Voor de VPRO zijn de afgelopen jaren een aantal prachtige reisprogramma's gemaakt, die allen op televisie zijn uitgezonden. Het concept is simpel: een man of vrouw die de taal goed spreekt, reist met een ploeg door een of meerdere landen, spreekt met een aantal bewoners, kijkt goed rond en maakt daar een programma over.Bij "Over de rug van de Andes" is Stef Bieman de presentator. Stef is een vriendelijke, zachtmoedige man die een heel bescheiden indruk maakt. Hij heeft bijna altijd een glimlach om de ogen. Stef is niet het type van de harde interviewer die moeilijke vragen stelt en daarna een grondige analyse maakt. Hij stelt zijn vragen eerder een beetje schuchter, slaat regelmatig een arm om iemands schouder en erkent dat hij over het algemeen beter kan omgaan met vrouwen dan met mannen. Iemand die al na 20 minuten mijn hart gestolen heeft.
Waar gaat het over in "Over de rug van de Andes"? In de eerste aflevering zit Stef in de zilvermijn van Potosi, eens de rijkste stad van het Westelijk halfrond. Daar praat hij met mijnwerkers voor wie hij dynamiet, bier en coca-bladeren heeft gekocht. Stef zegt zich tussen deze macho's niet zo thuis te voelen.
In Chili gaat hij naar de toren van de vooruitgang, het hoogste gebouw van Latijns-Amerika. Hier plegen regelmatig mensen zelfmoord. Hij doet ook mee aan een groepssessie met een lachcoach.
In Ushaia in Vuurland eet hij met een bioloog bever en met een visser reuzenkrab.
In Ecuador gaat hij naar een vallei waar zeer oude mensen wonen om er achter te komen waarom ze daar zo oud worden. Hij spreekt met een 103- jarige (of is het 104?), die nog op het land werkt en die getrouwd is met een vrouw van 65.
In de laatste aflevering in Colombia kijkt hij naar de nijlpaarden van Pablo Escobar en spreekt hij met een prostitué.
Ik heb genoten van deze serie en ga ook naar de andere reisprogramma's van de VPRO kijken.
