Dvd: Le cose che restano

Le cose che restano (Italië, 2009): 6 uur: Regisseur: Gianluca Maria Tavarell

 

 

 

In 2003 kwam de miniserie "La meglio gioventu" uit. Deze serie was bedoeld als televisieserie, maar kwam vervolgens ook met groot succes uit in de bioscoop. De scenarioschrijvers van "La meglio gioventu" hebben ook het scenario voor "Le cose che restano" geschreven. In "La meglio gioventu" werd het verhaal van een familiekroniek verweven met de Italiaanse geschiedenis tussen ongeveer 1965 en 2000. In "Le cose che restano" wordt een familiekroniek verweven met maatschappelijke problemen zoals die anno 2010 speelden. Ik vind "Le cose che restano" duidelijk de beste serie van de twee, één van de allermooiste televisieseries die ik ken.

 

Vader Pietro en moeder Corinna hebben 4 kinderen, zonen Andrea, Nino en Lorenzo en dochter Nora en wonen in een groot huis in Rome. Andrea en Nora zijn het huis al uit, Nino en Lorenzo wonen er nog. Aan het begin van de film verongelukt Lorenzo. De rest van de familie moet met deze tragedie om zien te gaan.

 

De vader Pietro is zakenman en heeft een affaire. Hij besluit dat het gezin hem niet meer nodig heeft en vertrekt naar Irak. De moeder Corinna, was ooit arts, heeft zich na de geboorte van Nino gericht op het gezin en stort nu helemaal in. Ze wil naar een kliniek van een bevriende arts. Oudste zoon Andrea werkt bij de immigratiedienst. Nora is psychologe en verwacht haar eerste kind. Nino studeert af voor architect, gaat werken in de bouw en krijgt een relatie met de vrouw van zijn prof. 

 

Erg mooi aan "Le cose che restano" is dat maatschappelijke problemen organisch in het verhaal verweven zijn. Aan bod komen bootvluchtelingen, de situatie in voormalig Joegoslavië, de oorlog in Irak en drugs- en vrouwenhandel. Dit alles zonder dat het een drammerige film wordt. Hulde aan de makers!

 

Op IMDB krijgt "Le  cose che restano" van slechts 292 mensen een waardering van 7,8. 

 

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

Lieve Joris: Terug naar Neerpelt

Lieve Joris: Terug naar Neerpelt (België, 2018): 255 blz: Uitgeverij Augustus

 

 

Nicole, Aline, Fonny, Rik, Lieve, Wies, Hildeke, Filip en Polly. Lieve Joris is de middelste uit een groot gezin met 9 kinderen. "Terug naar Neerpelt" is het eerste boek dat Lieve Joris publiceerde over haar eigen familie. Het is een combinatie van memoires over haar eigen leven en een biografie van haar oudste broer Fonny, die een problematisch leven leidde als gevolg van een combinatie van psychiatrische problemen en drugsgebruik. 

 

Lieve Joris is natuurlijk vooral bekend door haar prachtige reisverhalen over Congo, Mali, Hongarije en Syrië. Ik denk dat er meer boeken als "Terug naar Neerpelt" geschreven zijn het Nederlands. Misschien is het boek iets minder uniek dan de reisverhalen van Lieve Joris, maar het is een prachtige aanvulling op haar overige werk en een absoluut genot om te lezen.

 

Citaten:

- Wanneer ik die middag naar boven ren om verslag uit te brengen van het zoveelste telefoongesprek, zegt Marek: "Als ik jou was zou ik alles opschrijven."

 "Wat dan?"

 "Wat ze zeggen. Straks ben je het allemaal vergeten."

 Ik ben verbaasd. Doorgaans is Marek niet zo gesteld op mijn familieperikelen en al helemaal niet op de blinde obsessie waarmee ik me erop stort. "Waarom zou ik het willen onthouden?"

 "Je weet nooit waar het goed voor is. Doe maar - anders heb je later spijt."

 Na enige aarzeling open ik op mijn computer een document dat ik "Fonny" noem en begin ik notities te maken. Niet alleen over wat er die dagen gebeurt, maar gaandeweg ook over dingen die vroeger zijn voorgevallen.

- Fonny was in Neerpelt eens alleen thuis toen een collega van mijn vader aanbelde. Fonny ontving hem in het salon, bood hem iets te drinken aan en maakte een praatje. De collega was op de hoogte van de problemen die mijn vader met een van zijn zonen had. Nadat mijn vader gearriveerd was en Fonny zich had teruggetrokken, zei hij: "Gij hebt er wel ne slechte tussen zitten, maar die ik just heb gezien, dat is toch ne goeie." De anekdote zong jarenlang rond in de familie en werd, bij gebrek aan beter nieuw, een wapenfeit.

- Op een middag botste mama in de Stock Américain tegen papa op, die na zijn werk ook wat ontspanning was komen zoeken tussen het Bavariaporselein. Ze stopten op de terugweg bij een antiekzaak. In de etalage stond een grote Chinese vaas. "Kijk daar eens," zei mama, "precies dezelfde als de onze." Dat had ze goed gezien. Bij hun thuiskomst bleek één van de twee Chinese vazen op de vensterbank in het salon verdwenen te zijn.

- Twee maanden geleden dachten we dat hij dood zou gaan, maar daar is hij, onze Fonny. Enigszins gehavend, dat wel, met een flink gat in zijn kop, metalen pinnen in zijn rechterbovenarm en zijn verbrijzelde linkerpink in het verband, maar zoals hij die zondagmiddag tegen de bar van De Spaanse Club leunt in zijn zomerse beige broek, sportschoenen en veelkleurig hemd, het kruisje dat hij van Annie cadeau kreeg om zijn nek, is hij er weer helemaal.

Over Lieves vader:

- Als hij voor diezelfde staat werkt en middels examens is opgeklommen van klerk tot opsteller, verificateur, controleur en ten slotte tot ontvanger van de belastingen trekt hij zich het lot van onvermogende betalers zodanig aan en tracht hij zo vaak uitstel van betaling voor hen te krijgen dat een collega opmerkt: "Die man deugt niet voor de belastingen - daar is hij veel te goed voor."

- "Toen ik laatst een telefoongesprek met papa afbrak omdat ik naar een verjaardagsfeestje in mijn schoonfamilie moest, schold hij me uit voor feestvierder," klaagt Wies.

 "Dat komt omdat wij geen feestvierders zijn, maar miserievierders," valt Aline haar bij.

 "Miserievierders," dat is een mooi woord, dat ga ik noteren. Al doende mis ik wat Wies te berde brengt en vraag: "Wat zeg je?"

 "Miserievierders!" roept Aline.

- Ik leg mijn hand op zijn roze arm. "Filip maakt zich zorgen, papa, net als wij allemaal. Dat is toch normaal, wij houden van jullie ..."

 "Nee, nee, er is hier geen liefde, dat is juist het probleem. Laatst zei ik tegen Wies: Jij zou eens een ritje met Fonny moeten maken, dat zou hem goeddoen. Weet je wat ze antwoordde, de brutalerik? "Als je mij een pistool geeft en vraagt hem dood te schieten, dan zeg ik ja, maar een ritje maken - geen sprake van." En dat noem jij liefde."

- Hier woont Jeanne, de naaister, daar is het winkeltje van Anneke, waar de snoep in dozen zonder deksel ligt uitgestald. Jaren later, als ik boodschappen doe voor bomma, zal ik eens drie gekleurde hosties met zoetzuur poeder, die zo heerlijk wegsmelten op je tong, in mijn tas laten glijden en daar een kropsla overheen leggen. Wanneer ik de sla wil afrekenen, steekt Anneke haar hand uit. "Laat eens kijken wat ge daar nog hebt?"

 "Niks, eh ..." Over de toonbank heen reik ik haar mijn tas aan. Anneke haalt de hosties er een voor een uit, zegt ten overstaan van iedereen: "Foei, foei, dat had ik niet van u gedacht" en roept me na: "Dat ga ik tegen uw bomma zeggen." Maar ze doet dat niet, zodat het geheim tussen ons in blijft hangen.

- Die zomervakantie zit Fonny in Neerpelt met een groepje buurjongens op zijn uitkijkpost bij de groene poort als een vrachtwagen volgeladen met bier en limonade pal voor hun neus een te korte bocht neemt en in de greppel terechtkomt. In een mum van tijd heeft een achttal jongens zich om de vrachtauto verzameld. Onder toezicht van de chauffeur laden ze de kratten drank af. Daar moet iets voor hen in zitten, zo'n buitenkansje kunnen ze niet laten passeren. Met enkele gebaren maakt Fonny hun duidelijk wat te doen.

 "Kijk daar eens," roept hij tegen de chauffeur.

 Verstoord kijkt die op. "Waar?"

 "Daar!" Fonny wijst in de richting van het kanaal. "Ziet ge 't niet? Nen olifant!"

 "Maar waar dan?"

 "Daar, bij 't kapelleke."

 "Ik zie niks."

 "Ja, nu is het te laat - hij is net de hoek om." De twee kratten bier die in de tussentijd in het bosschage achter de poort zijn beland, drinken ze op zodra de vrachtwagen vertrokken is.

 

- Tegen de tijd dat de politie mijn vader terugbrengt, is Fonny langs het kanaal naar huis gewandeld en zit hij boven, op zijn kamer. Aline is net zestien geworden, hij wilde bij zijn nieuwe baas in Lommel een armband voor haar kopen, zegt hij. En zo gaat dit verhaal de geschiedenis in: niet als een ongeluk waarbij Fonny op zijn veertiende zijn vaders auto perte totale reed en een Hollander maandenlang rugklachten bezorgde, maar als het accident dat hij veroorzaakte toen hij op weg was naar Lommel om van zijn eerste loon een cadeau voor Alines verjaardag te kopen.

 

- "Waarom bellen mensen Teleonthaal eigenlijk?" zegt Fonny nadat hij haar heeft geïnformeerd over zijn drankprobleem.

 "Hoezo?" vraagt de vrijwilligster geduldig.

 "Wel ... ik heb hier geen echte voldoening van. Ik zeg u wat er met mij aan de hand is, dus ik geef u iets, maar ik krijg er niets voor terug, want het blijft anoniem."

 De mevrouw weifelt, dan antwoordt ze: "Maar wat verwacht u dan? Is dat niet te veel?"

- "Zij daar," roept Fonny, wijzend op mij, "zij doet alsof ze een heilige is, maar ik ken haar heel goed, zij heeft geen scrupules. Op haar achttiende had ze een verhouding met een getrouwde vent met drie kinderen. Drie kinderen! Ze reist de hele wereld af en wat denkt ge dat die Pool van haar doet als ze weg is? En wat denkt ge dat zij doet?" Hij is nog niet klaar. "Gij!" schampert hij tegen mij. "Gij voelt u zeker interessant als mijn bekende zuster. Want gij zijt toch bekend, niet? Gij verwacht zeker dat ik tijdens de therapie in Munsterbilzen ga zeggen dat ik dankzij u tot inkeer ben gekomen."

 Geschrokken en beschaamd laat ik zijn gescheld over me heen komen. Ik mag dan door de binnenlanden van Congo hebben gereisd en als vrouw alleen door de Golflanden hebben getrokken, tegen Fonny's gemeenheid kan ik niet op. Hij is nog steeds in staat me te kwetsen.

- ... Fonny laat met groot gemak een diepvrieskip in een binnenzak van zijn parka glijden, een fles wijn in de andere. "O, ik ben nog iets vergeten," fluistert hij bij de kassa, loopt naar het rayon met sigaretten en schuift een slof Belga-filters achter in zijn jeans. 

 Ik ben minder bedreven dan Fonny, al is een zekere steelvaardigheid mij niet vreemd. Als ik in mijn kostschooltijd boodschappen deed voor bomma, verstopte ik kaas en vleeswaren in de dubbele bodem van de tas, maar verrekende die wel met haar, zodat ik thuis op maandagochtend niet hoefde te bekvechten over mijn vaders ondeelbare briefje van duizend frank.

- Van je familie moet je je bevrijden, zegt Sus. Ouders proberen je klein te houden en je te modelleren naar hun kleinburgerlijke idealen. Als ze je niet willen laten gaan, kan je maar best radicaal met ze breken. Tegelijkertijd wil hij een kind van me. Ik denk aan de drie blonde wezentjes in dat andere huis, die soms ook bij ons zijn. Het gemak waarmee Sus afstand van ze neemt. En het mijne zou nummer vier zijn? Nee, dat lijkt me geen goed idee.

- Ik heb een studiebeurs, maar krijg geen geld meer van mijn ouders sinds ze weten dat ik bij Sus ben en dus ga ik aardbeien plukken. Dagenlang zit ik op mijn hurken in de kassen tot ik, net als vroeger, 's nachts in bed nog aan het plukken ben. Eindelijk kan ik een nieuwe Levi's-jeans kopen. "O, mag ik die eens passen?" vraagt Fonny als hij langskomt. En dan: "Kan ik ze even lenen?" Ik protesteer, waarop hij een scène maakt, roept dat ik een egoïst ben, altijd geweest, en ervandoor gaat met mijn broek. Die krijg ik nooit meer terug.

 

- "Weet je wat jij moet doen in plaats van de muizenissen in je hoofd te beschrijven?" suggereert mijn begeleider als hij me ziet lijden. "De straat op gaan en luisteren naar wat andere mensen te zeggen hebben."

 Ik zal zijn raad opvolgen.

 

- Er is weinig overgebleven van de knappe man die Fonny ooit was. Een tijdlang heeft hij zijn haar gepermanent om zijn beginnende kaalheid te verbergen, inmiddels draagt hij het heel kort. Eén keer maakt iemand nog een interessante foto van hem. Als je alleen naar de linkerhelft van zijn gezicht kijkt - de zelfverzekerde blik, de welgevormde lippen, de stevige wenkbrauw - is de aantrekkelijke man van vroeger er weer. Aan zijn rechterkant - het gat in zijn hoofd, de ingeklapte kaak, het opengesperde oog - is hij het type geblutste junk waar ik in Amsterdam schichtig aan voorbijloop. "Dit heb ik niet gewild," schrijft hij in zijn dagboek, "en toch is bijna alles gebeurd waar ik bang voor was."

  

 

Reacties op dit blog zijn meer  dan welkom.

Vikram Seth: De geschikte jongen

Vikram Seth: De geschikte jongen (India, 1993): 1357 blz: Vertaald door Christien Jonkheer & Babet Mossel (2008): Uitgeverij Van Oorschot

 

 

"De geschikte jongen" is een zeer lijvige familiekroniek die zich afspeelt in India in het begin van de jaren 50, een paar jaar na de onafhankelijkheid. 

Het boek opent met mevrouw Rupa Mehra die op de bruiloft van haar oudste dochter Savita tegen haar jongste dochter Lata zegt: "Ook jij gaat trouwen met een jongen die ik heb uitgezocht". 

 

In "De geschikte jongen" worden de verwikkelingen van 4 families beschreven die onderling met elkaar verbonden zijn. Je hebt de familie Mehra. Moeder Rupa is haar man verloren en heeft 2 zoons: Arun en Varun en 2 dochters: Savita en Lata. Dan heb je nog drie andere families: de familie Kapoor, de familie Khan (een moslimfamilie) en de familie Chatterji. Het klinkt erg onoverzichtelijk, maar gelukkig staan voorin het boek de stambomen van deze 4 families. 

De hoofdpersoon van het boek is Lata, alle andere personages zijn of rechtstreeks of zijdelings met haar verbonden. In het boek zit veel coleur locale (er komen veel Indiase termen in voor en achterin het boek staat een woordenlijst), het bevat veel humor en het leest als een trein. Een criticus beschuldigde Vikram Seth van "crowdpleasing". Het was bedoeld als kritiek, maar in feite is het een groot compliment, het betekent dat Seth toegankelijk schrijft voor een groot publiek. 

Ik heb "De geschikte jongen" twee keer  eerder in zijn geheel gelezen. De eerste keer in het Engels en de tweede keer in 2008 in het Nederlands. Nu heb ik alleen de eerste 3 van de 19 delen gelezen (tot en met bladzijde 198), wat mij voor het moment genoeg lijkt voor een bespreking. Ik heb momenteel niet zo'n zin in dikke romans en bewaar de rest voor later. 

"De geschikte jongen" is één van mijn absoluut favoriete romans (met de ook al zeer lijvige romans "Anna Karenina", "Oorlog en vrede" en "Op zoek naar de verloren tijd"). Ik vind dat het boek ook geweldig is vertaald in het Nederlands. Er komen veel dialogen voor in het boek en die klinken allemaal heel natuurlijk.

Twee lange citaten:

 

Een beschrijving van de bruiloft van Pran en Savita:

- Toen de kransen eenmaal waren uitgewisseld, schonk niemand verder veel aandacht aan de eigenlijke huwelijksrituelen. Die zouden nog bijna een uur lang doorgaan terwijl de gasten kwetterend over de gazons van Prem Nivas ronddrentelden. Ze lachten, ze drukten elkaar de hand of brachten hun handen samen tegen hun voorhoofd; ze versmolten tot groepjes, de mannen hier, de vrouwen daar; ze warmden zich bij de met houtskool gevulde stenen oventjes die strategisch in de tuin stonden opgesteld, terwijl hun gebabbel zich verdichtte tot opstijgende wolkjes; ze bewonderden de veelkleurige lichtjes; ze lachten gehoorzaam als de fotograaf in het Engels mompelde "Even zo blijven staan, alstublieft!"; ze snoven diep de geur van bloemen, parfum en gekruide gerechten op; ze wisselden geboortes, sterfgevallen, politieke nieuwtjes en schandalen uit onder het bontgekleurde baldakijn achter in de tuin waaronder op lange tafels eten stond uitgestald; met volgeladen borden vielen ze vermoeid neer op stoelen om onvermoeibaar toe te tasten. Bedienden, sommigen in witte livrei, anderen in kaki, brachten vruchtensap, thee, koffie en hapjes rond aan de gasten die in de tuin stonden: samosa's, kachauri's, laddu's, gulab-jamuns, barfi's, gajak en ijs werden geconsumeerd en aangevuld, samen met puri's en zes soorten groente. Vrienden die elkaar in maanden niet hadden gezien vielen elkaar onder luide kreten in de armen, verwanten die elkaar alleen op bruiloften en begrafenissen zagen omhelsden elkaar wenend en wisselden de laatste nieuwtjes over achterachterneven uit. Lata's tante uit Kanpur, ontzet over de huidskleur van de bruidegom, had het met een tante uit Lucknow over "de zwarte kleinkinderen van Rupa" alsof die er al waren. Ze maakten geweldige ophef over Aparna, ongetwijfeld het laatste blanke kleinkind van Rupa, en prezen haar nog toen ze pistache-ijs op haar lichtgele truitje van kasjmier morste. De onbehouwen dorpskinderen uit Rudhia renden schreeuwend rond alsof ze pitthu speelden op hun boerenerf. En de klaaglijke feestmuziek van de shahnai was weliswaar verstomd, maar de vrolijke stemmen rezen ten hemel in een uitgelaten getater dat de niet ter zake doende zang van de rituelen overstemde.

 

Een beschrijving van een rit door Brahmpur:

- De tonga had maar net genoeg ruimte om vooruit te komen tussen de ossewagens, riksja's, fietsers en de dichte drommen voetgangers op de weg en het trottoir, dat ze deelden met kappers die in de open lucht hun werk deden, waarzeggers, wiebelige theekraampjes, groentestalletjes, apentemmers, ooruitspuiters, zakkenrollers, loslopende koeien, een enkele slaperige, in verschoten kaki ronddrentelende politieagent, van zweet druipende mannen die onvoorstelbaar zware ladingen koperen of ijzeren stangen, glas of oud papier op hun rug vervoerden en er op de een of andere manier in slaagden met hun waarschuwingskreten - "Uit de weg! Uit de weg!" - de herrie te overstemmen, koperslagerijtjes en stoffenzaakjes (waarvan de eigenaars aarzelende klanten roepend en gebarend naar binnen trachtten te lokken), de smalle gebeeldhouwde stenen ingang van de Engelstalige Tinny Tots School die uitkwam op de binnenplaats voor de verbouwde haveli van een aan lager wal geraakte vorst, en bedelaars - jong en oud, agressief of gelaten, leproos, verminkt of blind - die bij het vallen van de avond stilletjes de Nabiganj bezetten en aan de politie probeerden te ontkomen terwijl ze de rijen voor de bioscopen afwerkten. Er krasten kraaien, in vodden gehulde kleine loopjongens renden af en aan (eentje hield, tussen de menigte door zigzaggend, een goedkoop blikken dienblad met zes vuile glaasjes thee in de lucht), aapje sprongen kwetterend rond in het ritselende lover van een grote pipalboom en trachtten om onoplettende klanten te beroven wanneer ze wegliepen van het goedbewaakte fruitstalletje, vrouwen schuifelden met of zonder bijbehorende man rond in anonieme boerka's of kleurige sari's, bij een chaat-kraampje hingen een paar studenten die elkaar van nog geen halve meter afstand toescheeuwden, uit gewoonte of om zich verstaanbaar te maken, schurftige, bijterige honden werden weggetrapt, graatmagere , mauwende katten kregen stenen naar hun kop en overal streken vliegen neer: op stinkende hopen rottend afval, op de onbedekte lekkernijen van de snoepkraam, waar in enorme ronde pannen verrukkelijke jalebi's lagen te sissen in de ghee, op de gezichten van de in sari geklede - maar niet op die van de in boerka gehulde - vrouwen, en rond de neusgaten van het paard dat met zijn door oogkleppen afgeschermde hoofd schudde terwijl het zich door Oud-Brahmpur een weg naar de Barsaat Mahal probeerde te banen.

 

Ik geef nog een aantal kortere citaten plus een langer citaat ter afsluiting:

- "Wie was die Cad met wie je stond te praten?" vroeg ze nieuwsgierig aan Lata.

 Dat was minder erg dan het klonk. De studenten van Brahmpur bedoelden er niet mee dat de man in kwestie een cad, een schoft, was, maar gebruikten het woord - afgeleid van Cadbury Chocolate - als jargon voor knappe jongens.

- Met Ma valt niet redelijk te praten, ze zet gewoon de waterlanderskraan open.

- De traag bewegende rug van de ayah ergerde Meenakshi om de een of andere reden en ze dacht: We moeten de T.B. echt vervangen. Ze is volkomen nodeloos seniel. T.B. was de afkorting die Arun en zij voor de ayah gebruikten en Meenakshi lachte van plezier toen ze terugdacht aan die keer aan het ontbijt dat Arun van het cryptogram in de Statesman had opgekeken om te zeggen: "Zeg, werk die tandeloze bes eens de kamer uit. Zo smaakt mijn omelet me niet." Sindsdien was Miriam altijd de T.B. gebleven. Het leven met  Arun zat vol met zulke heerlijke onverwachte momenten dacht Meenakshi. Kon het maar altijd zo zijn.

- Maan was dol op Bhaskar en mocht hem graag rekensommen toewerpen, zoals je een afgerichte zeehond een bal toewerpt.

- Toen mijn vriendin Priya op de bruiloft van Pran kwam zag de tuin er zo mooi uit dat ze zei: "Ik heb het gevoel alsof ik uit een kooi ben gelaten." Zij heeft niet eens een daktuin, het arme kind. En ze mag nog bijna nooit het huis uit ook. "Met de draagstoel erin, op de lijkbaar eruit", zo vergaat het de schoondochters daar in huis.

Malati noemt een jongen die belangstelling voor Lata heeft een "Arm gekookt aardappeltje".

- ... en lachte toen naar Nowrojee, die wegdook in zijn stoel als een musje dat schuilt voor een orkaan.

- "En wat was dat andere verhaal dat je me zou vertellen, over Akbar en Birbal?" vroeg Lata.

 "Akbar en Birbal?" vroeg Kabir.

 "Niet vandaag - bij het concert."

 "O" zei Kabir. "Heb ik dat gezegd? Maar daar zijn zoveel verhalen over. Over welk had ik het dan? Ik bedoel, in wat voor verband zei ik het dan?"

 Hoe is het mogelijk dat hij zich die opmerkingen van hem die ik nog zo goed weet zelf niet herinnert? dacht Lata.

 "Volgens mij kwam het omdat mijn vriendinnen en ik je aan kwetterende papegaaien deden denken."

 "O. ja." Het gezicht van Kabir lichtte op bij de herinnering. "Het verhaal gaat als volgt. Akbar verveelde zich, dus vroeg hij zijn hovelingen hem eens iets echt verbazingwekkends te vertellen - maar dan niet iets wat ze van horen zeggen hadden, maar wat ze zelf hadden meegemaakt. Het verbazingwekkendste verhaal van allemaal zou een prijs krijgen. Zijn hovelingen en raadsheren kwamen aandragen met een keur van verbazingwekkende feiten - de gebruikelijke. De een vertelde dat hij een olifant doodsbang had zien trompetteren bij de aanblik van een mier. De ander dat hij een schip  door de lucht had zien vliegen. Weer een ander dat hij een sjeik had ontmoet die begraven schatten in de grond kon zien liggen. De volgende dat hij een buffel met drie koppen had gezien. Enzovoort, enzovoort. Toen Birbal aan de beurt was, zweeg hij. Ten slotte gaf hij toe dat hij die dag op weg naar het hof iets ongebruikelijks had gezien: een stuk of vijftig vrouwen die bij elkaar zaten onder een boom, zonder een woord te zeggen. Iedereen was het er meteen over eens dat de prijs aan Birbal toekwam." Kabir gooide schaterend zijn hoofd in zijn nek.

 

      

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.

 

2: Heimat

Gisterenavond (dit schreef ik zo'n 3 jaar geleden)  hebben ik en een vriend van mij het laatste deel bekeken van de Duitse serie Heimat. In totaal 5 series: Heimat, Heimat 2, Heimat 3, Heimat 4 en Die andere Heimat, bestaande uit 23 dvd's en zo'n 64 uur puur kijkgenot. We zijn in oktober 2014 begonnen met kijken, een- of tweemaal per week 40-60 minuten. Een langlopend project dus. Mijn vriend en ik zijn het erover eens dat Heimat zo'n beetje de mooiste televisie is die er maar bestaat.

Waar gaat Heimat over? In het kort gezegd komt het erop neer dat de familie Simon gedurende het verloop van de 20e eeuw gevolgd wordt. Je hebt de stamvader Matthias en moeder Catherine die in het dorpje Schabbach in de Hünsrück wonen. Zij hebben samen twee zoons: Paul en Eduard en een dochter Pauline. Paul trouwt met Maria, ze krijgen twee zoons: Anton en Ernst. Paul loopt op een dag weg en Maria blijft alleen achter met de kinderen. Later krijgt Maria van een andere man nog een zoon: Herman. In Heimat worden de drie zoons gevolgd van hun jeugdjaren tot aan de jaren 80.

Na het succes van Heimat, heeft Ernst Reitz Heimat 2 verfilmd. Dit speelt zich af in Munchen waar de jonge Herman studeert voor componist. Herman en zijn vriendenkring worden gevolgd.

In Heimat 3 keert Herman met zijn hervonden geliefde Clarissa terug naar zijn roots en laat hij een prachtig huis bouwen dat vanuit de hoogte op het Rijndal uitkijkt.

Heimat 4 is een verzameling losse fragmenten over de vrouwen die een rol spelen in de serie, gevolgd door een documentaire.

Wat maakt Heimat zo bijzonder? In de eerste plaats geeft de serie een goed beeld van hoe het was om in de 20e eeuw in Duitsland te wonen. Als het ware krijg je een soort les algemene geschiedenis. De serie oogt goed, hij is deels opgenomen in zwart-wit en deels in kleur, er komt veel muziek in voor en veel romantiek.
Dit stukje van mij is misschien een beetje onbeholpen, maar je mag van mij aannemen dat Heimat een bijzondere kijkervaring is. Ik heb alle delen inmiddels twee keer gezien (voor het eerst in korte tijd in augustus 2012) en ben van plan om de serie weer opnieuw te gaan bekijken en er dan nog wat uitgebreider over te schrijven. Wordt vervolgd dus.

Die Andere Heimat: Edgar Reitz (Duitsland, 2013): 225 minuten

In 2012 heb ik alle drie de delen van de fantastische Duitse televisieserie Heimat  (55 uur!) gezien.

Heimat speelt zich af in het fictieve dorpje Schabbach in de Hunsruck waarin de familie Simon met hun 3 zoons gevolgd wordt vanaf ongeveer 1920 tot 2000.

Deze televisieserie vond ik verreweg de meest indrukwekkende die ik ooit gezien heb (toegegeven ik heb niet zo veel televisieseries gezien, ik kijk vaker naar losse films).

Tot mijn blijde verrassing kwam in 2013 Die andere Heimat uit, die te beschouwen is als een soort proloog op Heimat, maar ook heel goed zelfstandig bekeken kan worden.
In "Die andere Heimat" maken we kennis met de voorouders van de familie Simon met hun twee zoons Gustav en Jacob. Gustav is de harde werker die zijn vader helpt als smid en Jacob is de dromer die met zijn neus tussen de boeken zit en droomt van verre landen.

Het is de 19e eeuw, er zijn al een aantal jaren slechte oogsten geweest, er heerst honger en veel mensen uit de Hunsruck willen emigreren naar het verre Brazilïë, waar het altijd zomer is.

"Die andere Heimat" is prachtig gefilmd in zwart-wit, met hier en daar een klein kleuraccent. Edgar Reitz toont met deze film opnieuw zijn absolute meesterschap over zijn medium. Pluspunt van de film is ook dat hij verteld wordt in plaatselijk dialect, wat de authenticiteit verhoogt.

Ik heb de film inmiddels voor de 2e keer gezien en kan hem niet warm genoeg aanbevelen. Niet voor mensen die vooral van actie houden, maar voor liefhebbers van realistisch drama dat in een aangenaam rustig tempo wordt verteld.

Op IMDB:
Heimat (1984) (2.800, 8,8)
Heimat 2 (1992) (130, 8,6)
Heimat 3 (2004) (560, 8,1)
Die andere Heimat (2013) (1.200, 7,9)


 

45: Apu-trilogie

Apu-trilogie, betaande uit:

Pather Panchali (India, 1955): 122 minuten: Zwartwit: Regisseur Satyajit Ray

"Pather Panchali" is de debuutfilm van Satyajit Ray waarmee hij in een klap wereldberoemd werd.

Gebaseerd op een Bengaalse roman vertelt de film het verhaal van een gezin bestaande uit vader, moeder, hun dochter Dunya en hun zoon Apu die in een klein dorpje in Bengalen leven.

De film is een prachtige weergave van hoe een doorsnee Indiaas gezin in een klein dorpje op het platteland leeft. Het verhaal is heel simpel: het gezin wordt gedurende een langere tijd gevolgd. Er zijn dramatische gebeurtenissen, maar ook vrolijke gebeurtenissen zoals het langskomen van de verkoper van snoepgoed en het optreden van een stel muzikanten.

De film is voor hedendaagse begrippen erg traag, maar ik vond het een genot om hem weer eens te zien. De vriend met wie ik nu keek, vond de film ook erg mooi. Een paar andere vrienden met wie ik eerder deze film zag vonden hem slaapverwekkend. Het is ook maar waar je van houdt.

Als etnografisch document is deze film onovertroffen. Satyajit Ray hoort tot het selecte rijtje regisseurs van wie ik iedere film wil zien. De sitarmuziek van de film is gemaakt door Ravi Shankar en een waar genot voor het oor.

Op IMDB krijgt "Pather Panchali" van een kleine 19.000 mensen een waardering van 8,5!

  

Aparajito (India, 1956): 106 minuten: Zwartwit: Regisseur Satyajit Ray

"Aparajito" is het vervolg op "Pather Panchali", de debuutfilm van Satyajit Ray.

In "Pather Panchali" hebben we gezien hoe een gezinnetje in een klein dorpje in Bengalen de eindjes aan elkaar knoopte. De dochter Dunya is overleden.

Nu zijn vader, moeder en zoontje Apu naar de grote stad vertrokken, naar Benares (tegenwoordig Varanasi geheten), dat aan de rivier de Ganges ligt. De Ganges is voor de Indiërs een heilige rivier.

De vader verdient hun dagelijkse kost met het uitvoeren van gebeden. Apu vraagt of hij naar school mag, is heel ijverig en wordt de tweede van zijn klas. Aan het eind van de film gaat Apu in Calcutta studeren. Zijn moeder heeft haar leven opgeofferd voor hem en komt te overlijden.

"Aparajito" is opnieuw een prachtige film, al vond ik dit tweede deel iets minder indrukwekkend dan zijn debuut. Mooie beelden van het leven in een grote Indiase stad.

Op IMDB krijgt "Aparajito" van 9.400 mensen een waardering van 8,2.

   

The world of Apu (India, 1959 ): 103 minuten: Zwart-wit: Regisseur Satyajit Ray

Apu is afgestudeerd in Calcutta. Bij zijn huurbaas heeft hij nog een schuld van 21 roepies voor 3 maanden.

Zijn vriend Pulu nodigt hem uit om mee te gaan naar de bruiloft van een familielid. De bruidegom is echter krankzinnig en de bruiloft wordt afgelast. Dan wordt door de familie gevraagd of Apu de plaats van de bruidegom wil innemen. Hij stemt toe en trouwt met haar. Een gelukkige periode volgt, maar helaas slaat het noodlot toe.

"The world of Apu" is een prachtige afsluiting van de Apu-trilogie. Opnieuw een film met prachtige beelden, mooie muziek en met veel emoties. Iedere serieuze filmliefhebber zou deze trilogie moeten zien. Zeer warm aanbevolen!


Op IMDB krijgt "The world of Apu" van een kleine 9.700 mensen een waardering van 8,3.

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

58: La meglio gioventu

La meglio gioventu (Italië, 2003): 6 uur: Regisseur Marco Tullio Giordana

Je zou "La meglio gioventu" kunnen omschrijven als 40 jaar Italiaanse geschiedenis aan de hand van de lotgevallen van twee broers.

Het is 1966 en de twee broers Nicola en Matteo, die allebei met zeer goede eindcijfers voor de middelbare school zijn geslaagd, besluiten om samen met twee vrienden op vakantie te gaan. Nicola heeft als vrijwilliger gewerkt met de psychisch gestoorde Giorgia die hij in een opwelling besluit om mee te nemen. Uiteindelijk wordt Giorgia tijdens de vakantie in Noord Italië meegenomen door een aantal carabieneri als ze niet kan verklaren met wie en waarom ze daar is.

Matteo breekt de vakantie af en besluit om bij de politie te gaan. Nicola reist in zijn eentje door naar Noorwegen, waar hij prachtige landschappen en de liefde vindt, in de persoon van Giulia. Ze reizen samen terug naar Italië als ze horen dat er in Florence een overstroming is geweest.

In de rest van de film worden de lotgevallen van Nicola en Matteo verhaald, terwijl tegelijkertijd wordt stilgestaan bij de grote gebeurtenissen uit de Italiaanse geschiedenis tussen 1966 en 2003.

"La meglio gioventu" was oorspronkelijk gemaakt als een serie voor de Italiaanse televisie, maar is wegens groot succes internationaal uitgebracht als bioscoopfilm. In Nederland was de film destijds zeer geliefd.

Ik vind het een prachtige film, met eigenlijk maar een kanttekening: de belangrijke gebeurtenissen in de geschiedenis worden getoond, maar zijn eigenlijk niet goed met het verhaal van de beide broers verweven. In dat opzicht kun je deze film vergelijken met het prachtige Duitse "Heimat", waarin de belangrijke gebeurtenissen uit de Duitse geschiedenis veel meer met het verhaal van de familie Simon verweven zijn.

Als je enthousiast bent over "La meglio gioventu", dan loont het ook om naar "Le cose che restano" te kijken die een paar jaar later is uitgebracht en natuurlijk ook naar "Heimat".

Op IMDB krijgt "La meglio gioventu" van bijna 19.000 mensen een zeer hoge waardering van 8,5!

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.
 

Dvd: Eat drink man woman

Eat drink man woman (Taiwan, 1994): 120 minuten: Regisseur Ang Lee

De al wat oudere Taiwanees Chu is chef-kok in een groot restaurant. Hij woont samen met zijn drie dochters in Taipei, sinds zijn vrouw een aantal jaren geleden overleden is.

"Ëat drink man woman" houdt zich vooral bezig met het liefdesleven van de drie nog ongetrouwde dochters. De oudste is 29 en lerares scheikunde, de middelste is 25 en werkt bij een luchtvaartmaatschappij en de jongste is 20 en studeert nog.

Iedere zondag kookt Chu een uitgebreide maaltijd voor hun vieren.
De film begint met een oogstrelende bereiding van de wekelijkse gezamenlijke maaltijd.

Ik vind de film erg onderhoudend met veel aandacht voor lekker eten (ik zou graag eens een maaltijd van Chu proeven!), hij bevat veel couleur locale en de film kent een verrassend einde. De mooiste Taiwanese film die ik ken!

   

Reacties op dit blog zijn meer dan welkom.  

Junichiro Tanizaki: Stille sneeuwval

Junichiro Tanizaki: Stille sneeuwval: de geschiedenis van de gezusters Makioka (Japan, 1946): 625 blz: Vertaald door Jacques Westerhoven (1994): Uitgeverij Meulenhoff

"Stille sneeuwval" is een familiekroniek die het verhaal van de 4 zussen Makioka vertelt. De oudste zus is Tsuruko, 36 jaar oud aan het begin van het boek getrouwd met Tatsuo en moeder van 6 kinderen. De tweede zus is Sachiko, 34 jaar oud en getrouwd met Tenosuke, moeder van een dochter van 10, Etsuko. De derde zus is Yukiko, 32 jaar oud en ongehuwd. De vierde zus is Taeko, ook wel Koi-San genaamd van 26 jaar oud en ook ongehuwd.

In het begin van het boek is er een poging om de derde zus Yukiko aan de man te helpen, vooral georganiseerd door Sachiko. Dit is een van de vele pogingen die in het verhaal gedaan worden om Yukiko te koppelen. De jongste zus, Taeko trekt zich nergens iets vandaan, zij heeft voor een schandaal gezorgd door een relatie aan te gaan met Okubata, ook wel Kei-boy genoemd.

De zussen wonen allen in Osaka, maar aan het begin van het boek verhuist Tsuruko met haar familie naar Tokio omdat haar man daar een betere baan krijgt aangeboden. De traditie vereist dat Yukiko en Taeko bij de oudste zus komen wonen, maar Yukiko woont liever bij Sachiko en Taeko woont op zichzelf.

In "Stille sneeuwval" gebeurt niet zo heel veel. Er komt een overstroming in voor en een storm, maar voor de rest gaat het vooral over de belevenissen van met name de jongste 3 zussen. Ze gaan naar het Kabuki-theater, gaan kijken naar de kersebloesem in Kyoto en gaan uit eten. Een erg leuk hoofdstuk vond ik hoofdstuk 30 uit deel 2 (blz 346-352) waarin een bezoek aan een Sushi-restaurant wordt beschreven.

Ik heb erg genoten van het herlezen van "Stille sneeuwval". Het is een realistische roman die erg waarheidsgetrouw overkomt. Zonder meer een van de mooiste romans die ik ooit heb gelezen!