Dvd: Akira Kurosawa: Kagemusha

Kagemusha  (The Shadow Warrior) (Japan, 1980): 153 min: Kleur: Regisseur Akira Kurosawa

Een tijdje terug heb ik alle films van Akira Kurosawa die ik in mijn bezit had en die regio 2 dvd's waren bekeken en besproken. Een film ontbrak nog: "Kagemusha" die ik niet kon vinden hoewel ik hem een week eerder nog in mijn handen had gehad. Inmiddels heb ik een nieuw exemplaar gekocht en deze film alsnog bekeken.

Eerlijk gezegd vind ik "Kagemusha" samen met "I live in Fear" de minste film die ik van Akira Kurosawa heb gezien. Dat wil overigens niet zeggen dat het geen goede film is, ik houd alleen niet zo van films over Samoerai met talloze veldslagen en bovendien een die naar mijn smaak veel te lang duurt, wat wel vaker het geval is bij de films van Akira Kurosawa over Samoerai. Ik denk dat liefhebbers van films over Samoerai veel positiever over "Kagemusha" zullen oordelen.

Het is 1573 en er zijn drie veldheren die strijden om de absolute macht: Shingen, Nobunaga en Ieyasu. Shingen is een zeer gevreesde veldheer die nog nooit een slag heeft verloren, maar die zijn einde voelt naderen. Hij verzint een list voor als hij dood is. De eerste 3 jaar moet een dubbelganger zijn rol in het openbaar innemen zodat zijn vijanden niets tegen de clan zullen ondernemen.

De film bestaat voornamelijk uit het gehannes met de dubbelganger en (weliswaar mooi in beeld gebrachte) veldslagen. Het duurt mij allemaal veel te lang.

Een scene springt er wat mij betreft absoluut tussen uit en dat is de scene waarin de dubbelganger een droom heeft. Deze droomscene is werkelijk fantastisch mooi in beeld gebracht en hoort bij de allermooiste scenes die ik ooit in een film heb gezien. Alleen al vanwege deze ene scene die nog geen 2 minuten duurt is "Kagemusha" voor mij toch de moeite waard om gezien te hebben. De muziek voor de film is van een Japanse componist die duidelijk goed naar de muziek van Ennio Morricone van de westerns van Sergio Leone heeft geluisterd.

Op IMDB krijgt "Kagemusha" van een kleine 31.000 mensen een waardering van 8,0.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Akira Kurosawa: Madadayo

Madadayo (Japan, 1993): 134 min: Kleur: Regisseur Akira Kurosawa

"Madadayo" gaat over een geliefde professor Duits die tijdens de oorlogsjaren terugtreedt om zich te wijden aan zijn schrijverschap. Vanaf 1943 organiseren zijn voormalig studenten en collega's ieder jaar een groots Mahda-kai feest. Telkens weer wordt de vraag gesteld of de professor klaar is (Madha-kai) waarop hij antwoordt, nog niet (Madadayo).

"Madadayo" is een ontroerende film. Nu eens niet het geweld van Samoerai, maar een klein menselijk verhaal over een geliefde professor en zijn vriendschap met zijn studenten en collega's. De professor heeft een zeer prettig gevoel voor humor.

Tijdens de oorlog woont de professor met zijn vrouw in een relatief groot huis waar hij zijn studenten ontvangt tijdens het eerste feest. Na een bombardement moet hij noodgedwongen in een klein schuurtje wonen, totdat zijn studenten na de oorlog een groter huis met tuin voor hem kopen.

Heel herkenbaar is ook de liefde van de professor voor zijn kat Nora. Als Nora wegloopt is de professor maandenlang ontroostbaar totdat een andere kat de tuin in komt lopen.

Ik vind "Madadayo" zeker niet de beste film van Kurosawa, maar wel een heel aangename film om te bekijken.

Op IMDB krijgt "Madadayo" van iets meer dan 4.700 mensen een waardering van 7,3.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Akira Kurosawa: Rhapsody in August

Rhapsody in August (Japan, 1991): 94 min: Kleur: Regisseur Akira Kurosawa

"Rhapsody in August" is een film van Kurosawa die door de meeste kenners van zijn werk wat lager wordt aangeslagen dan zijn andere films. Ik zag deze film nu voor de eerste keer en was erg te spreken zowel over de film als over zijn humanistische boodschap.

"Rhapsody in August" opent met een scene waarin een oma met haar 4 kleinkinderen aan tafel zit. Oma zit smakelijk te eten en zegt hoe heerlijk het eten toch is, maar de kleinkinderen zijn duidelijk minder enthousiast. Oma heeft haar kleinkinderen en tijdje te logeren omdat haar zoon en haar dochter op bezoek zijn bij een oudere broer van Oma die in Hawaï woont. Deze oudere broer heeft een zoon, Clark (gespeeld door Richard Gere) die een grote ananasplantage bezit.

Zoon en dochter keren vol enthousiasme terug naar Nagasaki. Oma heeft haar man verloren bij het bombardement met de atoombom.

Ik vind het prettig dat Akira Kurosawa met "Rhapsody in August" nu eens niet weer een actie- en/of samoeraifilm heeft gemaakt. Het acteerwerk is subtiel en hoewel "Rhapsody in August" zeker niet een van de meesterwerken van Kurosawa is, zou ik hem toch aan iedere liefhebber van zijn werk aan willen raden om eens iets van zijn andere kant als filmmaker te zien.

Op IMDB krijgt "Rhapsody in August" van 6.000 mensen een waardering van 7,2.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Akira Kurosawa: Ran

Ran (Japan, 1985): 156 min: Kleur: Regisseur Akira Kurosawa

Evenals "Throne of Blood" is "Ran" een bewerking van een toneelstuk van William Shakespeare, dit keer van "King Lear".

"Ran" begint met een jacht op wilde zwijnen. Na afloop van de jacht roept de oude krijgsheer Hidetora zijn drie zonen bij elkaar. Hij houdt eigenlijk het meeste van zijn jongste zoon Saburo, maar zijn oudste zoon Taro en zijn middelste zoon Jiro vleien hem en Saburo spreekt uit wat hij denkt. Hidetora draagt de macht over zijn belangrijkste kasteel en de omringende landgoederen over aan Taro. Jiro en Saburo krijgen de macht over de twee minder belangrijke kastelen.

Dan begint het gedonder. Taro eist ook de zeggenschap over de twee andere kastelen en komt om in de strijd met het leger van Jiro. Er volgt nog veel bloedvergieten.

Zoals altijd bij Akira Kurosawa is "Ran" een erg mooie film om naar te kijken. Ik vind de film wel aan de lange kant. Vooral de talrijke scenes van de veldslagen hadden wel wat korter gemogen. Al met al vind ik "Ran" een mooie bewerking van een stuk van Shakespeare, maar in mijn ogen haalt de film het bij lange na niet bij "Throne of Blood".

Op IMDB krijgt "Ran" van een kleine 107.000 mensen een waardering van 8,2 en staat daarmee op plaats 135 van de hoogst gewaardeerde films.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Akira Kurosawa: Dersu Uzala

Dersu Uzala (Japan, 1975) : 135 minuten: Kleur: Regisseur Akira Kurosawa

In 1902 is een expeditie van Russische militairen op weg door de eindeloze taiga van Siberië met als doel het gebied in kaart te brengen.

Ze ontmoeten op een gegeven moment Dersu Uzala, een man van de Gold-stam, die jager is en het gebied op zijn duimpje kent. Dersu sluit vriendschap met de kapitein, de leider van de expeditie en sluit zich aan bij de expeditie. Dankzij Dersu Uzala wordt de tocht door het woud veel aangenamer.

In de film is veel aandacht voor het troosteloze woud, met de koude en de harde wind. Dersu komt naar voren als de man die van alle markten thuis is, goudeerlijk is en geen levend wezen kwaad doet, tenzij om zelf te overleven.

"Dersu Uzala" is een van de allerbeste films van Akira Kurosawa en in mijn ogen moet iedere liefhebber van de Japanse grootmeester deze film bekijken. Helaas is deze film nogal moeilijk verkrijgbaar op dvd. Hij zit ook niet in de drie boxsets met 12 films met het werk van Akira Kurosawa die in Nederland zijn uitgebracht.

Op IMDB krijgt "Dersu Uzala" van een kleine 22.600 mensen een waardering van 8,3.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.  

Dvd: Akira Kurosawa: Dodes'ka-den

Dodes'ka-den (Japan, 1970): 140 min: Kleur: Regisseur Akira Kurosawa

"Dodes'ka-den" is een film over de bewoners van een aantal huizen op en vlakbij een vuilnisbelt. Dodes'ka-den is ook het geluid dat een tram maakt als hij over de rails rijdt. Dodes'ka-den is ook de uitroep van de tramgek, een geestelijk gehandicapte jongen die denkt dat hij een tram is en iedere dag een aantal rondjes over het terrein maakt, steeds Dodes'ka-den roepend.

"Dodes'ka-den" is een kleurrijke film in twee opzichten. In de eerste plaats natuurlijk omdat het de eerste kleurenfilm is die Kurosawa heeft gemaakt en in de tweede plaats vanwege de bijzondere karakters.

In "Dodes'ka-den" zit niet echt een verhaal. Het zijn meer los samenhangende stukjes uit de levens van de verschillende personen. "Dodes'ka-den" is misschien niet een van de beste films van Kurosawa, maar ik vond deze film over mensen aan de rand van de samenleving een erg prettige film om te kijken tussen alle films over samoerai die ik van Kurosawa heb gezien.

Je zou "Dodes'ka-den" als een voorloper kunnen zien van de films van Kore-Eda Hirokazu, zoals het recente "Shoplifters".

Op IMDB krijgt "Dodes'ka-den" van ruim 7.800 mensen een waardering van 7,4.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Human

Human (Frankrijk, 2015): 191 min: Kleur: Regisseur Yann Arthus-Bertrand

Af en toe doe ik een grote ontdekking op filmgebied. De ontdekking van dit jaar tot nu toe is toch wel deze film: "Human", een ruim 3 uur durende documentaire over wat het is dat ons mensen maakt van de Franse fotograaf en filmregisseur Yann Arthus-Bertrand.

Het grootste deel van "Human" bestaat uit gefilmde portretten van mensen over de hele wereld. Alle portretten zijn schitterend gefilmd tegen een zwarte achtergrond zodat de hoofden van de geportretteerden er prachtig tegen afsteken. De meeste hoofden zijn slechts ongeveer 5 seconden in beeld, maar de mensen die iets vertellen komen wat langer in beeld (net zo lang als hun verhaal duurt), vaak afgewisseld met andere portretten voor een verhoging van het kijkgenot. De montage van al die portretten is perfect gedaan.

Steeds worden een groot aantal portretten afgewisseld met prachtige natuuropnames of met scenes van groepen mensen die bezig zijn met iets. Al met al vind ik die shots met portretten afgewisseld door andere opnames zo knap gedaan dat ik "Human" de mooiste film vind om naar te kijken die ik ken.

Niet geheel onbelangrijk is natuurlijk ook de kwaliteit van de gesprekken. Hier ben ik helaas niet zo enthousiast over als over de kwaliteit van de beelden. Natuurlijk leiden veel mensen een moeizaam bestaan, maar ik  ben toch zo optimistisch om te geloven dat de meeste mensen redelijk gelukkig zijn, zelfs in de arme landen.

De meeste mensen die Arthus-Bertrand interviewt hebben een naar verhaal te vertellen. Een paar van die verhalen zijn zo schokkend dat ik denk dat het beter was geweest als ze niet in de film zaten. Wat te denken van een man wiens broer vermoord is en die denkt pas weer rust te vinden als hij zich gewroken heeft door minstens een persoon, maar liefst 10-15 mensen als vergelding te doden?

Ik vind het jammer dat 3 op de 4 verhalen over negatieve ervaringen gaat en slechts 1 op de 4 over positieve ervaringen. Voor een positiever beeld zou ik het aantal positieve ervaringen 3 op de 4 willen zien, tegenover 1 op de 4 verhalen over negatieve ervaringen. De verhalen die al te schokkend zijn voor de kijker zou ik weglaten, wat niet betekent dat het meteen een mierzoete documentaire zou worden.

Al met al, met het kleine probleem dat ik heb met de inhoud van de verhalen, vind ik "Human" een fantastische film om te zien die mij zeer veel kijkgenot heeft geschonken. De uitzonderlijk hoge waardering op IMDB lijkt mij meer dan terecht.

Op IMDB krijgt "Human" van bijna 7.000 mensen een waardering van 8,7.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Satyajit Ray: Agantuk

Agantuk (The Stranger) (India, 1992): 115 min: Kleur: Regisseur Satyajit Ray

Een gezin bestaande uit vader Sudhindra, moeder Anila en hun zoon Sadyaki woont in Calcutta. Op een dag krijgen ze een brief van een lang verloren gewaande oom van de moeder, waarin hij aankondigt hen een bezoek te brengen van een week.

De brief is uiterst hoffelijk en Anila wil haar oom graag ontvangen. Haar man heeft zo zijn twijfels, is de man wel echt haar oom, en wat wil hij van hen?

Dure beeldjes uit de woonkamer worden opgeborgen, de man kan immers een dief zijn. Dan komt de verloren gewaande oom en hij neemt door zijn sympathieke optreden alle gezinsleden voor zich in, vooral ook het zoontje. Toch vertrouwt Sudhindra het nog steeds niet helemaal en vraagt de oom naar zijn paspoort. De oom geeft het hem lachend en zegt dat een paspoort niets bewijst, overal ter wereld kun je een vervalst paspoort laten maken.

"Agantuk" is een waardige afsluiting van de carrière van Satyajit Ray. Ik vind "Agantuk" net niet tot zijn allerbeste films behoren, maar wel de beste film die hij heeft gemaakt sinds "The Chess Players" uit 1977. In tegenstelling tot zijn meeste films speelt "Agantuk" zich voornamelijk binnenshuis af, maar op het einde zit nog wel een prachtige dansscene.

Op IMDB krijgt "Agantuk" van iets meer dan 2.500 mensen een waardering van 8,1.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Satyajit Ray: An Enemy of the People

An Enemy of the People (India, 1989): 95 min: Kleur: Regisseur Satyajit Ray

"An Enemy of the People" is een bewerking van een toneelstuk van Ibsen.

Dokter Ashok Gupta is de meest vooraanstaande arts van de stad Chandipur. Er is de laatste tijd sprake van een epidemie en dokter Gupta heeft heilig water van de plaatselijke tempel laten onderzoeken en dat blijkt allerlei bacteriën te bevatten. Dokter Gupta heeft voor de plaatselijke krant een artikel geschreven over de situatie en hoopt dat te kunnen publiceren.

Niet iedereen is even blij met de negatieve aandacht voor de stad en zijn tempel. Nishit, de broer van Ashok, zegt dat het water van de tempel heilig is en dus niet vervuild kan zijn. Dit leidt tot een twist tussen beide broers.

"An Enemy of the People" is opnieuw een onderhoudende film van Satyajit Ray, maar ik vind het van zijn films toch wel een van de zwakste. Vooral het conflict tussen beide broers komt een beetje karikaturaal over. In de meeste van zijn films heeft Satyajit Ray de karakters beter uitgewerkt.

Op IMDB krijgt "An Enemy of the People" van 860 mensen een waardering van 7,4.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Satyajit Ray: The Home and the World

The Home and the World (India, 1984): 132 min: Kleur: Regisseur Satyajit Ray

"The Home and the World" speelt zich af rond 1906 en is de verfilming van een roman van Rabindranath Tagore. Nikhil Choudhury is een rijke landeigenaar die een westerse opvoeding heeft genoten. Hij is vooruitstrevend en heeft geprobeerd om fabrieksmatig Indiase producten te maken ter vervanging van de buitenlandse producten. Dat mislukte, de Indiase producten waren slechter van kwaliteit en bovendien veel duurder.

Op een dag komt Sandip op bezoek, een oude vriend van Nikhil. Hij is een leider van de Swadeshi-beweging die de buitenlandse producten het land uit wil hebben en wil vervangen door Indiase producten. Natuurlijk rookt hij geen Swadeshi-sigaretten. Sandip palmt Bimali, de vrouw van Nikhil, in en probeert ook hier de Swadeshi-beeweging te promoten. Nikhil moet niets hebben van de ideeën van zijn vriend. Hij is veel pragmatischer en ziet dat die houding alleen maar tot problemen kan leiden.

Op IMDB krijgt "The Home and the World" van iets minder dan 1.100 mensen een waardering van 7,6.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Satyajit Ray: Deliverance

Deliverance (India, 1981): 45 min: Kleur: Regisseur Satyajit Ray

In een klein dorp gaat een arme man naar de plaatselijke Brahmaan, zodat die een geschikte datum kan bepalen voor het huwelijk van zijn dochter. De arme man heeft koorts gehad en die ochtend niet gegeten. De Brahmaan zit op zijn gemak te eten en hoort de man verstoord aan. De Brahmaan vraagt de man om de stoep te vegen en als hij daarmee klaar is om een enorm stuk hout in kleine stukjes te hakken.

"Deliverance" is een heel kleine film zowel wat betreft de lengte als wat betreft de inhoud. Eigenlijk is het een soort van fabel over het onrecht van het kastenstelsel in India. Zoals altijd bij Satyajit Ray is het een onderhoudende film.

Op IMDB krijgt "Deliverance" van net geen 350 mensen een waardering van 8,0.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Satyajit Ray: Joi Baba Felunath

Joi Baba Felunath (The Elephant God) (India, 1978): 116 min: Kleur: Regisseur Satyajit Ray

"Joi Baba Felunath" is een detective, een ander soort film dan gebruikelijk is bij Satyajit Ray.

Een familie in Benares bezit al decennia een kostbaar beeldje van Ganesha (de olifant god). Een louche handelaar wil het beeldje opkopen en biedt de zoon des huizes 30.000 roepia. De zoon zegt dat het beeldje van zijn vader is en dat van verkoop geen sprake kan zijn.

Een paar dagen later wordt het beeldje gestolen en krijgt een detective de opdracht om het beeldje terug te bezorgen. De detective gaat samen met zijn assistent en een schrijver op onderzoek uit.

Ik houd niet van detectives en vind ook hier het verhaal niet zo boeiend. Wel zit er halverwege de film een prachtige scene in met een messenwerper en zoals gebruikelijk in de films van  Satyajit Ray zitten er veel beelden van het leven van alledag in de film.

Op IMDB krijgt "Joi Baba Felunath" van een kleine 1.500 mensen een waardering van 8,0.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Satyajit Ray: The Chess Players

The Chess Players (India, 1977): 115 min: Kleur: Regisseur Satyajit Ray

Mirza en Meer zijn twee edelmannen die dagelijks met elkaar schaken, zeer tot ongenoegen van de vrouw van Mirza, maar tot genoegen van de vrouw van Meer.

"The Chess Players" speelt zich af in 1856 in Lucknow, de hoofdstad van het koninkrijk Oudh, waar koning Wajih op de troon zit. De koning houdt zich niet met regeringszaken bezig, hij besteedt zijn aandacht aan het componeren van liederen, het bezoeken van zijn harem en het bijwonen van dansen door prachtige danseressen.

Generaal Outram (een prachtige rol van sir Richard Attenborough) heeft van de Engelse onderkoning de opdracht gekregen om Oudh, het laatste onafhankelijke koninkrijk in India, in te nemen, liefst goedschiks. Wajih protesteert , maar legt zich vervolgens bij de feiten neer.

"The Chess Players" is een prachtige kleurenfilm, die ik inmiddels voor de 5e keer heb gezien. Het is de enige film van Satyajit Ray waarin Urdu gesproken wordt, in combinatie met Engels. Voor mij is "The Chess Players" een van de absolute hoogtepunten uit het oeuvre van Satyajit Ray.

Op IMDB krijgt "The Chess Players" van nog geen 2.900 mensen een waardering van 7,7, wat ik gezien het plezier dat ik aan deze film beleef aan de lage kant vind..

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Satyajit Ray: Distant Thunder

Distant Thunder (India, 1973): 97 min: Kleur: Regisseur Satyajit Ray

In 1942 heeft een hongersnood in Bengalen zo'n 5 miljoen levens gekost. Van de gruwelen uit de Tweede Wereldoorlog is deze episode vrij onbekend, reden waarom Satyajit Ray hier een film over wilde maken.

"Distant Thunder" begint met een lyrische evocatie van de natuur en prachtige opnamen van het leven van alledag, mensen die bij elkaar komen voor een gebed, een leraar die een groep kinderen lesgeeft en mooie vrouwen in sari's. Het dorp waar het verhaal zich afspeelt lijkt onaangetast door de oorlog die ver weg lijkt.

Dan koopt de regering de beschikbare rijst op om die beschikbaar te stellen voor de soldaten. De prijs van de rijst vliegt omhoog en er ontstaat een tekort aan rijst. Er ontstaan relletjes en mensen worden wanhopig.

Ondanks het sombere onderwerp is "Distant Thunder" geen sombere film geworden. Het is de eerste film van Satyajit Ray die ik heb gezien die in kleur is gefilmd. De film zit vol met prachtige kleurrijke beelden van het alledaagse leven in India. Al met al vind ik "Distant Thunder" een erg mooie film om naar te kijken.

Op IMDB krijgt "Distant Thunder" van net geen 1.150 mensen een waardering van 8,1.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Koos Breukel: Being Dutch

Koos Breukel: Being Dutch (Nederland, 2011): 60 blz: Uitgeverij van Zoetendaal

Koos Breukel is een van mijn favoriete Nederlandse fotografen. Hij is vooral bekend geworden door zijn portretfoto's van bekende Nederlanders, zowel in zwart-wit als in kleur. Een paar jaar terug heeft Koos Breukel nog een prachtige serie portretfoto's van de koninklijke familie gemaakt.

In "Being Dutch" staan 56 portretfoto's van voornamelijk onbekende, maar ook een aantal bekende Nederlanders. De eerste 32 foto's zijn in zwart-wit, de laatste 24 in kleur. Bekende Nederlanders die in het boek staan zijn: in zwart-wit, de fotografen Gerard Fieret en Koen Wessing, journalist Henk Hofland en in kleur, presentator Jan Lenferink, zanger Heinz Polzer (drs. P), Freek de Jonge, Jan Siebelink, Peter van Straaten, politicus Maxime Verhagen en tot slot Mark Rutte.

Alle foto's in het boek zijn prachtig afgedrukt en haarscherp. Zowel de zwart-witfoto's als de kleurenfoto's zijn een lust voor het oog, of je de persoon op de foto nu kent, of niet.

Met "Being Dutch" is iets merkwaardigs aan de hand. Ik dacht eerst een misdruk in handen te hebben. Nu ik het boek beter bekeken heb, blijkt dat telkens een dubbele pagina met 2 foto's gevolgd wordt door 2 lege pagina's. Wat mij betreft zonde van het papier. Ik had het qua vormgeving ook mooier gevonden als slechts op een van beide pagina's een foto had gestaan en de andere pagina leeg was gebleven.

Ondanks dit minpuntje is "Being Dutch" gewoon een erg mooi fotoboek, het enige bezwaar is dat er zo weinig foto's in staan.

Voor een overzicht van de foto's van Koos Breukel, klik hier.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.