Mikio Naruse

Mikio Naruse (1905-1967) was een Japanse filmregisseur die in Japan wereldberoemd is en in de westerse wereld vrijwel onbekend. Hij wordt gerekend tot de allergrootsten uit de wereld van zowel de Japanse cinema als uit de filmgeschiedenis wereldwijd.

 

In februari heb ik voor het eerste een aantal films gezien van Naruse. Om precies te zijn heb ik 11 films gezien die ik allen twee keer heb bekeken en besproken op mijn blog. Ik was zeer onder de indruk. Ik had een paar maanden geleden zeer veel geluk toen ik van een filmliefhebber 51 gekopieerde films op dvd kon kopen met 46 films van Naruse die ik nog niet gezien had. Ik heb deze 46 films de afgelopen anderhalve maand bekeken met een tempo van ongeveer één film per dag. Het was een fantastische kijkervaring.

Verwacht bij Naruse geen films over samoerai of de wereld van de geisha's, hoewel in sommige van zijn films geisha's voorkomen. Naruse maakte films over het dagelijks leven van gewone mensen. Meestal zijn het licht dramatische films over mensen die gaan trouwen, mensen met huwelijksproblemen en dergelijke. Opvallend is de zeer belangrijke rol van vrouwen in de films van Naruse. In de meeste van zijn films komen sterke vrouwen voor en slapjanussen van mannen.

 

De films van Naruse lijken op locatie opgenomen en gedeeltelijk in de studio. Veruit de meeste van zijn films zijn in zwart-wit. Van zijn latere films heeft hij films in kleur  afgewisseld met films in zwart-wit. Ik vind zijn zwart-wit films er het beste uitzien, maar dat kan een persoonlijke voorkeur zijn. 

 

Naruse werkte vaak met een vaste groep acteurs en actrices. De actrice met wie hij meest samenwerkte was Hideko Takamine, die een aantal keren de vrouwelijke hoofdrol voor haar rekening nam. In de laatste film die ik zag uit 1962 speelt ze een vrouw van 38 jaar oud. Raar om te bedenken dat deze jonge vrouw uit de films al lang dood is. 

 

In de wereld van de cinema lijkt het een onuitgesproken regel te zijn om niet in te gaan op de financiële zijde van alles wat getoond wordt. Naruse breekt volledig met deze regel en vertelt tussen neus en lippen door, wat alles precies kost, of het nu gaat om een nieuw appartement, een uit Europa geïmporteerde auto, een maaltijd in het restaurant of een kilo appels. Hij vindt dat (in mijn ogen terecht) nuttige informatie om te geven.

 

Er is slechts één aspect van de films van Naruse waar ik niet zo enthousiast over ben. Dan heb ik het over de muziek. Meestal gebruikt Naruse westerse klassieke muziek die aangepast is aan de Japanse smaak. Het klinkt mij niet prettig in de oren.

Ik hoop dat meer mensen het prachtige oeuvre van Naruse leren kennen.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.