Carolijn Visser: Zeeuws geluk (Nederland, 2018): 220 blz: Uitgeverij Atlas
Regelmatige lezers van mijn blog weten dat ik een groot fan ben van het werk van Carolijn Visser. Zij schrijft in een glasheldere stijl en toont altijd zeer veel empathie voor de mensen (vooral vrouwen) die ze ontmoet en van wie ze stukjes van hun leven beschrijft.
Op uitnodiging van een Zeeuwse zorgorganisatie logeerde Carolijn op Walcheren en Noord-Beveland in verblijven waarin aan dementerende ouderen een verblijf wordt geboden. Ze praat met de bewoners van die verblijven en ook met het verzorgend personeel. Zo komen heel persoonlijke herinneringen naar boven, ook aan haar eigen jeugd. Ik denk dat "Zeeuws geluk" niet een boek is waarmee Carolijn Visser beroemd zal worden bij het nageslacht, maar het is zeker een zeer lezenswaardige toevoeging aan haar imposante oeuvre.
Leuk in het boek is ook dat er een aantal uitspraken in Zeeuws dialect in zijn opgenomen. Hier een aantal citaten:
- Ineke sprak hem sussend toe: "Ja, ja, maar dat is allemaal voorbij. Nu heeft iedereen centrale verwarming", maar zo makkelijk liet de man zich niet de pas afsnijden. "Niet álles is nu beter dan vroeger!" riep hij ons na. "Tegenwoordig is het allemaal bommen en haat!" "Dat is nou echt een boze witte man," fluisterde ik tegen de twee vrouwen, maar die term zei hun niets. De laatste jaren waren vervlogen in vergetelheid.
- Fred was aan de eettafel naast Annet in haar rolstoel gaan zitten. "Zo," zei hij tegen de politieman. "Weet je van welk hout jouw wandelstok gemaakt is?" De politieman keek vragend rond en haalde zijn schouders op. "Kreupelhout!" lachte Fred. En tegen mij: "Moet-ie tegen kunnen. Hij is ook een Rotterdammer."
- Terug in mijn bed dacht ik aan een boek dat ik las over een tehuis voor dementerenden in Rotterdam. De schrijfster sprak met een verzorgster die zonder schroom bekende dat ze lastige bewoners onder een koude douche zette. "Iemand moet de baas zijn," vond ze, en dat was zij. Mijn eigen moeder was net zo kwetsbaar als de bewoners hier. Stel dat iemand haar zo behandelde. Het idee was gruwelijk. Ik probeerde mezelf gerust te stellen met de gedachte dat het in haar aard lag om snel en luidruchtig te protesteren als iets haar niet zinde.
- Op de eerstvolgende familievakantie, naar Noorwegen, nam ik een grote zak volkorenboterhammen met kwark mee. Daarmee dacht ik Noorse verstoring van mijn yin en yang te kunnen voorkomen. Maar na een paar dagen sloeg de kwark groen uit van de schimmel en besloot ik het hele dieet overboord te zetten.
- Mevrouw Houmes kwam zelden buiten, al haar eerste hulp verleende ze binnen. Eindelijk kon ik haar nu eens in actie zien. Met een pincet in de aanslag inspecteerde ze de voetzool van mijn broer. Dankzij totale concentratie wist ze een klein splintertje tevoorschijn te halen. "Die is eruit," constateerde ze trots. Jeroen strompelde dagen daarna nog net zo erg als eerst. "Het gaat wel over," zei iedereen, "de splinter is eruit." Hij hield zich flink. Tot hij op een avond aan de bovenkant van zijn voet zat te peuteren. "Er komt iets uit," meldde hij zijn familieleden. "Een duindoorn zo groot als een balpen."
"Zeeuws geluk" is een dun boekje dat je zo uitleest. Het boek is verluchtigt met een aantal foto's die als foto op zich niet zo bijzonder zijn, maar het boek wel een zekere charme verlenen. "Zeeuws geluk" is niet het eerste boek van Carolijn Visser dat ik aan iemand die onbekend is met haar werk zou willen aanbevelen, maar het is zeker zeer lezenswaardig.
