84: Fucking Åmål

Fucking Åmål (Zweden, 1998): 87 minuten: Regisseur: Lukas Moodysson

De verlegen Agnes heeft geen vriendinnen in haar klas. Ze is in stilte verliefd op Elin, het brutaalste meisje uit haar klas.

Ze wonen in Åmål, een klein dorpje in Zweden waar vrijwel niets te beleven valt.

Als Agnes 15 jaar wordt, moet ze van haar ouders een verjaardagsfeest geven voor haar klasgenoten. Tot haar verrassing komt ook Elin.

"Fucking Amal" is een prachtige, fijngevoelige film over de eerste liefde van jong adolescenten. De twee hoofdrolspeelsters zijn geweldig en zeer overtuigend. Deze film is de debuutfilm van Moodysson en is een van de beste films over jeugdliefdes die ik ken.


Op IMDB krijgt "Fucking Åmål" van een kleine 47.000 mensen een waardering van 7,6.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.  

Julie Maroh: Blauw is een warme kleur

Julie Maroh: Blauw is een warme kleur (Frankrijk, 2010): 156 blz: Vertaald door Jelle de Swert (2011): Uitgever Glénat Benelux: Oorspronkelijk uitgever: Glénat

In December heb ik de prachtige film "La vie d'Adèle" gezien. Omdat deze film zoveel indruk op mij heeft gemaakt heb ik nu "Blauw is een warme kleur", het stripboek waarop de film is gebaseerd, gelezen.

Boek en film gaan over Clémentine (in de film Adèle), een jonge vrouw die in de 4e klas van de middelbare school zit en die vriendinnen en vriendjes heeft en er achterkomt dat ze meer voelt voor vrouwen. Op straat ontmoet ze Emma, een wat oudere vrouw, die blauwgeverfd haar heeft en waar ze op slag verliefd op wordt. Ze ontmoeten elkaar weer in een homobar, raken aan de praat en krijgen een relatie.

Het is interessant om te zien waar de film en het boek van elkaar afwijken. In het begin van het boek is Clémentine ernstig ziek en het boek is geschreven in dagboekvorm. De dagboekvorm en de ziekte van Clémentine zijn weggelaten in de verfilming. Verder lees je het boek in een uur uit en duurt de film 3 uur. Er is dus in de film veel meer ruimte om wat meer te vertellen. Dat heeft Abdellatif Ketiche (de regisseur) deskundig gedaan. Veel scenes die in het boek slechts aangestipt worden zijn van vlees voorzien en er zijn dingen toegevoegd die het verhaal nog geloofwaardiger maken (de baan van Adèle, de schilderijen van Emma).

Ik heb het boek gelezen met de film in mijn gedachten. Als ik niet eerst de film had gezien, dan had het boek waarschijnlijk niet zoveel indruk gemaakt. Nu vind ik het een goed boek waarvan een geweldige film is gemaakt.