Films gezien in september

Na een pauze van 5 dagen ben ik verder gegaan met het pakket films van Mikio Naruse.

 

White Beast: 1950 Een voormalige prostitué wordt opgenomen in een heropvoedingskliniek. De titel slaat op de geslachtsziekte syfilis waaraan een aantal vrouwen lijden. De moralistische toon van de film staat mij een beetje tegen. ****

 

Battle of Roses: 1950 Drie zussen, waarvan de oudste zus na het overlijden van haar man een cosmeticabedrijf leidt. **** 

Dancing Girl: 1951 Een gezin bestaande uit vader, moeder, zoon en dochter. De moeder is danseres en heeft als grootste wens het opleiden van haar dochter tot ballerina. ****

 

Okuni and Gohei: 1952 Okuni en Tomonojo hebben elkaar trouw beloofd. Okuni mag van haar vader niet met Tomonoj trouwen en moet met Iori trouwen. Tomonojo vermoordt Iori en Okuni gaat met haar vazal Gohei op pad om wraak te nemen. ****

 

Husband and Wife: 1953 Een getrouwd stel zoekt een appartement en trekt in bij een collega van de man. Er ontstaat vriendschap tussen de vrouw en de collega. ****

 

Older Brother, Younger Sister: 1953 Mon is zwanger geraakt door haar vriend, die haar vervolgens heeft verlaten. De film gaat over Mon, haar oudere broer Ino en haar jongere zus San. ****

Women's Ways: 1955 Korte film van 33 minuten. ****

 

Sudden Rain: 1956 Een koppel groeit door kleine irritaties steeds verder uit elkaar. De vrouwelijke hoofdrol is van Setsuko Hara, één van de beroemdste Japanse actrices ooit. ****

A Wife's Heart: 1956 Een getrouwde vrouw probeert om geld te lenen om samen met haar man een café te openen. Dan komt de oudere broer van de man terug en die heeft ook geld nodig. ****

 

Untamed: 1957 Een vrouw trouwt, heeft een doodgeboren kind, scheidt en krijgt verschillende mannen. De vrouw is voor Japanse begrippen opmerkelijk assertief. Mooie rol van Hideko Takamine. ****

Little Peach: 1958 De dochter van een schrijver wijst verschillende huwelijkskandidaten af. Uiteindelijk trouwt ze met een man die ze al van kinds af kent en die ook de ambitie heeft om schrijver te worden. Hun huwelijk verloopt moeizaam. ****

Summer Clouds: 1958 De eerste kleurenfilm van Naruse. Een oorlogsweduwe met een jonge zoon probeert het te redden als boerin. Haar broer probeert om zijn kinderen voordelig uit te huwelijken. De film geeft een mooi beeld van het leven op het platteland. ****

Whistling in Kotan: 1959 In een buitenwijk van Sapporo woont een Ainu-familie, bestaande uit vader, een dochter van 15 en een zoon van 13. Ze hebben te maken met discriminatie van andere Japanners omdat ze anders zijn. Zeer indrukwekkende film. *****

 

Daughters, Wives and a Mother: 1960 Een familie bestaande uit moeder, zoon met vrouw, oudste dochter met man en jongste dochter wonen met zijn allen in een groot huis in Tokio. ****

 

Evening Stream: 1960 Een groep geisha's komt bij elkaar in een restaurant om te eten, te drinken, naar muziek te luisteren en te zingen. ****

 

Autumn has Already Started: 1960 Een moeder laat haar zoontje achter bij een oom om als geisha te gaan werken. Het zoontje sluit vriendschap met de dochter van een vrouw die in dezelfde zaak werkt als de moeder. Terugkeer naar zwart-wit. **** 

 

As a Wife, as a Woman: 1961 Kleur. Een respectabel getrouwde professor aan de universiteit heeft twee kinderen die door hem en zijn vrouw worden opgevoed. De kinderen zijn echter niet van zijn vrouw maar van zijn minnares met wie hij al lange tijd een verhouding heeft. **** 

A Woman's Place: 1962 Drama over een ouder echtpaar dat een winkeltje heeft, met 5 dochters en een zoon. Opnieuw in zwart-wit. ****

De complete korte films van Jan Svankmayer: Boxset met een aantal korte films plus twee documentaires over het werk van Svankmayer. Ik ben vooral onder de indruk van "Stones" en van "Food" en de twee documentaires. ****

 

Ik heb al op mijn blog besproken de 12 films van Mizoguchi, de 5 films van Ozu en "The Ballad of Narayama" van Keisuke Kinoshita, die ik alle 18 deze maand heb gezien.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Yasujiro Ozu: I Flunked, but ...

I Flunked, but ... (Japan, 1930): 65 min: Zwart-wit: Regisseur Yasujiro Ozu

 

 

 

"I Flunked, but ..." is een komedie over een stel vrienden die student zijn. Ze proberen door te spieken hun examen te halen, maar ze zakken allemaal. Studenten die wel geslaagd zijn klagen dat ze geen werk kunnen krijgen, en dat ze liever nog een jaar hadden gestudeerd.

 

Ik vind "I Flunked, but ..." een interessante film met als bonus de mooie toegevoegde muziek. 

 

Op IMDB krijgt "I Flunked, but ..." van 627 mensen een waardering van 6,3.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Yasujiro Ozu: Walk Cheerfully

Walk Cheerfully (Japan, 1930): 92 min: Zwart-wit: Regisseur Yasujiro Ozu 

 

 

 

"Walk Cheerfully" is de eerste van drie gangsterfilms die Ozu heeft gemaakt, in de stijl van de Hollywoodfilms uit die tijd. 

 

Kenji "The Knife" is de baas van een groepje gangsters dat zich  bezighoudt met kleine criminaliteit. Zoals het bij een gangsterbaas hoort heeft hij een meisje. Op een dag ontmoet Kenji een knappe jonge vrouw die niet tot het milieu behoort en wordt verliefd op haar. Vanwege zijn nieuwe liefde zweert hij het gangstermilieu af en zoekt hij een respectabele baan.

 

De beeldkwaliteit van "Walk Cheerfully" is helaas uiterst mager wat bij veel vroege Japanse films het geval is. "Walk Cheerfully" is oorspronkelijk uitgebracht als stomme film, maar is in mijn uitgave van BFI voorzien van prachtige muziek.

 

Op IMDB krijgt "Walk Cheerfully" van 804 mensen een waardering van 6,5.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Yasujiro Ozu: A Straightforward Boy

A Straightforward Boy (Japan, 1929): 14 min: Zwart-wit: Regisseur Yasujiro Ozu

 

"A Straightforward Boy" is alweer een kort filmpje van  Yasujiro Ozu dat maar gedeeltelijk bewaard is gebleven. Een kidnapper verleidt een jongen om met hem mee te gaan. De jongen is echter nogal bijdehand en drijft zijn kidnapper tot wanhoop, waarop die hem weer terugbrengt.

 

"A Straightforward Boy" is het derde korte filmpje dat ik vanmiddag zag van Yasujiro Ozu. Net als de overige twee is het een stomme film, met matige beeldkwaliteit maar het camerawerk en de montage getuigen opnieuw van een meesterhand.

 

Op IMDB Krijgt "A Straightforward Boy" van 727 mensen een waardering van 6,2.

 

    

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Yasujiro Ozu: I Graduated, But ...

I Graduated, But ... (Japan, 1929): 11 min: Zwart-wit: Regisseur Yasujiro Ozu

 

 

 

Van "I Graduated, But ..." is slechts een fragment van 11 minuten bewaard gebleven. Een jongeman heeft aan zijn ouders laten weten dat hij werk heeft gevonden, waarop zijn moeder hem komt opzoeken. Hij probeert om de illusie in stand te houden.

 

Wat ik eerder heb gezegd over "Fighting Friends" geldt ook voor "I Graduated, But ...", het camerawerk en de montage zijn duidelijk van de hand van een meester.

 

Op IMDB krijgt "I Graduated, But ..." van 644 mensen een waardering van 6,3.

 

    

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Yasujiro Ozu: Fighting Friends

Fighting Friends (Japan, 1929): 14 min: Zwart-wit: Regisseur Yasujiro Ozu

 

"Fighting Friends" is de tweede film van Yasujiro Ozu die bewaard is gebleven en duurt slechts 14 minuten. Twee vrienden delen alles, totdat ze bijna een knappe jonge vrouw overrijden en haar in huis nemen.

 

Het is maar een kort filmpje, en ondanks het feit dat het een stomme film is met een matige beeldkwaliteit, zie je dat het camerawerk en de montage gedaan zijn met de hand van een meester.

 

Op IMDB krijgt "Fighting Friends" van 369 mensen een waardering van 6,0.

 

    

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Keisuke Kinoshita: The Ballad of Narayama

The Ballad of Narayama (Japan, 1958): 98 min: Regisseur Keisuke Kinoshita

 

 

 

Er is een traditioneel verhaal in Japan dat bewoners van een dorpje als ze 70 worden naar een afgelegen gebergte Narayama worden gebracht om daar te sterven. "The Ballad of Narayama" is de verfilming van die legende. 

 

In de jaren 50 werden er in Japan heel veel prachtige films gemaakt. "The Ballad of Narayama" is er daar één van. Volgens besprekingen op het net is deze film opgebouwd als een stuk uit het Kabuki theater. Dat kan ik niet beoordelen, maar de film heeft prachtige kleuren en zeer indringende muziek. Deze film komt zeker in mijn top 100.

 

Op IMDB krijgt "The Ballad of Narayama" van 4.000 mensen een waardering van 7,8.

 

      

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Dvd: Kenji Mizoguchi: The Lady of Musashino

The Lady of Musashino (Japan, 1951): 85 min: Zwart-wit: Regisseur Kenji Mizoguchi

 

"The Lady of Musashino" is een relatiedrama. Michiko zit gevangen in een liefdeloos huwelijk met Tadao Akiyama. Ze wonen op een groot landgoed. Op een dag komt een uit krijgsgevangenschap teruggekeerde soldaat bij hen wonen en er ontwikkelt zich een vriendschap tussen Michiko en de ex-soldaat.

 

"The Lady of Musashino" behoort in mijn ogen niet tot de allerbeste films die Mizoguchi heeft gemaakt, maar het is wel een hele mooie film met prachtige shots.

 

Op IMDB krijgt "The Lady of Musashino" van 766 mensen een waardering van 7,2.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Kenji Mizoguchi: Tales of the Taira Clan

Tales of the Taira Clan (Japan, 1955): 108 min: Regisseur Kenji Mizoguchi

 

"Tales of the Taira Clan" is de op één na laatste film van Mizoguchi en is in kleur. Het verhaal speelt zich ergens in de 12e eeuw af als de keizer met de samoerai strijdt om de macht. Een dienaar van de keizer heeft net een opstand onderdrukt en krijgt zijn beloning. De zoon van deze dienaar zit met zijn afkomst en is niet tevreden met zijn positie.

 

In "Tales of the Taira" zitten een aantal massascènes, gelukkig zonder de gebruikelijke gevechten tussen samoerai. Het is een mooie film om te zien, maar ik vind het een van de mindere van Mizoguchi's latere films.

 

Op IMDB krijgt "Tales of the Taira" van 1.200 mensen een waardering van 7,2.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Kenji Mizoguchi: Portrait of Madame Yuki

Portrait of Madame Yuki (Japan, 1950): 88 min: Zwart-wit: Regisseur Kenji Mizoguchi

 

Een werkster komt in dienst bij mevrouw Yuki die zij bewondert. In het leven van mevrouw Yuki is niet alles rozengeur en maneschijn. Ze woont in een prachtig huis, maar haar man behandelt haar zeer ruw en heeft bovendien een minnares. Omdat door slecht beheer het geld op is, maken ze van het huis een herberg.

 

Zoals meestal bij Mizoguchi, is "Portrait of Madame Yuki" prachtig gefilmd, de hele film is een genot voor het oog. Het verhaal van de film is misschien niet heel bijzonder, maar ik vind "Portrait of Madame Yuki" duidelijk de beste film van Mizoguchi die ik de afgelopen week heb bekeken.

 

Op IMDB krijgt "Portrait of Madame Yuki" van 673 mensen een waardering van 7,1.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Kenji Mizoguchi: Flame of my Love

Flame of My Love (Japan, 1949): 96 min: Zwart-wit: Regisseur Kenji Mizoguchi

 

Het verhaal van "Flame of My Love" speelt zich af aan het einde van de jaren 80 van de 19e eeuw. Japan was destijds nog een feodale maatschappij met maar weinig rechten voor de meeste mensen en al helemaal niet voor de vrouwen.

 

De vrouwelijke hoofdpersoon van de film kan het niet aanzien dat een dienstvrouw wordt verkocht om te gaan werken in een bordeel en dat haar familie daar niets aan doet. Zij vertrekt van Okoyama naar Tokio om daar steun te zoeken in haar strijd voor vrouwenrechten. Ze sluit zich aan bij de leider van de liberale partij, maar die is helemaal niet geïnteresseerd in vrouwenrechten.

 

"Flame of My Love" is een mooie film, maar ik werd hier en daar wel naar van het getoonde geweld in de film.

 

Op IMDB krijgt "Flame of My Love" van 508 mensen een waardering van 7,3.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Wat kunnen jullie nog verwachten op dit blog?

Stel dat ik nog tien jaar blijf bloggen. Het is natuurlijk onzeker of ik er over tien jaar nog ben, en al helemaal of ik dan dit blog nog bijhoud. Ik verwacht jaarlijks ongeveer te schrijven:

 

Boeken: fictie en non-fictie: Ik verwacht nog door te gaan met het herlezen van boeken. Nieuwe boeken lezen zal naar verhouding niet meer zo veel gebeuren. Ik verwacht rond de 25 boekbesprekingen per jaar te publiceren.

 

Fotoboeken: Naar verwachting ook 25 besprekingen per jaar.

 

Films en televisieseries: Ik verwacht jaarlijks 8 maandoverzichten te schrijven en zo'n 25 films en televisieseries te bespreken.

 

Restaurants: Naar verwachting zal ik weinig nieuwe restaurants meer bezoeken in Utrecht, 5 besprekingen per jaar.

 

Recepten: 2 per jaar.

 

Overige berichten: Het aantal stukjes in deze categorie per jaar valt het moeilijkst in te schatten, maar ik houd het op 20 stukjes per jaar.

 

Als ik al deze categorieën bij elkaar optel kom ik uit op 110 stukjes per jaar, veel minder dan de afgelopen jaren, maar nog altijd een flink aantal.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

Dvd: Kenji Mizoguchi: The Love of Sumako the Actress

The Love of Sumako the Actress (Japan, 1947): 96 min: Zwart-wit: Regisseur Kenji Mizoguchi

 

Toneel is een kunstvorm waar ik weinig mee heb. Dat is opmerkelijk want ik houd van alle kunstvormen die met toneel te maken hebben: literatuur, film, muziek en opera. In "The Love of Sumako the Actress" is Sumako een toneelspeelster die verliefd is op de regisseur. Ze hebben jarenlang een relatie en vieren successen met hun gezelschap dat vooral moderne toneelstukken uitvoert, onder andere van Ibsen en ook "Carmen" van Bizet komt voorbij.

 

Zoals gezegd houd ik niet van toneel. Toch vind ik "The Love of Sumako the Actress" een heel wat onderhoudender film dan de laatste vijf films die ik van Mizoguchi heb gezien.

 

Op IMDB krijgt "The Love of Sumako the Actress" van 356 mensen een waardering van 6,8.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Kenji Mizoguchi: The Victory of Women

The Victory of Women (Japan,  1946): 84 min: Zwart-wit: Regisseur Kenji Mizoguchi

 

De vorige film van Mizoguchi was een propagandafilm "Victory Song". In "The Victory of Women" waait Mizoguchi met de nieuwe wind onder de Amerikaanse bezetting mee. Het is een film met forse kritiek op de feodale samenleving en met veel aandacht voor de rol van vrouwen die tot die tijd in Japan tweederangs burgers waren.

 

De hoofdpersonen van de film zijn een vrouw die advocate is en haar cliënte, die in een vlaag van verstandsverbijstering haar baby heeft vermoord. De geliefde van de advocate heeft 5 jaar in de gevangenis gezeten door toedoen van haar  schoonbroer die tevens de aanklager in de zaak is.

 

"The Victory of Women" is een aardige film van Mizoguchi met een mooie slottoespraak van de advocate, maar ook niet veel meer dan dat. Als je niet echt een fan van Mizoguchi bent, dan kun je deze film rustig overslaan.

 

Op IMDB krijgt "The Victory of Women" van 189 mensen een waardering van 6,6.

 

    

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Kenji Mizoguchi: Victory Song

Victory Song (Japan, 1945): 80 min: Zwart-wit: Regisseur Kenji Mizoguchi

 

"Victory Song" is een Japanse oorlogspropaganda film, hoewel de propaganda er gelukkig minder dik bovenop ligt dan je zou verwachten. De film bevat beelden van soldaten aan het front, maar ook van de situatie thuis.

 

Ik vind "Victory Song" onderhoudender dan verwacht. Ik word altijd opstandig bij het zien van oorlogspropaganda, niemand wordt beter van een oorlog. De film is door drie mensen geregisseerd, met prachtig camerawerk.

 

Op IMDB krijgt "Victory Song" van 69 mensen een waardering van 5,5.

 

    

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Kenji Mizoguchi: The Famous Sword Bijomaru

The Famous Sword Bijomaru (Japan, 1945): 65 min: Zwart-wit: Regisseur Kenji Mizoguchi

 

"The Famous Sword Bijomaru" is een samoerai film die Mizoguchi maakte in het laatste jaar van de oorlog. Het werd een korte film, er was geen budget voor een meer complexe film en Mizoguchi schijnt de film voornamelijk gemaakt te hebben voor het nodige inkomen.

 

Het verhaal van de film is eenvoudig. Een leerling zwaardmaker maakt een zwaard voor zijn meester. De meester, een beroemd zwaardvechter, verliest een gevecht doordat zijn zwaard doormidden breekt. De leerling wil al rituele zelfmoord (Seppuku) plegen, maar wordt overgehaald om een nieuw zwaard te smeden. 

 

"The Famous Sword Bijomaru" is duidelijk één van de zwakste films die ik van Mizoguchi heb gezien. Gezien de omstandigheden waaronder de film is gemaakt, is dat niet verwonderlijk.

 

Op IMDB krijgt "The Famous Sword Bijomaru" van 432 mensen een waardering van 6,6.

 

    

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Het afzeggen van afspraken

Het moeten afzeggen van een afspraak is altijd vervelend, zowel voor mij als voor degene met wie ik had afgesproken. Het is in mijn leven zeer veel voorgekomen dat ik een afspraak moest afzeggen, ik denk dat ik de laatste 25 jaren een vierde tot een derde deel van alle afspraken die ik heb gemaakt heb moeten afzeggen, of vanwege een verstoord dag- en nachtritme (tussen 2000 en 2013), of omdat ik gewoonweg te moe was om mijn afspraak na te komen. Ik heb het grote geluk dat vrijwel niemand van mijn familie of mijn vrienden mij dat ooit kwalijk heeft genomen, maar leuk is anders.

In het afzeggen van afspraken zit bij mij wel een zeker patroon. Ik heb altijd veel vaker afspraken moeten afzeggen als ik ergens bij iemand op bezoek ging, dan als ik iemand thuis ontving. Ik denk dat ik tussen 2010 en 2018 misschien wel twee derde deel van de voorgenomen bezoeken heb moeten afzeggen. Wegens de vermoeienissen die dat met zich meebrengt, heb ik sinds juni 2018 nooit meer ergens gelogeerd en heb ik ook nog maar heel weinig vrienden bezocht. Dankzij deze maatregel is het aantal afspraken dat ik moest afzeggen na juni 2018 sterk gedaald, ik denk dat ik momenteel nog maar één keer in de week een afspraak hoef af  te zeggen.

 

Ik heb van de beroemde Oostenrijkse bergbeklimmer Reinhold Messner ooit gelezen dat hij beweerde dat hij, als hij tijdens een beklimming twee nachten achter elkaar niet had geslapen, hij de derde dag nog op 95% van zijn krachten kon klimmen. Dat lijkt mij een geval van grootspraak, voor mij is het al onvoorstelbaar dat iemand na een nacht zonder slaap nog min of meer normaal functioneert. Als ik 2 uur minder dan gebruikelijk slaap, dat wil zeggen 12 uur in plaats van 14 uur, dan ben ik tot vrijwel niets meer in staat. Dit komt gelukkig niet zo vaak meer voor, maar dan moet ik altijd mijn afspraak afzeggen.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Kenji Mizoguchi: Miyamoto Musashi

Miyamoto Musashi (Japan, 1944): 53 min: Zwart-wit: Regisseur Kenji Mizoguchi

 

"Miyamoto Musashi" is een film die Kenji Mizoguchi maakte in het voorlaatste oorlogsjaar over een beroemde samoerai. De film lijkt vooral bedoeld geweest te zijn als licht amusement voor het Japanse publiek, dat langzamerhand oorlogsmoe begon te worden. 

 

Een broer en een zus roepen de hulp in van de beroemde samoerai Musashi om de dood van hun vader te wreken. In het verloop van de film krijgen we een aantal zwaardgevechten te zien.

 

Ik denk dat het hart van Mizoguchi niet heel erg bij samoerai films lag, in tegenstelling tot bijvoorbeeld Akira Kurosawa die er wereldberoemd mee is geworden. Als er zoiets bestaat als een matige film van Mizoguchi, dan is "Miyamoto Musashi" er beslist één van.

 

Op IMDB krijgt "Miyamoto Musashi" van 284 mensen een waardering van 6,3.

 

    

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Kenji MIzoguchi: Poppy

Poppy (Japan, 1935): 68 min: Zwart-wit: Regisseur Kenji Mizoguchi

 

Van het stapeltje gekopieerde dvd's van Mizoguchi dat ik een paar maanden terug kocht, is "Poppy" de eerste geluidsfilm. De beeldkwaliteit van mijn kopie is erbarmelijk. 

 

Ono is een jongeman die als kind op straat is gevonden door een professor die hem als zijn zoon heeft opgevoed. Hij heeft 5 jaar in Tokio gestudeerd, terwijl Sayako, de dochter van de professor, wacht om met hem te trouwen. Ondertussen wordt Ono verliefd op een andere vrouw die hem haar gouden horloge heeft gegeven als teken dat zij met hem wil trouwen.

 

Door de erbarmelijke beeldkwaliteit is het erg moeilijk voor mij om van deze film te genieten. Tussen de ruis en vlekken door zie ik nog wel dat het camerawerk, zoals altijd bij Mizoguchi, uitstekend is. 

 

Op IMDB krijgt "Poppy" van 273 mensen een waardering van 6,3.

 

    

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Kenji Mizoguchi: The Morning Sun Shines

The Morning Sun Shines (Japan, 1929): 25 min: Zwart-wit: Regisseur Kenji Mizoguchi

 

Kun je het geloven, een Japanse stomme film zonder enige vorm van toegevoegd geluid, met een uiterst magere beeldkwaliteit, geen ondertitels, waarvan slechts 25 minuten van de oorspronkelijke 100 minuten bewaard is gebleven en die toch meer indruk op mij maakt dan 95% van de hedendaagse films die ik zie?

 

"The Morning Sun Shines" is het verhaal van een dagblad waarvan om de een of andere reden de non-fictie elementen bewaard zijn gebleven, terwijl de fictieve elementen van de film voor altijd verdwenen zijn. De film laat het productieproces van de krant zien, de distributie van de krant, maar ook mensen die vanuit vliegtuigen of boten verslag doen van wat ze zien.

 

In de 25 minuten van "The Morning Sun Shines" is makkelijk te zien waarom Kenji Mizoguchi zo'n geweldige regisseur was. Het camerawerk is fantastisch en de montage van de beelden is ook prachtig! Afgaande op de 25 minuten van de film die bewaard zijn gebleven was de oorspronkelijke versie één van de mooiste stomme films ooit.

 

Op IMDB krijgt "The Morning Sun Shines" van 76 mensen een veel te lage waardering van 5,8.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Kenji Mizoguchi: Song of Home

Song of Home (Japan, 1925): 50 min: Zwart-wit: Regisseur Kenji Mizoguchi

 

Volgens IMDB is "Song of Home", de 32e film die Mizoguchi heeft geregisseerd en is het de oudste film van hem die bewaard is gebleven. 

 

In "Song of Home" is de hoofdpersoon een man die wel iets van Buster Keaton weg heeft en die de zoon is van een arme boer. Hij heeft alleen de lagere school gedaan, zijn vrienden zijn gaan studeren in Tokio en hij is achtergebleven om zijn vader te helpen.

 

Later komt hij bij een feest dat is georganiseerd is door zijn studerende vrienden en merkt hij hoezeer zijn opvattingen verschillen van die van zijn vrienden. Omdat hij de dochter van een rijk man heeft gered die in het water viel kan hij gaan studeren, hij weigert echter dat aanbod.

 

De beeldkwaliteit van mijn kopie van "Song of Home" is op zijn best matig te noemen, maar je kunt zien dat het camerawerk en de opeenvolging van de shots zeer professioneel zijn. Liefhebbers van Mizoguchi zullen deze film met plezier bekijken.

 

Op IMDB krijgt "Song of Home" van 167 mensen een waardering van 5,8.

 

    

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Waar eet ik het liefst?

Koken is een van weinige vaardigheden waarbij amateurs heel vaak betere resultaten halen dan professionals. Als ik mag kiezen tussen een maaltijd in een doorsnee restaurant of bij vrienden thuis, dan zal ik altijd gaan voor een maaltijd bij vrienden, mits die behoorlijk kunnen koken. Hoe komt dat zo?

 

Een professionele kok heeft veel meer werk dan iemand die voor vrienden kookt. Bovendien moet hij zijn geld opbrengen, van het eten dat hij klaarmaakt moet hij kunnen leven.

 

Er zijn een aantal dingen die mij vaak tegenvallen bij restaurants:

- Het eten is te zout of te vet of te zoet.

- Het vlees is vaak of te hard of te lang gebakken, bevat te veel peper, of bevindt zich in een saus die ik niet lekker vind.

- Er wordt in veruit de meeste restaurants standaard frieten geserveerd, vaak van matige kwaliteit, terwijl ik veel liever gewoon gekookte aardappelen met jus eet. 

- Er wordt te veel gewerkt met sauzen en kruiden. 

- Er zijn vaak te weinig groenten bij het eten, die vaak te lang doorgekookt zijn, of juist te kort (bij asperges).

- Salades zijn meestal totaal fantasieloos.

- Voor kraanwater moet je vaak betalen.

- Toetjes zijn niet echt lekker.

 

Ik denk dat je wel kunt zeggen dat het erg moeilijk is om ergens echt lekker te eten in een restaurant voor onder de 50 euro per persoon.

 

Als je thuis voor een paar vrienden kookt, dan kun je vorstelijk eten voor minder dan 15 euro per persoon. De thuiskok heeft alle tijd, kan de beste ingrediënten uitzoeken en hoeft maar voor een paar mensen te koken. Als hij goed kan koken dan is het resultaat vrijwel altijd beter dan in een doorsnee restaurant.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Juan Díaz Canales (tekst) & Juanjo Guarnido (tekeningen): Blacksad

Juan Díaz Canales (tekst) & Juanjo Guarnido (tekeningen): Blacksad: Ergens tussen de schaduwen (Spanje, 2000 (deze editie 2025): 96 blz: Uitgeverij Dargaud

 

 

 

Het gebeurt in de wereld van strips en Graphic Novels vrij regelmatig dat een volstrekt onbenullig verhaaltje verluchtigt wordt met schitterend tekenwerk. Dit zie je vaak bij de boeken van Jacques Tardi en ook bij het prachtig uitgegeven "Blacksad" van het Spaanse duo Canales en Guarnido wordt een onbenullig verhaaltje gecombineerd met prachtige tekeningen. 

 

In "Blacksad" probeert de detective Blacksad, die getekend is als een kat, de moord op een vroegere geliefde op te lossen. Zoals gezegd stelt het verhaaltje niet veel voor. Maar gelukkig maakt het tekenwerk alles goed. De personages lijken op mensen, maar hebben allemaal een dierenkop. Er komen veel dieren voor in het verhaal. Ik zag behalve katten, honden, een hagedis, een slang, een krokodil, een rat, een otter, een stel kikkers en nog wel meer. Het album is een genot voor het oog.

 

"Ergens tussen de schaduwen" is het eerste deel uit de serie "Blacksad" en verscheen in 2000. Er zijn 7 albums in deze serie verschenen waarvan er in totaal 2 miljoen exemplaren verkocht zijn. De hele serie wordt opnieuw in 6 delen heruitgegeven in mooie edities in hardcover met de oorspronkelijke albums plus een uitgebreid dossier waarin de makers hun werkwijze toelichten.

 

Ik kreeg "Blacksad" onlangs met mijn verjaardag en ben er zeer blij mee.

 

Tekst: **

Tekeningen: *****

Dossier: *****

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Een nieuwe cd-speler

Een veel voorkomend euvel bij cd-spelers is dat het laatje om de cd's op te leggen niet meer open gaat. Ik heb de laatste 35 jaar een stuk of 7 stereo-installaties gehad en in al die 7 gevallen kwamen ze aan hun einde doordat het open-en-dicht laatje het begaf.

 

Twee weken geleden ging ik naar de Mediamarkt in Hoog Catharijne om een nieuw stereosetje te kopen. Ik kom niet graag in Hoog Catharijne, het is me veel te druk, maar in de Mediamarkt kun je nog zien wat je koopt.

 

Het was een aanschaf vol met hindernissen. Zoals ik wel vaker heb geschreven heb ik een groot plasprobleem, ik moet ongeveer iedere 20 minuten naar het toilet. 

 

Bij aankomst in het station moest ik plassen. Ik was bij de Mediamarkt een setje aan het uitzoeken en toen moest ik weer plassen. Heel fijn is dat er in de winkels in Hoog Catharijne geen gelegenheid is om gebruik te maken van het toilet. Daarvoor moet je betaald naar de Mac Donalds. Terug naar de Mediamarkt om een stukje van een meegenomen cd te beluisteren. Ik liet het setje versturen. In de rij gestaan voor het afrekenen. Weer een keer plassen, terug met de trein naar Lunetten, nog een keer plassen en naar huis. 

 

Het was een bezoeking, ik heb mij voorgenomen om nooit meer te winkelen in de Mediamarkt of in Hoog Catharijne. Tot overmaat van ramp bleek toen ik het setje thuis kreeg, dat het laatje van de cd-speler niet open ging. Nu moet ik het kreng weer terug zien te brengen.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

 

Mikio Naruse

Mikio Naruse (1905-1967) was een Japanse filmregisseur die in Japan wereldberoemd is en in de westerse wereld vrijwel onbekend. Hij wordt gerekend tot de allergrootsten uit de wereld van zowel de Japanse cinema als uit de filmgeschiedenis wereldwijd.

 

In februari heb ik voor het eerste een aantal films gezien van Naruse. Om precies te zijn heb ik 11 films gezien die ik allen twee keer heb bekeken en besproken op mijn blog. Ik was zeer onder de indruk. Ik had een paar maanden geleden zeer veel geluk toen ik van een filmliefhebber 51 gekopieerde films op dvd kon kopen met 46 films van Naruse die ik nog niet gezien had. Ik heb deze 46 films de afgelopen anderhalve maand bekeken met een tempo van ongeveer één film per dag. Het was een fantastische kijkervaring.

Verwacht bij Naruse geen films over samoerai of de wereld van de geisha's, hoewel in sommige van zijn films geisha's voorkomen. Naruse maakte films over het dagelijks leven van gewone mensen. Meestal zijn het licht dramatische films over mensen die gaan trouwen, mensen met huwelijksproblemen en dergelijke. Opvallend is de zeer belangrijke rol van vrouwen in de films van Naruse. In de meeste van zijn films komen sterke vrouwen voor en slapjanussen van mannen.

 

De films van Naruse lijken op locatie opgenomen en gedeeltelijk in de studio. Veruit de meeste van zijn films zijn in zwart-wit. Van zijn latere films heeft hij films in kleur  afgewisseld met films in zwart-wit. Ik vind zijn zwart-wit films er het beste uitzien, maar dat kan een persoonlijke voorkeur zijn. 

 

Naruse werkte vaak met een vaste groep acteurs en actrices. De actrice met wie hij meest samenwerkte was Hideko Takamine, die een aantal keren de vrouwelijke hoofdrol voor haar rekening nam. In de laatste film die ik zag uit 1962 speelt ze een vrouw van 38 jaar oud. Raar om te bedenken dat deze jonge vrouw uit de films al lang dood is. 

 

In de wereld van de cinema lijkt het een onuitgesproken regel te zijn om niet in te gaan op de financiële zijde van alles wat getoond wordt. Naruse breekt volledig met deze regel en vertelt tussen neus en lippen door, wat alles precies kost, of het nu gaat om een nieuw appartement, een uit Europa geïmporteerde auto, een maaltijd in het restaurant of een kilo appels. Hij vindt dat (in mijn ogen terecht) nuttige informatie om te geven.

 

Er is slechts één aspect van de films van Naruse waar ik niet zo enthousiast over ben. Dan heb ik het over de muziek. Meestal gebruikt Naruse westerse klassieke muziek die aangepast is aan de Japanse smaak. Het klinkt mij niet prettig in de oren.

Ik hoop dat meer mensen het prachtige oeuvre van Naruse leren kennen.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

 

Simon Carmiggelt: Gedundrukt

Simon Carmiggelt: Gedundrukt (Nederland, 1938-1980): 303 blz: Uitgeverij van Oorschot (2013)

 

 

 

Simon Carmiggelt (1913-1987) was tijdens zijn leven één van de populairste schrijvers van Nederland. Ik vermoed dat er in die periode meer boeken van hem zijn verkocht dan van Hermans, Mulisch en Reve bij elkaar. Carmiggelt schreef bijna 40 jaar lang, 6 dagen in de week een kort stukje voor het Parool, de zogenaamde Kronkels. In totaal schreef Carmiggelt ruim 10.000 van die Kronkels, waaruit voor "Gedundrukt" een selectie is gemaakt van 100 van de mooiste stukjes. Tegenwoordig lijkt het werk van Carmiggelt een beetje vergeten. Het is meer dan 25 jaar geleden dat ik een bundel van Carmiggelt las. 

In mijn herinnering heb ik de verhalen van Carmiggelt altijd met veel plezier gelezen, toch gaf ik zijn bundels toen ik ze las een lage waardering. Blijkbaar vond ik zijn verhalen toen nog niet zo bijzonder. Drie jaar geleden las ik de verstripping door Dick Matena van een aantal van zijn Kronkels en was erg enthousiast over zowel de verhalen als de tekeningen.

 

De stukjes van Carmiggelt lezen altijd prettig weg, hebben die lichte toon, waar ik zo van houd bij het lezen, die ik bij mijn eigen stukjes ook nastreef, en zijn vaak humoristisch. Ze spelen zich meestal af in Amsterdam, vaak in of nabij een kroeg. Verder heeft Carmiggelt het vaak over de oorlog en man-vrouw relaties. 

 

Deze hernieuwde kennismaking met het werk van Carmiggelt is mij uitstekend bevallen, wat mij betreft is Carmiggelt één van de grote schrijvers uit het Nederlandse taalgebied.

 

Citaten:

- De man in de trein was met zijn zoontje een week in Brabant geweest. Een goed land, meneer - best van eten en drinken. Dat zei hij niet tegen mij maar tegen een schraal kereltje, dat toevallig naast hem zat.

 

- Op de Zeedijk stond 's morgens een man van een jaar of vijftig op het bruggetje en staarde in het water.

 "Daar gáát weer een doje hond," zei hij. "Die drijven hier veel. Vieze stad. Een móóie stad, hoor. Maar vies. Mooi en vies."

 

- Het was John Barrymore die eens zei: "Een vrouw kan drie dingen maken uit niets: een slaatje, een hoed en ruzie." Het vierde is zonder de geringste twijfel een cocktailparty. Te Rome was ik weer eens in de gelegenheid deze verticale ontspanning te beoefenen.

 

- "We have a queen," sprak ik, om hem tegemoet te komen.

 "Is that so ..." vroeg hij gehinderd, of ik hem lastigviel met lootjes op een rookworst.

 

In een bankgebouw:

- In een mooi leren fauteuiltje ga ik zitten wachten. Kent u nou iemand die wel eens geld laat stáán op een bank? Ik niet. Al mijn vrienden halen altijd alles eraf zodra het gekomen is. Maar waar leven banken dan van? Dat zou ik nu wel eens willen weten. 

- ... Maar 't hielp niet, want de motorduivel buiten behoorde tot de noodlottige groep Amsterdammers die wel weten dat zwijgen goud is, doch zich gaarne met zilver behelpen.

 

- "Aangenaam mefrouw," zei het meisje timide.

 Er viel een stilte. De portier wist zijn door ervaring gelooid pokerface gaaf te bewaren, maar de vestiairejuffrouw hing verlekkerd te kijken, als een pyromaan, die het paleis op de Dam ziet afbranden.

 

- Het café heette Bij Koos, maar werd in de buurt de vuilnisbak genoemd, omdat er uitsluitend op dood spoor geraakte mannen en een paar oude publieke vrouwen kwamen drinken. Als je een glas voor je had, moest je er goed op letten, want zodra je even je hoofd omdraaide, dronk iemand het leeg - dat was een gewoonte van het huis.

 

- Ik was zestien en lid van de Jongeren Vredes Actie, een puur verbond dat door het houden van optochten en het uitdelen van strooibiljetten het militarisme wilde uitroeien, een goed doel, dat niet werd bereikt.

 

- Joodse humor, is, geloof ik, het geheimzinnig vermogen te glimlachen om de vreselijkste dingen.

 

- In de lunchroom at ik een kroketje.

 Het was een vies kroketje, dat smaakte of het in 1912 was toebereid met de uitwerpselen van een miereneter, door iemand die de mensheid niet graag lijden mocht.

 

- Toen ik 's ochtends de gordijnen van de slaapkamer opzijschoof, grijnsde de dag tegen me als een ongeschoren kindermoordenaar.

 

- En het hondje leek mij het gevolg van een liaison tussen een Duitse herder en een tuinslang.

 

- Toen doorschoot hem plotseling een vreselijke drift en met alle zeggingskracht die in zijn lang lichaam huisde begon hij te keffen, venijnig, zoals kleine vrouwtjes grote bootwerkers de huid vol schelden als ze met een borreltje te veel op thuiskomen.

 

- Schoonheid corrumpeert. Ik vertel liever mijn onzin aan een mooie jonge juffrouw dan aan een lelijke ouwe vent. Wie dit verwerpt heeft gelijk maar is toch een leugenaar.

 

Een vrouw vraagt aan de schrijver om een auto te duwen:

- "Kees, deze meneer wil wel even," zei de vrouw.

 "Hij is van de televisie."

 "Ik had liever dat-ie van een garage was," vond Kees, een breedgeschouderd man-dier, waartegen feministen zo bewogen waarschuwen.

 

- "Poeh - ouwe reus," riep hij. Nu pas merkte ik dat hij zeer dronken was. Al vroeg, want de klok wees pas tien voor half een. In een ouderwets proces-verbaal zou zijn typering "een als heer gekleed persoon" luiden. Alleen zijn wangen waren daarmee in strijd, want ze vertoonden de nog net niet tot baard gerezen vorm van ongeschorenheid die Arafat al jaren precies op maat weet te houden.  

 

- Want een beschonkene is, als hij zich niet tussen soortgenoten beweegt, een melaatse die gemeden wordt omdat de gezonden hem vrezen.

 

- We waren Romeo en Julia, zij het op z'n Hollands. Daarom beëindigden we, na twee jaar, niet ons leven maar onze verloving.

 

- Tegenwoordig behoort een minnares tot het gewone levensmiddelenpakket van de modale werknemer, maar in die dagen werd nog vrij algemeen aangenomen dat er een moraal bestond.

 

Een man vertelt over zijn leven:

- " ... Die bezetting heeft eigenlijk ons huwelijk gemáákt. En de hongerwinter aan het slot was het eindexamen. Want honger bracht niet je aardigste karaktereigenschappen naar boven. - Niets menselijks is mij vreemd, is dat geen uitspraak van Jezus?" 

 "Ik ben niet zo bijbelvast," antwoordde ik.

 

      

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Serge Anton: Emotions

Serge Anton: Emotions (België, 2025): 192 blz: Uitgeverij Lannoo

 

 

 

Hoeveel tekst heeft een fotoboek nodig? Dat is een vraag die veel liefhebbers van fotoboeken zich wel eens zullen stellen. Rik, een vriend van mij die docent fotografie aan de kunstacademie is, vindt dat een goed fotoboek een verhaal hoort te vertellen en dat daar een min of meer uitgebreide tekst bij hoort. Zelf heeft hij de teksten van een aantal fotoboeken geschreven en gezegd moet worden dat dat zeer goed geschreven en informatieve teksten zijn met een duidelijke meerwaarde.

 

Ik moet helaas echter constateren dat de teksten bij de meeste fotoboeken of veel te uitgebreid zijn of onbenullig en niets toevoegen. Zelf houd ik van fotoboeken met zo min mogelijk tekst. Ik vind een foto mooi of niet mooi en daar kan geen enkele tekst verandering in brengen. 

Net als in zijn eerdere boek "Faces" heeft de Belgische fotograaf Serge Anton ervoor gekozen om in zijn nieuwe boek "Emotions" zijn foto's af te laten drukken zonder enige vorm van begeleidende tekst. Ik vind dit prima, maar Rik moppert hierover en heeft daarom zijn exemplaar aan mij gegeven.

Ik vind "Emotions" een erg mooi boek, met tal van schitterende portretfoto's, vooral in zwart-wit, maar ook een aantal in kleur.

 

Voor een aantal foto's uit "Emotions", klik hier.

 

      

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Paul Nicklen: Born to Ice

Paul Nicklen: Born to Ice (Canada, 2018): 344 blz: Uitgeverij teNeues

 

 

 

De Duitse uitgever teNeues heeft met "Born to Ice" een kolossaal fotoboek gepubliceerd (37 bij 29 bij 3,4 cm) met een gewicht van bijna 4 kilo dat een overzicht bevat van 170 van de mooiste foto's uit de 25 jaren dat de Canadese natuurfotograaf Paul Nicklen actief is als fotograaf. 

 

"Born to Ice" is niet zomaar een fotoboek met foto's van natuurschoon. Ik denk dat Paul Nicklen de meest vooraanstaande fotograaf is van de poolgebieden. Hij heeft zowel in het Noordpoolgebied als in Antarctica zeer uitgebreid gefotografeerd. In het boek staan adembenemend mooie foto's van wilde dieren (orka's, narwals, potvissen, walvissen, pinguïns, zeehonden, kariboes, ijsberen, bruine beren, walrussen, zeeolifanten) alsook van dieren in het landschap en prachtige landschappen. Paul Nicklen heeft daarbij zowel in zwart-wit als in kleur gefotografeerd.

Veruit de meeste foto's in het boek hebben een horizontaal formaat. Doordat ze op zo'n groot formaat zijn afgedrukt en bijna altijd aflopend over de dubbele pagina's, komen ze fantastisch tot hun recht.

 

Ik kan het niet anders zeggen. "Born to Ice" is een ongelofelijk mooi fotoboek, één van de allermooiste die ik ken!

 

Voor een aantal foto's uit "Born to Ice", klik hier.

 

      

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.