zaterdag 31 oktober 2020

Films gezien in oktober

Van Yasujiro Ozu:
 
-**** The Flavour of Green Tea over Rice (1952, 2.350, 7,7)
-***** Tokyo Story (1953, 51.000, 8,2)
-**** Early Spring (1956, 2.700, 7,9)
-**** Tokyo Twilight (1957, 3,300, 8,1)
-**** Equinox Flower (1958, 3.600, 7,9)
-**** Good Morning (1959, 7.800, 7,9)
-**** Late Autumn (1960, 4.500, 8,0)
-**** The End of Summer (1961, 3.400, 7,9)

Het echte leven: Film in een film van Robert Jan Westdijk uit 2008. Westdijk heeft met Sallie Harmsen een aanstekelijke hoofdrolspeelster gevonden, maar ook zij kan het rommelige script niet doen vergeten. Eerder heb ik met "Oh Boy!" van Orlow Seunke uit 1991 en vooral met "Sherlock Jr." van Buster Keaton uit 1924 veel interessantere films in een film gezien. ***

Max Havelaar: Zeer ambitieuze film uit 1976 van Fons Rademakers naar het boek van Multatuli. De setting is mooi (op locatie in Indonesië) en je hoort de geluiden van de insecten en de vogels, maar ik vind dit een zeer saaie film om naar te kijken. En dan krijgen twee van de beste acteurs uit die tijd (Rutger Hauer en Joop Admiraal) allebei slechts een klein bijrolletje. "Max Havelaar" is een bewijs van de stelling dat een goed verhaal lang niet altijd een goede film oplevert. **

Akira Kurosawa:
-**** Sanshiro Sugata (1943, 4.300, 6,8)
-**** The Most Beautiful (1944, 1.750, 5,7)
-**** Sanshiro Sugata: deel 2 (1945, 2.000, 6,1)
-**** The Men who Tread on the Tiger's Tail (1945, 3.400, 6,7)
-*** No Regrets for our Youth (1946, 2.900, 7,1)
-*** One Wonderful Sunday (1947, 2.700, 7,2)
-*** The Lower Depths (1957, 4.750, 7,4)
-*** Akira Kurosawa's Dreams (1990, 23.500, 7,8)

Tony Gatlif:
-** Indignados (2012, 129, 5,3)

Fantasia: Vroege Disney-film uit 1940 die wat mij betreft de tand des tijds bij lange na niet zo goed heeft doorstaan als andere vroege Disney-films zoals: "Sneeuwwitje en de zeven dwergen", "Bambi", "Pinokkio" en "Dombo". Walt Disney deed met "Fantasia" een poging om muziek en tekenfilm met elkaar te combineren. In beide opzichten vind ik de film niet geheel geslaagd, de muziek is goed maar niet spectaculair en de tekeningen zijn wat zoetsappig. Alleen de voorlaatste scene met een ballet van struisvogels, nijlpaarden, olifanten en krokodillen springt er echt tussen uit. Die 15 minuten behoren tot het beste dat de Disney-studio's ooit hebben gemaakt. *** (ballet *****).

Fantasia 2000: De meeste mensen vinden "Fantasia" een meesterwerk en "Fantasia 2000" een minder sterk vervolg. Ik vind de animaties in "Fantasia" vrij zoetsappig en niet zo interessant (uitgezonderd het ballet met de struisvogels en andere dieren), terwijl ik de animaties in "Fantasia 2000" veel sprankelender vind, vooral de weergave van New York op de muziek van Gershwin's "Rhapsody in Blue" en Donald die Katrien kwijtraakt in het verhaal van de ark van Noach. ****

Octopussy: Bond-film nr. 13 met opnieuw Roger Moore als agent 007. Ik vind het eerste uur van "Octopussy" dat zich afspeelt in India erg kleurrijk en onderhoudend. Daarna de gebruikelijke onzinnige actiescenes. ***

La magie de Calder: Speelse documentaire over het werk van de Amerikaanse beeldhouwer Alexander Calder die vooral bekend is van zijn mobiles. ****

Krabbé zoekt Chagall: Na zijn documentaires over Vincent van Gogh, Pablo Picasso en Paul Gauguin heeft Jeroen Krabbé nu een prachtige documentaire gemaakt over het leven en werk van Marc Chagall. *****

A View to a Kill: Bond-film nr. 15 met opnieuw Roger Moore in de hoofdrol. De slechterik handelt in micro-chips en wil Siliconvalley laten overstromen om zo het wereldwijde monopolie op die chips te verkrijgen. Liefhebbers van actie zullen zich prima vermaken, maar voor de rest valt er weinig te beleven aan deze Bond-film. ***

Panda Kopanda: Een animatiefilm van Hayao Miyazaki uit 1973, nog voordat hij de Ghibli-studio's had opgericht. Hoofdpersonen zijn een klein meisje en een grote reuzenpanda en zijn zoontje. Ik vind deze film onderhoudend, maar toch vooral een kinderfilm, ***½

maandag 26 oktober 2020

Dvd: La magie Calder

La magie Calder (Portugal): 57 min: Regisseur Carlos Vilardebo
 
 La magie Calder, 3 films sur Alexander Calder Poster
 
De dvd van "La magie Calder" bestaat uit 3 korte films. De eerste film: "Le cirque de Calder" vind ik de meest onderhoudende van de 3.

Alexander Calder (1898-1973) was een Amerikaanse beeldhouwer die vooral bekend is geworden door zijn mobiles. Mobiles zijn veelal kleine kunstwerken die zoals de naam al aangeeft zich kunnen bewegen, ofwel door de wind of doordat iemand ze verplaatst of doordat ze zich door een mechaniekje zelf verplaatsen.

In "Le cirque de Calder" (1961, 27 min) zien we Alexander Calder zelf aan het werk. Hij treedt op in een circustent samen met zijn mobiles met een aantal collega-kunstenaars als toeschouwers. Hier komt de grote kracht van het medium film naar voren. Omdat een eenmalige intieme voorstelling op film is gezet, kan nu wereldwijd iedereen die dat wil genieten van de kunstenaar die aan het werk is met zijn mobiles.

Alexander Calder treedt zelf op als stalmeester voor zijn eigen circus. Hij praat binnensmonds Frans dat absoluut niet te verstaan is. Het geeft ook niet, de prachtige beelden spreken voor zichzelf.

Calder heeft zijn mobiles in elkaar geknutseld van ijzerdraad, hout, kurk en wat stukjes stof. Achtereenvolgens krijgen we te zien: een soort rodeo van paard en ruiter, een turner die een handstand en een koprol maakt, een gewichtheffer die een halter optilt, een man die zijn hoofd in de muil van een leeuw steekt en acrobaten die elkaar in de lucht opvangen. 

Erg leuk is de nagespeelde wagenrace uit "Ben-Hur". In feite was Alexander Calder een groot kind, die waarschijnlijk in zijn jeugd begonnen is met het spelen met poppetjes en daar nooit meer mee is opgehouden. Mooi dat je daarmee wereldberoemd kunt worden. 
 
"Le cirque de Calder" is een prachtig filmpje met kunst met een glimlach. Het mag gezegd worden, beeld en geluid van dit filmpje zijn optimaal.
 
In het tweede filmpje "Les mobiles de Calder" (1968, 15 min) zien we een paar grotere beeldhouwwerken van Calder. Ook zien we Calder terwijl hij aan het werk is en als afsluiting krijgen we schitterende beelden van zijn mobiles te zien die gefilmd zijn terwijl ze bewegen.

In het derde filmpje "Les gouaches de Sandy" (1973, 15 min) zien we Calder terwijl hij in zijn atelier uit de losse pols schildert. Een werkwijze van hem is dat hij een vlak schildert en dan de verf naar beneden laat lopen over het papier, een beetje zoals Jackson Pollock. Zijn vrouw maakt een vloerkleedje naar zijn patroon.

Het tweede en het derde filmpje zijn aardig als aanvulling, maar wat mij betreft moet je vooral het eerste filmpje zien.

Op IMDB krijgt "La cirque de Calder" van 39 mensen een waardering van 7,7
De andere twee filmpjes krijgen geen beoordeling op IMDB.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

zondag 25 oktober 2020

Recept: Gehaktballen

Ingrediënten (voor 2 personen):
300 gr rundergehakt
1 losgeklopt ei
2 tl dijon mosterd
paneermeel
beetje zout
olijfolie of roomboter om in te bakken
 
Ik had een maand geleden plotseling zin om gehaktballen te bakken, iets wat ik nog nooit eerder had gedaan. In "Een smakeloze hap" beschreef ik hoe het mis was gegaan. 

Als goede kok kon ik dat natuurlijk niet over mijn kant laten gaan. Inmiddels heb ik 2 keer opnieuw gehaktballen gebakken, voor het laatst gisterenavond. Nu smaakten ze prima.

Neem een kom en meng de ingrediënten door elkaar. De keuze van de mosterd is van belang, de eerste keer had ik milde mosterd genomen en toen proefde ik die niet terug in de ballen. Nu had ik scherpe dijon mosterd die ik veel beter proefde. Op zich vind ik de milde mosterd lekkerder om zo ergens bij te eten, maar in de ballen heb je dus echt scherpere mosterd nodig.

Maak van het gemengde gehakt 16 kleine balletjes, neem steeds de helft van de helft van de helft van het gehakt en rol daar 2 balletjes van.
 
Ik gebruik altijd roomboter om het vlees in te braden. Voordeel daarvan is ook dat je een veel lekkerdere jus krijgt. Braad de balletjes even aan zodat ze een bruin korstje krijgen en laat ze dan 10-15 minuten garen. 

Eet smakelijk!

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

vrijdag 23 oktober 2020

Guido Argentini: Argentum

Guido Argentini: Argentum (Italië, 2013): 185 blz: Uitgeverij teNeues
 
Argentum
 
Ik hou van foto's van vrouwelijke naakten. Tenminste, in beperkte mate, want ik vind dat er maar weinig fotografen zijn die er in slagen om naaktfoto's te maken die en elegant en een beetje opwindend zijn. Van een fotograaf als Petter Hegre die vrouwen recht in de kut fotografeert word ik niet echt blij. 

De Italiaanse fotograaf Guido Argentini heeft voor "Argentum" zijn modellen (vooral vrouwen en een paar keer een man) bedekt met zilververf. Daardoor zien de foto's er een beetje uit als beeldhouwwerken. Hij heeft zijn modellen in de meest onmogelijke lichaamshoudingen laten poseren, het ziet er allemaal nogal ongemakkelijk uit.

Om kort te gaan, "Argentum" is een boek dat met zorg is uitgegeven, maar de foto's zeggen mij weinig.

    

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

donderdag 22 oktober 2020

Dvd: Tony Gatlif: Indignados

Indignados (Frankrijk, 2012): 85 min: Regisseur Tony Gatlif

Indignados Poster
 
"Indignados" is een protestfilm, helaas ook een zwakke film.

In "Indignados" volgen we een zwarte vrouw, wiens naam onbekend blijft, die vanuit ergens in Afrika naar Spanje is gevlucht. Ze krijgt te maken met veel problemen. waaronder allerlei instanties. Verder vertelt de film vooral het verhaal van talloze demonstraties voor vrijheid en tegen het grote kapitaal.

Ik vind het overgrote deel van "Indignados" volstrekt oninteressant. Er zitten slechts een paar kleine fragmenten in de film die de moeite waard zijn, waaronder een kar vol sinaasappelen die aan de rol gaan als de kar omvergeduwd wordt. 

Tony Gatlif is een van de meest authentieke filmmakers die ik ken, maar deze film kun je met een gerust hart overslaan.

Op IMDB krijgt "Indignados" van 129 mensen een waardering van 5,3.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

woensdag 21 oktober 2020

België, de 1.000 beste foto's

België, de 1.000 beste foto's (Nederland, 2011): 464 blz: Uitgeverij Lido
 
Belgie
 
In dezelfde serie heb ik eerder het boek "Nederland, de 1.000 beste foto's" bekeken. De gemiddelde kwaliteit van de foto's in dat boek lag vrij laag, maar een aantal prachtige foto's van Ed van der Elsken over de volle breedte van 2 pagina's wisten dat boek te redden.

Als je de foto's in "België, de 1.000 beste foto's" bekijkt, dan moet je vaststellen dat de titel van dit boek nergens op slaat. Een beter passende titel zou zijn: "België, in 1.000 meest middelmatige foto's". Dat zou de waarheid zijn, maar dan verkoopt het boek natuurlijk in het geheel niet.

Wat opvalt als je dit boek doorbladert is dat foto's van wat waarschijnlijk internationaal gezien de meest vooraanstaande Belgische fotografen zijn: Carl de Keyzer, Martine Franck, Harry Gruyaert en Stephan Vanfleteren geheel ontbreken. Wel staan er foto's in van een aantal Nederlandse fotografen zoals: Martien Coppens, Ed van der Elsken, Aart Klein en Cas Oorthuis. Dat lijkt mij niet nodig, er zijn ongetwijfeld genoeg mooie foto's door Belgische fotografen gemaakt.

De keus van de foto's zal iedereen met een oog voor mooie, veelzeggende foto's zwaar teleurstellen. Veruit de meeste foto's in dit boek zijn totaal oninteressant. Er staan nogal veel foto's van Belgische beroemdheden in dit boek, meestal volstrekt nietszeggende portretjes. Ook de vormgeving van het boek stelt teleur. Er zijn vaak 6 fotootjes op postzegelformaat afgedrukt op 1 bladzijde en ook de bijschriften zijn niet bijzonder informatief.

Gelukkig staan er een klein aantal foto's in het boek die wel de moeite waard zijn. De meest opvallende voorbeelden hiervan vind ik de 2 portretfoto's (van wie en door wie?) op de voor- en achterkant van het boek.
 
Het boek als geheel samenvattend kan ik wel zeggen dat het een redelijk beeld geeft van België, maar dat veruit de meeste foto's in dit boek nietszeggend zijn. De samenstellers van dit boek hebben duidelijk geen oog voor mooie en interessante foto's.
 
   
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

Dvd: Akira Kurosawa: Akira Kurosawa's Dreams

Akira Kurosawa's Dreams (Japan, 1990): 119 min: Kleur: Regisseur Akira Kurosawa
 
Yume Poster
 
De meningen over "Akira Kurosawa's Dreams" lopen nogal uiteen, sommige mensen vinden deze film het absolute meesterwerk van Kurosawa, anderen vinden het een van zijn mindere films.
 
"AK' s Dreams" bestaat uit 8 korte fragmenten, die allen zeer kleurrijk zijn. Visueel zijn deze zeer aangenaam om naar te kijken. Het verband tussen de 8 films lijkt soms ver te zoeken. Wel gaan ze allemaal over de persoonlijke obsessies van Akira Kurosawa: de gevolgen van de oorlog, de angst voor radioactieve straling en de vervuiling van de natuur.

Veruit het mooiste fragment vind ik het stuk dat over Vincent van Gogh (gespeeld door Martin Scorcese, die een liefhebber van de films van Kurosawa is) gaat. Een Japanner is op zoek naar Van Gogh, die wegloopt nadat hij hem een paar vragen heeft gesteld. De Japanner gaat achter Van Gogh aan, waarbij hij door zeer kleurrijke decors loopt die geïnspireerd zijn op de schilderijen van Van Gogh.

In het tweede fragment is een jongen verdrietig omdat de perenbomen gesnoeid zijn. De geesten van de perenbloesem geven voor hem nog een maal een voorstelling. In het laatste fragment komen we bij een dorpje waar iedereen nog volgens de wetten van de natuur leeft. Men wordt er zeer oud, er wordt net een vrouw begraven die 99 jaar oud is geworden.

De andere 5 fragmenten vind ik minder interessant, de scenes over de soldaten, de uitbarsting van de Fuji, de bergklimmers en  over radioactieve straling kunnen mij gestolen worden.

Al met al vind ik "AK's Dreams" een gedurfde film, maar onevenwichtig qua uitvoering. Het lijkt mij vooral een film voor de avontuurlijke filmliefhebber die op zoek is naar wat anders.

Op IMDB krijgt "AK's Dreams" van iets meer dan 23.500 mensen een waardering van 7,8.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

dinsdag 20 oktober 2020

Dvd: Akira Kurosawa: The Lower Depths

The Lower Depths (Japan, 1957): 124 min: Zwart-wit: Regisseur Akira Kurosawa

Donzoko Poster
 
"The Lower Depths" is de enige echt komische film van Kurosawa die ik ken. Helaas kan ik niet zo genieten van de humor in deze film.

In een vervallen schuur wonen een aantal arme mensen bij elkaar. Je hebt de eigenaresse van de schuur die een relatie heeft met een dief (gespeeld door Toshiro Mifune in één van zijn minst gedenkwaardige rollen). Je hebt een gokker, een prostitué en vele anderen. 

De film moet het hebben van de interactie tussen de bewoners. Ik vind de film niet zo geslaagd. Jaren later heeft Kurosawa met "Dodes' ka-den" een soortgelijke film gemaakt die in mijn ogen beter uitpakt.

Op IMDB krijgt "The Lower Dephts" van 4.750 mensen een waardering van 7,4.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

maandag 19 oktober 2020

Dvd: Akira Kurosawa: One Wonderful Sunday

One Wonderful Sunday (Japan, 1947): 110 min: Zwart-wit: Regisseur Akira Kurosawa
 
Subarashiki nichiyôbi Poster
 
In "One Wonderful Sunday" volgen wij een man en zijn vriendin op hun tocht door de stad gedurende een dag, een zondag.
 
De man zat vroeger vol met dromen, maar nadat hij in de oorlog heeft gevochten is hij een stuk cynischer geworden. Zijn vriendin heeft nog wel goede hoop voor de toekomst, misschien kunnen ze een café openen.
 
Samen dwalen ze door de stad. Eerst proberen ze een plek te vinden waar ze samen kunnen wonen. Vervolgens ontmoeten ze een straatschoffie dat honger heeft en geven ze hem wat rijst te eten. Ze gaan naar de dierentuin en ze drinken een kop koffie in een café. Aan het einde van de film doet de man alsof hij een orkest dirigeert voor zijn vriendin, te midden van de ruïnes.
 
"One Wonderful Sunday" is een heel andere film dan de andere films die Kurosawa heeft gemaakt. Ondanks het feit dat ik hier meer van houd dan van samoeraifilms, ben ik maar matig enthousiast over deze film. Volgens mij is "One Wonderful Sunday" één van de zwakste films uit de carrière van Kurosawa.

Op IMDB krijgt "One Wonderful Sunday" van bijna 2.700 mensen een waardering van 7,2.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

zondag 18 oktober 2020

Het gelul van een dronken aardbei

Voordat ik in Utrecht fysische geografie ging studeren heb ik een jaar in Nijmegen natuurkunde gestudeerd. Ik had in Nijmegen een vriend die steeds zei "Dat is het gelul van een dronken aardbei". Ik vroeg mij altijd af waar hij dat vandaan had.
 
Vele jaren later bleek dat Kees van Kooten en Wim de Bie het ooit over "Het gelul van een dronken aardbei" hadden gehad. Nu kon ik de uitspraak van mijn vriend plaatsen.
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Dvd: Akira Kurosawa: No Regrets for our Youth

No Regrets for our Youth (Japan, 1946): 110 min: Zwart-wit: Regisseur Akira Kurosawa
 
Waga seishun ni kuinashi Poster
 
Vanaf 1933 werd in Japan flink campagne gemaakt voor een agressieve veroveringspolitiek. Op de universiteiten probeerde men tevergeefs om de vrijheid van meningsuiting in stand te houden. Een oudere professor spreekt zich uit tegen de agressie en moet terugtreden. Zijn dochter moet haar weg zien te vinden in liefde en werk. De man waarvan zij houdt wordt gemarteld en gedood omdat hij zich ook uitsprak tegen de oorlog.

Ik vind "Regrets for our Youth" duidelijk de zwakste film van Akira Kurosawa die ik tot dusver heb gezien. De slechte beeldkwaliteit van mijn Chinese dvd helpt ook niet mee, er zit vaak bewegingsonscherpte in de beelden. Ondanks deze minpunten zijn er ook in deze film genoeg mooie fragmenten om van te genieten. Setsuko Hara, de hoofdrolspeelster in deze film heeft ook in vele films van Yasujiro Ozu gespeeld.

Op IMDB krijgt "Regrets for our Youth" van bijna 2.900 mensen een waardering van 7,1.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

zaterdag 17 oktober 2020

Dvd: Akira Kurosawa: The Men who tread on the Tiger's Tail

The Men who tread on the Tiger's Tail (Japan, 1945): 59 min: Zwart-wit: Regisseur Akira Kurosawa
 
Tora no o wo fumu otokotachi Poster
 
"The Men who tread on the Tiger's Tail" is de eerste film die Akira Kurosawa maakte over de samoerai.

Het verhaal speelt zich af in de 12e eeuw. Heer Yoshitsune vlucht samen met 6 volgelingen verkleed als boeddhistische priesters voor de troepen van zijn broer. Ze moeten een grenspost oversteken, maar bij de grenspost hebben ze al te horen gekregen dat Yoshitsune samen met 6 volgelingen probeert om te ontsnappen verkleed als priester. 

In de film is een belangrijke rol weggelegd voor een drager die de rol van nar speelt. De rol van nar komt vaker voor in de films van Kurosawa. Het bekendste voorbeeld is de nar in "Ran".

"The Men who tread on the Tiger's Tail" is maar een korte film, zeker voor Kurosawa. Ik vind hem erg onderhoudend.

Op IMDB krijgt "The Men who tread on the Tiger's Tail" van bijna 3.400 mensen een waardering van 6,7.

    

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

Een verschil tussen mijn vrienden en mij

Als mijn vrienden een auto zien, zeggen ze: "Dit is een Peugeot", "Dit is een Saab", "Dit is een Volkswagen" en "Dat is een Jaguar". 

Als ik een auto zie, dan zeg ik: "Deze is rood", "Die auto is geel", "Dit is een blauwe auto", enzovoort.

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

vrijdag 16 oktober 2020

Kate Moss

Kate Moss (Verenigde Staten, 2012): 448 blz: Uitgeverij Rizzoli
 
Kate
 
Ik kocht het koffietafelboek "Kate Moss" in een opwelling op marktplaats. Nooit eerder had ik een fotoboek gekocht over een fotomodel.

Kate Moss is een Brits fotomodel die regelmatig op negatieve wijze in het nieuws is geweest, onder meer in verband met cocaïne-gebruik. Hoeveel daarvan waar is weet ik niet, wel staat ze op veel foto's in dit boek met een sigaret (of nog erger: een sigaar) in haar hand of mond.

Kate Moss heeft met een groot aantal wereldberoemde fotografen gewerkt. Om de bekendste te noemen: Richard Avedon, Anton Corbijn, Peter Lindbergh, Mario Sorrenti en Mario Testino, naast vele anderen. In totaal zijn meer dan 5.000 foto's van haar gepubliceerd.

"Kate Moss" is een prachtig boek. De foto's in het boek zijn allemaal haarscherp, perfect belicht en mooi van compositie. Natuurlijk zitten er geweldige foto's tussen en ook een groot aantal foto's die mij minder aanspreken, maar ik moet zeggen dat er een flink aantal foto's tussen zitten die ik echt mooi vind.

"Kate Moss" is prachtig uitgegeven door Rizzoli. Ik vraag mij af of er meer boeken zijn van andere fotomodellen met zoveel prachtige en ook verschillende foto's. Dit boek is in ieder geval een aanrader voor mensen die van portretfotografie of van modefotografie houden.
 
Het boek is uitgegeven in 8 verschillende edities, met steeds een andere foto op de voorkant. Mijn exemplaar is met een foto van Mario Sorrenti, een andere foto dan die op het plaatje.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

donderdag 15 oktober 2020

Dvd: Cuba na Castro

Cuba na Castro (Nederland, ): 172 min: Regisseur Maaike de Gruyter
 
Cuba na Castro Poster
 
"Cuba na Castro" is de zoveelste prachtige reisdocumentaire die gemaakt is in opdracht van de VPRO. Dit keer is het niet een Nederlander die een programma presenteert over een land dat zijn of haar interesse heeft, maar iemand die afkomstig is uit het land zelf, in dit geval Cuba.
 
15 jaar voordat hij dit programma presenteerde is Yuribert Capetillo Hardy (roepnaam Yuri) op 19-jarige leeftijd gevlucht naar Nederland. Nu gaat hij speciaal voor deze documentaire voor een tijd terug naar Cuba, deels om oude vrienden op te zoeken en deels ook om te kijken of hij weer in Cuba zou willen wonen.
 
Dat Yuri zelf een Cubaan is, heeft één groot voordeel, dit programma is veel intiemer van toon dan de andere soortgelijke documentaires van de VPRO. Dat maakt het nog interessanter om naar te kijken.

Yuri begint zijn reis natuurlijk in Havana, de hoofdstad van Cuba. Hij speelt een partijtje domino en ontmoet zijn opa. Zijn moeder kan hij niet meer ontmoeten, want die is van een flat gesprongen. Yuri gaat op bezoek bij Mariana, een knappe jonge vrouw die violiste is, in Nederland heeft gestudeerd en ervoor heeft gekozen om terug te keren naar Cuba. 

In de tweede aflevering praat Yuri met mensen die in het park aan het internetten zijn (veel goedkoper dan thuis, want beter controleerbaar) en hij helpt een vriend met het verbouwen van een keuken. Ze hebben het over de "speciale" periode, een periode van grote armoede waarin vrijwel niets mogelijk was. 

Verder golft Yuri met een rijke ondernemer, bezoekt hij de nucleaire stad waar een kerncentrale werd gebouwd die nooit in gebruik is genomen, en spreekt hij een priester (Babalao) van het Santeria geloof, een milieuactiviste en een kunstenaar.

Ik vind "Cuba na Castro" een prachtige documentaire, verplichte kost als je in Cuba bent geweest of denkt er op vakantie naar toe te gaan en eigenlijk ook zeer interessant voor iedereen die van dit soort mooie reisdocumentaires houdt.

Op IMDB krijgt "Cuba na Castro" nog geen waardering.

    

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

woensdag 14 oktober 2020

Dvd: Akira Kurosawa: Sanshiro Sugata: deel 2

Sanshiro Sugata: deel 2 (Japan, 1945): 82 min: Zwart-wit: Regisseur Akira Kurosawa
 
Zoku Sugata Sanshirô Poster
 
Na het succes van "Sanshiro Sugata" wilde de studio graag een vervolg van de hand van Kurosawa. Kurosawa deed dat met de nodige tegenzin.
 
"Sanshiro Sugata: deel 2"  gaat verder waar het origineel ophield. Sanshiro Sugata is inmiddels een beroemde judoka en de kinderen op straat zingen zelfs liedjes over hem.

Sanshiro Sugata heeft in deel 1 gevochten tegen en gewonnen van een specialist in jujitsu. Nu wordt hij gevraagd voor een wedstrijd tegen de beroemdste Amerikaanse bokser. In eerste instantie weigert hij, maar later, nadat een jujitsu-specialist verloren heeft tegen de bokser, gaat hij toch akkoord. 

Ik vind "Sanshiro Sugata" iets minder sterk dan het origineel, maar ik denk dat dat een kwestie van smaak is. Het slotgevecht vind ik te lang duren.

Op IMDB krijgt "Sanshiro Sugata: deel 2" van een kleine 2.000 mensen een waardering van 6,1.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

dinsdag 13 oktober 2020

Dvd: Akira Kurosawa: The Most Beautiful

The Most Beautiful (Japan, 1944): 85 min: Zwart-wit: Regisseur Akira Kurosawa
 
Ichiban utsukushiku Poster
 
In "The Most Beautiful" krijgen we een fabriek te zien waar vrijwilligsters optische instrumenten maken voor het leger. Later in zijn carrière betreurde Kurosawa het dat hij zo weinig had gedaan om zich uit te spreken tegen het steeds toenemende militarisme in Japan.

De directeur van de Nippon Kogaku fabriek (de film is opgenomen in een echte fabriek waarin de actrices naast de gewone arbeidsters speelden), roept op tot een verhoging van de productie zodat de fabriek kan voldoen aan de steeds toenemende vraag van het leger naar optische instrumenten. De mannen moeten 100% meer produceren en de vrouwen 50% meer. De vrouwen klagen omdat ze vinden dat ze best iets meer kunnen produceren dan 50% extra.

Ik hou niet van propagandafilms (Kurosawa doet hierin niet onder voor Leni Riefenstahl), maar dit is wel een mooie film om naar te kijken. De film bevat veel shots van werkende vrouwen en van groepen vrouwen. 

Op IMDB krijgt "The Most Beautiful" van 1.750 mensen een waardering van slechts 5,7.

    

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

maandag 12 oktober 2020

Dvd: Akira Kurosawa: Sanshiro Sugata

Sanshiro Sugata (Japan, 1943): 79 min: Zwart-wit: Regisseur Akira Kurosawa
 
Sugata Sanshirô Poster
 
"Sanshiro Sugata" is het indrukkende filmdebuut van Akira Kurosawa dat hij regisseerde tijdens de Tweede Wereldoorlog.
 
Het verhaal gaat over de rivaliteit tussen judo en jujitsu  (een oosterse vechtsport). In de film zitten veel actiescenes. Een ervaren vechter werpt in zijn eentje een man of 10 in het water.

"Sanshiro Sugata" is een actiefilm die het vooral van de actiescenes moet hebben. Normaal gesproken houd ik niet van actiefilms, maar deze ziet er schitterend uit. Een zeer veelbelovende film voor een debuut!

Op IMDB krijgt "Sanshiro Sugata" van bijna 4.300 mensen een waardering van 6,8.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

zondag 11 oktober 2020

Mijn NTL en NTZ lijsten

Op dit moment zijn mijn NTL (nog te lezen) en NTZ (nog te zien) lijsten geheel leeg. Dat betekent natuurlijk niet dat ik geen boeken meer wil lezen of films meer wil zien, maar dat ik het niet essentieel vind of ik nog nieuwe boeken lees of nieuwe films zie. 
 
Ik ben op dit moment veel meer geïnteresseerd in films dan in boeken. Films raken mij op een manier die mij bij het lezen vrijwel nooit overkomt. Het ligt voor de hand dat ik in de toekomst meer zal schrijven over films dan over boeken. Wat lezen betreft wil ik vooral oude favorieten herlezen. 
 
Toen ik met dit blog begon wilde ik al mijn favoriete boeken bespreken op dit blog. Dat gaat mij nooit in zijn geheel lukken, omdat het om teveel boeken gaat. Nieuwe boeken die ik lees zullen waarschijnlijk vooral geïllustreerde boeken zijn: fotoboeken, graphic novels en strips en boeken over film en andere kunstvormen.
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

zaterdag 10 oktober 2020

Keiji Nakazawa: Gen Barrevoets in Hiroshima: deel 1: De bom

Keiji Nakazawa: Gen Barrevoets in Hiroshima: deel 1: De bom (Japan, ?): 286 blz: Vertaler niet vermeld (2007): Uitgeverij XTRA

Gen in hiroshima 01. de bom
 
 
Afgelopen maand heb ik van de boekenbonnen die ik voor mijn verjaardag heb gekregen plus de boekenbonnen die ik nog had de 10-delige manga-serie gekocht van Keiji Nakazawa over het bombardement op Hiroshima en de gevolgen daarvan. Ik wilde de boeken kopen bij Broese, maar daar kon ik slechts 5 van de 10 delen bestellen, zodat ik uiteindelijk de boeken gekocht heb bij Bol, waar ik mijn boekenbonnen ook kon inwisselen. Deze serie stond al een tijdje op mijn verlanglijstje.

Keiji Nakazawa heeft deze graphic novel gebaseerd op zijn eigen ervaringen. Toen op 6 augustus 1945 om 8.15 uur 's ochtends de atoombom "Little boy" ontplofte boven Hiroshima was Keiji 6 jaar oud. Hij had net als in de strip zijn beide ouders, 2 oudere broers en 1 jongere broer en 1 oudere zus. Zijn vader, zijn jongere broer en zijn zus kwamen om het leven op de dag van het bombardement. Zijn moeder en hijzelf, plus zijn op de dag van het bombardement geboren kleine zusje zouden later aan de gevolgen van de straling overlijden.

Het eerste deel van "Gen Barrevoets in Hiroshima" speelt in de zomer van 1945 en sluit af met de ontploffing van de atoombom.

Het gezin Nakaowa, bestaande uit vader, moeder en 5 kinderen lijdt honger. De vader is tegen het Japanse militarisme en is niet bevreesd om dat luidkeels te verkondigen. Door de buurtgenoten wordt het gezin als verraders gezien en krijgen ze geen enkele hulp bij honger en dergelijke.

Japan was in 1945 een zwaar gemilitariseerd maatschappij waarin overal geweld gebruikt werd. Ouders sloegen hun kinderen, op school sloegen de leerkrachten de leerlingen en in het leger ranselden de hoger geplaatsten hun minderen af. Dit had niets meer met goedaardige correctie te maken, in onze ogen was hier sprake van pure mishandeling.

Kenmerkend voor het verhaal is dat een soldaat die niet mee kan komen steeds maar weer wordt afgeranseld, hij besluit te vluchten, wordt weer gevangen genomen, wordt nog erger afgeranseld en pleegt uiteindelijk zelfmoord. De commandant roemt hem, zogenaamd omdat hij heldhaftig is gestorven in de strijd voor het vaderland.
 
Het verhaal wordt zeer aangrijpend verteld en ik vind de tekeningen ook erg goed. Ik kijk uit naar de volgende delen! 

Bovenstaand stukje schreef ik vorig jaar oktober nadat ik het eerste deel had gelezen. Daarna heb ik nog de delen 2-6 en een stuk in deel 7 gelezen. Ik koos deze delen 1-6 als mijn favoriete boeken van 2019.
 
Afgelopen maand heb ik de serie weer opgepakt en de delen 7-10 gelezen. Ik ben razend enthousiast, ik heb van deze graphic novels evenveel genoten als van bijvoorbeeld "Anna Karenina" en "Oorlog en vrede" van Leo Tolstoj of de verhalen van Anton Tsjechow, toch mijn favoriete schrijvers ooit.

Wat maakt de 10 delen "Gen Barrevoets in Hiroshima" zo bijzonder? De tekeningen in de boeken zijn erg mooi, maar het zit hem toch in de eerste plaats in de manier waarop het verhaal wordt verteld. De hoofdpersonen van het boek, Gen en zijn vriendjes, zijn straatschoffies die ongelooflijk veel lef hebben (keiharde gangsters worden zonder enige moeite vermoord) en die tegelijkertijd tegen het onrecht in de wereld strijden en een klein hartje hebben. 
 
In de boeken zit veel geweld, maar ook erg veel humor. Ik denk dat ik nog nooit zo heb meegeleefd met de personages in een boek als juist bij deze serie boeken. Ik las met een tempo van slechts 50 bladzijden per dag (ongeveer een kwartiertje lezen) om zo lang mogelijk van het verhaal te kunnen genieten. Het is jammer dat deze serie moeilijk verkrijgbaar is, hij is bij de bibliotheek niet te leen en de serie is vrij duur. Maar als je hem dan toch in zijn geheel aanschaft, dan heb je een werkelijk unieke serie boeken!
 
   
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

Een nawoord bij de films van Yasujiro Ozu

Yasujirô Ozu Picture
 
In 2012 kocht ik een Nederlandse box met daarin 5 films van Yasujiro Ozu. Ik bekeek ze, vond ze mooi, maar was nog niet direct overtuigd van de genialiteit van deze regisseur. Eind augustus kocht ik nog eens 18 Chinese dvd's met Chinese en Engelse ondertitels en 2 boxen met 8 dvd's uit de Criterion collectie. Speciaal voor deze dvd's heb ik een nieuwe regiovrije dvd-speler gekocht. Inmiddels ben ik een groot fan van de films van Ozu

Ozu was geboren in 1903 en maakte zijn eerste stomme film in 1927. De eerste 6 of 7 films van Ozu zijn helaas verloren gegaan. Zijn laatste film maakte Ozu in 1962. In 1963 overleed Ozu op 60-jarige leeftijd.

De films van Ozu zijn allemaal gelijksoortig. Ze gaan in de eerste plaats over de onderlinge relaties binnen een gezin. Een aantal films gaat over de vader-zoon relatie en een nog groter aantal films gaat over ouders of  een vader of een moeder met een dochter die ze willen uithuwelijken terwijl de dochter moderner is en graag haar eigen partner zoekt of juist ongetrouwd wilt blijven.

De shots in de films van Ozu zijn altijd erg zorgvuldig gefilmd en een genot om naar te kijken. Het camerawerk is altijd uitstekend. Verder zijn de films van Ozu erg rustig, er komt weinig actie in voor en het tempo ligt vrij laag. Dit maakt het, in ieder geval voor mij, aangename films om te bekijken.
 
Ozu heeft natuurlijk de Tweede Wereldoorlog meegemaakt. Deze oorlog is nooit direct het onderwerp van zijn films geweest. Wel komen er in veel van zijn latere films verwijzingen voor naar gezinsleden die tijdens de oorlog omgekomen zijn en ook mannen die de oorlog hebben meegemaakt en nog steeds bevriend zijn met hun makkers van destijds.
 
Een lijst van de films van Ozu die ik heb gezien en besproken:

-*** Days of Youth (1929, 480, 6,4)
-**** Tokyo Chorus (1931, 1.200, 7,2)
-***** I Was Born, But ... (1932, 4.800, 8,0)
-*** Dragnet Girl (1933, 660, 7,0)
-**** Passing Fancy (1933, 1.200, 7,3)
-*** A Mother Should Be Loved (1934, 400, 6,5)
-***** An Inn in Tokyo (1935, 1.200, 7,7)
-**** The Only Son (1936, 3.100, 7,8)
-**** What did the Lady Forget (1937, 940, 7,1)
-**** There was a Father (1942, 2.400, 7,7)
-**** Record of a Tenement Gentleman (1947, 1.700, 7,8)
-**** A Hen in the Wind (1948, 1.250, 7,5)
-***** Late Spring (1949, 14.000, 8,3)
-***** Early Summer (1951, 7.000, 8,2)
-**** The Flavour of Green Tea over Rice (1952, 2.350, 7,7)
-***** Tokyo Story (1953, 51.000, 8,2)
-**** Early Spring (1956, 2.700, 7,9)
-**** Tokyo Twilight (1957, 3,300, 8,1)
-**** Equinox Flower (1958, 3.600, 7,9)
-**** Good Morning (1959, 7.800, 7,9)
-**** Late Autumn (1960, 4.500, 8,0)
-**** The End of Summer (1961, 3.400, 7,9)

Mijn favoriete films van Yasujiro Ozu zijn de 5 films die ik met 5 sterren heb gewaardeerd, de stomme films "I Was Born, But ..." en "An Inn in Tokyo" en verder "Late Spring", "Early Summer" en natuurlijk zijn beroemdste film: "Tokyo Story", maar eigenlijk zijn alle films van Ozu die ik heb gezien de moeite van het bekijken meer dan waard. Ozu is weer zo'n regisseur waarvan ik erg blij ben dat ik hem heb ontdekt!

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

dinsdag 6 oktober 2020

Dvd: Yasujiro Ozu: The End of Summer

The End of Summer (Japan, 1961): 99 min: Kleur: Regisseur Yasujiro Ozu
 
Kohayagawa-ke no aki Poster
 
"The End of Summer" is chronologisch de laatste van de 23 films van Ozu die ik de afgelopen tijd heb bekeken. Het bekijken van de films van Ozu heb ik met veel plezier gedaan.
 
De wat oudere weduwnaar Manbei is directeur van een kleine bierbrouwerij. Hij heeft zo zijn problemen, zowel zakelijk als privé. De brouwerij is maar net rendabel en een grotere brouwerij wil de zaak overnemen. Hij heeft een tijdje terug Sasaki ontmoet, een vroegere vlam, die hij nu weer geregeld opzoekt. En hij wil een geschikte partner vinden voor zijn zus die weduwe is en voor zijn dochter.

"The End of Summer" is een prachtige film zoals ik er de laatste tijd al zoveel van Ozu heb gezien. Het verhaal ontvouwt zich zeer rustig, het spel is goed en het camerawerk is fantastisch. Ook zit in deze film weer de nodige humor. Een mooie afsluiting van mijn Ozu-project!

Op IMDB krijgt "The End of Summer" van ruim 3.400 mensen een waardering van 7,9.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

maandag 5 oktober 2020

Dvd: Yasujiro Ozu: Late Autumn

Late Autumn (Japan, 1960): 129 min: Kleur: Regisseur Yasujiro Ozu
 
Akibiyori Poster
 
In "Late Autumn" staan de weduwe Akiko en haar dochter Ayako centraal.
 
De overleden man van Akiko had een groepje van 3 vrienden die door haar te hulp worden geroepen om haar dochter aan de man te helpen. Ayako zelf moet hier niets van hebben, zij blijft liever samen met haar moeder. Een van de 3 mannen stelt een huwelijkskandidaat voor, maar die wordt afgewezen. Later raakt Ayako toch bevriend met deze jongeman.
 
Intussen bedenken de mannen dat eerst de moeder aan een geschikte echtgenoot moet worden geholpen en dan zal haar dochter ook wel trouwen. Een van de drie is weduwnaar, dus het ligt voor de hand dat hij een aanzoek doet aan de moeder. De andere 2 die nog getrouwd zijn, zijn jaloers op hun vriend dat die de nog steeds knappe Akiko een aanzoek kan doen.
 
"Late Autumn" is een zeer onderhoudende en ook grappige film. Het is leuk om te merken dat de latere films van Ozu wat frivoler van toon worden. De muziek die op de muziek bij de films van Jacques Tati lijkt, draagt daar ook zeker aan bij.

Op IMDB krijgt "Late Autumn" van bijna 4.500 mensen een waardering van 8,0.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.


zondag 4 oktober 2020

Dvd: Yasujiro Ozu: Good Morning

Good Morning (Japan, 1959): 94 min: Kleur: Regisseur Yasujiro Ozu
 
Ohayô Poster
 
"Good Morning" is een stuk luchtiger van toon dan de meeste andere films van Ozu. Het gaat te ver om "Good Morning" een komische film te noemen, maar er valt genoeg te lachen. De komische indruk die de film maakt wordt versterkt door de muziek die doet denken aan de muziek die Jacques Tati gebruikte voor zijn films.
 
We volgen een aantal mensen die in een wijk wonen. Een echtpaar heeft twee jonge kinderen. Ze hebben geen televisie (televisie maakt van Japan een land met 100 miljoen dwazen), dus gaan de kinderen bij de buren televisie kijken, vooral naar het sumoworstelen en het honkbal.
 
De kinderen zeuren bij hun ouders om een televisie. Ze vinden volwassenen maar dom, omdat hun gesprekken meestal nergens over gaan en na een ruzie besluiten ze om niet meer te praten.
 
Dat niet meer praten is behoorlijk lastig als ze naar school gaan en leidt tot een zeer komische situatie als de kinderen hun ouders om schoolgeld moeten vragen met gebarentaal.
 
De sfeer in de wijk lijkt mij zeer goed goed getroffen. Er wordt door de verschillende buurvrouwen heel wat af geroddeld, vooral als de wijkvoorzitster de contributie voor een vereniging  niet betaald lijkt te hebben.
 
Ik vind "Good Morning" een erg prettige film om te bekijken, een mooie afwisseling met de meer serieuze films van Ozu.
 
Op IMDB krijgt "Good Morning" van bijna 7.800 mensen een waardering van 7,9.
 
  
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

Dvd: Yasujiro Ozu: Equinox Flower

Equinox Flower (Japan, 1958): 118 min: Kleur: Regisseur Yasujiro Ozu

Higanbana Poster
 
"Equinox Flower" is de eerste kleurenfilm die Ozu gemaakt heeft. Dat valt er niet aan af te zien, het kleurgebruik is geweldig.

Wataru Hirayama en zijn vrouw Kiyoko Hirayama hebben twee dochters. Setsuko, de oudste dochter, is in de huwbare leeftijd en haar ouders willen haar uithuwelijken aan een geschikte man. Maar Setsuko is een moderne vrouw en ze heeft zo haar eigen plannen, ze heeft al een vriend met wie ze wil trouwen.

Het uithuwelijken van de dochters tegenover het zelf kiezen voor een man is één van de vaste thema's van Ozu. Ook hier wordt het op een zeer onderhoudende manier uitgewerkt met een vader die steeds gedwongen wordt om zijn mening bij te stellen.

Op IMDB krijgt "Equinox Flower" van ruim 3.600 mensen een waardering van 7,9.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

zaterdag 3 oktober 2020

Dvd: Yasujiro Ozu: Tokyo Twilight

Tokyo Twilight (Japan, 1957): 141 min: Zwart-wit: Regisseur Yasujiro Ozu
 
Tôkyô boshoku Poster
 
"Tokyo Twilight" is een stuk donkerder van toon dan de andere films van Ozu die ik eerder heb gezien.

We volgen het leven van twee zussen: de oudste zus Takako en haar jongere zus Akiko. Beide zussen wonen nog bij hun vader, Takako met haar dochter na een mislukt huwelijk.

Hun moeder is er vandoor gegaan toen Akiko 3 jaar oud was. Toevallig ontmoet Takako hun moeder weer. Zij en Akiko kunnen hun moeder niet vergeven dat zij hen verlaten heeft. Akiko is ook ongewenst zwanger en laat een abortus uitvoeren.

Niet alleen qua onderwerp is de film donker van toon. De film speelt zich voor een deel af in donkere cafés waarin mensen verwoed Mahjong spelen en sake drinken. Buiten is het winter en het grootste deel van de film speelt zich 's avonds af.

Ik vind "Tokyo Twilight" een mooie sfeervolle film.

Op IMDB krijgt "Tokyo Twilight" van bijna 3.300 mensen een waardering van 8,1.

   
 
Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

vrijdag 2 oktober 2020

Dvd: Yasujiro Ozu: Early Spring

Early Spring (Japan, 1956): 145 min: Zwart-wit: Regisseur Yasujiro Ozu
 
Sôshun Poster
 
Ik denk dat "Early Spring" met een lengte van 145 minuten de langste film is die Ozu heeft gemaakt.
 
"Early Spring" is een vrijwel plotloze film waarin we het leven van de getrouwde Masako Sugiyama volgen. De knappe Masako woont met zijn eveneens knappe vrouw in Tokio en werkt als salaryman. Masako is een beetje uitgekeken op zijn werk en zijn huwelijk en gaat vreemd met een collega die spottend goudvisje wordt genoemd.
 
In de film krijgen we beelden te zien van mannen in pak op weg naar hun werk, mannen die aan het werk zijn en werknemers tijdens een uitje. Er gebeurt niet zo heel veel in de film. Dat vind ik op zich niet erg, maar na zo'n 100 minuten had ik het wel gezien en toen kwamen er nog 45 minuten. "Early Spring" is de eerste film die ik van Ozu heb gezien die ik duidelijk te lang vind.
 
Op IMDB krijgt "Early Spring" van 2.700 mensen een waardering van 7,9.
 
   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

donderdag 1 oktober 2020

Dvd: Yasujiro Ozu: Tokyo Story

Tokyo Story (Japan, 1953): 136 min: Zwart-wit: Regisseur Yasujiro Ozu
 
Tôkyô monogatari Poster
 
"Tokyo Story" is zonder enige twijfel de bekendste film van Ozu. Het is een film die regelmatig terecht komt op lijstjes van de beste films ooit.
 
Grootvader en grootmoeder wonen met hun jongste dochter in de provincie. Ze maken met de trein de lange reis naar Tokio om hun kinderen en kleinkinderen te zien. 

Het blijkt dat hun kinderen niet goed raad weten met het bezoek van hun ouders. Ze hebben het druk met hun werk en eigenlijk geen tijd en zin om aandacht te besteden aan hun ouders. Om dit op te lossen organiseren ze voor opa en oma een verblijf in een hotel in een badplaats. Alleen Noriko, een schoondochter is zeer hartelijk voor haar schoonouders.

Tijdens het verblijf in de badplaats wordt oma onwel. Het blijkt ernstiger dan zich het in eerste instantie laat aanzien. Opa en oma reizen per trein terug naar huis.

Ik vind "Tokyo Story" een prachtige film, wel iets aan de lange kant.

Op IMDB krijgt "Tokyo Story" van 51.000 mensen een waardering van 8,2.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

Dvd: Yasujiro Ozu: The Flavour of Green Tea over Rice

The Flavour of Green Tea over Rice (Japan, 1952): 115 min: Regisseur Yasujiro Ozu

Ochazuke no aji Poster
 
Mokichi en Taeko, een getrouwd stel van middelbare leeftijd, lijken een beetje op elkaar uitgekeken. Ze zeggen weinig tegen elkaar en doen behoorlijk afstandelijk. Taeko gaat zonder het tegen haar man te zeggen met een stel vriendinnen naar een kuuroord. Daar maken de vrouwen grapjes over hun echtgenoten, ook Taeko die haar man een stijfkop noemt. 

Setsuko, één van de vrouwen is pas 21 en moet aan de man gebracht worden volgens de oudere vrouwen. Zij arrangeren een huwelijksbijeenkomst met een potentiële partner. Maar Setsuko is een moderne vrouw en zij heeft zo haar eigen plannen.

"The Flavour of Green Tea over Rice" volgt een beetje de gebruikelijke thema's van Ozu. Opmerkelijk is dat er in de film veel gereisd wordt, voornamelijk met de trein. 

Ik vind "The Flavour of Green Tea over Rice", zeker niet één van de beste films van Ozu, maar wel een goede, met een zeer sterke laatste 15 minuten.

Op IMDB krijgt "The Flavour of Green Tea over Rice" van 2.350 mensen een waardering van 7,7.

  

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.