Dvd: François Truffaut: La peau douce

La peau douce (Frankrijk, 1964): 113 min: Zwart-wit: Regisseur François Truffaut

 

 

Bij het bekijken van "La peau douce" beving mij een gevoel van plaatsvervangende schaamte.

 

Pierre Lachenay is in de veertig en woont met zijn vrouw Franca en hun dochtertje Sabine in Parijs. Op een reis naar Lissabon ontmoet hij de veel jongere Nicole (een rol van Françoise Dorleac, de jong gestorven oudere zus van Catherine Deneuve) op wie hij valt en met wie hij een relatie krijgt.

Pierre weet niet goed te kiezen tussen zijn nieuwe vlam en zijn vrouw en dat levert scènes op waarvoor ik mij schaam voor zijn gedrag, bijvoorbeeld als hij Nicole mee uitneemt naar een bijeenkomst waar hij gastspreker is en duidelijk verlegen is met zijn vriendin.

Ik vind "La peau douce" opnieuw een onderhoudende film met mooie beelden en muziek en uitstekend acteerwerk.

Op IMDB krijgt "La peau douce" van 8.200 mensen een waardering van 7,5.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Lev Tolstoi: Anna Karenina: deel 7

Lev Tolstoi: Anna Karenina (Rusland, 1875-1877): 1010 blz: Vertaald door Hans Boland (2017): Uitgeverij Athenaeum - Polak & Van Gennep: Perpetua-reeks

 

 

Citaten:

- Ljovin keek op zijn horloge.

 "Doe je nette jas aan, dan kun je meteen door naar gravin Beaule."

 "Moet dat nou?"

 "Ja, dat moet. De graaf is ook bij ons geweest. Het is een kleine moeite. Je rijdt erheen, gaat even zitten, praat vijf minuten over het weer, staat op en vertrekt weer."

 "Je weet niet half hoe rot ik me daarbij voel. Ik ben die dingen helemaal ontwend. Wat is het ook voor onzin, je komt daar, een wildvreemde kerel, neemt een stoel, blijft een tijdje zitten zonder dat je er iets te zoeken hebt, je stoort ze, je wordt er zelf ook niet vrolijker van en je krast weer op."

 

- "Je stuitert bij de eerste neut, de tweede is maar voor de leut, de derde maakt je lekker teut."

 

- "Arseni drijft alles tot in het extreme door, zeg ik altijd," merkte Natalie op. "Wanneer je perfectie nastreeft is iets nooit goed. Papá heeft gelijk als hij zegt dat de manier waarop wij zijn opgevoed het ene uiterste was, omdat wij het met een insteekkamertje moesten doen terwijl onze ouders de bel-etage voor zichzelf reserveerden, maar dat de huidige opvatting, met de ouders in het berghok en de kinderen in de pronkkamers, het andere uiterste is. De oudelui is geen leven meer vergund, alles moet in dienst staan van de kinderen."

 

- Levensomstandigheden kunnen zo gek niet zijn of de mens raakt eraan gewend, zeker als hij overal om zich heen ziet dat iederéén zich aanpast.

 

- Oblonski ging hem niet staan uitleggen hoe reëel de zaak was; Bartnjanski begreep zulke dingen niet.

 "Ik heb geld nodig. Ik heb niks om van te leven."

 "Maar je leeft toch?"

 "Ja, op schulden."

 "Ach jé! Veel?" vroeg Bartnjanski met medeleven.

 "Heel veel, zo'n twintigduizend."

Bartnjanski reageerde met een lachsalvo.

 "O, dan ben je toch een gelukkig man? Ik heb anderhalf miljoen schuld en geen cent achter de hand, maar zoals je ziet leef ik nog!"

- Als er moet worden ingegrepen in de verhouding tussen twee echtelieden dient er ofwel sprake te zijn van een onherstelbare frictie ofwel van liefde en verdraagzaamheid. Wanneer geen van tweeën het geval is, in een relatie waar niets vastligt, kan er niets worden ondernomen. Veel huwelijken houden stand, ook al is zowel de vrouw als de man er volledig op uitgekeken, omdat ze mekaar niet de hersens inslaan en nog net een beetje begrip voor elkaar opbrengen.

 

Op de laatste bladzijde van deel 7 vindt de ontknoping van het boek plaats. Er volgt nog een deel 8, maar dat was voor mij niet van belang en had wat mij betreft net zo goed niet geschreven kunnen worden. Ik vermoed dat de meeste andere lezers dat met mij eens zullen zijn. Met het herlezen en uitgebreid bespreken van "Anna Karenina" ben ik voorlopig klaar met het werk van Tolstoi. Tolstoi heeft ook prachtige verhalen geschreven en misschien zal ik die later nog bespreken. Waarschijnlijk wacht ik daarbij wel op nog nieuw te verschijnen vertalingen van die verhalen.  

 

Hans Boland heeft tegelijk met "Anna Karenina" het boekje "Hij kan me de bout hachelen met zijn vorstendommetje" gepubliceerd, waarin hij vertelt wat zijn vertaalprincipes zijn en hoe hij "Anna Karenina" heeft vertaald. Aardig voor een kijkje in de keuken.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

 

Lev Tolstoi: Anna Karenina: deel 6

Lev Tolstoi: Anna Karenina (Rusland, 1875-1877): 1010 blz: Vertaald door Hans Boland (2017): Uitgeverij Athenaeum - Polak & Van Gennep: Perpetua-reeks

 

 

Citaten:

 

Na de jachtpartij:

- Al was de hut nog zo smerig, door de troep die de laarzen hadden gemaakt en de honden die zich zaten schoon te krabben en te likken, al stonk het er naar drab en kruit, en al waren er geen messen en vorken, de jagers deden zich tegoed aan het avondeten en de thee zoals dat nergens beter kan dan tijdens een jachtavontuur.

 

- "Messieurs, venez vite!" klonk de stem van Veslovski, die ze kwam halen. "Charmante! Ik heb haar ontdekt, een bevallige, rasechte Gretchen, we hebben al kennisgemaakt, echt, het is een snoepje om te zien!" Er sprak volledige goedkeuring uit zijn toon en zijn woorden, alsof het meisje een snoepje was dat speciaal voor hem was gemaakt zodat hij tevreden kon zijn over haar schepper.

 

- Oblonski was iets aan het zeggen over de frisheid van een meisje dat hij vergeleek met een verse, opengesprongen hazelnoot.

 

- Dolly fantaseerde de meest hartstochtelijke, onmogelijke liefdesaffaires bij elkaar.

 "Anna heeft een hele goeie daad gesteld, en ik zal de laatste zijn die haar iets verwijt. Ze is zelf gelukkig en ze heeft een ander gelukkig gemaakt. Ze is niet murw geslagen, zoals ik. Ze is vast nog net zo fris en verstandig en open als altijd." Er speelde een guitig glimlachje om haar lippen, want terwijl ze dacht aan de liefde van Anna zag ze parallel daaraan in haar verbeelding bijna hetzelfde avontuur, maar dan met een man die was samengesteld uit meerdere mannen en verliefd was op haarzelf. Net als Anna bekende ze haar overspel tegenover haar eigen man. En ze moest glimlachen om Stiva's verbazing en verwarring.

- "Ik vind niks," zei ze. "Ik heb je altijd heel graag gemogen, en als je van iemand houdt doe je dat van de hele persoon, zoals hij is en niet zoals je misschien zou willen dat hij was."

- In theorie rechtvaardigde Dolly Anna's handelwijze, ze stond er zelfs helemaal achter, en ze was bepaald niet de enige vrouw met een onberispelijke levenswandel wie de eentonigheid van een zondeloos leven de keel uit hing en die als toeschouwster aan de zijlijn seksegenotes met een onwettige liefdesaffaire niet alleen vergaf maar ook benijdde. 

- Vronski trad in dezen heel anders op dan Ljovin. Het was overduidelijk dat hij Veslovski's praatjes geen moment serieus nam en diens lollig bedoelde opmerkingen zelfs voedde.

 "Nou, Veslovski, zeg eens: waar worden stenen mee vastgezet?"

 "Met cement natuurlijk."

 "Bravo! En wat mag cement wel zijn?"

 "Gewoon, een soort brij, iets waar je gaten mee vult."

- "Hoe durft-ie te beweren dat ik opdracht heb gegeven zijn broek onvindbaar te maken! Hij heeft hem gewoon geruild voor een kratje wodka, dat is wat ik denk! Hij kan me de bout hachelen met zijn vorstendommetje! Hij moet zijn smoel houden, varken dat-ie is!"

- Als altijd kwam Anna uit bij de constatering dat ze onheus was behandeld. "Hij kan zich permitteren zijn eigen gang te gaan, waar en wanneer hij wil. Hij kan weggaan en me aan mijn lot overlaten. Hij mag alles, ik niets. Juist omdat hij dat heel goed weet zou hij er geen gebruik van moeten maken. ..."

 

   

Lees verder met de citaten van deel 7.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

 

Lev Tolstoi: Anna Karenina: deel 5

Lev Tolstoi: Anna Karenina (Rusland, 1875-1877): 1010 blz: Vertaald door Hans Boland (2017): Uitgeverij Athenaeum - Polak & Van Gennep: Perpetua-reeks

 

 

Citaten:

- "Wat een honnepon, dat bruidje, gewoon een knuffellammetje! ..."

 

- Tezelfdertijd was Vronski niet helemaal gelukkig, ondanks de algehele vervulling van wat zo lang zijn liefste droom was geweest. Hij maakte de aloude fout te denken dat de bevrediging van een wens synoniem is met geluk, en hij kwam er algauw achter dat hij, nu zijn verlangens verwezenlijkt waren, nog geen kruimel had gekregen van wat hij ervan verwacht had.

- Ljovin stond er niet bij stil dat er voor Kitty, anders dan voor hem, in die zin een wezenlijke verandering had plaatsgevonden dat zij thuis wel eens trek had in zuurkool of in snoep en dat niet kreeg, terwijl ze die lekkernijen nu maar hoefde te bestellen, de taart die ze wilde en desnoods een hele vrachtlading snoepjes, omdat ze al het geld van de wereld had.

- Ljovin begreep nog niet dat Kitty zich aan het voorbereiden was op de taak die haar wachtte zodra ze behalve echtgenote ook vrouw des huizes zou zijn en kinderen zou dragen, baren en grootbrengen. Hij hield er geen rekening mee dat zij dat instinctief aanvoelde en zichzelf vooralsnog, in aanloop naar die kolossale arbeid, geen verwijten maakte wanneer ze een zorgeloos leventje leidde en van de liefde genoot, terwijl ze opgewekt verder bouwde aan haar nestje.

- Na de ene keer dat ze het over religie hadden gehad, nog tijdens hun verloving, was het onderwerp nooit meer ter sprake gekomen, maar Kitty vervulde alle riten van kerkgang en gebed in de onveranderlijke, kalme zekerheid dat het zo hoorde. Ze was er heilig van overtuigd, hoe hij haar ook tegensprak, dat hij minstens zo'n goede christen was als zij en dat zijn uitspraken dienaangaande in de categorie komische mannenbedenksels vielen, in de trant van zijn grapje over haar broderie anglaise: dat goede vrouwen gaten stopten maar dat zij ze juist maakte.

 

- "Een getrouwde man draagt zorg voor aardse zaken en wil zijn vrouw behagen, een ongetrouwde man draagt zorg voor de zaak van de Heer en wil de Heer behagen," zegt de apostel Paulus, een tekst die Karenin zich dikwijls voor ogen hield nu hij het Evangelie als leidraad voor al zijn handelen had geaccepteerd. Sinds hij zijn vrouw kwijt was diende hij met zijn projecten de Heer beter dan voor die tijd, meende hij.

 

- Zolang de meester bezig was met uitleggen geloofde Serjozja hem en dacht hij dat hij het begreep, maar zodra hij dan weer op zijn eentje verder moest was zijn hoofd zo leeg als maar kon en had hij geen benul waarom zo'n piepklein makkelijk woordje als "zo" een bijwoordelijke bepaling van hoedanigheid kon zijn.

- "Getrouwd zijn geeft altijd gedonder, maar met een vrouw die je vrouw niet is ben je helemaal in de aap gelogeerd," dacht Jasjvin toen hij het hotel verliet.

 

   

Lees verder met de citaten van deel 6.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

 

Lev Tolstoi: Anna Karenina: deel 4

Lev Tolstoi: Anna Karenina (Rusland, 1875-1877): 1010 blz: Vertaald door Hans Boland (2017): Uitgeverij Athenaeum - Polak & Van Gennep: Perpetua-reeks

 

 

Citaten:

- De prins was gezegend met een zelfs voor prinsen uitzonderlijk krachtig gestel; hij deed zoveel aan sport en was zo gespitst op een goede lichaamsverzorging dat hij niettegenstaande zijn neiging om geen maat te houden bij de geneugten des levens fris bleef als een grote groene glimmende Hollandse komkommer.

 

Vronski over de prins:

- "Stom stuk vreten! Ben ik echt net zo?" dacht hij.

 

- Opnieuw deed Anna haar man, ondanks zichzelf, na:

 ""Jij, ma chère, jij, Anna!" Het is geen man, geen mens, het is een pop! Niemand ziet dat, maar ik  wel! O, als ik, of wie dan ook, hem was geweest dan had ik zo'n vrouw als ik allang vermoord, aan stukken gescheurd, in plaats van "ma chère, Anna" te neuzelen. Het is geen mens maar een ministeriële machine. Hij snapt niet dat ik jouw vrouw ben, dat hij een vreemde is, te veel is ... Ik wil er niet meer over praten, alsjeblieft!"

 

- "Een vreemde pief!" zei Oblonski tegen zijn vrouw.

 

- Oblonski hield van eten en nog meer van etentjes organiseren, in intieme kring, met een verfijning die zowel tot uiting kwam in de gerechten en de wijn als in de samenstelling van de disgenoten.

 

- "... Aan de ideeën die ik heb ontwikkeld hecht ik de grootste waarde, maar in werkelijkheid stellen ze helemaal niks voor, net zo weinig als zo'n beer in de luren leggen. Dat is het leven, een beetje jagen, werken, alles om maar niet aan de dood te hoeven denken."

 

- De verklaring die Ljovin Kitty verschuldigd was vormde de enige pijnlijke herinnering aan zijn verloving. Hij pleegde overleg met de oude vorst en verkreeg diens toestemming om Kitty zijn dagboek te laten lezen, waarin hij alles had vastgelegd dat zijn geweten bezwaarde.

 

   

Lees verder met de citaten van deel 5.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

 

Lev Tolstoi: Anna Karenina: deel 3

Lev Tolstoi: Anna Karenina (Rusland, 1875-1877): 1010 blz: Vertaald door Hans Boland (2017): Uitgeverij Athenaeum - Polak & Van Gennep: Perpetua-reeks

 

 

Citaten:

 

Sergé tegen zijn broer:

- "... Dan het onderwijs. Jij hebt zelf toch ook meer aan geschoolde boeren?"

 "O nee, vraag dat maar aan iedereen," antwoordde Ljovin heel stellig. "Arbeiders die kunnen lezen en schrijven zijn het ergst. Wegen repareren kun je wel vergeten, en als ze een brug aanleggen is die de volgende dag onttakeld en zijn alle onderdelen gestolen."

 

Ljovin:

- "Volgens mij is elk menselijk handelen tot mislukken gedoemd als het niet geschoord wordt door eigenbelang. Dat is een algemene, filosofische waarheid." 

- "En jij dan, dreuteltje, heb je ook gezwommen?" vroeg de ander aan de zuigeling.

- De kinderen kenden Ljovin nauwelijks, ze herinnerden zich hem in ieder geval niet, maar ze deden heel gewoon tegen hem, zonder het vreemde soort verlegenheid en tegenzin dat op die leeftijd zo vaak een rol speelt in de omgang met volwassenen, wanneer die niet spontaan genoeg zijn - wat tot de grootste misverstanden kan leiden. Iemand mag nog zo intelligent en scherp van geest zijn, immuun voor het toneelspel van een ander is hij niet, terwijl het meest onnozele kind daar doorheen prikt en zich afkeert, al wordt de schijn nog zo handig opgehouden.

- "Toegegeven, die mannen worden misschien voor aap gezet, maar ik heb altijd gevonden dat ze door ongeluk getroffen waren. Ik heb altijd met ze te doen gehad," maakte Karenin zichzelf wijs. Het was pertinent onjuist, hij had nooit enige consideratie gehad met bedrogen echtgenoten, en hoe vaker hij hoorde van een vrouw die het met een ander hield, hoe hoger hij zichzelf daarboven verheven achtte.

- De gedachte aan haar zoon bracht Anna bij haar positieven. Opeens zag ze weer perspectief. Ze had de laatste jaren in alle oprechtheid, zij het ook met enige overdrijving, de rol gespeeld van een moeder die voor haar zoon leeft, en ze besefte vol blijdschap dat er ook onder de omstandigheden waarin ze zich op dit moment bevond een territorium bestond waarover zij heerste, onafhankelijk van haar verhouding met haar man en met Vronski. Haar rijk was haar zoon. Hoe en waar zij ook terecht zou komen, haar zoon zou ze niet in de steek laten.

Anna over haar man nadat zij een brief van hem heeft ontvangen:

- "Hij heeft gelijk! Natuurlijk!" zei ze hardop. "Hij heeft immers altijd gelijk, als christen, in al zijn grootmoedigheid! Het is een miezerige larf! Niemand zal ooit in staat zijn dat te begrijpen, en zelf kan ik het niet uitleggen. Het is een vrome, fatsoenlijke, intelligente man, zeggen ze, maar ze hebben niet gezien wat ik heb gezien. Ze weten niet dat hij acht jaar lang al het leven uit me heeft geperst, zonder ook maar één keer te bedenken dat ik een levend wezen ben, een vrouw , die liefde nodig heeft. ..."

- Het bestaan dat Vronski leidde kon zonder meer gelukkig heten. Dat was voor een belangrijk deel te danken aan de leefregels die hij zich had gesteld en op grond waarvan hij precies wist wat hoorde en wat niet hoorde. Ze hadden een zeer beperkte actieradius, maar daar stond tegenover dat ze oerbetrouwbaar waren en dat Vronski, door zich nooit op vreemd terrein te begeven, altijd exact wist hoe hij diende te handelen. Zo vond hij dat men een valsspeler behoorde te betalen maar een kleermaker niet direct, dat men mannen niet en vrouwen wel mocht voorliegen, dat bedrog alleen geoorloofd was wanneer je met een getrouwde man van doen had, dat een belediging nooit door de vingers mocht worden gezien, terwijl het wel degelijk toegestaan was anderen te beledigen, en zo meer. Al die voorschriften waren misschien onlogisch en fout, maar ze lieten geen ruimte voor twijfel en gaven Vronski het gevoel dat hij, zolang hij ze niet schond, een gerust geweten kon hebben en het hoofd hoog kon dragen.

- ".... Rusland heeft mensen nodig. Een politieke partij. Anders gaat het naar de ratsjmodee."

- "Jij hebt nooit liefgehad," zei Vronski zachtjes, terwijl hij voor zich uit keek en aan Anna dacht.

 "Dat kan zijn. Maar onthou wat ik je gezegd heb. Nog een ding: vrouwen zijn materialistischer ingesteld dan mannen. Wij bouwen luchtkastelen van de liefde, zij zijn terre-à-terre."

- "Dat heb ik nou nooit gesnapt," zei Ljovin fel. "Hoe kunnen scholen ervoor zorgen dat de levensomstandigheden van het volk beter worden? Als je naar school gaat krijg je andere behoeften, zegt u. Maar dat maakt het alleen maar erger, want arme mensen zullen niet de mogelijkheid hebben die behoeften te bevredigen, Ik zal nooit van mijn leven begrijpen hoe optellen en aftrekken en kennis van de catechismus iemands materiële situatie kunnen opkrikken ..."

- "Dan hebt u tenminste een geestverwant in uw geliefde Spencer, die beweert dat beschaving misschien niet wordt verkregen door te leren lezen en rekenen, maar een gevolg is van een hoger welvaartsniveau, met regelmatige wasbeurten, zoals hij zegt ..."

- Deze twee mensen waren zo nauw met elkaar verwant, ze stonden elkaar zo te na, dat het kleinste gebaar dat ze maakten en de toon waarop ze iets zeiden meer voor ze beduidde dan wat ze elkaar met woorden konden zeggen.

 

   

Lees verder met de citaten van deel 4.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

 

Lev Tolstoi: Anna Karenina: deel 2

Lev Tolstoi: Anna Karenina (Rusland, 1875-1877): 1010 blz: Vertaald door Hans Boland (2017): Uitgeverij Athenaeum - Polak & Van Gennep: Perpetua-reeks

 

 

Citaten:

- Tranen waren de smeerolie die nodig was om de vastgelopen machine - dat wil zeggen de omgang tussen beide zusters - weer aan de praat te krijgen. Vanaf dit ogenblik spraken ze niet meer over wat hun bezighield, maar ook door over hele andere dingen te praten begrepen ze elkaar.

 

- Waar Anna was, was Vronski ook, en zodra de gelegenheid zich voordeed fluisterde hij haar zijn liefde in. Ze lokte niets uit, maar altijd als zij hem tegenkwam ontvlamde de levenslust die haar hart al bij de eerste keer, toen hij haar treincoupé binnenkwam, had doorstroomd. Ze was zich bewust dat haar ogen begonnen te schitteren en haar lippen zich in een glimlach krulden wanneer hij voor haar opdook, maar ze kon die signalen van haar vreugde niet onderdrukken.

 

- Vronski wist heel goed dat hij in de ogen van Betsy en van hun wereldje geen enkel risico liep de risee te worden. In die kringen werd je misschien uitgelachen om een niet beantwoorde liefde voor een meisje of een ongehuwde vrouw, maar de rol van iemand die achter een getrouwde vrouw aan zat en haar met alles wat hij in zich had trachtte te verleiden tot overspel had iets glansrijks en verhevens, wat alle spot uitsloot; daarom speelde er onder zijn snor een trotse, vrolijke glimlach toen hij de binocle liet zakken en zijn nicht aankeek.

 

- "Zalig zijn de vredestichters, want zij zullen worden gered", citeerde Betsy iemand, ze wist niet meer wie, die zoiets had verkondigd.

 

- Opeens duikt er een kerel op met bakkebaarden als braadworsten en rood als een kreeft.

 

- "Vertelt u ons eens iets wat komisch is zonder boosaardig te zijn," zei de ambassadeursvrouw, grootmeesteres in de kunst van het hoogbeschaafde discours dat de Engelsen small talk noemen.

 

- De conversatie was allervriendelijkst begonnen, maar juist daarom kwam er ook geen beweging in. Roddel, een beproefd en betrouwbaar middel om uit een dergelijke impasse te geraken, bood ook nu uitkomst.

 

- "Niemand is content met zijn aards bezit, maar met zijn eigen verstand is iedereen tevreden," citeerde de diplomaat een of andere Franse dichter.

- Karenin was niet jaloers aangelegd. Hij huldigde het principe dat jaloezie beledigend is voor de vrouw, omdat zij het volle vertrouwen van haar man verdient.

- Vanbuiten was alles hetzelfde, maar hun relatie was in de kern radicaal veranderd. Karenin, een geweldenaar als staatsman, moest toegeven dat hij in deze aangelegenheid niets vermocht. Hij voelde zich als een stier die gedwee en met gebogen kop wacht op de klap van de bijl die boven hem wordt geheven.

- "... Weet je, een vrouw is iets waar je nooit op uitgestudeerd raakt, altijd weer totaal iets nieuws."

 "Wat heb je er aan om erop te studeren?"

 "Nee, zo zit het niet. Een of andere wiskundige heeft ooit gezegd dat het ontdekken van de waarheid minder bevredigend is dan de zoektocht ernaar."

- Dat boeren land opkopen stoort me niet. De landheer eet uit zijn neus, de boer arbeidt - en bezet de plaats waar hij recht op heeft.

- De oudste [broer van Vronski] was evenmin gecharmeerd van de liaison van de jongste. Of het om een hevige liefde of een scharrel ging, met of zonder hartstocht, zondig of niet, daar liet hij zich niet mee in; zelf onderhield hij naast zijn gezin een danseresje en was dus heel tolerant in die zaken. Het enige wat hij wist, was dat degenen die zijn broer er niet hard over zouden moeten vallen dat wel deden, en daarom was ook hij ontevreden.

- "Tijd! Soms heb je een hele maand waar je nog geen halve roebel voor geeft, en soms ook een halfuur dat je voor geen goud ter wereld zou willen missen. ..."

 

   

Lees verder met de citaten van deel 3.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

 

Lev Tolstoi: Anna Karenina: deel 1

Lev Tolstoi: Anna Karenina (Rusland, 1875-1877): 1010 blz: Vertaald door Hans Boland (2017): Uitgeverij Athenaeum - Polak & Van Gennep: Perpetua-reeks

 

 

Citaten:

 

De roman begint ijzersterk met de beroemd geworden openingszin:
- Gelukkige gezinnen lijken allemaal op elkaar, maar een ongelukkig gezin is altijd ongelukkig op zijn eigen manier.

Oblonski is ontrouw geweest en zijn vrouw Dolly is daar achter gekomen en in alle staten:
- Er was een algemeen gevoel dat dit huwelijk zin en betekenis had verloren en dat een gezelschap van toevallige passanten in een herberg meer samenhang vertoonde dan de bewoners - gezinsleden en bedienden - van huize Oblonski.

- Oblonski was van nature eerlijk tegenover zichzelf. Hij was niet in staat om zichzelf om de tuin te leiden en zich voor te houden dat hij spijt had van zijn gedrag. Toen hij zijn vrouw voor het eerst had bedrogen, een jaar of zes geleden, had hij daar wroeging over gehad, maar nu, als vierendertigjarige, aantrekkelijke man die van vrouwen hield maar niet langer verliefd was op zijn eigen vrouw - moeder van vijf levende en twee overleden kinderen en slechts een jaar jonger dan hij - had hij weinig last meer van zijn geweten.

Over de levensopvatting van Oblonski:
- Oblonski snapte niet goed waar die angstaanjagende, gezwollen taal over het hiernamaals goed voor was, als je het hier in het ondermaanse heel gezellig kon hebben. Ook mocht hij deze of gene eenvoudige van geest graag aan het schrikken maken met de geestig bedoelde stelling dat je, indien je trots was op je afkomst, niet diende te stoppen bij onze stamvader Rjoerik maar tevens onze werkelijke stamvader, de aap, moest eren.

Ljovin trok al lang op met de familie Sjerbatski. Hij was smoorverliefd op de jongste dochter, Kitty, maar durfde niet goed om haar hand te vragen. Toen hij eindelijk om haar hand vroeg was Kitty inmiddels het hof gemaakt door Vronski en wees zij hem af. Ljovin was diep ongelukkig door die afwijzing.

- Oblonski glimlachte. Hij wist precies wat Ljovin voelde, en hij wist dat voor hem alle meisjes op de hele wereld in twee categorieën konden worden ondergebracht: tot de ene behoorden alle meisjes op de hele wereld behalve zij, heel gewone wezens, behept met alle mogelijke menselijke zwakheden; tot de andere categorie behoorde alleen zij, en op haar had geen enkele zwakheid vat, zij was het hoogst bereikbare voor de mensheid.

De opvattingen van de moeder van Kitty, die een zo goed mogelijke partij voor haar dochter wenst:
- Voor de vorstin was Ljovin niet in de verste verte te vergelijken met Vronski. Ze had niets op met Ljovins uit de toon vallende, ongezouten oordelen, met zijn sociale schutterigheid - die zij toeschreef aan zijn trots - en met zijn, in haar ogen, primitieve leefwijze op het land, waar hij met vee en boeren van doen had.
- Vronski daarentegen kwam tegemoet aan alle wensen van de vorstin. Schatrijk, verstandig, van aanzien, bezig aan een schitterende carrière in het leger en aan het hof, en volslagen betoverend als mens. Iets beters kon je niet krijgen.

- En hoe men haar ook te verstaan gaf dat in onze tijd de jongelui hun eigen lot in handen moesten nemen, zij kon niet geloven dat dat goed was, zoals ze zichzelf ook niet wijs zou kunnen maken dat in onze of enige andere tijd geladen pistolen het meest geschikte speelgoed zouden zijn voor vijfjarigen.

De vader van Kitty dacht hier duidelijk anders over:
- "Wat u gedaan hebt? Een vrijer verleid om bij ons over de vloer te komen, dat ten eerste! Voor je het weet gaat ze in heel Moskou over de tong, en niet zonder reden! Als u zo graag avondjes organiseert, nodig dan iedereen uit, maar geen bronstige troetels! U mag alle teddybeertjes uitnodigen"- zo noemde de vorst de Moskouse jeunesse dorée- "en een pianist inhuren, zet ze maar aan het dansen, maar dat moderne gefoezel met vrijertjes en liefdeskoppeltjes wil ik niet in huis hebben! Ik ga ervan over mijn nek! U hebt uw zin, het kind heeft d'r kop verloren! Ljovin is duizend keer beter dan zo'n Petersburgs fatje, zo'n fabrieksproduct, allemaal precies hetzelfde, en allemaal vullis! Al was hij een prins van den bloede, mijn dochter heeft daar helemaal geen behoefte aan! Aan niemand niet!" 

Ljovin:
- Liefde voor een vrouw kon hij zich niet voorstellen buiten het verband van een huwelijk, ja, voor hem was er éérst het gezin en pas daarna de vrouw die het hem zou schenken. Zijn denkbeelden in dezen weken dus nogal af van de manier waarop het merendeel van zijn kennissen erover dacht: voor hen was het huwelijk een van de vele schakels van het dagelijks bestaan, terwijl het voor Ljovin de essentie was van een gelukkig leven.

Als laatste maken we kennis met Anna, die bij haar schoonzus bepleit om toch niet weg te gaan bij haar man en Vronski wiens levenshouding in het onderstaande citaat goed beschreven staat. Anna ontmoet Vronski bij de trein terwijl er net een ongeluk gebeurd is waarbij een baanwachter overreden is door de trein. Anna ziet dit als een slecht voorteken.

- Vronski luisterde met plezier naar het vrolijke gekwetter van dit knappe schepseltje, gaf haar in alles gelijk en verstrekte advies dat niet serieus bedoeld was; hij had direct de toon te pakken die hij reserveerde voor dit soort vrouwen. In zijn Petersburgse wereldje onderscheidde hij twee menssoorten, die elkaars tegenpool vormden. Tot de ene soort, waarop hij neerkeek, rekende hij de grauwe middelmaat, de sukkels, waar je alleen maar om kon lachen, lieden die geloofden dat één man zijn leven moest delen met één vrouw en het huwelijk heilig was, dat een meisje onschuldig hoorde te zijn, een vrouw schroomvallig, een man moedig, stoïcijns en standvastig, en dat men kinderen diende groot te brengen, zijn brood moest verdienen, zijn schulden hoorde in te lossen en al dergelijke onzin meer - mensen die er een ouderwetse, bespottelijke levenswijze op na hielden. Tot de andere soort behoorde hijzelf met al zijn vrienden, die wisten wat het ware leven was, dat het draaide om elegante omgangsvormen, een goede verschijning, de grote geste, lef, pret, en de bereidheid sans gêne al je driften te volgen en te lachen om al het andere.

 

   

Lees verder met de citaten van deel 2.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

 

Lev Tolstoi: Anna Karenina: Inleiding

Lev Tolstoi: Anna Karenina (Rusland, 1875-1877): 1010 blz: Vertaald door Hans Boland (2017): Uitgeverij Athenaeum - Polak & van Gennep: Perpetua-reeks
  

"Anna Karenina" van Tolstoi hoort samen met "Oorlog en vrede" tot de absolute meesterwerken van de wereldliteratuur. Ik heb "Anna Karenina" voor het eerst heb gelezen in 1999 in de vertaling van Wils Huisman in de serie "De Russische bibliotheek" van uitgeverij van Oorschot. Ik vond het destijds een mooi boek, maar het kwam niet op de lijst met mijn favoriete romans, toen ik die in 2014 samenstelde.

In het voorjaar van 2018 herlas ik "Anna Karenina" in de nieuwe vertaling van Hans Boland. Ik was compleet overrompeld, wat een prachtige vertaling! Deze nieuwe vertaling maakte voor mij zoveel verschil dat ik "Anna Karenina" bovenaan de lijst plaatste met mijn favoriete romans. Ik heb de afgelopen weken deze nieuwe vertaling herlezen en blijf "Anna Karenina" de mooiste roman vinden die ik heb gelezen. Zo staan nu "Anna Karenina" op plaats 1 en "Oorlog en vrede" op plaats 2 van mijn favoriete romans ooit.

 

In "Anna Karenina" staan twee liefdes centraal. Allereerst natuurlijk de liefde tussen Anna Karenina (= Anna) en graaf Alexé Vronski (= Vronski) en daarnaast die tussen Konstantin Ljovin (= Ljovin) en Jekaterina Sjerbatski (= Kitty). Ook is er het huwelijk tussen Stepan Oblonski (= Oblonski of Stiva) en Darja Oblonskaja (= Dolly). Anna is de zus van Stiva, en Kitty is de jongere zus van Dolly.

 

Anna Karenina is opgebouwd uit 8 delen. Ik heb behalve dit stukje 7 stukjes met citaten voor jullie opgeschreven, één stukje elk voor deel 1 tot deel 7. Ik plaats de stukjes met de citaten dagelijks vanaf morgen. Ik hoop dat de citaten onderhoudend zijn en een goed beeld geven van deze prachtige roman.

 

   

Lees verder met de citaten van deel 1.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

 

Dvd: Komt een vrouw bij de dokter

Komt een vrouw bij de dokter (Nederland, 2009): 109 min: Regisseur Reinout Oerlemans

Stijn van Diepen (Barry Atsma) heeft het voor elkaar, hij heeft een goede baan en hij heeft een hele mooie vrouw, Carmen (een prachtige rol van Carice van Houten).

Dan gebeurt er iets vreselijks, bij Carmen wordt borstkanker geconstateerd. Carmen is troosteloos, maar Stijn houdt vol dat Carmen de strijd tegen de kanker gaat winnen.

"Komt een vrouw bij de dokter" volgt het ziekteproces van Carmen en de invloed die dit heeft op de relatie van Stijn en Carmen tot het bittere einde.

Stijn zorgt liefdevol voor Carmen, maar hij heeft wel iets waar Carmen veel moeite mee heeft. Zoals een andere man in zijn neus peutert, zo gaat Stijn vreemd. Niet eenmalig, maar veelvuldig. Omdat Stijn met Carmen alleen maar zorgen heeft, vlucht hij in de armen van de eveneens mooie Roos (Anna Drijver).

Ik vind "Komt een vrouw bij de dokter" een erg mooie film met twee hoofdrolspelers die uitstekend zijn en die er goed uitzien, ook in hun blootje. In "Komt een vrouw bij de dokter" zitten vele naaktscenes, die mooi gefotografeerd zijn en veel minder plat dan gebruikelijk is in Nederlandse films. Een zeer verdienstelijk debuut van Reinout Oerlemans als regisseur!

Op IMDB krijgt "Komt een vrouw bij de dokter" van ruim 5.100 mensen een waardering van 6,8.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Frank Martinus Arion: Dubbelspel

Frank Martinus Arion: Dubbelspel (Curaçao, 1973): 316 blz: Uitgeverij de Bezige Bij

In Wakota, een buitenwijk van Willemstad (Curaçao), gelegen tussen het joodse kerkhof en een hoerenkamp, speelden tot voor kort vier vrienden elke zondagmiddag een partijtje domino bij het huis van Boeboe Fiel, een van hen.

Boeboe Fiel is getrouwd met Nora, heeft een heleboel kinderen en is taxichauffeur. De afgelopen nacht heeft hij een rijke Amerikaan naar het hoerenkamp gebracht en zelf daar de nacht met een hoertje doorgebracht waar hij nog volop aan terugdenkt, zodat zijn aandacht niet geheel bij het dominospel is.
 

Zijn dominopartner Manchi Sanantonio is van de vier de man met het meeste aanzien. Hij is getrouwd met de knappe Solema, is gerechtdeurwaarder en heeft een mooi groot huis.
Janchi Pau is van de vier de beste dominospeler. Hij heeft een huis dat nog niet afgebouwd is, en staat bekend als vrouwenjager. Wat de anderen niet weten is dat hij al een hele tijd een verhouding heeft met Solema.
Chamon Nicolas is de dominopartner van Janchi, getrouwd en een vriendelijk man, zij het één die wel altijd zijn mes op zak heeft. Hij heeft al een jaar of vier een verhouding met Nora, maar is nu van plan hier een eind aan te maken.

"Dubbelspel" beschrijft een zondag uit hun leven, waarop ze zoals gewoonlijk weer een partijtje domino spelen. Normaal gaat het spel ongeveer gelijk op. Nu is er iets bijzonders aan de hand. De beschrijvingen van het dominospel worden afgewisseld met overpeinzingen van de vier vrienden over het leven op Curacao.

Het was tot nog niet zo heel erg lang geleden als de Nederlandse literatuur ter sprake kwam de hinderlijke gewoonte dat steeds maar weer de zogeheten "Grote Drie" naar voren werden geschoven (Hermans, Mulisch en Reve) en dat er nauwelijks aandacht was voor andere schrijvers. Ik heb "Dubbelspel" met heel veel plezier herlezen en ondanks het feit dat het voornamelijk over dominospelen, hoerenlopen en vreemdgaan gaat, onderwerpen die mij weinig zeggen, vind ik het een van de mooiste romans uit de Nederlandstalige literatuur en zeker beter dan alle romans die ik van Hermans, Mulisch en Reve heb gelezen!

Het leuke van "Dubbelspel" is ook dat het een beeld van een andere cultuur geeft en stilstaat bij de verschillen tussen Nederlanders en Antillianen. Kort gezegd, Nederlanders weten wat werken is en Antillianen weten wat leven is.

Mijn exemplaar van "Dubbelspel" is van de actie Nederland Leest, die met deze roman voor het eerst werd gehouden in 2006.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Anna Karenina: Deel 1

Lev Tolstoi: Anna Karenina (Rusland, 1873): 1016 blz: Vertaald door Hans Boland (2017): Uitgeverij Athenaeum - Polak & van Gennep
  

Afgelopen voorjaar heb ik "Anna Karenina" gelezen in de nieuwe vertaling van Hans Boland. Barbara van Lalagè leest wilde ook "Anna Karenina" gaan lezen en vroeg aan mij welke vertaling ik haar aanraadde. Toen ik hoorde dat Barbara samen met andere bloggers "Anna Karenina" wilde gaan lezen, werd ik ook enthousiast en besloot ik gelijk om mee te doen, te meer omdat ik door mijn blogpauze geen bespreking van het boek had geschreven. Voor de duidelijkheid heb ik de citaten cursief gezet.

In "Anna Karenina" staan twee liefdes centraal. Allereerst natuurlijk de liefde tussen Anna Karenina (= Anna) en graaf Alexé Vronski (= Vronski) en daarnaast die tussen Konstantin Ljovin (= Ljovin) en Jekaterina Sjerbatski (= Kitty). Ook is er het huwelijk tussen Stepan Oblonski (= Oblonski of Stiva) en Darja Oblonskaja (= Dolly). Anna is de zus van Stiva, en Kitty is de jongere zus van Dolly.

De roman begint ijzersterk met de beroemd geworden openingszin:
- Gelukkige gezinnen lijken allemaal op elkaar, maar een ongelukkig gezin is altijd ongelukkig op zijn eigen manier.

Oblonski is ontrouw geweest en zijn vrouw Dolly is daar achter gekomen en in alle staten:
- Er was een algemeen gevoel dat dit huwelijk zin en betekenis had verloren en dat een gezelschap van toevallige passanten in een herberg meer samenhang vertoonde dan de bewoners - gezinsleden en bedienden - van huize Oblonski.

- Oblonski was van nature eerlijk tegenover zichzelf. Hij was niet in staat om zichzelf om de tuin te leiden en zich voor te houden dat hij spijt had van zijn gedrag. Toen hij zijn vrouw voor het eerst had bedrogen, een jaar of zes geleden, had hij daar wroeging over gehad, maar nu, als vierendertigjarige, aantrekkelijke man die van vrouwen hield maar niet langer verliefd was op zijn eigen vrouw - moeder van vijf levende en twee overleden kinderen en slechts een jaar jonger dan hij - had hij weinig last meer van zijn geweten.

Over de levensopvatting van Oblonski:
- Oblonski snapte niet goed waar die angstaanjagende, gezwollen taal over het hiernamaals goed voor was, als je het hier in het ondermaanse heel gezellig kon hebben. Ook mocht hij deze of gene eenvoudige van geest graag aan het schrikken maken met de geestig bedoelde stelling dat je, indien je trots was op je afkomst, niet diende te stoppen bij onze stamvader Rjoerik maar tevens onze werkelijke stamvader, de aap, moest eren.

Ljovin trok al lang op met de familie Sjerbatski. Hij was smoorverliefd op de jongste dochter, Kitty, maar durfde niet goed om haar hand te vragen. Toen hij eindelijk om haar hand vroeg was Kitty inmiddels het hof gemaakt door Vronski en wees zij hem af. Ljovin was diep ongelukkig door die afwijzing.

- Oblonski glimlachte. Hij wist precies wat Ljovin voelde, en hij wist dat voor hem alle meisjes op de hele wereld in twee categorieën konden worden ondergebracht: tot de ene behoorden alle meisjes op de hele wereld behalve zij, heel gewone wezens, behept met alle mogelijke menselijke zwakheden; tot de andere categorie behoorde alleen zij, en op haar had geen enkele zwakheid vat, zij was het hoogst bereikbare voor de mensheid.

De opvattingen van de moeder van Kitty, die een zo goed mogelijke partij voor haar dochter wenst:
- Voor de vorstin was Ljovin niet in de verste verte te vergelijken met Vronski. Ze had niets op met Ljovins uit de toon vallende, ongezouten oordelen, met zijn sociale schutterigheid - die zij toeschreef aan zijn trots - en met zijn, in haar ogen, primitieve leefwijze op het land, waar hij met vee en boeren van doen had.
- Vronski daarentegen kwam tegemoet aan alle wensen van de vorstin. Schatrijk, verstandig, van aanzien, bezig aan een schitterende carrière in het leger en aan het hof, en volslagen betoverend als mens. Iets beters kon je niet krijgen.

- En hoe men haar ook te verstaan gaf dat in onze tijd de jongelui hun eigen lot in handen moesten nemen, zij kon niet geloven dat dat goed was, zoals ze zichzelf ook niet wijs zou kunnen maken dat in onze of enige andere tijd geladen pistolen het meest geschikte speelgoed zouden zijn voor vijfjarigen.

De vader van Kitty dacht hier duidelijk anders over:
- "Wat u gedaan hebt? Een vrijer verleid om bij ons over de vloer te komen, dat ten eerste! Voor je het weet gaat ze in heel Moskou over de tong, en niet zonder reden! Als u zo graag avondjes organiseert, nodig dan iedereen uit, maar geen bronstige troetels! U mag alle teddybeertjes uitnodigen"- zo noemde de vorst de Moskouse jeunesse dorée- "en een pianist inhuren, zet ze maar aan het dansen, maar dat moderne gefoezel met vrijertjes en liefdeskoppeltjes wil ik niet in huis hebben! Ik ga ervan over mijn nek! U hebt uw zin, het kind heeft d'r kop verloren! Ljovin is duizend keer beter dan zo'n Petersburgs fatje, zo'n fabrieksproduct, allemaal precies hetzelfde, en allemaal vullis! Al was hij een prins van den bloede, mijn dochter heeft daar helemaal geen behoefte aan! Aan niemand niet!" 

Ljovin:
- Liefde voor een vrouw kon hij zich niet voorstellen buiten het verband van een huwelijk, ja, voor hem was er éérst het gezin en pas daarna de vrouw die het hem zou schenken. Zijn denkbeelden in dezen weken dus nogal af van de manier waarop het merendeel van zijn kennissen erover dacht: voor hen was het huwelijk een van de vele schakels van het dagelijks bestaan, terwijl het voor Ljovin de essentie was van een gelukkig leven.

Als laatste maken we kennis met Anna, die bij haar schoonzus bepleit om toch niet weg te gaan bij haar man en Vronski wiens levenshouding in het onderstaande citaat goed beschreven staat. Anna ontmoet Vronski bij de trein terwijl er net een ongeluk gebeurd is waarbij een baanwachter overreden is door de trein. Anna ziet dit als een slecht voorteken.

- Vronski luisterde met plezier naar het vrolijke gekwetter van dit knappe schepseltje, gaf haar in alles gelijk en verstrekte advies dat niet serieus bedoeld was; hij had direct de toon te pakken die hij reserveerde voor dit soort vrouwen. In zijn Petersburgse wereldje onderscheidde hij twee menssoorten, die elkaars tegenpool vormden. Tot de ene soort, waarop hij neerkeek, rekende hij de grauwe middelmaat, de sukkels, waar je alleen maar om kon lachen, lieden die geloofden dat één man zijn leven moest delen met één vrouw en het huwelijk heilig was, dat een meisje onschuldig hoorde te zijn, een vrouw schroomvallig, een man moedig, stoïcijns en standvastig, en dat men kinderen diende groot te brengen, zijn brood moest verdienen, zijn schulden hoorde in te lossen en al dergelijke onzin meer - mensen die er een ouderwetse, bespottelijke levenswijze op na hielden. Tot de andere soort behoorde hijzelf met al zijn vrienden, die wisten wat het ware leven was, dat het draaide om elegante omgangsvormen, een goede verschijning, de grote geste, lef, pret, en de bereidheid sans gêne al je driften te volgen en te lachen om al het andere.

Ik ben benieuwd naar de ervaringen van mijn collega-bloggers. Ik ben opnieuw razend enthousiast over dit boek!

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Madame Bovary (Verenigde Staten, 2014)

Dvd: Madame Bovary (Verenigde Staten, 2014): 114 minuten:Regisseur Sophie Barthes

Normaal gesproken bespreek ik alleen films die van mij een waardering van 4 of 5 sterren krijgen.

Ik maak hier een uitzondering voor de nieuwste verfilming van "Madame Bovary", naar het boek van Gustave Flaubert.

Ik heb nog niet zo lang geleden het boek herlezen en twee eerdere verfilmingen gezien.

Ik wist dus een beetje wat ik kon verwachten. De film viel helaas niet mee. Mooie beelden en mooie muziek kunnen de film niet redden. Vergeleken met het boek komt de prachtige taal van Flaubert slecht tot zijn recht. Ook worden de verschillende romantische relaties die Emma aanknoopt wel zeer beknopt weergegeven. Normaal zou ik zeggen dat er in de meeste films van tegenwoordig te veel bloot zit, maar hier had het best wat meer gekund.

Ik heb de film bekeken in gezelschap van een vriend en dat was een aangename manier om de avond door te brengen. Had ik hem in mijn eentje bekeken, dan was ik waarschijnlijk ergens halverwege afgehaakt. Als ik een advies mag geven, sla deze over een bekijk een van de twee eerdere verfilmingen: die met Isabelle Huppert van Claude Chabrol of die van de BBC


 

Gustave Flaubert: Madame Bovary

Gustave Flaubert: Madame Bovary (Frankrijk 1857): 356 blz: Vertaald door Hans van Pinxteren (1987): Uitgeverij Atlas

 Charles Bovary is arts in Tostes, een klein dorpje op het Franse platteland. Voor zijn werk ontmoet hij de boer Roualt die een gebroken been heeft. Charles zet het been en wordt verliefd op Emma, de dochter van meneer Roualt en zij trouwen met elkaar.

In het begin gaat het goed, maar algauw begint Emma zich te vervelen. Ze heeft veel romannetjes gelezen en droomt van eeuwigdurende hartstochten en een leven in weelde. Charles is een goed mens die erg van zijn vrouw houdt, maar hij is veel te gewoontjes voor haar. Op een dag wordt het echtpaar uitgenodigd in een nabij kasteel en danst Emma een wals met de graaf. Het was de mooiste dag van haar leven.

Omdat Charles denkt dat de lusteloosheid van Emma ligt aan het feit dat ze in een klein dorpje wonen, verhuizen ze naar Yonville, een iets groter dorp. Ze komen naast de apotheker Homais te wonen. Bij Homais woont Leon in, een klerk die verheugd is dat hij iemand als mevrouw Bovary heeft om mee te praten en hij wordt in stilte verliefd op haar. Samen maken ze wandelingen en lezen ze elkaar passages uit romans en gedichten voor.

Intussen krijgen Charles en Emma een kind, Berthe. Charles is zielsgelukkig, maar Emma smacht naar meer. Dan komt Rodolphe in het leven van Emma. Hij is een kasteelheer en ze krijgen een hartstochtelijke overspelige relatie. Na een tijdje wil Emma met Rodolphe wegvluchten, doet er niet toe waarnaar toe. Dat gaat natuurlijk niet goed. Rodlphe is bang voor zijn reputatie en schrijft Emma een afscheidsbrief.

Een ander probleem bij Emma is haar hang naar luxe. Bij een zekere meneer Heureux koopt ze allerlei spulletjes, vaak op de pof. Dit kan natuurlijk niet goed blijven gaan.

Een tijdje terug had ik de Franse verfilming van Claude Chabrol gezien. Ik schreef toen dat ik misschien nog wel meer van de film had genoten dan van het boek. Daar moet ik op terugkomen, het boek is duidelijk superieur.

Flaubert koppelt in zijn boek Emma's overspel aan haar spilzucht. Uiteindelijk is het niet zozeer haar overspel dat tot haar ondergang leidt alswel haar hang naar luxe. Voor zijn tijd was Madame Bovary een revolutionair boek, een vrouw die overspel pleegt, dat kan niet en toch heeft Flaubert juist hierover een boek geschreven. Hij doet dat zeer feitelijk, hij laat zeer precies zien hoe dat in zijn werk ging zonder het te veroordelen.

Madame Bovary is juist zo knap geschreven omdat je het idee hebt dat ieder woord op zijn plaats staat en dat er niets teveel wordt gezegd. Terecht wordt dit boek beschouwd als een van de meesterwerken uit de wereldliteratuur. De vertaling van Hans van Pinxteren is een genot om te lezen.

Na het lezen van het boek heb ik nog de BBC-verfilming uit 2000 gezien. Ook leuk om naar te kijken, maar ik heb een lichte voorkeur voor de Franse versie.

  

Dvd: Madame Bovary

Madame Bovary (Frankrijk, 1991): 137 minuten: regisseur Claude Chabrol met Isabelle Huppert als Emma Bovary

Op IMDB krijgt deze film slechts een waardering van 6,7. De consensus daar is dat het een niet zo geweldige bewerking van een fantastisch boek is dat eigenlijk niet te verfilmen valt.

De plattelandsarts Charles Bovary moet bij een boer langs om zijn been te zetten dat gebroken is. De boer heeft een knappe dochter: Emma. Charles wordt verliefd op haar en ze trouwen.

Tot zo ver alles goed. Emma is echter niet gelukkig in haar huwelijk en met haar man, Charles is dodelijk saai en Emma verveelt zich te pletter. Ze hunkert naar een romantische liefde en een leven in luxe.

Natuurlijk wordt een knappe vrouw als Emma is opgemerkt door andere mannen. Een zeker rijk man: Rodolphe verleidt haar. Een tijdje is ze gelukkig en praat ze met haar minnaar over samen vertrekken om ergens anders een nieuw leven op te bouwen. Rodolphe is bang voor de consequenties en verlaat haar.

Ze krijgt nog een andere liefde, maar aan het einde loopt het natuurlijk niet goed af.

Ik vond het een erg onderhoudende film, met een fantastische rol van Isabelle Huppert die Emma speelt. Misschien heb ik nog meer genoten van de film, dan van het boek dat ik al lang geleden las. Het boek moet ik nu ook maar eens herlezen.

  

Halid Ziya Usakligil: Verboden liefde

Halid Ziya Usakligil: Verboden liefde (Turkije, 1900): 447 blz: Vertaald door Hanneke van der Heijden en Margreet Dorleijn (2008): Uitgeverij Athenaeum-Polak & van Gennep

De familie Melih, bestaande uit moeder Firdeus van 45 jaar en haar twee dochters Peyter en Bihter en een kleindochter woont in Istanbul en maakt regelmatig uitstapjes in de omgeving. Peyter is getrouwd uit liefde met een niet zo bijzondere man en is gelukkig met haar gezinsleven. 

Dan wordt de jongste dochter Bihter door een rijk man, de heer Adnan te huwelijk gevraagd. Bihter droomt van een groots leven in een mooi huis met juwelen omhangen en de heer Adnan is rijk en lijkt haar dat te kunnen bieden dus stemt ze toe, ondanks haar leeftijd van 22 jaar en die van de heer Adnan van bijna 50 jaar. Zoals te verwachten valt loopt dit huwelijk niet goed en krijgt Bihter een overspelige relatie met Behlul, een neef van de heer Adnan van haar eigen leeftijd.

Op de flaptekst van "Verboden liefde" schrijft de Turkse schrijver Orhan Pamuk, dat "Verboden liefde" voor de Turken is wat "Madame Bovary" is voor de Fransen, "Effi Briest" voor de Duitsers en "Anna Karenina" voor de Russen. Ik heb "Effi Briest" niet gelezen, maar in de vergelijking met de andere 2 romans kan ik me wel vinden. Alledrie de romans gaan over een vrouw die ongelukkig is in haar huwelijk, overspel pleegt en het loopt uiteindelijk slecht af. Ze zijn ook alledrie een tikkeltje te sentimenteel voor mijn smaak.

Toch valt er aan "Verboden liefde" veel te genieten. Het Nederlands van de vertaalsters is werkelijk schitterend, een van de mooiste vertalingen die ik ooit heb gelezen. Helaas is het verhaal inhoudelijk wat minder zodat het boek van mij toch maar 4 sterren krijgt. Usakligil was een voor mij totaal onbekende schrijver, maar dit boek is beslist een aanrader voor iemand die van mooi geschreven Nederlands houdt!