Inhoud zonder enveloppe

Soms bedenkt iemand zo maar ineens een staande uitdrukking.

 

Ik had gisterenavond mijn buren te eten, een getrouwd stel P en M en de broer van P, J. Ik had voor een heerlijke maaltijd met asperges gezorgd. Vooraf een venkelsalade, als hoofdgerecht nieuwe aardappelen met asperges, eieren en zalm en als toetje Belgisch chocolade-ijs van Häagen Dazs. Na afloop kreeg ik van P en M een enveloppe met inhoud en van J inhoud zonder enveloppe. Weet de jeugd van tegenwoordig nog wel wat een enveloppe is? 

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom. 

 

In memoriam: Hella Kuipers (1957 - 2026)

Vanochtend kreeg ik via de mail bericht dat collega-blogger Hella Kuipers is overleden. Hella was al jaren ernstig ziek, ze had een Auto-immuunziekte en veel bijkomende klachten. Het overlijden van Hella kwam als een schok voor mij.

 

Ik heb Hella maar één keer in levende lijve ontmoet. Dat was op een bloggers-bijeenkomst in Utrecht in het najaar van 2012. Sinds die tijd volg ik haar blog. Hella was een zeer betrokken blogger die fel kon reageren op onrecht dat haar en anderen werd aangedaan. Geert Wilders, door Hella consequent de Glorixpipo genoemd, moest het hierbij vaak ontgelden. Zijn volgers heetten de "juichaapjes", ook al zo'n mooie term. Verder schreef ze uiterst openhartig over haar ziekte waarmee zij ook voor mij een groot voorbeeld was.

Hella was schrijfcoach en schrijver van beroep. Ze kon zeer vilein tekeer gaan tegen warrig of onzorgvuldig taalgebruik. Afgaande op wat ze zelf schreef was ze een zeer goede schrijfcoach. Zelf schreef Hella aan het einde van ieder jaar een verhaspelkolom, waarin ze op een zeer humoristische wijze een aantal voorbeelden van fout taalgebruik tentoon stelde. 

 

Hella heeft in haar leven veel gereisd. Samen met haar man is ze jaren in Texas en in Oman geweest. Haar man was werkzaam in de olie-industrie. In het buitenland begon ze serieus te schrijven. 

 

De twee grote liefdes in het leven van Hella waren in de eerste plaats haar dochter, in haar blog steevast kindeke genaamd. En verder haar poezen. 

 

Hella en ik reageerden af en toe op elkaars blog. Ook dat vond ik zeer sympathiek van haar. Vaak maar met één woord, maar toch even laten blijken dat je een stukje gelezen hebt.

Ik wens de nabestaanden van Hella veel sterkte bij dit grote verlies!

 

Het concept van mijn filmboek is klaar

Ik heb er de afgelopen 2 weken hard aan gewerkt. Ik heb besloten om alleen die films en televisieseries in mijn boek op te nemen waar ik al een bespreking van had. In totaal kom ik op 220 niet-Amerikaanse films en televisieseries. Wat ik besproken heb kunt u zien op mijn pagina niet-Amerikaanse films. Hieronder de inleiding die ik heb geschreven voor mijn boek.

 

Er bestaan meerdere filmgidsen, vooral in het Engels, die een groot aantal films bespreken. Al deze gidsen hebben twee hele grote nadelen. Er worden veel te veel films in besproken en er is vooral aandacht voor Amerikaanse films. Ik heb een boek geschreven waarin ik een bescheiden aantal films bespreek, die allen uit andere landen dan de Verenigde Staten komen. Ik bespreek alleen die regisseurs en films waar ik erg enthousiast over ben. Films van toch wereldberoemde regisseurs als Pedro Almodovar, Sergej Eisenstein, Rainer Werner Fassbinder, Frederico Fellini, Jean-Luc Godard, Krzysztof Kieslowski, Kim Ku-Duk, Roman Polanski, Paul Verhoeven en Wim Wenders heb ik niet besproken omdat hun films mij niet zo aanspreken.

 

In mijn boek heb ik 211 films en 9 televisieprogramma's besproken. Deze films komen uit 38 verschillende landen, waaronder grote filmlanden als Japan dat met 43 films is vertegenwoordigd, Frankrijk (24 films), Groot-Brittannië (12 films en 6 televisieseries) en Duitsland (14 films), als ook kleine filmlanden als Armenië, Bosnië, Cambodja, Canada, Colombia, Georgië, Marokko, Mongolië, Nieuw-Zeeland, Noord-Macedonië, Taiwan en Zwitserland, die elk met slechts één film vertegenwoordigd zijn. 

 

Mijn boek is vooral bedoeld als een veredelde lijst van films die ik zeer de moeite waard vind om te bekijken. De besprekingen zijn bewust heel kort gehouden, alle 220 films en televisieseries die ik bespreek zijn de moeite meer dan waard. Het is mijn selectie uit de ruim 1.000 niet-Amerikaanse films die ik heb gezien.

 

Alle stukjes zijn eerder verschenen op mijn blog: erikleest.blogspot.nl. Van de filmbesprekingen heb ik het plaatje, de cijfers van IMDB en de sterrenwaardering verwijderd. Eventuele foutjes heb ik hopelijk gecorrigeerd. De 14 stukjes over mijn favoriete regisseurs en het stukje over de Ghibli-studio heb ik bewerkt. 

 

Ik hoop dat u veel plezier heeft met het lezen van mijn boek en het bekijken van de erin besproken films.

 

Een nieuw project: een filmboek over niet-Amerikaanse films

Er zijn veel filmboeken op de markt. Bijna al die filmboeken gaan vooral over Amerikaanse films. Filmboeken over niet-Amerikaanse films die een groot overzicht bieden, geschikt zijn voor een gemiddelde lezer, een niet te groot aantal films behandelen en niet te lang of te kort van stof zijn, zijn er bijzonder weinig. Eigenlijk ken ik alleen het boek en de dvd-serie "The Story of Film" van Mark Cousins, maar ik vind dat Mark Cousins veel te veel films noemt in zijn boek zonder ze verder te bespreken.

Ik heb een boek in gedachten dat in uiterlijk lijkt op mijn twee vriendenboeken. Een gebonden hardcover van ongeveer 300 bladzijden op  A5-formaat. Ik wil dan mijn favoriete regisseurs bespreken en die films waar ik het meest enthousiast over ben. Ik denk aan een aantal van ongeveer 200 films die ik wil bespreken. Ik heb een longlist gemaakt van de films die ik al besproken heb op mijn blog en die ik in mijn boek wil hebben. Ik denk het boek rond mijn 61e verjaardag (26 augustus 2027) klaar te hebben. Het zou mooi zijn als mijn boek door een echte uitgeverij wordt gepubliceerd, maar ik vermoed dat het wel weer een vriendenboek met een zeer beperkte oplage gaat worden.

 

Ik zie wel wat het wordt.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Last Life in the Universe

Last Life in the Universe (Thailand, 2003): 104 min: Regisseur Pen-Ek Ratanaruang

 

 

 

Waar de titel van de Thaise film "Last Life in the Universe" op slaat is me na het zien van de film niet duidelijk. 

 

De hoofdpersoon van "Last Life in the Universe" is Kenji, een Japanse bibliothecaris, die om onduidelijke redenen in Thailand terecht is gekomen. Hij woont in een groot kraakhelder appartement dat vol staat met boeken. In de film wil Kenji meerdere keren zelfmoord plegen, maar steeds komt er iets tussen. Wel sneuvelen er tussendoor wat andere mensen.

 

Kenji ontmoet Noi, een Thaise vrouw, die net na een ruzie haar zus is verloren. Ze trekken een aantal dagen samen op, hoewel Kenji slechts een paar woorden Thais spreekt, Noi slechts een paar woorden Japans en beiden maar een heel klein beetje Engels. Ze communiceren met elkaar voornamelijk door gebaren en stiltes. Het appartement van Noi is een zwijnenstal en Kenji koopt schoonmaakmiddelen en maakt het schoon.

 

"Last Life in the Universe" is mij uitstekend bevallen. Het gaat in film niet zozeer om het verhaal, als wel om de sfeertekening met prachtig camerawerk, mooie muziek en uitstekend spel van vooral de acteur die Kenji speelt. Aanbevolen!

 

Op IMDB krijgt "Last Life in the Universe" van 12.000 mensen een waardering van 7,4.

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Mogelijk nog te maken boeken

Met het samenstellen en maken van mijn eerste twee boeken "Erik Schrijft" en "Erik Schrijft Reizen" heb ik gemerkt hoe leuk het is om boeken te maken. Toch twijfel ik er ernstig aan of ik ermee doorga. Ik heb nog stof genoeg voor nog eens 11 boeken:

Verzamelde boekbesprekingen van:

Autobiografisch proza

Romans

Verhalenbundels

Biografieën

Kinderboeken

Graphic Novels en strips

Fotoboeken

Overige boeken

 

De eerste 4 boeken zouden dan zonder illustraties komen en de laatste 4 met foto's van afbeeldingen uit de besproken boeken. Het deel met autobiografisch proza is al bijna klaar en zal er vermoedelijk nog wel komen. Over de andere boeken twijfel ik ernstig, ik geloof dat ik hier niet zoveel aan al bestaande boeken heb toe te  voegen.

 

Andere boeken die ik nog zou kunnen maken zijn boeken met stukjes over eten, een boek met losse stukjes uit mijn blog en een boek met besprekingen van niet-Engelstalige films. Ik zie wel hoe ver ik kom.

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Rogier Fokke: Paramisa

Rogier Fokke: Paramisa (Nederland, 2006): 80 blz: Uitgeverij Ipsofacto

 

 

 

In een tijd waarin fotoboeken de neiging hebben om alsmaar omvangrijker, groter, dikker en zwaarder te worden, komt het bescheiden "Paramisa" als een verademing. Paramisa betekent in de taal van de Roma vertelling. "Paramisa" is een boekje van 80 bladzijden met slechts 50 kleurenportretten van Roma en Sinti. Alle portretten zijn gefotografeerd tegen een donkere achtergrond en de mensen die poseren dragen donkere kleding zodat alle aandacht uitgaat naar de gezichtsuitdrukking.

 

Ik vind "Paramisa" een prachtig boek. Gewoon een boek vol met portretten gemaakt op een veel beproefde manier, door een vakkundig fotograaf.

 

Voor een paar foto's van Rogier Fokke, klik hier.

 

      

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

Uit eten in Utrecht: Restaurant Rosie

Al vele jaren lang ga ik drie a vier  keer per jaar uit eten met vriendin A. In het begin gingen we vooral naar de wat goedkopere eetgelegenheden, maar onze eisen wat betreft de kwaliteit van het eten stegen steeds en nu gaan we naar de betere en ook duurdere restaurants. Vrijwel altijd zoekt A het restaurant uit waar we gaan eten en in de meeste gevallen blijkt dat een gelukkige keus.

 

Vanmiddag heb samen met A en gemeenschappelijke vriendin M gelucht bij restaurant Rosie. Het was voor mij nog een verlate verjaardagslunch waarbij ik getrakteerd werd door de twee dames.

Rosie is een piepklein restaurant gelegen aan het Lucasbolwerk. Er staan zes tafeltjes voor twee personen en dat is het. Ze hebben een open keuken wat ik altijd leuk vind en drie man personeel: de kok, de ober en een jongen die bitterballen aan het draaien was en voor de afwas zorgt.

 

De menukaart is van een bescheiden omvang, wat altijd een goed teken is. Er werd ons aangeraden om twee gerechtjes per persoon te bestellen die we eventueel konden delen. Die porties bleken precies goed qua grootte te zijn.

 

Ik begon met een paar grote bitterballen gemaakt van procureur (varkensvlees) die ik fantastisch vond (10). Daarna een kroket met een vulling van bouillabaisse die nog beter smaakte (10). Culinair recensent Johannes van Dam was zijn hele leven op zoek naar de perfecte kroket. Volgens mij had hij die hier gevonden.

 

De andere gerechten waren ook goed, maar niet zo geweldig als de bitterballen en de kroket. We hadden geroosterde andijvie met een sausje (9), een artisjok met sausje (8), gevulde rijstballen (9) en groene asperges met een sausje (9) en ik had kwartel in een pepersaus (8). Alleen een gerecht dat we niet besteld hadden, maar dat per ongeluk op tafel kwam, snijbiet met een sausje, viel mij tegen (6).

 

We hebben heerlijk getafeld, alleen het gebruik van sausjes had wat mij betreft wel wat minder gemogen, ik ben niet zo'n liefhebber van sausjes. Bij het eten heb ik veel kraanwater gedronken.

 

De kosten van de maaltijd bedroegen 171 euro (inclusief 15 euro fooi), wat ik gezien het gebodene heel schappelijk vind. Kortom Rosie is een aanrader!

 

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.