Good Morning (Japan, 1959): 94 min: Kleur: Regisseur Yasujiro Ozu
"Good Morning" is een stuk luchtiger van toon dan de meeste andere films van Ozu. Het gaat te ver om "Good Morning" een komische film te noemen, maar er valt genoeg te lachen. De komische indruk die de film maakt wordt versterkt door de muziek die doet denken aan de muziek die Jacques Tati gebruikte voor zijn films.
We volgen een aantal mensen die in een wijk wonen. Een echtpaar heeft twee jonge kinderen. Ze hebben geen televisie (televisie maakt van Japan een land met 100 miljoen dwazen), dus gaan de kinderen bij de buren televisie kijken, vooral naar het sumoworstelen en het honkbal.
De kinderen zeuren bij hun ouders om een televisie. Ze vinden volwassenen maar dom, omdat hun gesprekken meestal nergens over gaan en na een ruzie besluiten ze om niet meer te praten.
Dat niet meer praten is behoorlijk lastig als ze naar school gaan en leidt tot een zeer komische situatie als de kinderen hun ouders om schoolgeld moeten vragen met gebarentaal.
De sfeer in de wijk lijkt mij zeer goed goed getroffen. Er wordt door de verschillende buurvrouwen heel wat af geroddeld, vooral als de wijkvoorzitster de contributie voor een vereniging niet betaald lijkt te hebben.
Ik vind "Good Morning" een erg prettige film om te bekijken, een mooie afwisseling met de meer serieuze films van Ozu.
Op IMDB krijgt "Good Morning" van bijna 7.800 mensen een waardering van 7,9.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten