Posts tonen met het label Canadees. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Canadees. Alle posts tonen

vrijdag 8 mei 2026

Dvd: Atanarjuat

Atanarjuat (Canada, 2001): 161 minuten: Regisseur Zacharias Kunuk
 
 
 
"Atanarjuat" is wat mij betreft één van de allermooiste films van dit millennium. Ik heb de film twee keer kort achter elkaar gezien in de bioscoop toen hij uitkwam en nu heb ik hem voor de vierde of vijfde keer gezien op dvd.
 
Atanarjuat" is een speelfilm over het leven van de Inuit, de oorspronkelijke bevolking van het Noordpoolgebied. Het is de eerste film over de Inuit die gemaakt is door een Inuit.
 
Twee broers, Amaqjuaq en Atanarjuat krijgen ruzie met de gemene Oki over wie met de knappe Atuat mag trouwen. Oki vormt met twee vrienden een bende van drie en is niet geliefd, reden waarom Atuat met Atanarjuat trouwt hoewel ze eigenlijk door haar vader aan Oki beloofd is. Deze twist vormt de kern van de film.
 
"Atanarjuat" bevat prachtige beelden van het poollandschap, de film neemt de tijd om het verhaal te vertellen, het acteerwerk is geloofwaardig en de film wordt ondersteund door prachtige muziek. Verder krijgen we allerlei details te zien over het leven in de poolstreken, het bouwen van een iglo, het schoon schrapen van een stuk huid met een stuk blik en het vervoer per hondenslee.
 
Op IMDB krijgt "Atanarjuat" van 7.100 mensen een waardering van 7,4.


   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

woensdag 3 september 2025

Paul Nicklen: Born to Ice

Paul Nicklen: Born to Ice (Canada, 2018): 344 blz: Uitgeverij teNeues
 
 
 
De Duitse uitgever teNeues heeft met "Born to Ice" een kolossaal fotoboek gepubliceerd (37 bij 29 bij 3,4 cm) met een gewicht van bijna 4 kilo dat een overzicht bevat van 170 van de mooiste foto's uit de 25 jaren dat de Canadese natuurfotograaf Paul Nicklen actief is als fotograaf. 
 
"Born to Ice" is niet zomaar een fotoboek met foto's van natuurschoon. Ik denk dat Paul Nicklen de meest vooraanstaande fotograaf is van de poolgebieden. Hij heeft zowel in het Noordpoolgebied als in Antarctica zeer uitgebreid gefotografeerd. In het boek staan adembenemend mooie foto's van wilde dieren (orka's, narwals, potvissen, walvissen, pinguïns, zeehonden, kariboes, ijsberen, bruine beren, walrussen, zeeolifanten) alsook van dieren in het landschap en prachtige landschappen. Paul Nicklen heeft daarbij zowel in zwart-wit als in kleur gefotografeerd.

Veruit de meeste foto's in het boek hebben een horizontaal formaat. Doordat ze op zo'n groot formaat zijn afgedrukt en bijna altijd aflopend over de dubbele pagina's, komen ze fantastisch tot hun recht.
 
Ik kan het niet anders zeggen. "Born to Ice" is een ongelofelijk mooi fotoboek, één van de allermooiste die ik ken!
 
Voor een aantal foto's uit "Born to Ice", klik hier.
 
      
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

dinsdag 28 mei 2024

Farley Mowat: Woman in the Mists

Farley Mowat: Woman in the Mists: The Story of Dian Fossey and the Mountain Gorilla's of Africa (Canada, 1987): 367 blz: Uitgeverij Warner Books
 

 
"Woman in the Mists" is een biografie over de Amerikaanse gorilla-onderzoeker en natuurbeschermer Dian Fossey (1932-1985). Farley Mowat heeft voor zijn biografie veel gebruik gemaakt van teksten die door Dian Fossey zelf zijn geschreven. Om deze teksten te onderscheiden van zijn eigen teksten zijn de teksten van Dian Fossey in het boek steeds vetgedrukt.
 
Dian Fossey deed vanaf 1967 onderzoek naar de berggorilla's in het Virunga Nationaal Park in Rwanda. Zij is onder primatologen beroemd geworden door haar baanbrekende onderzoek. Tijdens haar onderzoek kreeg Dian Fossey steeds meer te maken met illegale stroperij die veel gorilla's het leven kostten. Daarom ging zij zich steeds meer richten op de bestrijding van de stroperij en werd daarmee berucht. Na de dood van Dian Fossey werd een speelfilm gemaakt over haar leven met als titel "Gorilla's in de mist" en met als hoofdrolspeelster Sigourney Weaver.
 
"Woman in the Mists" is een uitstekend geschreven biografie die goed de dillema's weergeeft waarmee Dian Fossey te maken had. Dit boek stond op mijn lijst met mijn favoriete biografieën, maar ik haal het daarvan af omdat ik toch wel een naar gevoel overhoud aan het lezen ervan. Ik had graag wat meer gelezen over het onderzoek dat Dian Fossey deed en veel minder over haar activiteiten om het stropen tegen te gaan en de vele doden die vallen onder de gorilla's. "Woman in the Mists" is een boek dat geschreven moest worden, maar het laat een wrange smaak na.
 
Citaten:
De eerste ontmoeting van Dian Fossey met de berggorilla's:
- A group of about six adult gorillas stared apprehensively back at us through the opening in the wall of vegetation. A phalanx of enormous, half-seen, looming black bodies surmounted by shiny black patent-leather faces with deep-set warm brown eyes. They were big and imposing, but not monstrous at all. Somehow they looked more like members of a picnic party surprised by interlopers. Their bright gazes darted nervously from under their heavy brows as they tried to determine if we were dangerous. They were evidently wondering if it was safe to stay or if they had better run for it.
 
- Our interview lasted about an hour. Dr. Leakey did most of the talking. He praised Jane Goodall, then in her sixth year studying chimpanzees. Using her as his prime example, he told me of his conviction that women made far better field students of animals than men because of their patience and capacity to give more fully of themselves.

- ... I had no training in anthropology, ethology, biology, zoology, or any of the other "ologies." Leakey scoffed, "I have no use for overtrained people. I prefer those who are not specifically educated for this field since they go into the work with open minds and without prejudice and preconceptions." Then I brought up my age - thirty-four. "But this is the perfect age to begin such work," Leakey said. "You have attained maturity and won't be apt to take rash actions."

- Some five minutes of "tracking" passed before I was aware that Alan was not behind me. Perplexed, I retraced my steps and found him patiently sitting at the very point where we had first encountered the trail.
 With the utmost British tolerance and politeness, Alan said, "Dian, if you are ever going to contact gorillas, you must follow their tracks to where they are going rather than backtrack trails to where they've been." That was my first lesson in tracking, and one that I've never forgotten.

- As the gorillas began to reveal their individual personalities, Dian gave them names. First, No-nose: I think she is an old female, and she is the only one I've dared to name, but this is the only way I can think of her - she looks as if she has no nose. Then came Ferdinand, her name for a big blackback, followed by a whole rush of christenings: Pucker, Mzee, Solomon, Dora, Hugger, Scapegoat, Popcorn, Tagalong, Mrs. Moses, Cassius, Monarch ...

- Their dung, too, provided invaluable clues to a group's proximity, size, and composition, and even it's collective state of mind. The freshness of a dung deposit could be tested by its relative warmth and by the numbers of flies and/or eggs or maggots on it. Different-sized gorillas left different-sized dung deposits, so a careful examination revealed much about the number and ages of the animals in a given group. As for the group's state of mind - dung from undisturbed gorillas had the same general smell and consistency as horse manure, but gorillas in flight or frenzy became diarrheic.

- Dian later discovered that the order from the Cologne Zoo had been filled at the cost of slaughtering all ten adults of a gorilla group as they tried to protect their young on the south slopes of Mt. Karisimbi.

- In this, the fifth year of her study, Dian watched the group change and evolve through three deaths, three births, and the emigration of three young females. In the detailed recording and interpretation of such inter- and intra- group changes over long periods lay the unique value of Dian's study. But, as she was well aware, it would not be possible to claim that the social relationships of the mountain gorillas were really understood until the animals had been observed through several generations.

- Dian continued to view most of the students coming to work at Karisoke with a jaundiced eye. She especially disliked their bookbound softness and their youthful preoccupations with self, which she called "me-itis."

- Dian learned how widespread her notoriety had become when she caught a ride back to her hotel the next day with a group of Japanese primatologists, who told her they had heard she had trained an army of gorillas, which she led in armed attacks against poachers.

- "Nyiramacheballi! Nyiramachabelli!" - that not-so-adorable nickname they have given me - The Lone Woman of the Forest!

- The focus of her life had already been narrowed by the tragedies of Digit and the Zairean gorilla baby. With the loss of Uncle Bert and Macho, she began directing almost the whole of her energies to defending and preserving what remained of the Virunga gorilla population. Everything else seemed relatively unimportant. The accumulation of scientific data now seemed irrelevant to her. Even the writing of her book became a distraction.

- For sure, I wonder why grown men would spend their lives looking at bones when they could look at animals in life. There have to be some kind of science I'll never understand.

- Data gathering surely is important, but things haven't changed that much from the days when scientists shot everything in sight to gather data. They built their reputations then on mainly dead animals. Now they use live animals too, but the principle is the same. Alive or dead, you use the data to pile up a lot of research papers until you've got enough to get "silverback" status.

Over haar boek "Gorillas in the Mist":
- This book is about gorillas, not people. It is not even about me, and there is too much "me-itis" in it already as a result of editorial decisions. I would prefer there be no people in at all, good or bad, but I guess that's too much to ask.

- One of the deep-rooted causes for Dian's distaste for tourism in the park was the disturbing possibility that the gorillas might contract human diseases from the visitors.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

zondag 10 juli 2022

Stoppen of doorlezen? Alice Munro: Te veel geluk

Alice Munro: Te veel geluk (Canada, 2009): 409 blz: Vertaald door Fleuke Boyce (2013): Uitgeverij de Geus
 

 
Alice Munro (1931) is een veelgeprezen Canadese schrijfster van korte verhalen. Zij wordt regelmatig de Canadese Tsjechov genoemd. In 2013 won Munro de Nobelprijs voor literatuur.
 
De helaas veel te jong overleden collega-blogger Arjen was een groot fan van het werk van Alice Munro. Arjen was zelden echt enthousiast over wat hij las, dus dat was bijzonder. Als je de link aanklikt kun je 12 zeer enthousiaste besprekingen lezen van evenzovele boeken van Munro.
 
Ik had eerder vier verhalen van Alice Munro gelezen, ik weet niet meer of dat in het  Engels of in het Nederlands was. Een van die verhalen ging over een vrouw die in haar huwelijk stelselmatig werd verkracht. Alle vier de verhalen lieten een naar gevoel bij mij achter en ik heb de bundel weggelegd.
 
Ik dacht het nu nog eens te proberen met een andere bundel. Ik las het eerste verhaal uit "Te veel geluk" tot en met bladzijde 28. Doree, een jonge vrouw, was getrouwd met Lloyd, een moeilijke man van wie ze heel weinig mocht. Samen hadden ze drie jonge kinderen. In de eerste 20 bladzijden komt Lloyd naar voren als een zeer nare man. Nadat ze een keer ruzie hadden en Doree is weggevlucht naar een vriendin vermoordt Lloyd de drie jonge kinderen. Daar ben ik afgehaakt, ik voel weinig behoefte om over alle narigheid te lezen van iemand die zijn kinderen vermoordt.
 
Misschien is Alice Munro een groot schrijfster, maar voor mij is ze dat op basis van de vierenhalve verhalen die ik van haar heb gelezen zeker niet. Stoppen dus, en ik ga waarschijnlijk nooit meer iets van Alice Munro lezen.
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

vrijdag 16 april 2021

Britta Das: Koninkrijk in de wolken

Britta Das: Koninkrijk in de wolken: Mijn jaar in Bhutan (Canada, 2001): 300 blz: Vertaald door Cora Kool (2003): Uitgeverij Sirene
 
Koninkrijk In De Wolken
 
De vader van Britta Das was een wereldreiziger en was al 6 keer in Bhutan geweest. Steeds vertelde hij zijn dochter enthousiaste verhalen over dit prachtige land. Britta ging een keer mee naar Bhutan. Ze raakte op slag verliefd op het land en zijn inwoners en besloot om er een jaar te gaan werken.
 
"Koninkrijk in de wolken" vertelt het verhaal van Britta's verblijf in Bhutan. Britta was een gediplomeerd fysiotherapeute in Canada en wilde in Bhutan een plaatselijke inwoner opleiden in de fysiotherapie. Ook wilde ze patiënten behandelen.

In het begin was haar verblijf een ramp. Ze woonde in een vochtig huis, sprak de taal niet en kon heel weinig voor haar patiënten doen. Gelukkig werd het gaandeweg beter, vooral nadat ze dokter Bikul, een Indiase arts ontmoette.

"Koninkrijk in de wolken" is enerzijds het verhaal van een verblijf in een land met een totaal andere cultuur en anderzijds het verhaal van een ontluikende liefde. Ik vind het boek onderhoudend en de Nederlandse vertaling loopt erg soepel. Een ding viel mij op, twee keer heeft Britta het over een beest en staat er ding. De redacteur van het boek had deze kapitale misser er uit moeten halen.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

zaterdag 23 maart 2019

55: Nanook of the North

Nanook of the North (Verenigde Staten, 1922): 79 minuten: Zwart-wit: Regisseur: Robert Flaherty

Nanook of the North Poster"Nanook of the North" is de eerste grote etnografische documentaire uit de filmgeschiedenis, een van de eerste documentaires sowieso. In de film maken we kennis met de Inuit-jager Nanook en zijn gezin, bestaande uit een vrouw, twee kinderen en een aantal honden. Robert Flaherty heeft Nanook en zijn gezin gedurende een jaar gevolgd en gefilmd bij hun dagelijkse bezigheden.

In het begin van de film maakt het gezin een tochtje naar de handelspost in een grote kajak. In de handelspost ruilen ze vellen van sneeuwvossen, zeehonden en ijsberen tegen andere artikelen. Ook maken ze daar kennis met een grammofoonspeler, wat voor hun iets heel bijzonders zal zijn geweest.

Nanook is een behendig jager en weet van ijsschots naar ijsschots te springen om een geschikte plaats te vinden om zalm te vangen. Later zien we hem in een uur tijd een iglo bouwen, de traditionele sneeuwhut van de Inuit. Ze spannen de honden voor de slee en Nanook slaagt erin om een zeehond te vangen, zodat ze voorlopig weer even te eten hebben.

Ik vind "Nanook of the North" een prachtige film over een andere cultuur in een andere tijd, toen er bij de Inuit nog vrijwel geen sprake was van het gebruik van moderne hulpmiddelen. Nanook, de hoofdpersoon van de film, ging twee jaar later op een mislukte expeditie en kwam om van de honger.

Op IMDB krijgt "Nanook of the North" van iets minder dan 9.500 mensen een waardering van 7,7.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

woensdag 27 mei 2015

Yousuf Karsh: Portraits of Greatness



Product DetailsYousuf Karsh was een Canadese fotograaf, geboren in 1908. Hij is bekend geworden door zijn portretfoto van Winston Churchill uit 1941. Nadat hij bekend was geworden heeft hij tal van beroemdheden geportretteerd.

"Portraits of Greatness" is waarschijnlijk een van de beroemdste fotoboeken met portretten allertijden. In dit boek staan zo'n 96 haarscherpe zwartwit  portretfoto's van allerlei beroemdheden. De reprodukties zijn prachtig. 

Van de volgende beroemdheden vind ik de foto's in het bijzonder geslaagd: Georges Braque, Winston Churchill (2 keer), Aaron Copland, Albert Einstein, Elizabeth 2, Jacob Epstein, Ernest Hemingway, Audrey Hepburn, Carl Jung, Le Corbusier, Anna Magnani, William Somerset Maugham, Madame Ranjit S. Pandit, Anna Eleanor Roosevelt, Bertrand Russell, Albert Schweitzer, George Bernard Shaw, John Steinbeck en Arnold Toynbee.

Een aanwinst voor iedere liefhebber van fotoboeken!  

   
 
Voor foto's van Yousuf Karsh, is er de website van de Karsh Organisation.
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

zondag 22 februari 2015

Edward Burtynsky: China

Product Details
Edward Burtynsky is een Canadese fotograaf die al jaren de wereld rondreist om de gevolgen van de toenemende industrialisatie op de natuurlijke leefomgeving van de Aarde vast te leggen.

Van 2000 tot 2005 heeft hij vooral in China gefotografeerd. In dit boek staan foto's over de volgende onderwerpen:


- 3-kloven dam: voor 's werelds grootste dam in de Yangtze moesten 1,1 miljoen Chinezen verhuizen.
- Staal en kolen
- Oude industrie
- Scheepswerven
- Hergebruik
- Handwerk
- Stadsvernieuwing

De foto's in het boek zijn mooi afgedrukt op groot formaat, maar ik vraag me toch af of er veel mensen zullen zijn die dit boek vol met foto's van lelijke dingen zullen kopen.

  

dinsdag 17 februari 2015

Guy Delisle: Shenzen


Small Cover ImageIk las in het NRC Handelsblad een stukje over de Canadese striptekenaar Guy Delisle waarin zijn werk beschreven werd als mogelijk nog interessanter als dat van de door mij zeer bewonderde Joe Sacco. Mijn interesse was gewekt.

"Shenzen" is het eerste stripboek dat ik van Guy Delisle las. De auteur verbleef tussen december 1999 en februari 2000 drie maanden in de Chinese stad Shenzen, een speciale economische zone vlakbij Hong Kong. Hij is daar om te werken in een animatiestudio en leiding te geven aan een team van Chinese animatietekenaars. In de stad valt niet veel te beleven. Het is dan ook een humoristisch verslag geworden van een saai verblijf in een vreemd land.

Later heb ik nog 4 boeken van Guy Delisle gelezen: "Pyongyang", "Birma", "Jeruzalem" en "Gids voor slechte vaders"die ik alle vier nog beduidend interessanter vond. Delisle is inderdaad een groot talent. Zijn alledaagse observaties zijn misschien intrigerender dan die van Joe Sacco, maar ik vind Sacco de betere tekenaar.  

 

dinsdag 21 oktober 2014

Edward Shorter: Een geschiedenis van de psychiatrie


Small Cover ImageIn "Een geschiedenis van de psychiatrie" gaat de Canadese hoogleraar Edward Shorter in 8 hoofdstukken door de geschiedenis van de psychiatrie heen.

1): De geboorte van de psychiatrie aan het eind van de 18e eeuw, waarbij gestichten voor het eerst een therapeutische functie kregen.

2): Het tijdperk van het gesticht met toenemende aantallen patiënten.

3): De eerste biologische psychiatrie: een tijdperk dat tot ongeveer 1900 duurt. Gedurende deze periode beschouwt men geestesziekten als ontstaan door afwijkingen in de hersenen en doet men veel onderzoek naar de hersenen.

4): Zenuwen. Over de neiging geesteszieken te behandelen door middel van (rust)kuren.

5): Het psychoanalytisch hiaat: De periode waarin het gedachtegoed van Freud overheerst, in de VS tussen pakweg 1930 en 1970. Men denkt dat geesteszieken veroorzaakt worden door omgevingsfactoren waarbij men langdurige psychoanalyses toepast om inzicht te krijgen in de problemen. Deze aanpak blijkt voor de zwaardere patiënten in het geheel niet te werken.

6): Alternatieven: Van koortskuur bij neurosyfilis tot slaaptherapie, electroshock en lobotomie.

7): De tweede biologische psychiatrie: Men ontdekt in de jaren 50 de antipsychotica waarbij het voor het eerst mogelijk wordt om de zwaardere patiënten echt te helpen.

8): Van Freud tot Prozac: De psychiaters proberen om hun marktaandeel te behouden, nadruk op diagnostiek en de ontdekking van medicijnen tegen depressie zoals Prozac.

Eindconclusie luidt dat de combinatie van pillen plus praten het beste werkt.

Het is een interessant boek, maar het bevat in mijn ogen veel onnodige details en is daardoor voor de geïnteresseerde patiënt waarschijnlijk te moeilijk om te lezen. De vertaling is zoals we van Tinke Davids gewend zijn goed.  

 

vrijdag 18 juli 2014

Guy Delisle: Gids voor "slechte" vaders


Large Cover ImageGuy Delisle is een striptekenaar en schrijver om in de gaten te houden.

Eerder heb ik al drie prachtige boeken van hem gelezen over respectievelijk: China, Noord-Korea en Jeruzalem. Uit het boek over Jeruzalem bleek ook dat hij inmiddels getrouwd is en twee kinderen heeft, een jongen en een meisje.

"Gids voor slechte vaders" lijkt een tussendoortje voor Delisle. In bedrieglijk eenvoudige tekeningen (steeds twee op een bladzijde) schetst hij een aantal belevenissen van zichzelf met zijn twee kinderen. Een verhaaltje is te mooi om niet in zijn geheel te citeren:

's avonds: Guy tegen dochter "Vooruit! Het is tijd om lekker te gaan slapen." Dochter "Papa, is het waar dat er kinderlokkers bestaan?" Guy "Welnee, kom nou... wie vertelt je dat soort dingen?" Dochter "Louanne op school" Guy "Pff... die zuigt echt van alles uit haar duim! Dat zweer ik je... Dus luister goed, kinderlokkers bestaan niet Zo simpel is het"

Vervolgens: Guy "Maar er zijn wel apen..." Dochter "Apen?" Guy "Ja apen. Best wel gek, dat las ik vanochtend in de krant... In Maleisië is een aap door het raam van een flat geklommen en er met een baby vandoor gegaan. Stel je voor..." Dochter "Waarom heeft die aap die baby dan meegenomen, papa?" Guy "Wees maar niet bang, schatje, uiteindelijk is het de aap niet gelukt om de baby mee te nemen. Want toen hij over het hek van het balkon wilde klimmen, werd de baby wakker en die begon te huilen, en toen liet de aap hem van schrik los! Die arme baby had pech, hij viel aan de verkeerde kant en maakte een doodsmak van vijf verdiepingen. Boem!

Het leven kan soms raar lopen. Nou genoeg gekletst, tijd om te slapen." Guy doet het licht uit "Welterusten, lieverd!" Het is duidelijk waar de titel vandaan komt.



 

slechte vaders 

maandag 14 juli 2014

Guy Delisle: Birma


"Birma" is een verslag in stripvorm over een verblijf van een jaar in Birma van Guy Delisle, met zijn jonge zoontje Louis en zijn vrouw Nadège die voor artsen zonder grenzen werkt.

Birma, tegenwoordig ook wel Myanmar genoemd is een gesloten land, geregeerd door een repressief militair regime dat maar in beperkte mate buitenlanders toelaat.

Het boek is opgezet zoals de andere reisboeken van Delisle (Shenzen *** en Pyongyang ****). Centraal staan de alledaagse gebeurtenissen, zoals de zoektocht naar een geschikte woning, boodschappen doen, bezoekjes aan collega's, het waterfeest en wandelingen met de kleine Louis. Louis trekt veel aandacht, overal waar de Birmezen hem zien wordt hij gegroet. Als Guy eens een keertje alleen op pad gaat dan wordt hij niet gegroet.

Een grappig detail valt te lezen op blz 70. Gewone burgers dragen overhemden waarop de zakken op borsthoogte zijn genaaid. Militairen dragen overhemden waarop de zakken op buikhoogte zitten, zodat er daarboven ruim plaats is om de talloze medailles op te spelden.

Na dit boek over Birma heeft Guy Delisle ook nog een boek over Jeruzalem ***** gepubliceerd.
Als je de 4 reisboeken van Guy Delisle na elkaar leest, dan blijkt dat ze steeds beter worden.