Op vakantie gaan is leuk, behalve als het niet leuk is

Dit weekend zou ik naar Brugge gaan samen met een vriend voor een lang weekend. Het mocht niet zo lopen, in de nacht van donderdag op vrijdag heb ik nauwelijks geslapen en ik ben gisteren op hangende pootjes terug naar huis gegaan. Gebracht door een vriend die me kwam ophalen nog wel.
Het is niet de eerste keer dat ik een vakantie vroegtijdig afbreek of zelfs besluit een al geboekte vakantie te annuleren. Hieronder een overzicht.

Toen ik 15 jaar oud was (in 1982), mocht ik mee met de fietstocht naar de Ardennen van de middelbare school en kreeg ik een nieuwe racefiets van mijn ouders. Mijn liefde voor het fietsen was geboren. Tot het uitbreken van mijn ziekte in 1990 ging het meestal goed met mijn vakanties.

In 1988 wilde ik een fietstocht maken naar Oost-Turkije. In Joegoslavië, waar ik de taal niet sprak kreeg ik ongelooflijk last van heimwee en wilde ik de fiets op de trein naar huis zetten. Ik heb toch doorgezet en uiteindelijk Istanbul bereikt waar ik het wel welletjes vond.

In 1990 kreeg ik twee keer een psychose en bleek ik uiteindelijk last te hebben van een schizoaffectieve stoornis met bipolaire component. Een ziektebeeld dat ligt tussen de klassieke schizofrenie en een manische depressie.
Men zegt wel eens dat bij iemand een steekje los zit. Welnu bij mij zit niet alleen een steekje los, de hele bedrading van de hersenen magt wel vernieuwd worden.

Op vakantie gaan na het uitbreken van deze ziekte werd een stuk moeilijker. Gebrek aan energie, veel slapen en moeite met het vasthouden van een normaal dag- en nachtritme maakten het een stuk moeilijker om normaal op vakantie te gaan.

In 1991 ben ik 50 dagen in mijn eentje naar Turkije geweest. Na 2 dagen had ik al enorme last van heimwee. Toen heb ik toch doorgezet, onder het motto, als ik nu niet volhoud dan ga ik nooi meer op reis. Wel ben ik 3 weken eerder teruggekomen dan gepland.

In 1992 ben ik weer alleen 3½ maand in Indonesië en Thailand geweest. Dat ging redelijk, wel weer een maand eerder teruggekomen dan gepland.

In 1994 ben ik wezen fietsen in de Peleponesos met een vriend. Behalve dat ik af en toe in een ravijn wilde rijden ging dat goed.

In 1995 ben ik naar Annecy gefietst en vandaar met mijn broer naar de Mont Ventoux. Mijn laatste grote fietstocht.

In 1998, nadat mijn moeder overleden was had ik de fietsbus naar Italië geboekt. Bij nader inzien had ik geen zin om in mijn eentje te gaan fietsen en heb deze reis afgeblazen.

In 1999 hetzelfde verhaal met een geplande fietstocht langs de westkust van de Verenigde Staten.

In 2000 wilde ik naar Florence fietsen (je leest het ik ben hardnekkig). Vertrokken vanuit Heerlen. Ik ben op de fiets gestapt en heb de trein naar huis genomen.

In 2000 heb ik in het najaar nog een reis naar Andalusië gemaakt met een vriend van 3 weken. Achteraf gezien was deze vakantie de laatste die echt goed verliep.

In 2001 ging ik voor 3 weken naar New York om een vriend op te zoeken. De vriend was er niet, ik ben na 4 dagen in paniek naar huis gegaan en kreeg bij thuiskomst weer een psychose.

In 2003 wilde ik na een taalcursus van 6 weken in Salamanca nog anderhalve maand door Spanje reizen. De taalcursus heb ik na 3 weken afgebroken en ik heb het vliegtuig naar huis genomen.

In 2004 wilde ik een maand naar Italië gaan: Venetië, Toscane en Rome. De tweede dag in Venetië was geweldig. Toen kwam een slapeloze nacht in de jeugdherberg en heb ik de trein terug naar huis genomen.

In 2006 was ik met een vriend in Toscane voor 2 weken. De eerste week ging zeer moeizaam. Gelukkig ging de tweede week een stuk beter.

In 2010 had ik een moeizame anderhalve week in Rome met een vriend. Wel volgehouden.

In 2011 een reis geboekt naar Lissabon voor 1 week met een vriend en weer geannuleerd.

En nu dus Brugge.

In de tussentijd heb ik ook nog talloze trips in Nederland of logeerpartijen bij vrienden onderbroken wegens (meestal) slapeloze nachten of ook domweg door heimwee (hangt meestal samen).
Wie dit zo leest vraagt zich natuurlijk af waarom ik überhaupt nog op vakantie wil. Het is dus iets dat ik vroeger erg leuk vond en nog steeds heb ik moeite met het accepteren dat het niet meer zo is als vroeger. Misschien word ik ooit nog verstandig?