, een term die uitstekend bij de films van Antonioni past. ****

le Amiche: Film van Antonioni uit 1955 over een groepje vriendinnen en hun relaties. ****

the Passenger: Kleurenfilm van Antonioni uit 1975 met in de hoofdrol Jack Nicholson die wapens verkoopt en continu op de vlucht is. Waarom juist Nicholson in deze film meespeelt is mij een raadsel. Een mindere film van Antonioni. ***

Identificazione di una donna: Kleurenfilm van Antonioni uit 1982 over de zoektocht van een man naar de ideale vrouw. Opnieuw een minder goede film van Antonioni. ***

Deliverance: Film uit 1972 van de Amerikaan John Boorman over een groep van 4 vrienden die een kanotocht gaan maken op een rivier die binnenkort ingedamd gaat worden. Wat een paar dagen lekker kamperen en kanovaren had moeten worden ontaard in een horrorverhaal. Niet geheel aan mij besteed, wel zeer onderhoudend. ****

 

the Maltese Falcon: Beroemde detective van John Huston uit 1941 met Humphrey Bogart in de hoofdrol. Ik heb niet veel met detectives, maar dit vind ik een geweldige film. Ik heb deze film nu pas voor het eerst bekeken, maar dit is zonder enige twijfel één van de grote films uit Hollywood. *****

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Blogpauze

Ik twijfel al weer een tijdje of ik wel verder wil gaan met mijn blog. Voorlopig houd ik dus even pauze om me te bezinnen over hoe ik verder wil gaan. Jullie merken het vanzelf wel weer als ik verder ga. 

Groetjes, Erik

Recensie exemplaren of niet?

Er zijn bloggers die veel (of af en toe) werken met recensie exemplaren en er zijn er die dat niet doen. Zelf heb ik dit nooit gedaan. Dat is niet omdat ik daar principiële bezwaren tegen heb, maar meer omdat ik er nooit moeite voor heb gedaan om in het bezit van zo'n exemplaar te komen en nog meer omdat ik de volledige vrijheid wil hebben in wat ik lees of welke dvd ik bekijk en of ik dat boek of die dvd wel of niet wil bespreken.

 

Van collega-blogger Teunis weet ik dat hij vaak recensie exemplaren krijgt van strips en graphic novels. Hij is een toonvoorbeeld van hoe je volgens mij met het bespreken van recensie exemplaren om moet gaan. Zijn stukjes zijn altijd informatief en goed doordacht waarbij hij zijn mening goed onderbouwt. Dan maakt het niet zoveel uit of je een boek van je eigen geld hebt gekocht of het cadeau hebt gekregen van een uitgever in ruil voor een bespreking.

 

Ik zou bang zijn dat ik een boek ter bespreking krijg toegezonden, er al snel niets aan blijk te vinden en tegen mijn zin het boek uit moet lezen om de uitgever tevreden te stellen. Mijn energie en tijd zijn beperkt en die besteed ik liever aan boeken die ik echt graag lees of herlees. Zo lang ik nog genoeg te besteden heb om mijn eigen boeken aan te schaffen zal ik geen recensie exemplaren aanvragen.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Recept: Gebakken venkel met uien en cashewnoten

Ingrediënten voor 2 personen:

4 middelgrote uien

2 knollen venkel

ongeveer 100 gram gebrande en ongezouten cashewnoten

olijfolie

 

De meeste van mijn eigen gerechten ontstaan door toeval. Ik heb wat dingen in huis, besluit eens tot een nieuwe combinatie en soms heb ik dan een nieuw gerecht. Zo ook vanavond. 

 

Meestal kook en eet ik aardappelen. Vanavond had ik een vriend op bezoek die liever rijst eet en heb ik rijst gekookt. Bij de rijst had ik per persoon een hertenbiefstukje, bestrooid met versgemalen peper en gebakken in roomboter. Als groente had ik wat uien gebakken in olijfolie, daar vervolgens in stukken gesneden venkel bij gedaan en als laatste cashewnoten toegevoegd die ik alleen maar even heb opgewarmd in het groentemengsel. Het resultaat was een heerlijke groenteprut die prima paste bij de rijst en de hertenbiefstuk. De jus maakte het gerecht nog eens extra lekker, maar ook zonder vlees is dit een uitstekend gerecht voor vegetariërs en zelfs voor veganisten. Eet smakelijk!

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Hoe belangrijk is het aantal paginaweergaven op een blog?

Er schijnen nogal wat bloggers te zijn die het belangrijk vinden om zoveel mogelijk bezoekers op hun blog te krijgen. 

 

Als je schrijft voor een publiek medium zoals internet, dan vind je het natuurlijk leuk als er mensen zijn die jouw stukjes lezen. En als je geld wilt verdienen met je blog dan is het van belang hoeveel mensen jouw blog bekijken. 

 

Maar hoeveel bloggers zijn er die geld verdienen met hun geschrijf? Ik schat dat het om minder dan 0,1% van het totale aantal gaat.

 

Ik vind het leuk als ik gelezen word. En ik vind het helemaal erg leuk als er mensen zijn die op een stukje reageren. Maar ik vind het plezier dat ik heb in het schrijven veel belangrijker dan het aantal lezers en ik vind het ook belangrijk dat mijn stukjes met plezier gelezen worden, hoewel ik dat uiteraard niet kan bepalen.

 

Ik mag overigens niet klagen over het aantal paginaweergaven. Ergens in de loop van de volgende week kom ik op 250.000 paginaweergaven. Dat vind ik toch de moeite.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

De vuilnismannen staken in Utrecht

Het zal de mensen die in Utrecht wonen niet ontgaan zijn dat de mannen van de gemeentelijke vuilnisophaaldienst staken. Wettelijk schijnen ze daar het recht toe te hebben, maar ik vind dat het ophalen van het vuilnis een essentiële taak is en dat ze niet moeten staken.

 

Nu is het een teringzooi. Mijn mede Utrechtenaren schijnen het niet te kunnen opbrengen om hun volle vuilniszakken even een tijdje dichtgeknoopt in hun schuur of op hun balkon te bewaren. Iedereen kwakt zijn vuilnis bij de containers of gooit het gewoon op straat. Men denkt alleen aan zichzelf en zo zorgen we met zijn allen voor overlast voor iedereen. Men zou beter moeten weten en handelen!

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Joost Swarte: Biblio + Picto

Joost Swarte: Biblio + Picto (Nederland, 2022): 122 blz: Uitgeverij Scratch Books

 

 

Joost Swarte (geboren in 1947) is één van de bekendste en meest gewaardeerde Nederlandse striptekenaars. Hij gaat al een tijdje mee. Ik herinner mij dat ik in de jaren 70 al in het weekblad Okki zijn strip "Katoen en Pinbal" las, wat overigens toen geen indruk op mij maakte.

 

"Biblio + Picto" is een prachtig uitgevoerd boek met oogstrelende tekeningen. Het boek bestaat uit 2 delen, zoals de naam al aangeeft één deel "Biblio" en één deel "Picto".

 

In "Biblio" staan een aantal tekeningen die te maken hebben met het boek. De tekeningen zijn allen duidelijk herkenbaar in de stijl van Joost  Swarte, strak getekend en vaak humoristisch. Ik vind zijn ontwerpen voor glas-in-lood ramen erg mooi, maar bijvoorbeeld ook zijn tekeningen voor de boeken van Johannes van Dam en zijn serie uit 2005 van lezen is dodelijk, geïnspireerd op de campagne tegen roken. 

 

De laatste 40 bladzijden van "Biblio + Picto" bestaan uit pictogrammen over van alles en nog wat. Pictogrammen zijn kleine in hoge mate gestileerde tekeningen over van alles. Ook hier is Joost Swarte een meester in.

 

Al met al is "Biblio + Picto" een prachtig boek. Kijk voor een veel uitgebreidere bespreking op de blog van Teunis Bunt, die ook een aantal fraaie illustraties bevat.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Het brood van de veldkeuken

Ik verbaas mij erover dat ze bij de Albert Heijn geen echt lekker brood verkopen. Ik koop al jaren het liefde en passiebrood "meergranen". Ik vind dat het beste brood dat ze bij de Albert Heijn hebben, of beter gezegd het minst slechte. Het is een tamelijk klef, slap brood waar vrij weinig smaak aan zit. Het is goed te eten, maar je moet het wel lekker beleggen.

 

Ook al jaren kom ik bij de Veldkeuken. Daar hebben ze echt heerlijk ambachtelijk gebakken brood. Het verschil in kwaliteit en smaak met het brood van de Albert Heijn is enorm. Ze verkopen hier allerlei soorten zuurdesem brood, dat lekker stevig is en fantastisch smaakt. Ze verkopen brood met namen als: "pain gris", "houthakkers brood", "Gronings grijs" en nog veel meer. Ik heb ze nog niet allemaal geprobeerd, maar tot dusver vind ik ze alle geweldig.

 

In het winkelcentrum in Lunetten zit een natuurvoedingszaak waar ze het heerlijke brood van de Veldkeuken verkopen. Sinds ongeveer een maand koop ik daar mijn brood in plaats van bij de Albert Heijn. Het brood van de Veldkeuken is uiteraard een stuk duurder, maar je krijgt er veel meer brood en vooral veel lekkerder brood voor je geld. Voortaan haal ik hier mijn brood.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Lekker uit eten in Utrecht

Lekker uit eten in Utrecht: een overzicht (update)

Ik las ooit in een restaurantrecensie van de Volkskrant dat de stad Utrecht een culinair braakland is, er zouden volgens deze recensent geen echt goede restaurants in Utrecht zijn. Hoewel Utrecht geen restaurants telt met een Michelinster vind ik dat nogal meevallen, er zijn genoeg restaurants waar je erg lekker kunt eten.
Bij de twee meest gerenommeerde restaurants van Utrecht: restaurant Karel V en restaurant het Wilhelminapark heb ik nog nooit gegeten. Van in totaal 81 restaurants in Utrecht heb ik voor mijn blog een bespreking geschreven.
Hieronder volgt een overzicht van die restaurants die volgens mij het meest de moeite waard zijn:

De restaurants kun je grofweg in twee soorten verdelen: die met een vast menu en die waar je kunt kiezen van de kaart. Hoewel de tweede soort veel talrijker is zijn de restaurants van de eerste categorie vaak de beste.
Restaurants met een vast menu, alle 4 gebaseerd op de Franse keuken:
Amberès: 57 euro voor een vijfgangen menu is voor mij het beste restaurant van de stad. Helaas zijn de porties hier erg klein.
Podium onder de Dom: 55 euro voor een zesgangen menu. Hier heb ik een keer erg lekker gegeten, maar de zaak is erg sjiek. In gewone kleren zul je je hier gauw niet op je gemak voelen.
Simple: 52 euro voor een vast vijfgangenmenu
Bij bovenstaande drie restaurants heb ik de afgelopen jaren niet meer gegeten.

C'est Ca en C'est ca 2 en C'est ca 3: 46,50 euro voor een vijfgangen menu. Op dit moment mijn favoriete restaurant in Utrecht.

Aziatisch:
Je hebt een aantal zaken waar je onbeperkt sushi kan eten. Hiervan was volgens mij Sumo de beste. Nog betere Aziatische restaurants zijn Umami en Jasmijn en ik. Een ander restaurant waar ik ook 3 keer erg lekker heb gegeten is Opium. Bij dit laatste restaurant ben ik de laatste jaren niet meer wezen eten

Broodjes en soepen:
Favoriet is Vers, met ook een erg fijne bediening.

Grieks:
Restaurant Aphrodite in Lunetten is mijn favoriete Griekse restaurant in Utrecht. Het broodje Gyros bij El Greco is heel smakelijk en spotgoedkoop (5,75 euro).

Indiaas:
Namaskar en Taj Mahal en Taj Mahal 2 ontlopen elkaar niet zo veel, zowel wat betreft de gerechten als wat betreft de prijs.

Indonesisch:
Mijn favoriete restaurant in Lunetten is het Indonesisch restaurant Kolintang. De prijskwaliteitsverhouding hier is ongeëvenaard. Hier kom ik iedere week 2 keer eten.

Italiaans:
Mijn favoriete Italiaan is Cantina di David. Een andere goede zaak is Aandacht voor eten.
Sinds een aantal jaren ook Spaghetteria waar ze 6 verschillende pastagerechten serveren.

Midden Oosters:
Een goed restaurant is El Qatarijne, de laatste jaren heb ik hier niet meer gegeten.

Vegetarisch en/of veganistisch:
Mijn favoriete vegetarische/veganistische restaurant is le Jardin. Ik heb ook een keer erg lekker grotendeels veganistisch gegeten bij Broei. Ook een goede keus voor veganisten zijn Vers en de Veldkeuken.

Amelisweerd:
Het beste restaurant rond Amelisweerd is volgens mij Vroeg en Vroeg 2, waar ik een keer erg lekker en een keer iets minder lekker heb gegeten.
Bij de Veldkeuken kun je heerlijke stukken taart en verse soep krijgen en hun brood is geweldig.
Bij het Theehuis vooral pannenkoeken, enorme punten appeltaart en ijs van Ben & Jerry's.
De jeugdherberg is vooral geschikt om op het terras wat te drinken.  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Uit eten in Utrecht: Grieks eethuis Aphrodite

Ik heb gisterenavond samen met drie vrienden gegeten bij het eethuis Aphrodite in Utrecht Lunetten, op 4 minuten lopen van mijn woning.

 

Aphrodite is een klein eethuis met binnenin plaats voor ongeveer 12 gasten dat het vooral moet hebben van mensen die hun eten komen afhalen of laten bezorgen. De eigenaresse, Shamida, is een zeer vriendelijke, hardwerkende vrouw die erg lekker kookt. Omdat ik erg goed kan opschieten met Shamida is zij voor mij een belangrijke aanvullende reden om hier te gaan eten. Ergens altijd vriendelijk welkom worden geheten en een kletspraatje maken is veel waard.

 

Dan nu het eten. De meest bestelde gerechten bij Aphrodite zijn de gyros, vlees dat aan een spit wordt gebraden en aan de buitenkant wordt afgesneden zodra het gaar is. Er is keus uit varkensgyros en kippengyros. Beiden smaken mij uitstekend (9). De frites bij Aphrodite vind ik ook altijd uitstekend, een goede kwaliteit aardappel en precies lang genoeg gebakken. (8,5).

 

Gisterenavond had ik vooraf een erg lekkere paddenstoelensoep (10), een portie moussaka (9,5) met daarbij een bakje tzatziki (10) en een salade van veldsla met wat olijven en feta (8,5). 

 

De moussaka bij Aphrodite is een verhaal apart. Eens in de paar weken is Shamida bezig met het maken van een enorme hoeveelheid moussaka, ze maakt ongeveer 300! porties per keer. Ze is dan ook een paar dagen bezig met het bereiden van de moussaka. In de moussaka zitten aardappelen, uien, tomaten, aubergines, lamsgehakt en kaas. De moussaka is één van mijn favoriete gerechten bij Aphrodite. Wel moet je vragen of ze de moussaka goed heet serveren, het is mij een paar keer gebeurd dat hij lauw of zelfs nog bevroren was toen hij werd opgediend.

 

Als toetje had ik een fantastische cheesecake met bovenop een laagje karamel (10). Nog nooit heb ik ergens zo'n lekkere cheesecake gegeten. 

 

U leest het wel, ik ben erg enthousiast over Aphrodite. Als u in Lunetten woont of toevallig een keer in Lunetten bent dan kunt u behalve bij Kolintang (voor een Indonesische maaltijd) of Pizz'Arte (voor pizza's) ook uitstekend terecht bij eethuis Aphrodite.

 

Ik was voor de soep, de moussaka met salade en tzatziki, de cheesecake en een blikje coca cola 28 euro kwijt, met fooi precies 30 euro.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Giacomo Casanova: Memoires: Deel 12: Geheim agent

Giacomo Casanova: Geheim agent (Italië, 1790-1798): 270 blz: Vertaald door Theo Kars (1998): Uitgeverij Athenaeum-Polak & van Gennep

 

 

"Geheim agent" is het twaalfde en laatste deel van de memoires van Casanova. Het tempo van zijn leven wordt rustiger en hij beseft dat hij een man op zijn retour is. Vrouwen vallen niet meer vanzelfsprekend voor hem.

 

Zijn geld is bijna op, hij heeft geen bron van inkomsten en gaat doen waar hij goed in is: schrijven en vertalen. Hij vertaalt onder meer de "Ilias" van Homerus in het Italiaans. Dan is daar ineens op bladzijde 270 de laatste zin uit zijn memoires waarin hij vooruit wijst naar een gebeurtenis van 3 jaar later. Zo ver is hij niet meer gekomen met zijn verhaal.

 

Citaten: 

- Ik besefte dat deze jonge vrouw een stukje speelgoed was waarmee een zinnelijk ingesteld discreet man die zich met belangrijke zaken bezighield en behoefte aan verstrooiing had, zijn gemoed en geest kon vermaken.

 

- Ik had er toen spijt van dat ik in het begin had gezegd dat ik getrouwd was. Als gevolg van de geëmotioneerde toestand waarin ik verkeerde, zou ik haar namelijk op dat moment hebben beloofd met haar te trouwen, zonder van plan te zijn die belofte niet na te komen.

- Ik had alleen om haar gevraagd, en zij kwam daarom alleen naar beneden. Het was tien uur 's morgens. Haar eerste vraag was waarom ik zo abrupt mijn bezoeken had gestaakt.

 "Omdat ik verliefd ben op Armellina."

 "Die gevoelens brachten u ertoe om ons elke dag met een bezoek te vereren. Het is daarom moeilijk te begrijpen hoe diezelfde gevoelens nu tot een volkomen tegengestelde reactie leiden."

 "Die reactie is logisch, mevrouw. Wie verliefd is, verlangt namelijk naar iets. Als men tevergeefs naar iets verlangt, lijdt men daaronder, en van aanhoudend lijden wordt een mens ongelukkig. U begrijpt dat ik daarom alles moet doen wat in mijn macht ligt om te zorgen dat aan die toestand een eind komt."

- Armellina vertelde mij lachend dat haar biechtvader de draak met haar had gestoken toen zij had gezegd dat zij oesters had gegeten die zij met haar mond van de lippen van een man had gepakt. Hij had haar gezegd dat het onsmakelijk was.

- Een man die nadenkt over een middel om de liefde van een vrouw te winnen, komt door een instinctieve, zeer logische gedachtegang tot de conclusie dat hij ervoor moet zorgen dat zij een nieuw genoegen leert kennen.

- Bij het spelletje van het met de mond doorgeven van oesters, verweet ik Armellina dat zij het vocht inslikte voordat ik een oester van haar pakte. Ik gaf toe dat het moeilijk te voorkomen was, maar zei dat ik hun zou leren hoe zij zowel de oester als het vocht in hun mond konden houden. Zij moesten met hun tong een dijk maken om te beletten dat de oester en het vocht in de slokdarm zouden glijden. Ik was verplicht hun dit voor te doen en leerde hun aan de hand van mijn voorbeeld hoe zij de oester en het vocht in elkaars mond moesten stoppen en tegelijkertijd er hun hele tong in moesten steken. Het was mij niet onwelkom dat zij er geen aanstoot aan namen dat ik mijn tong in hun mond stak, en het was Armellina niet onwelkom dat ik uitgebreid aan haar tong zoog, die zij mij zeer bereidwillig afstond. Na afloop lachten zij hartelijk om het plezier dat het spelletje opleverde. Zij waren het met mij eens dat het volmaakt onschuldig was.

- Ik had de indruk dat ik nu oud was. Zesenveertig leek mij een hoge leeftijd. Er waren ogenblikken waarop ik het liefdesgenot minder intens beleefde, minder prikkelend vond dan ik mij vooraf had voorgesteld, en sinds acht jaar nam mijn potentie heel geleidelijk af. Ik merkte dat ik na een lang liefdesspel niet meer wegzonk in een zeer diepe slaap, en dat aan tafel mijn eetlust, die de liefde voordien had aangewakkerd, afnam als ik verliefd was; hetzelfde verschijnsel deed zich voor na de liefdesdaad. Bovendien merkte ik dat het schone geslacht niet meer op het eerste gezicht belang in mij stelde.

- Een eunuch die verliefd is op een vrouw die hem verfoeit, wordt een tijger.

- Toen ik iets tegen hem zei over een bepaald onderwerp, gaf hij mij een zeer zinnig antwoord, maar op de weifelende toon die altijd een plezierige indruk maakt.

- Vijftig jaar geleden zei een wijs man tegen mij: "Binnen elke familie bestaat er wel een of ander lachwekkend conflict dat de huiselijke vrede verstoort. Degenen die aan het hoofd van het gezin staan dienen zo verstandig te zijn te voorkomen dat het lachwekkend geschil openbaar wordt, want men mag de buitenwereld, die altijd boosaardig en dom is, geen stof tot spot en onwelwillende commentaren leveren."

- Ik schrijf om mij niet te vervelen. Ik schep daar genoegen in en ik prijs mij daarom gelukkig; als ik onzin schrijf, kan mij dat niet schelen, het is voor mij genoeg te weten dat ik mij vermaak

 Malo scriptor delirus inersque videri

 Dum mea delectent mala me vel denique fallant,

 Quam sapere et ringi.

Zolang mijn fouten mij genoegen verschaffen of mij ontgaan, ga ik liever door voor een slechte schrijver die onzin uitkraamt, dan voor een wijs, maar ongelukkig man.

- Ik wakkerde haar vrolijkheid aan en nam na de koffie haar hand om deze te kussen. Zij wilde dit niet, maar haar weigering was van dien aard dat ik er niet ontevreden over kon zijn. Zij zei gevat dat het als beleefdheidsgebaar te ver ging en als uiting van liefde te schamel was.

- Waar ik aanstoot aan nam, was dat de graaf, die erg snel at, het waagde tegen mij te zeggen, zij het glimlachend, dat ik te langzaam at.

   

Ik heb de memoires met zeer veel plezier voor een tweede keer gelezen. Ik hoop dat jullie een beetje hebben kunnen meegenieten.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.